Η Ελλάδα θα φύγει από το ευρώ!

from ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ by peri patris

Την ώρα που το ευρώ καταρρέει στα χαμηλότερα επίπεδα από τον Απρίλιο του 2006 και η γερμανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς εσπευσμένα επιβάλλει νέες απαγορεύσεις στο short selling μετοχών και στα «γυμνά» CDS, ο Mr Bundesbank, Καρλ Ότο Πελ, με μια βαρυσήμαντη συνέντευξη στο “Spiegel” προφητεύει ακόμη χειρότερες ημέρες για το κοινό νόμισμα, αλλά και την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη!

Η εμβληματική μορφή του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, που ηγήθηκε της BuBa στην κρίσιμη περίοδο από το 1980 έως το 1991 και είχε μαζί με τον Χέλμουτ Κολ το γενικό πρόσταγμα στη διαδικασία πολιτικής και νομισματικής ενοποίησης...της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία, χωρίς περιστροφές λέει όσα θα ήθελαν να πουν δημόσια οι περισσότεροι Γερμανοί κεντρικοί τραπεζίτες:

- «Υπάρχει κίνδυνος το ευρώ να γίνει ασθενές νόμισμα. Τα θεμέλια του ευρώ μετακινήθηκαν, όταν αποφασίσθηκε από τις κυβερνήσεις να μετατρέψουν τη νομισματική ένωση σε μια ένωση μεταβιβαστικών πληρωμών (σ.σ: εννοεί από τα ισχυρότερα κράτη στα ασθενέστερα, με το «πακέτο» των 750 δις. ευρώ). Παραβιάζονται όλοι οι κανόνες… Αντίθετα με όλες τις δεσμεύσεις της και παρά τη ρητή απαγόρευση στο καταστατικό της, η ΕΚΤ έχει εμπλακεί στη χρηματοδότηση των κρατών. Προφανώς, όλα αυτά θα έχουν επιπτώσεις (σ.σ.: στην ισοτιμία του ευρώ).
- Το ευρώ έχει ήδη βυθισθεί και αυτή η τάση θα μπορούσε να συνεχισθεί, διότι έχουμε εγγυηθεί μια μακρά σειρά αδύναμων νομισμάτων, που ποτέ δεν θα έπρεπε να έχουν ενταχθεί στην Ευρωζώνη.
- Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να έχουμε επιτρέψει την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ…. Θα περίμενα από την Κομισιόν και την ΕΚΤ να έχουν παρέμβει νωρίτερα (σ.σ.: για το ελληνικό πρόβλημα). Έπρεπε να είχαν καταλάβει, ότι μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, χωρίς βιομηχανική βάση, δεν θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει τα 350 δις. ευρώ του χρέους της».
- Χωρίς ένα “κούρεμα”, μια μερική διαγραφή χρεών, δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να καταφέρει η Ελλάδα να εξυπηρετήσει το χρέος της. Γιατί δεν το έκαναν αυτό αμέσως; Η Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε να έχει διακηρύξει έξι μήνες πριν, ή και νωρίτερα, ότι απαιτείται αναδιάρθρωση χρέους για την Ελλάδα.

Ο Πελ ευθέως διαψεύδει τους ισχυρισμούς της Μέρκελ, ότι η διάσωση της Ελλάδας ήταν επιβεβλημένη για να αποφευχθεί ένα ντόμινο στην Ευρωζώνη. Η πραγματική σκοπιμότητα του «πακέτου» διάσωσης, όπως τονίζει, «ήταν να προστατευθούν οι γερμανικές και, πολύ περισσότερο, οι γαλλικές τράπεζες από τις διαγραφές χρεών. Την ημέρα που ανακοινώθηκε το σχέδιο, οι μετοχές των γαλλικών τραπεζών κέρδισαν 24%. Βλέποντας όλα αυτά, καταλαβαίνουμε γιατί επινοήθηκε το σχέδιο διάσωσης: για να διασωθούν οι τράπεζες και ορισμένοι πλούσιοι Έλληνες»!

Ο Πελ λέει ευθέως, ότι έπρεπε να είχε διαγραφεί έξι μήνες νωρίτερα το ένα τρίτο του ελληνικού χρέους –περισσότερα από 100 δις. ευρώ!- και στην επισήμανση του δημοσιογράφου, ότι σε αυτή την περίπτωση μπορεί να αποκλειόταν η Ελλάδα από την αγορά, απαντά: «Πιστεύω ακριβώς το αντίθετο. Οι επενδυτές γρήγορα θα καταλάβαιναν ότι πλέον η Ελλάδα έχει ένα χρέος που μπορεί να το διαχειριστεί. Η εμπιστοσύνη θα είχε αποκατασταθεί πολύ γρήγορα. Τώρα αυτή η ευκαιρία χάθηκε και είμαστε αντιμέτωποι με αυτό το τρομερό μπλέξιμο».

Όπως τονίζει ο Πελ, ακόμη και με την προσπάθεια διεθνούς διάσωσης, η Ελλάδα δεν θα καταφέρει να αποφύγει την αναδιάρθρωση του χρέους και μοιραία θα φύγει από την Ευρωζώνη. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου, αν θα άρχιζε σήμερα να τυπώνει μάρκα, αν βρισκόταν στο πόστο του κεντρικού τραπεζίτη, ο Πελ απαντά ευθέως «όχι» και εξηγεί, ότι το ευρώ δεν κινδυνεύει, απλώς μια από τις μικρότερες χώρες θα χρειασθεί να φύγει από την Ευρωζώνη. «Η Ελλάδα θα επαναφέρει την δραχμή», προβλέπει ο Πελ, και στην επισήμανση του δημοσιογράφου, ότι η Ελλάδα δεν έχει λόγο να φύγει από την Ευρωζώνη όσο λαμβάνει βοήθεια, ο πρώην διοικητής της BuBa απαντά με νόημα ότι μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα η Ελλάδα θα έχει λόγους για να φύγει.

Προφανώς, αυτή η αινιγματική απάντηση αναφέρεται στο γνωστό σενάριο που αποτελεί σήμερα τη βάση όλης της διεθνούς κερδοσκοπίας κατά του ευρώ: ότι η Ελλάδα κάποτε θα αποτύχει να εφαρμόσει με συνέπεια το πρόγραμμα σταθεροποίησης και αυτό θα οδηγήσει στο «πάγωμα» της διεθνούς χρηματοδότησης. Αν και όταν συμβεί αυτό, προφανώς η Ελλάδα θα έχει αρκετούς λόγους για να επανεξετάσει τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη…
http://www.sofokleous10.gr

Οι «Πυρήνες της Φωτιάς» ανέλαβαν την ευθύνη για τις επιθέσεις

from i-Reporter by Michael_Myers

Με προκήρυξή της η οργάνωση «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» ανέλαβε την ευθύνη για τις δύο βομβιστικές επιθέσεις στις φυλακές Κορυδαλλού και το δικαστικό μέγαρο της Θεσσαλονίκης:
... Κι ο θάνατος δε θα έχει πλέον καμία εξουσία...
Στα γεγονότα της 5ης Μάη με την πυρπόληση του τραπεζικού καταστήματος της Marfin Bank υπήρξαν τρεις νεκροί τραπεζικοί υπάλληλοι και χιλιάδες “ απανθρακωμένες” αλήθειες.

Η αποπνικτική ατμόσφαιρα της σπαρακτικής υποκρισίας της προπαγάνδας και ο φθαρμένος ηθικοπλαστικός ανθρωπισμός των κασσάνδρων του ριζοσπαστικού κινήματος, μας αναγκάζουν να τοποθετηθούμε δημόσια για τα γεγονότα. Αυτό δε σημαίνει ότι μιλάμε από τη θέση των “ειδικών” της βίας, ούτε ότι έχουμε “αυτεπάγγελτα” διοριστεί κατήγοροι η δημόσιοι υπερασπιστές των ανθρώπων που επιτέθηκαν στο τραπεζικό κτίριο.

Όμως πιστεύουμε στην αναγκαιότητα να ειπωθούν μερικά πράγματα και να τοποθετηθούν σε μια σειρά. Για να συμβεί αυτό δεν είναι απαραίτητη η βιωματική παρουσία και η αντίληψη του τι έγινε εκείνη τη μέρα σε εκείνο το σημείο. Αυτό που χρειάζεται κατά τη γνώμη μας είναι μια σοβαρή και υπεύθυνη στάση με την αντίστοιχη κατάθεση της παρακαταθήκης παρόμοιων επαναστατικών πρακτικών ( όπως η πυρπόληση μιας τράπεζας) για την αντιμετώπιση και την (αυτο)κριτική ενός υπαρκτού ζητήματος ( τον θάνατο τριών υπαλλήλων που δεν αποτελούσαν στόχο της επαναστατικής βίας).

Ο επαναστατικός μηδενισμός που εκφράζουμε προϋποθέτει μια άρτια σκέψη και πράξη που κτίζεται μακριά από επιδείξεις ψευτοκυνικότητας “έλα μωρέ τραπεζικοί υπάλληλοι ήταν, καλά έκαναν και τους έκαψαν...”, αλλά και από υποκριτικές θρηνωδίες που αναζητούν ενόχους για να αποδώσουν το φταίξιμο, ρητορεύοντας από τη θέση του αλάνθαστου και ανθρωπιστή επαναστάτη.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

στις μητροπόλεις και στην παρωδία ζωής που βιώνουμε, ο θάνατος δεν είναι παρά άλλο ένα ειδησεογραφικό γεγονός, μια απόμακρη πληροφορία, ανάμεσα σε τόσες άλλες, ένα μονόστηλο σε μια εφημερίδα, άλλη μια στατιστική ...

Κάθε μέρα άνθρωποι πεθαίνουν σε νοσοκομεία από ασθένειες, σε αυτοκίνητα από τροχαία, σε εργατικά “ατυχήματα” στα εργασιακά κάτεργα, σε υπόγειες διαβάσεις από ναρκωτικά... Και θέλουν να μας μάθουν να είμαστε ανέκφραστοι απέναντι σε αυτούς τους δεκάδες ανώνυμους θανάτους.

Γιατί είναι απλοί αριθμοί “ τρεις νεκροί από τροχαίο, δυο θάνατοι από ναρκωτικά..” που δεν “ πουλάνε” στα media, δεν προβάλλονται με το δήθεν ανθρωπιστικό περιτύλιγμα, άρα δεν πείθουν.

Είναι θάνατοι που με λίγα λόγια δεν συμφέρουν το σύστημα. Όλοι οι τηλεδήμιοι, από τους πιο συντηρητικούς μέχρι τους πιο ανατρεπτικούς που σοκαρίστηκαν δήθεν με τους τρεις νεκρούς της Marfin δε θα άντεχαν ούτε λεπτό αν αντιμετώπιζαν έτσι όλους τους ανώνυμους θανάτους που προκαλεί το σύστημα το οποίο πιστά υπηρετούν. Η αλήθεια είναι πως πάνω στα γεγονότα της 5ης Μάη στήθηκε μια αισχρή τυμβωρυχία και ένα ισχυρό εμπόριο συναισθημάτων για τα συμφέροντα του συστήματος....


“Παράπλευρες απώλειες και συναισθηματική τυμβωρυχία”


Μπροστά στην επερχόμενη κοινωνική κρίση το θέαμα του θανάτου προκάλεσε το δικό του βραχυκύκλωμα. Οι πορείες “ μαζεύτηκαν”, ακολούθησαν τα γκάλοπ ενάντια στις διαδηλώσεις και τις απεργίες, κατατέθηκαν live τα λουλούδια του πρωθυπουργού, πραγματοποιήθηκε η εισβολή στην κατάληψη Ζαίμη και στο στέκι μεταναστών στα Εξάρχεια, ξεκίνησαν τα δημοσιεύματα για τους δολοφόνους- κουκουλοφόρους, καλέστηκε η φασιστοσύναξη έξω από την τράπεζα και η κατάσταση έφτασε μέχρι τη δημόσια αποκήρυξη “τέτοιων συμμοριών”, “ του ατομικιστικού- μηδενιστικού χαοτικού κομφουζίου” και “ των ηλίθιων δολοφόνων” από κάποιους γραφικούς καραγκιόζηδες αναρχικούς.

Όμως πέρα απ΄ την προπαγάνδα και τις τεχνικές της, το γεγονός παραμένει γεγονός. Τρεις τραπεζικοί υπάλληλοι, χωρίς να αποτελούν στόχο, πέθαναν κατά τη διάρκεια πυρπόλησης του καταστήματος στο οποίο εργάζονταν. Εδώ είναι η σειρά μας να μην πέσουμε στην παγίδα της στατιστικής αλλά ούτε και της συναισθηματικής νοθείας. Σίγουρα δεν θα μιλήσουμε στην γλώσσα της “κακιάς στιγμής” και της “παράπλευρης απώλειας”. Αυτή είναι η γλώσσα του εχθρού και θυμίζει την ρητορεία του αμερικάνικου στρατού και των στρατηγών του στον πόλεμο του Αφγανιστάν. Απ΄ την άλλη δεν θα υποκριθούμε τους τιμητές του θανάτου των τριών ανθρώπων, που όσο λυπηροί και αν ήταν για τους οικείους τους, άλλο τόσο θα ήταν μια αποστειρωμένη ειδησεογραφική πληροφορία για το σύστημα, αν δεν προέκυπτε στον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο εξαιτίας μιας επαναστατικής πρακτικής.

Με λίγα λόγια δεν θα διεκδικήσουμε κάποιο συναισθηματικό χώρο στη σφαίρα του θεάματος, υποκρινόμενοι τους συγκλονισμένους εν μέσω ενός τηλε-υποκινούμενου ανθρωπιστικού παραληρήματος στο οποίο εγκλωβίστηκαν αρκετοί από το εσωτερικό του ριζοσπαστικού κινήματος. Όχι δεν το παίζουμε οι “σκληροί ταγμένοι αποκλειστικά στην υπόθεση”, αλλά πιστεύουμε πως αν αυτοί οι τρεις θάνατοι είχαν συμβεί ως “ατύχημα” σε ένα τροχαίο, λίγοι θα ήταν αυτοί που θα το είχαν μάθει έστω και ως είδηση. Άρα δεν είναι το λυπηρό γεγονός του θανάτου αυτό καθ΄ αυτό, που επέδρασε καταλυτικά στη στη διαμόρφωση ενός μουδιασμένου και αμήχανου κλίματος, αλλά η αιτία απ΄ την οποία προήλθε. Έτσι αποφεύγοντας την συναισθηματική τυμβωρυχία, πρέπει να σκύψουμε με περισυλλογή για να επεξεργαστούμε το πρόβλημα στην ρίζα του.

Είναι γεγονός πως αν κάποιος θέλει να αναζητήσει στυγνούς δολοφόνους, τότε θα πρέπει να ψάξει στις τάξεις του Βγενόπουλου και των ομοίων του. Η διοίκηση και οι εντολές του σε συνδυασμό με την αποδοχή τους από τους υπαλλήλους ήταν αυτές που τους οδήγησαν να δουλεύουν σε μια φαινομενικά κλειστή τράπεζα δίχως πυρασφάλεια με κλειδωμένες πόρτες. Τέτοια καθάρματα όπως ο Βγενόπουλος είναι οι ηθικοί αυτουργοί δεκάδων φυσικών και ψυχικών θανάτων εργαζόμενων, είτε στις δολοφονίες των εργατικών ατυχημάτων είτε στις καθημερινές ταπεινώσεις και συμβάσεις των όρων εργασιακής πειθαρχίας που επιβάλλουν. Κρατώντας αυτό ως δεδομένο, οφείλουμε να αντικρίσουμε τώρα τις δικές μας ατέλειες, τα κενά, τα λάθη, την απροσεξία ώστε να διαρρήξουμε την έξοδο κινδύνου από μια μονόπλευρη σκέψη, που θέλει να φταίνε για όλα μόνο τα αφεντικά και μπορεί να μας εφησυχάζει, αλλά δεν μας εξελίσσει...


Τι έφταιξε λοιπόν και καταλήξαμε στο θάνατο τριών τραπεζικών υπαλλήλων;

"Η Επαναστατική Πρακτική του “hit and run”"

Τώρα ας μιλήσουμε για επιλογές, στρατηγικές και συνήθειες. Καταρχάς εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα είναι γνωστή η πρακτική του hit and run κατά τη διάρκεια μεγάλων διαδηλώσεων. Μιλάμε για τη συγκρότηση μικρών μαχητικών ομάδων αντιεξουσιαστών που αποκόπτονται από το σώμα των διαδηλωτών και επιτίθενται καταδρομικά σε προεπιλεγμένα σημεία (τράπεζες, δημοσιογραφικά βαν, διμοιρίες ΜΑΤ) επιστρέφοντας στο όγκο της πορείας για να ξαναχτυπήσουν ή να εξαφανιστούν. Όσον αφορά τη πολιτική διάσταση της πρακτικής , πρέπει να τονίσουμε πως το hit and run δεν ανήκει αποκλειστικά σε κάποια συγκεκριμένη τάση των αναρχικών. Οι κοινωνιστές αναρχικοί ( κυρίως παλιότερα που αποτελούσαν μια πιο ισχυρή συνιστώσα) εφαρμόζουν το hit and run με τη λογική της εκτροπής των διαδηλώσεων και της διάχυσης της σύγκρουσης. Με αυτόν τον τρόπο θεωρούν πως λειτουργούν ως ο πυροκροτητής της κοινωνικής έκρηξης και συμβάλλουν στην όξυνση του κοινωνικού αγώνα.

Η ενδιάμεση εξεγερσιακή τάση, έχει κληρονομήσει την πρακτική του hit and run, την έχει εξελίξει κάπως οργανωτικά και αναφέρεται κυρίως στη βιωματική στιγμή της σύγκρουσης και των σχέσεων (αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση, ξεπέρασμα ρόλων) που αναπτύσσονται έξω από τα προκαθορισμένα στερεότυπα της κυριαρχίας. Η κοινή συνισταμένη των δυο ρευμάτων βρίσκεται στην αναγνώριση των συντεχνιακών διαδηλώσεων ως στιγμών του κοινωνικού αγώνα που τόσο οι κοινωνιστές, όσο και οι εξεγερσιακοί προωθούν μέσα από την παρουσία και τη δράση τους σε αυτές.

Η νέα αναρχοατομικιστική – μηδενιστική τάση, ο τρίτος πόλος όπως τον έχουμε περιγράψει, διαμορφώνει μια νέα αντίληψη σε σχέση με τον κοινωνικό αγώνα και τις διαδηλώσεις. Στις δεκάδες χιλιάδες μάζας που συρρέουν στα πανεργατικά συλλαλητήρια δεν αναγνωρίζουμε αναγκαστικά ανθρώπους που μοιράζονται τον ίδιο αξιακό κώδικα με εμάς και μιλάνε τη γλώσσα της απελευθέρωσης. Οι κοινωνικές κινητοποιήσεις αποτελούν ένα συνονθύλευμα αντιφάσεων και συμπεριφορών που περιέχουν όλα τα εδάφη της ανθρώπινης σκέψης, από τον μικροαστικό συντηρητισμό, τον αριστερό πατριωτισμό, τον εναλλακτισμό, το ρεφορμισμό μέχρι και την αναρχική θεώρηση.

Οι διαδηλώσεις λειτουργούν ως το άθροισμα χιλιάδων διαχωρισμένων μεταξύ τους προσώπων με διαφορετικές διαδρομές, ακόμα και εχθρικές μεταξύ τους, που συνενώνονται είτε με αιτία είτε με αφορμή ένα συντεχνιακό αίτημα (όπως το ασφαλιστικό). Η συντριπτική πλειοψηφία της σύνθεσης τέτοιων διαδηλώσεων ζητάει την επιστροφή στην κανονικότητα της παλιάς καθημερινότητας (πριν ψηφιστούν νομοθετικές ρυθμίσεις που θίγουν τα προηγούμενα δικαιώματά τους) ή στην πιο αριστερή εκδοχή, την βελτίωση της κανονικότητας με πιο προοδευτικές και ανθρωπιστικές λύσεις εντός ορίων του καπιταλισμού, ή του κομμουνιστικού κρατισμού. Δεν είναι τυχαίο πως τα κεντρικά συνθήματα των διαδηλώσεων απαιτούν την εφαρμογή δίκαιων νόμων απέναντι στις αντισυνταγματικές ρυθμίσεις της εκάστοτε κυβέρνησης.

Συχνά ακόμα και η βίαιη παρεκτροπή μιας ολόκληρης διαδήλωσης αποτελεί το απάνθισμα των αντιφάσεων. Στον επιθετικό αποκλεισμό της βουλής στην πορεία της 5ης Μάη, άλλοι διαδηλωτές τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο, άλλοι πετούσαν πέτρες, άλλοι καλούσαν τα ΜΑΤ να ενωθούν μαζί τους, οι κουκουέδες εντόπιζαν προβοκάτορες, άλλοι έκραζαν αυτούς που έσπαγαν τράπεζες, άλλοι χειροκροτούσαν και οι αναρχικοί έστηναν οδοφράγματα. Ένα πάνθεον όλων των συμπεριφορών με χιλιάδες επαναλήψεις από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και μετά.

"Επαναστατική Πρωτοπορία και Επαναστατικός Μιλιταρισμός"

Εμείς και η αντίληψη μας ούτε αποτελούμε κάποια πεφωτισμένη επαναστατική πρωτοπορία ούτε μια ελιτίστικη κλίκα. Ο καθένας από εμάς έχει γευτεί τις αντιφάσεις, έχει κυλιστεί μέσα τους, έχει συμμετάσχει σε αυτές μέχρι το σημείο όπου η ανάγκη για προσωπική και πνευματική εξέλιξη, ορισμένα διαφορετικά βιώματα, κάποιες συλλογικές κουβέντες και προβληματισμοί, μερικές ενδιαφέρουσες σελίδες σε βιβλία και εγχειρίδια, ο ατομικός στοχασμός και η επιθυμία για όξυνση της επαναστατικής δράσης, απαίτησαν μια εκ νέου συλλογική επανατοποθέτηση στη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις. Για το χώρο σκέψης και πράξης που εκφράζουμε δε μας καλύπτουν πλέον απλώς το να συμβαίνουν μπάχαλα.

Πιστεύουμε στις οργανωμένες δομές κρούσης και στα ξεκάθαρα επαναστατικά σκεπτικά με μνήμη, παρόν και προοπτική. Δεν έχει καμία σχέση ο αναρχικός κουκουλοφόρος που τα “σπάει” γιατί αρνείται τα υπολείμματα που του προσφέρουν για ζωή, τον πολιτισμό του θεάματος, τα πρότυπα του φιλοτομαρισμού, τις αξίες του χρήματος και της συνειδησιακής αποχαύνωσης, με τον οργισμένο μισθωτό που μόνο όταν νιώσει το μούδιασμα στην τσέπη του θα σηκώσει για λίγο κεφάλι. Είναι ο ίδιος που όταν παλιότερα θεωρούσε τον εαυτό του βολεμένο ζούσε στην κανονικότητα του και δυσανασχετούσε με τους “ταραξίες”.

Υπάρχει ένα τεράστιο αξιακό χάσμα που καμία βία και καμιά στιγμή σύγκρουσης δεν το γεφυρώνει, αν δεν υπάρξει η απαραίτητη συνειδητοποίηση και αυτογνωσία. Σε αυτήν την κατεύθυνση επαναστατικής συνειδητοποίησης θεωρούμε ότι συμβάλλουν οι προκηρύξεις, τα κείμενα, τα βιβλία, οι μπροσούρες, τα συνθήματα στους τοίχους, οι αφίσες. Αυτή είναι η δική μας θεωρητική προπαγανδιστική επίθεση ενάντια σε ένα σύστημα που πρέπει να πεθάνει. Και οι πορείες; Και οι πορείες συμβάλλουν, αρκεί να τις αντικρίσουμε εντός μιας νέας οπτική. Κανείς δε γεννιέται αντάρτης ή επαναστάτης, είναι μια σταδιακή διαδικασία εξέλιξης για να ορίζεις τη ζωή σου χωρίς συμβιβασμούς.

Πορείες όπως αυτή της 5η Μάη είναι το απαραίτητο προστάδιο, ο κατάλληλος προθάλαμος για όσους θέλουν να έρθουν σε μια πρώτη επαφή με την επαναστατική βία. Μέσα από αυτές η ανάπτυξη του hit and run, σε αντίξοες συνθήκες με εκατοντάδες μπάτσους στην πόλη αποτελεί μια καθοριστική εμπειρία για όσους θέλουν να ακονίσουν τα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία τους σε συνθήκες μητροπολιτικής μάχης. Αυτά είναι τα κατάλληλα εφόδια για την πρακτική εξέλιξη άλλων μορφών δράσης του νέου αντάρτικου. Σκοπός μας είναι να οργανώσουμε τον επαναστατικό μιλιταρισμό. Μια αντιιεραρχική αντίληψη δίχως αξιώματα και ακολουθητές που προωθεί τη δημιουργία μικρών ευέλικτων μάχιμων ομάδων αντιεξουσιαστών που θα χαρτογραφούν την πόλη, τους στόχους, τις διαφυγές, θα οργανώνονται και θα εξοπλίζονται κατάλληλα, θα αναπτύσσουν σχέσεις με αντίστοιχες ομάδες συγγένειας, θα είναι ανοικτές (με την απαραίτητη προσοχή) σε νέους συντρόφους, θα καταστρώνουν σχέδια επίθεσης και θα χρησιμοποιούν (αλλά δε θα στρέφονται εχθρικά) τις συντεχνιακές πορείες ως δούρειο ίππο επαναστατικών εξορμήσεων. Άρα δεν τίθεται ζήτημα συμμετοχής ή μη στις πορείες αλλά εξέλιξης.

Αυτό που πιστεύουμε είναι πως μόνο μέσα από την οργανωμένη διάσταση της επαναστατικής βίας θα προωθηθεί η συνέπεια, η συνέχεια, και η σοβαρότητα που θα “απαγορεύει” στο μέλλον τέτοιες “αστοχίες” με τραγικά αποτελέσματα όπως της Marfin. Μόνο έτσι το νέο αντάρτικο θα διαχυθεί ως αντίληψη και πρακτική, προκαλώντας το χάος στην αποστειρωμένη καθημερινότητα της οργανωμένης πλήξης.

"Οι Ρουφιάνοι και οι Συνέπειες"

'Oλα αυτά γράφονται ως συνεισφορά σε ένα διαλεκτικό πεδίο σκέψης και δράσης ανάμεσα σε διαφορετικά πολιτικά ρεύματα και όχι για να δικαιολογήσουμε ή να καλύψουμε κάτι. Είναι γνωστό πως το χτύπημα στη Marfin δεν έφερε κάποια ιδεολογική σφραγίδα για το πολιτικό σκεπτικό και περιεχόμενο των ανθρώπων που έδρασαν εκεί. Βάση του στόχου (τραπεζικό υποκατάστημα) ο καθένας από οποιαδήποτε πολιτική τάση της αντιεξουσίας και όχι μόνο, θα μπορούσε να το πυρπολήσει. Αλλά βέβαια είναι αρκετά βολικό για τους καρχαρίες των αμφιθεάτρων να καταλογίζουν ενέργειες εκ του αποτελέσματος στο δικό μας πολιτικό ρεύμα.

Οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης και τα ιεραποστολικά κείμενα ανθρωπισμού που κυκλοφόρησαν από ορισμένες αναρχικές συλλογικότητες δίπλα στην καταδικαστική σιγουριά για την προέλευση των “δραστών”, παρέθεσαν την απόλυτη πολιτική κενότητα επιχειρημάτων για το “μηδενιστικό κομμάτι” που “παρασιτεί εις βάρος του αναρχικού χώρου”. Η γραφικότητά τους δε μας ενοχλεί αλλά όταν ορισμένοι φτάνουν στο επικίνδυνο σημείο να φωτογραφίζουν ανθρώπους σε αμφιθέατρα και καφενεία ικανοποιώντας τα πρόθυμα αυτιά της αστυνομίας, τότε συγκεκριμένα άτομα θα αντιμετωπιστούν όπως τους αναλογεί, ως ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ με τις αντίστοιχες συνέπειες.

"Στοχοποιημένη Δράση και Αυτιστικές Αστοχίες”

Ξαναγυρνώντας στο πως και το γιατί της υπόθεσης της Marfin ανεξάρτητα από το ποια αναρχική τάση νιώθει ο καθένας ότι εκφράζει ως άτομο ή συλλογικότητα, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως και στα τρία πολιτικά ρεύματα ( κοινωνιστές, εξεγερσιακοί, αναρχοατομικιστές- μηδενιστές) υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Η σαφέστατη οριοθέτηση της στοχοποιημένης δράσεις (κρατικά κτίρια, δυνάμεις καταστολής, σύμβολα του πλούτου). Οι 3 υπάλληλοι που δούλευαν την μέρα της απεργίας σίγουρα δεν μπορούν να θεωρηθούν εχθροί, όπως ούτε και σύμμαχοι. Άρα σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να αποτελούν στόχο επίθεσης.

Σε αυτά που γράφουμε στόχος μας δεν είναι να ωραιοποιήσουμε τις καταστάσεις, ούτε να τηρήσουμε τη λογική των ίσων αποστάσεων. Για αυτό στο περιθώριο της οριοθετημένης στοχοποίησης, δεν ξεχνάμε τις αυτιστικές επιθέσεις σε άκυρα σημεία (στάσεις λεωφορείων, καρτοτηλέφωνα, περίπτερα, ότι να ναι αυτοκίνητα) αλλά είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως αυτό αποτελεί ένα ανίσχυρο δείγμα ανευθυνότητας που ποτέ δεν επιρρέασε ουσιαστικά τα πράγματα. Αντίθετα το κτίριο της Marfin στην Κοραή ως τραπεζικό μέγαρο αποτελούσε έναν όμορφο στόχο.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι έγινε ακριβώς εκεί και τι ειπώθηκε, όμως γνωρίζουμε τις χρόνιες αδυναμίες που πιστεύουμε ότι συνεισφέρουν στο αποτέλεσμα. Αναφερόμαστε στο φετιχισμό της ανοργάνωτης βίας και την απονοηματοδότηση των μέσων επίθεσης.

“Τα Άδεια Όπλα Σκοτώνουν...”

Αυτό που έγινε στην Marfin, η ψυχρή αλήθεια λέει, πως ήταν θέμα τύχης ότι δεν έχει συμβεί εδώ και τόσα χρόνια. Κάθε επαναστάτης πρέπει να διαμορφώνει μια ιδιαίτερη σχέση κατανόησης και αντίληψης των μέσων δράσης που χρησιμοποιεί. Όλα τα μέσα δράσης από μια πέτρα μέχρι ένα υποπολυβόλο μπορούν με την ίδια ευκολία να γυρίσουν μπούμερανγκ ενάντια στον ίδιο μας το εαυτό. Για αυτό λένε πως “τα άδεια” όπλα σκοτώνουν πιο εύκολα απ' τα “γεμάτα”. “Άδεια” όπλα είναι και τα μέσα που ο κάτοχος τους δεν έχει συναίσθηση της χρήσης τους αλλά και της αποτελεσματικότητας τους.

Έτσι κάποιοι “ανακάλυψαν την αμερική” με τα γεγονότα της Marfin. Όμως εδώ και τόσα χρόνια το σκηνικό είναι παρόμοιο. Πόσες φορές στο παρελθόν είτε σε πορείες είτε σε “νυκτερινά”, σύντροφοι κάηκαν και τραυματίστηκαν αναμεταξύ τους από μολότοφ είτε γιατί τα μπουκάλια ήταν κακοφτιαγμένα, είτε γιατί κάποιοι βιάστηκαν να τα “χώσουν” πρώτοι. Πόσες φορές σπάστηκαν κεφάλια συντρόφων από πέτρες που πετούσαν άλλοι “ανυπόμονοι” από πίσω δίχως να βλέπουν καν το στόχο. Όπως επίσης, για όσους δεν διαθέτουν κοντή μνήμη, πόσες φορές αναρχικοί έχουν διαπληκτιστεί μεταξύ τους στην διάρκεια διαδηλώσεων εξαιτίας διαφορετικών νοοτροπιών και αντιλήψεων.

Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα. Και όλα υποδηλώνουν την ίδια αδυναμία. Το σχίσμα μεταξύ θεώρησης και πράξης, μεταξύ συνείδησης και δράσης. Η επαναστατική βία προβάλλεται ως φετιχισμός, συχνά αναπαράγοντας πρότυπα της κυριαρχίας, ματσό συμπεριφορές, κοκορέματα, επίδειξη αλαζονείας, ρόλοι και “ειδικεύσεις”. Αυτή η αντιφατική σχέση συμπεριφορών στο εσωτερικό του ριζοσπαστικού χώρου, λειτουργεί ως αξίωμα ισχύος στην κατάταξη των άτυπων ηγεμονιών.

Παράλληλα δίπλα σ' αυτές τις συμπεριφορές, βρίσκονται νέοι σύντροφοι που εισπράττουν τις διαχωρισμένες σχέσεις και με τη σειρά τους, αλλά και την ατομική τους ευθύνη, τις αναπαράγουν ως κακέκτυπο. Η βία, τα μέσα της, η χρήση τους, η κατασκευή τους, οι προφυλάξεις, ο πειραματισμός, οι τεχνικές, ποτέ μέχρι σήμερα δεν τέθηκαν πάνω στο τραπέζι συλλογικών διαδικασιών ώστε να αποσυρθεί ο φετιχισμός και να εισέλθει η γνώση και η ουσιαστική οικειοποίηση. Ήταν προνόμιο των πιο “μυημένων” που έτσι “προστάτευαν” τα αξιώματα τους. Η βία γίνεται πλέων αντιληπτή ως παιχνίδι αδρεναλίνης ενός άτυπου ανταγωνισμού για το ποιος τα χώνει περισσότερο.

Αντίθετα εμείς υποστηρίζουμε πως η συνείδηση είναι αυτή που μας ωθεί να αναπτύξουμε τις μαχητικές μας ικανότητες και γνώσεις ώστε να επιτεθούμε στον αντίπαλο.

“κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης, όλη η στρατιωτική προετοιμασία ήταν υποταγμένη στην πολιτική: “Όταν χειριζόμασταν ευαίσθητα χημικά, μας πρότειναν να σκεφτόμαστε πάντα την ιδεολογία, και έτσι θα είμαστε σε θέση να κάνουμε τα πάντα και να τα κάνουμε σωστά” (Αμπιμαέλ Γκουσμάν – επαναστατική οργάνωση Φωτεινό Μονοπάτι)

Δίπλα στο φετιχισμό της βίας, ανθίζει και η ημιμάθεια. Ορισμένοι σύντροφοι αγνοώντας την αποτελεσματικότητα των μέσων της βίας και την επικινδυνότητα τους προβαίνουν σε αλόγιστη χρήση, όπως για παράδειγμα οι γραφικές πολύωρες συγκρούσεις μέσα απ' τα πανεπιστημιακά άσυλα(καγκελάκι), αλλά και οι ανοργάνωτες επιθέσεις στα ΜΑΤ στα Εξάρχεια με δεκάδες μολότοφ που το μόνο που καταφέρνουν συνήθως είναι να “μαυρίζουν” την άσφαλτο, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιοι άνθρωποι αν συζητούσαν και οργανωνόντουσαν θα μπορούσαν να τους σπάσουν στο ξύλο και να πυρπολήσουν την κλούβα.

Κομμάτι αυτής της παράδοσης της λατρείας και ταυτόχρονα της άγνοιας της αξιοποίησης των μέσων είναι και η κριτική των αδρανών “ειδημόνων” της βίας. Ένας ιστός απαξιωτικών συμπεριφορών που κριτικάρουν απ' την ασφαλή θέση της μη συμμετοχής σε επαναστατικές πρακτικές, αλλά καλύπτονται με το άλλοθι της γνώσης μπαρουτοκαπνισμένων εμπειριών “τότε που τα πράγματα δεν γίνονταν έτσι αλλά ήταν καλύτερα”. Αποσυρμένες λογικές που εκθειάζουν παρελθοντικές ένοπλες και βίαιες εμπειρίες, ορίζοντας κάθε φορά την ορθή χρήση της βίας και το περιεχόμενο του αντάρτικου, ασθμαίνοντας να υποτιμήσουν οποιαδήποτε καινοτόμο σκέψη και πράξη. Σύνδρομα μιας δειλής και άτολμης σκέψης που θαυμάζει και θεαματικοποιεί ότι είναι απόμακρο στην ασφαλή σφαίρα της ιστορικότητας και επιδεικνύει μια χάρτινη αλαζονεία σε ότι προσπαθεί να συμβεί στο εδώ και τώρα.

Μέσα σε όλη αυτή τη συνειδησιακή σύγχυση οι άνθρωποι που πυρπόλησαν τη Marfin είτε δεν είδαν τα άτομα που βρίσκονταν μέσα, (απροσεξία που δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, όπως για παράδειγμα στην οργανωμένη νυκτερινή επίθεση στην εθνική τράπεζα στη στοά της Πανεπιστημίου πριν τέσσερα χρόνια είχαν εγκλωβιστεί στην ταράτσα 2-3 άτομα) είτε, ακόμα χειρότερα, τα είδαν αλλά δεν πίστεψαν ότι υπάρχει η πιθανότητα να πεθάνουν από λίγες μολότοφ. Είμαστε πεπεισμένοι χωρίς να γνωρίζουμε τα πρόσωπα, πως αν τους έδινε κάποιος ένα πιστόλι δεν θα πυροβολούσαν εναντίον των υπαλλήλων. Άρα δεν ήθελαν να σκοτώσουν, και ας ακούστηκαν πιθανόν καφρίλες όπως “ας πεθάνουν, τραπεζικοί υπάλληλοι είναι”.

Αν κάτι οδήγησε στα γεγονότα της 5ης Μαΐου είναι το απόστημα μιας ενδοκυριαρχικής παράδοσης, που υποβόσκει δεκαετίες στο εσωτερικό του ριζοσπαστικού χώρου και τώρα πρώτα απ' όλα ο καθένας οφείλει να δώσει απαντήσεις στον εαυτό του κάνοντας την αυτοκριτική του. Τα περισσότερα που γράφτηκαν εδώ ανταποκρίνονταν στη δικιά μας βιωματική αντίληψη και στις δικές μας ελλείψεις χωρίς να αποτελούν σοφιστείες κάποιων απ' την “απ' έξω”.

Έτσι με αυτήν την αφορμή δίνεται το κατάλληλο έναυσμα να τροφοδοτήσουμε παραπάνω τη σκέψη και τη δράση μας προχωρώντας στη μελλοντική έκδοση ενός μανιφέστου των θέσεων και των αξιών μας πάνω στο ρεύμα του μηδενισμού, του άναρχο - ατομικισμού και του επαναστατικού τερορρισμού που εκφράζουμε.

Παράλληλα η πρόσφατη προκήρυξη της “ομάδας συντρόφων που συνέβαλε στη καταστροφική δραστηριότητα στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια των πορειών της 5ης Μάη” αποδεικνύει πως κάθε εμπειρία που θέλει να είναι επαναστατική θα πρέπει να θέτει ως πρωταρχικό σκοπό τη δημιουργία χρόνων και τόπων συζήτησης και απολογισμού. Οι σύντροφοι μέσα από το κείμενο τους, ανεξάρτητα από διαφωνίες και συμφωνίες, εργάστηκαν ακριβώς πάνω στη διαδικασία της επανεκκίνησης της ουσιαστικής επαναστατικής διαλεκτικής.

Γιατί το στοίχημα της επανάστασης δεν παίζεται ούτε με όρους στρατιωτικής υπεροπλίας ούτε με θρησκόληπτους αφορισμούς κενού πολιτικού περιεχομένου. Το νέο αντάρτικο πόλης είναι μια διαδικασία που “χτυπάει” πρώτα απ' όλα στο κέντρο των ανθρωπίνων σχέσεων. Από εκεί ξεκινάνε όλα...



ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΑΝΤΑΡΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΕΡΡΟΡΙΣΤΩΝ

ΦΡΑΞΙΑ ΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ

MAX KEIZER: "Επικοινώνησα ανεπίσημα με την Κυβέρνηση Παπανδρέου"

from ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ by peri patris

Η Ελένη Σκόπη πήρε συνέντευξη από τον οικονομικό αναλυτή Μαξ Κάιζερ, ο οποίος διευκρινίζει πώς ακριβώς παίζουν οι καιροσκόποι της Γουόλ Στρητ και πώς χρησιμοποίησαν την Ελλλάδα για γρήγορο και εύκολο κέρδος, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις σε έναν ολόκληρο λαό.

Ο Μαχ Κάιζερ, διατείνεται ότι επικοινώνησε ανεπίσημα με την Κυβέρνηση και συνεργάζεται μαζί της !!!
Λέει ότι ύστερα από τις επαφές του, "έφυγε η στάχτη από τα μάτια του Παπανδρέου", ο οποίος άρχισε τώρα να καταλαβαίνει τι γίνεται !!!!

Δείτε τι λέει ο Max Keizer για την Goldman Sachs και για το ποιοι πρέπει να πάνε φυλακή...
Popout
http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2010/05/max-keizer.html

Οι απαιτήσεις των ευρωτραπεζιτών από την Ελλάδα

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Οι πλούσιοι αρνούνται να πληρώσουν τους φόρους τους, άρα πρέπει να τους πληρώσει η εργατική τάξη
• Μια οικονομική αυθεντία μιλάει για το ελληνικό χρέος
• Διαβάστε μεταφρασμένο στα ελληνικά το ενδιαφέρον άρθρο, για το ελληνικό χρέος και την πολιτική των τραπεζών, του Michael Hudson, που έχει δημοσιευτεί με δύο τίτλους "People vs Bankers" και "Euro-Bankers Demand of Greece"

Tου Michael Hudson (απόδοση: Σπύρος Ραυτόπουλος)
Ο Δρ. Hudson περιγράφει τη "διάσωση" της Ελλάδας σαν ένα πρόγραμμα TARP (Troubled Asset Relief Program) υπέρ των Γερμανών και Ευρωπαίων τραπεζιτών δηλαδή ένα πρόγραμμα σαν κι αυτό που εφαρμόστηκε στις ΗΠΑ για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού τομέα μέσω της αγοράς χρεογράφων από προβληματικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κατά την πρόσφατη κρίση του real estate. Αυτό σημαίνει την παροχή ρευστότητας προς την ελληνική κυβέρνηση ώστε αυτή να αποπληρώσει υψηλότοκα ομολογιακά δάνεια σε ομολογιούχους που είχαν αγοράσει τους τίτλους τους σε εξευτελιστικές τιμές. Το κόστος θα το πληρώσουν οι φορολογούμενοι (οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, διότι οι πλούσιοι δεν πληρώνουν φόρους), η δε πληρωμή των ομολογιούχων "[...] θα χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, συντάξεων και άλλων κοινωνικών παροχών".
Αυτό θα είναι ένα μοντέλο λιτότητας και για άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα ρευστότητας, εξαιτίας της μη είσπραξης φόρων από τους κεφαλαιοκράτες. Από τη μεριά τους οι τραπεζίτες στο τέλος του χρόνου θα βρίσκονται εντός των στόχων τους και μέχρι την κατάρρευση του οικονομικού συστήματος θα έχουν προλάβει να μετατρέψουν τη δική τους ρευστότητα σε "σκληρές" επενδύσεις {ακίνητα, ευγενή μέταλλα κ.λπ.}.
Οι οικονομικοί λομπίστες προβάλλουν την ελληνική κρίση ως ένα μάθημα που προειδοποιεί για την ανάγκη περικοπών στους τομείς της κοινωνικής ασφάλισης και της υγείας. Από την άλλη μεριά οι τραπεζικοί λομπίστες γνωρίζουν ότι το χρηματοπιστωτικό παιχνίδι έχει τελειώσει. Παίζουν με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα. Ο τομέας τους στοχεύει στο να πάρει όσο περισσότερα μπορεί από τα πακέτα διάσωσης πριν να είναι αργά, έχουμε δηλαδή κάτι που μπορεί να περιγραφεί με το γνωστό "πάρε τα λεφτά και τρέχα".
"[...] Λιγότερες κοινωνικές δαπάνες θα αφήσουν μεγαλύτερο μέρος από τα πακέτα διάσωσης για να καλύψουν τα εκθετικώς αυξανόμενα χρέη τους, τα οποία θα είναι αδύνατον να πληρωθούν στο τέλος."
Οι Έλληνες εργαζόμενοι, λιγότερο πεσιμιστές από τους Αμερικανούς συντρόφους τους, πιστεύουν ότι κάποιος πρέπει να ελέγχει την κυβέρνηση. Αν χάσουν την αγωνιστικότητά τους, η δύναμη θα επαφίεται πλέον ολοκληρωτικά στους ξένους δανειστές που θα είναι οι μόνοι αρμόδιοι να επιβάλουν την δημοσιονομική πολιτική.
Στη βορειοευρωπαϊκή περιφέρεια (Λιθουανία, Λεττονία, Εσθονία) πάρθηκαν από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις μαζοχιστικά δρακόντεια μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής που οι τράπεζες θα ήθελαν να δουν και στην Ελλάδα. Η Λιθουανική κυβέρνηση υποχρεώθηκε σε μέτρα που επέφεραν μείωση του ΑΕΠ κατά 17%. Ανάλογη καταβύθιση υπήρξε και στη Λεττονία, όπου η λαϊκή διαμαρτυρία έριξε την κυβέρνηση. Ωστόσο το αποτέλεσμα ήταν ένα ακόμα νεοφιλελεύθερο "κατοχικό πολίτευμα" που λειτουργεί στο όνομα των συμφερόντων των ξένων τραπεζών.
"[...] αυτό που εξελίσσεται είναι ένας κοινωνικός πόλεμος σε παγκόσμια κλίμακα - όχι ο πόλεμος των τάξεων του 19ου αιώνα, αλλά ένας πόλεμος του χρήματος εναντίον ολόκληρων οικονομιών, εναντίον της βιομηχανίας, του real estate και των κυβερνήσεων, όπως επίσης εναντίον της εργατικής τάξης [...]"
Η επερχόμενη οικονομική δυστοπία (αντι-ουτοπία)
Η ελληνική κρίση δείχνει πόσο πολύ έχει μετατοπιστεί η "ευρωπαϊκή ιδέα" από το 1957 τότε που ιδρύθηκε η εξαμελής Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Οι προ Μάαστριχτ και Λισαβόνας ευρωπαϊκές υποσχέσεις για ευημερία με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης προς το αντίστοιχο επίπεδο της μεσοαστικής εξελίχθηκε μέσω τριτοκοσμικού τύπου προγραμμάτων λιτότητας (με τη βοήθεια του Δ.Ν.Τ.) σε αυτοκτονίες των χρεωμένων ευρωπαϊκών οικονομιών. Πρόκειται για έναν πόλεμο του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων και της βιομηχανίας.
"Η πολιτική, κοινωνική, δημοσιονομική και οικονομική δύναμη έχει μεταφερθεί στη γραφειοκρατία της Ε.Ε. στους οικονομικούς διαχειριστές της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Δ.Ν.Τ. των οποίων τα σχέδια λιτότητας και τα σχετικά αντιλαϊκά προγράμματα, οδηγούν τις κυβερνήσεις στο ξεπούλημα δημόσιου τομέα, γης και ορυκτού πλούτου και στην εξασφάλιση φόρων για να πληρωθούν έθνη-πιστωτές. Αυτή η πολιτική έχει επιβληθεί στη "Νέα Ευρώπη" (τις μετα-σοβιετικές οικονομίες και την Ισλανδία) από το φθινόπωρο του 2008. Τώρα επιβάλλεται στα "PIIGS" (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία). Δεν είναι απορίας άξιο που υπάρχουν ταραχές!
Για τους παρατηρητές που δεν πρόσεξαν την Ισλανδία και τη Λεττονία πέρυσι, η Ελλάδα είναι το πιο πρόσφατο και μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο πεδίο μάχης. Τουλάχιστον η Ισλανδία και οι χώρες της Βαλτικής έχουν τη δυνατότητα της μετατροπής των δανείων τους σε εθνικό νόμισμα, της αναγνώρισης εξωτερικών χρεών κατά βούληση, και της φορολόγησης περιουσιών για την ανάκτηση από μέρους των κυβερνήσεων εσόδων που έχουν διοχετευθεί ως χρέος σε ξένους τραπεζίτες.
Όμως η Ελλάδα βρίσκεται δέσμια μιας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, που διοικείται από μη αιρετούς οικονομικούς αξιωματούχους που έχουν αντιστρέψει το ιστορικό νόημα της δημοκρατίας. Αντί ο πιο σημαντικός τομέας της οικονομίας, ο δημοσιονομικός, να καθορίζεται από εγκεκριμένες μέσω της εκλογικής διαδικασίας πολιτικές, οι κεντρικές τράπεζες (οι διορισμένοι λομπίστες των εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών) έχουν καταστεί ανεξάρτητοι από πολιτικούς έλεγχους και ισορροπίες [...] Με έναν πραγματικά Οργουελικό τρόπο οι δεξιοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ (όπως ο Ben Bernake) το ονομάζουν αυτό "ορόσημο της δημοκρατίας" [...]
Οι νεοφιλελεύθεροι κατηγορούν {..την ελληνική κυβέρνηση} ότι δεν εκποιεί αρκετή δημόσια γη και πόρους για να γεφυρώσει το χάσμα {του χρέους}. [...]
Όπως έκανε η αμερικανική κυβέρνηση στο παρελθόν, {έτσι και η ελληνική} έχει εκδώσει ομόλογα για να χρηματοδοτήσει το έλλειμμα που προέκυψε εξαιτίας των φοροαπαλλαγών. Οι αγοραστές αυτών των ομολόγων (κυρίως γερμανικές τράπεζες) απαιτούν από τους Έλληνες εργαζόμενους (και τώρα επίσης από τους Γερμανούς φορολογούμενους) να επωμιστούν το κόστος αυτών των φοροαπαλλαγών. Γερμανοί και άλλοι τραπεζίτες και ομολογιούχοι ζητούν να πληρωθούν με κόστος τη δραστική περικοπή συντάξεων και κοινωνικών παροχών - και αν είναι δυνατόν με ιδιωτικοποιήσεις αντί ευτελούς τιμήματος.
[...] Οι ομολογιούχοι και οι κερδοσκόποι απαιτούν ομόφωνα από την Ε.Ε. το Δ.Ν.Τ. και τις ΗΠΑ να εγγυηθούν ότι θα προλάβουν να πάρουν τα κέρδη τους πριν το χρηματοπιστωτικό παιχνίδι καταρρεύσει. Η αρπαγή μπορεί να γίνει τάχιστα από συρρικνούμενες οικονομίες που εφαρμόζουν σχέδια τύπου Δ.Ν.Τ..
Η ανεργία αυξάνεται οδηγώντας τις οικονομίες βαθύτερα στο χρέος - όχι μόνο το δημόσιο χρέος καθώς οι συρρικνούμενες αγορές οδηγούν σε ελάττωση της είσπραξης φόρων, αλλά και το εξωτερικό χρέος καθώς η εξάρτηση από τις εισαγωγές αυξάνεται.
Από άποψη οικονομική η ελληνική κινητοποίηση είναι μια επανάσταση κατά της πολιτικής που θέλει να θυσιάσει την ευημερία για να πληρώσει τους ξένους πιστωτές με αυτόν τον τρόπο. Από πολιτική άποψη η μάχη δίνεται για να σωθεί η Ελλάδα από τη μετατροπή της σε ένα αντι-κράτος. Η κλασική {από οικονομικοπολιτική σκοπιά} ερμηνεία του "κράτους" και της κυβέρνησης είναι η δυνατότητα να επιβάλλει φόρους και να εκδίδει χρήμα. Όμως η Ελλάδα έχει παραχωρήσει τη δημοσιονομική της αρμοδιότητα στην Ε.Ε και το Δ.Ν.Τ. οι οποίοι την καλούν να παραβιάσει αυτό που οι πολιτικοί θεωρητικοί θεωρούν πρώτιστο καθήκον κάθε κυβέρνησης: να ενεργεί με γνώμονα το μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον. Η ελληνική κυβέρνηση έχει εντολή να δράσει για λογαριασμό του τραπεζικού κεφαλαίου και στην πραγματικότητα εκείνου των ξένων χωρών δια της εκποίησης περιουσιακών στοιχείων, όχι δια της εξασφάλισης μακροπρόθεσμης ανάπτυξης.
Το διακύβευμα είναι αν τα έθνη θα διοικούνται από πιστωτές ή θα θέσουν ως στόχο να εκμεταλλευτούν τα οφέλη από την οικονομική ανάπτυξη. Η ολιγαρχική πρεμούρα για τη διάσωση των ξένων τραπεζών και των κερδοσκόπων ομολογιούχων μέσω κεφαλαίων από την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. στοχεύει στο να φορτώσει στους εργαζόμενους τις απώλειες από τη μη είσπραξη φόρων.
Ο στόχος είναι να διευκολυνθούν οι τράπεζες να αποφύγουν να πληρώσουν το κόστος του στεγνώματος της εγχώριας αγοράς. Θέλουν να φύγει από τα χέρια των ψηφοφόρων η κυβερνητική πολιτική και να παραδοθεί στην Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. που δρουν ως όργανα του διεθνούς κεφαλαίου.
Αυτό δημιουργεί μια κατάσταση μέσα στην οποία ούτε η Ελλάδα ούτε η Κομισιόν (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή) λειτουργούν ως κράτη ή κυβερνήσεις με την παραδοσιακή πολιτική έννοια. Η γραφειοκρατία της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. δεν είναι αιρετή. Και στο βαθμό που αυτά τα ξενοκινούμενα οικονομικά σχέδια ευοδωθούν, τα κεφάλαια της οικονομίας θα εξαντληθούν και η κοινωνική δημοκρατία θα καταρρεύσει.[...]
Η εξαπάτηση
Η κρίση αυτή όπως και οι διασώσεις των Αυστριακών και Σουηδικών τραπεζών από χρέη της Ουγγαρίας της Ρουμανίας και της Λεττονίας που είναι αντίθετες με την ευρωπαϊκή αρχή της μη-διάσωσης, στηρίχθηκαν στο άρθρο 122.2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης που επιτρέπει δάνεια προς κυβερνήσεις σε έκτακτες συνθήκες. Όμως το πρόβλημα του Βαλτικού χρέους είναι χρόνιο και δομικό, όχι "έκτακτο". Βοηθώντας με δάνεια τη Λεττονία, η κυρία Μέρκελ επίσης ψεύδεται, καθότι η Ε.Ε. έχει θέσει περιορισμούς ως προς τις αιτίες και τους σκοπούς μιας δανειοδότησης, προβλέποντας κάτι τέτοιο μόνο για λόγους προσαρμογής της χώρας στα ευρωπαϊκά δεδομένα, με στήριξη της νομισματικής ισοτιμίας, όχι για λόγους οικονομικής ανάπτυξης.
"Με τον τρόπο αυτόν η Λεττονία θυματοποιείται, δεν βοηθιέται.[...]" Ο πραγματικός στόχος είναι να δοθεί περισσότερος χρόνος στις σουηδικές τράπεζες να μαζέψουν τοκοχρεολύσια πριν η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο. "Το συνάλλαγμα που δαπανάται για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών χρεών προς ξένες τράπεζες μετατρέπεται σε εθνικό χρέος που θα πρέπει να πληρωθεί από τους Λεττονούς φορολογούμενους. Αυτό το ευρωπαϊκό χρέος είναι μια άσκηση στη νεο-αποικιοκρατία.[...]" Το ερώτημα είναι κατά πόσον η Ελλάδα βρίσκεται σε θέση ματ, αν δηλαδή το κοινωνικό της κράτος θα ακολουθήσει την συρρίκνωση εκείνου των χωρών της Βαλτικής, οπότε θα έχουμε ανάλογο μεταναστευτικό κύμα. Η Ελλάδα αποτελεί ένα πείραμα νεοφιλελεύθερου κεντρικού σχεδιασμού.
Το πραγματικό αντικείμενο της διάσωσης είναι η αρχή ότι οι οικονομίες πρέπει να πτωχεύουν προκειμένου το κεφάλαιο να κυριαρχεί.
Αλλά αυτή η μάχη ασφαλώς δεν έχει τελειώσει. Θα συνεχιστεί καθ' όλη τη δεκαετία, καθώς επιστρέφουμε στις διεκδικήσεις του 19ου και 20ου αιώνα για την αντικατάσταση της πολιτικής που δουλεύει υπέρ των συμφερόντων της μεγάλης περιουσίας και κεφαλαιακής ιδιοκτησίας, με μια προοδευτική πολιτική δίκαιης φορολόγησης και δημόσιας πρωτοβουλίας.
Η κλασική πολιτική οικονομία υπήρξε ένα ρεφορμιστικό πρόγραμμα του 19ου αιώνα, που είχε να αντιμετωπίσει εχθρικές κυβερνήσεις παρακινούμενες από αριστοκρατίες και που στηρίχθηκε στην ιδέα της κατάργησης του "δωρεάν γεύματος" για τους ιδιοκτήτες της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, των μονοπωλιακών ενοικίων και του τοκογλυφικού κεφαλαίου. Είναι αυτό που ο John Maynard Keynes πανηγύρισε ως τον "θάνατο του εισοδηματία". Όμως τα γνωστά μεγάλα συμφέροντα αντέδρασαν. Ονομάζοντας κοινωνική δημοκρατία και δημόσιες ρυθμίσεις το δρόμο προς την δουλοπαροικία, προσπαθούν να βάλουν την Ευρώπη στο δρόμο της υποδούλωσης μέσω του χρέους (debt peonage).
Οι Αμερικανοί Tea Partiers(*) και οι επαναστάτες κατά της άδικης φορολόγησης, πνιγμένοι στα χρέη και αντιμέτωποι με τη διαφθορά του Κογκρέσου που υπακούει στους λομπίστες του μεγάλου κεφαλαίου εγκατέλειψαν τον αγώνα, και επιδιώκουν την ασφάλεια μέσα από την οργάνωση σε αυτόνομες τοπικές κοινωνίες.
Ο μόνος τρόπος αντίδρασης είναι η επανάκτηση του ελέγχου της διακυβέρνησης μέσα στο πνεύμα της κλασικής οικονομίας με προοδευτικές μεταρρυθμίσεις. "Τουλάχιστον για αυτό αγωνίζεται η ελληνική εργατική τάξη. Κάποιος πρέπει να ελέγξει την κυβέρνηση. Και αν οι δημοκρατικές δυνάμεις αποσυρθούν από τη μάχη, ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα σφίξει περισσότερο τη θηλιά." Η έκβαση του αγώνα θα καθορίσει και τη στάση, ίσως μέσα στο καλοκαίρι ή το φθινόπωρο, των μετα-σοβιετικών οικονομιών που κράτησαν τα εθνικά τους νομίσματα.

* Tea Partiers, ονομάστηκαν οι Αμερικανοί διαδηλωτές κατά των μέτρων διάσωσης των τραπεζών το 2008 και 09, κατά το πρότυπο του Boston Tea Party του 1773, τότε που οι άποικοι επαναστάτησαν κατά της φορολόγησης του τσαγιού από τη Βρετανική κυβέρνηση. Οι τότε διαδηλώσεις και η συγκεκριμένη αντίσταση ήταν ένας προπομπός που έθεσε τα θεμέλια της αμερικανικής επανάστασης (πολέμου της ανεξαρτησίας) που άρχισε δύο χρόνια αργότερα.

Ο Michael Hudson, είναι οικονομολόγος, καθηγητής, πρόεδρος του ISLET (Ινστιτούτο για τη Μελέτη των Μακροπρόθεσμων Οικονομικών Τάσεων) και συγγραφέας. Έχει διατελέσει σύμβουλος της αμερικανικής διοίκησης (του Λευκού Οίκου, του State Department και του Πενταγώνου), αλλά και άλλων κυβερνήσεων όπως του Καναδά της Ρωσίας και του Μεξικού.
Το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε στον ιστότοπο του Michael Hudson
Πηγή

Οι ψευδό-προφήτες.....

from Listonplace by listonpress@gmail.com (listonplace)

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
[b] θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».
Μίλαν Κούντερα
(Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης)
Απο το....resalto
ΟΤΑΝ η καμπύλη της ιστορικής εξέλιξης ανεβαίνει, η πολιτική σκέψη γίνεται οξύτερη. Όταν όμως η καμπύλη τραβάει προς τα κάτω, η ανοησία κυριαρχεί πάνω στην πολιτική σκέψη.

Στην ανοδική πορεία της ιστορίας η ΜΝΗΜΗ ζωντανεύει, απογειώνεται, φουντώνει. Στην καθοδική συρρικνώνεται, αφυδατώνεται, δολοφονείται, χάνεται…

Στην ανοδική πορεία της ιστορίας ζούμε, (μαζί με την πυροδότηση της αγωνιστικής μνήμης, της σκέψης και των αισθημάτων) και τις πλημμυρίδες των ελπιδοφόρων, αγωνιστικών κινημάτων: Τις εξάρσεις των δυνατών πλευρών των λαών, τις εξάρσεις της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, τις μεγάλες και ηρωικές εκλάμψεις της εθνικής, κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης…

Στην Κάθοδο, στις αμπώτιδες της ιστορίας, τα πάντα χάνονται.
Εδώ κυριαρχεί η βλακεία, ο νοσηρός ατομικισμός, η διάλυση και η αποσύνθεση, η πτώση των αξιών, το είδωλο του νάρκισσου, όλων των ειδών τα νοσήματα της παρακμής και των διαστροφών…

Σε τέτοιες μεταβατικές και μαύρες σελίδες της ιστορίας ξεφυτρώνουν ποικίλοι και πολύχρωμοι ψευδό-προφήτες, βγαίνουν οι βρικόλακες από τους τάφους τους, οι στρατιές αρουραίων από τους υπονόμους τους…

Η ΑΔΙΕΞΟΔΗ κοινωνική και πολιτική απελπισία τρέφει όλα τα είδη των πολιτικών ψυχώσεων και διαστροφών, όλα τα είδη και τα χρώματα των πολιτικών τυχοδιωκτών, αριβιστών και προβοκατόρων: Τους πολύχρωμους ψευδό-προφήτες…

Η περίοδος που ζούμε είναι από τις χειρότερες της Ιστορίας. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Τα πάντα έχουν καταρρακωθεί και αποτεφρωθεί. Οι κοινωνίες αποσυντίθενται. Η κοινωνική οργή και απελπισία έχουν διογκωθεί τρομακτικά, αλλά χωρίς χαραμάδες ελπίδας. Είναι μια συμπιεσμένη απελπισία δίχως ακόμα διέξοδο, δίχως όραμα, δίχως συνειδητή προοπτική, τυφλή…

Πάνω, λοιπόν σε αυτό το σηπόμενο κοινωνικό σώμα και στην τυφλή κοινωνική απελπισία «φυτρώνουν» και «χορεύουν» στρατιές παρασίτων και εμφανίζονται άπειροι ψευδό-προφήτες, με πολύχρωμες φορεσιές και μεταμφιέσεις, με κόκκινα γιλέκα, με «αριστερές» υπογραφές, με ελληνικές σημαίες, με «πατριωτικούς» ύμνους, με «εθνοσωτήρια» κηρύγματα, με «αντάρτικους» μπερέδες και πολλά άλλα τέτοιου είδους μακιγιάζ και φαιδρά σφετεριστικά τεχνάσματα «επωνυμιών»…



Έχει γεμίσει η κοινωνική και πολιτική μας ζωή ΟΧΙ μόνο από τα θεσμικά λαμόγια της πολιτικής, από τους σταρ των ΜΜΕ και τα είδωλα της αγοράς, όχι μόνο από τα «κόπρανα» των μεσημεριάτικων τηλεπαραθύρων, που και αυτά αυθαδιάζουν πολιτικά (ψευδό-προφήτες της πολιτικής πορνοβλακείας), ΑΛΛΑ και από ένα πλήθος αρουραίων εξωθεσμικών:Υποπροϊόντα της καθεστωτικής σήψης (τυχοδιώκτες, προβοκάτορες και ψυχωτικοί), που, σαν τα σκουλήκια, «σκάρισαν», πάνω στο αποσυντεθημένο σώμα της κοινωνίας και της πολιτικής…

Μόνο σε μια τέτοια περίοδο εφιαλτικής πτώσης των ιδεών, των αξιών, της γνώσης και της μνήμης, σε μια περίοδο καταθλιπτικής θεωρητικής φτώχειας και δραματικής πολιτικής αιμορραγίας, θα ήταν δυνατόν να επιβιώνουν και να προβάλλονται, υστερικά, κλόουν σαν τον Καρατζαφέρη.

Μόνο μέσα σε τέτοια ιστορικά σκοτάδια θα ήταν δυνατόν να γεννιέται και να κατασκευάζεται, από τους προβοκατόρικους μηχανισμούς του παρακράτους και των μυστικών υπηρεσιών, τόση μεγάλη ποικιλία ψευδό-προφητών και γραφικών παρασίτων: Από τα τρομοκρατικά «τάγματα» και τους κουκουλοφόρους, μέχρι τις «εθνοσωτήριες Επιτροπές» και τα «Πατριωτικά Μέτωπα» μέσω του ιντερνέτ!!!

Μόνο σε τέτοιες εποχές βαθιάς παρακμής και αδιέξοδης απελπισίας θα ήταν δυνατόν θλιβεροί τύποι, γραφικοί μπερέδες και ψυχωτικοί κομήτες να αυτό-αναγορεύονται «προφήτες» «Πατριωτικών Μετώπων» και «Εθνικής Σωτηρίας» ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ, από το ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό ΜΗΔΕΝ, από τα κατακάθια του καθεστωτικού τους παρασιτισμού ή τα βαλτονέρια των υπονόμων που ετράφησαν…

ΜΟΝΟ σε τέτοιες εποχές αποσύνθεσης θα ήταν δυνατόν κάθε ψώνιο ή κάθε περιφερόμενος τουρίστας που βρίσκεται παντού (ακόμα και στα εκλογικά ψηφοδέλτια του ΣΥΝ) , να αυτό-προβάλλεται σαν «πατριωτικός προφήτης»…

Σε άλλες εποχές όλοι αυτοί οι κλόουν και οι ψευδό-προφήτες θα είχαν ριχτεί στο σκουπιδοτενεκέ μαζί με πλήθος κλούβιων αυγών…

Δεν θα αργήσει η μέρα αυτή…

Τα κοινωνικά κινήματα αρχίζουν να αναπτύσσονται, η γνώση να βελονιάζεται και η συνείδηση να αφυπνίζεται. Η απελπισία των αφελών θα διαλύεται και αυτή…

ΤΟΤΕ όλοι αυτοί οι προβοκάτορες, αυτό το ρόλο επιτελούν συνειδητά ή όχι (οι περισσότεροι συνειδητά), θα τρέχουν να εξαφανιστούν, θα κλειδωθούν ξανά στους υπονόμους τους…

Θα προχωρήσει η Ελλάδα σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους της;

from ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ by zangoyan@yahoo.gr

Στο επίκεντρο του γερμανικού τύπου ο έλεγχος των hedge funds, αλλά και των επιχειρηματικών κεφαλαίων κινδύνου. Αρκετά όμως και σήμερα τα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος

Δηλώσεις για την ελληνική κρίση του νομπελίστα οικονομολόγου Γιόσεφ Στίγκλιτς φιλοξενεί σήμερα η εφημερίδα Kölner Stadtanzeiger.

Στο ερώτημα εάν η ελληνική κρίση εγκυμονεί περαιτέρω κινδύνους ο κ. Στίγκλιτς υπογραμμίζει: «Δεν πιστεύω καν ότι η ελληνική κρίση εγκυμονεί πολλούς κινδύνους, βλέπω μάλλον μια γενική κρίση της χρηματοπιστωτικής αγοράς και τις ανεπάρκειες στο ευρωπαϊκό σύστημα ρύθμισης.»

Πόσο εποικοδομητικό είναι το πακέτο εξυγίανσης;

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Γιόσεφ ΣτίγκλιτςΒασικά προβλήματα, σύμφωνα με τον Αμερικανό νομπελίστα, είναι η εγκατάλειψη της ισοτιμίας και των επιτοκίων στην ΟΝΕ χωρίς να αντικατασταθούν από νομικές ρυθμίσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: «Έτσι έλειπε και λείπει ένα Ταμείο Σταθεροποίησης για τα νέα μέλη της ΟΝΕ, το οποίο θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν σε περίπτωση κρίσης. Στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης τα περισσότερα προβλήματα είναι συνέπειες της βραδύτητας με την οποία ανακάμπτει η παγκόσμια οικονομία. Η περίπτωση της Ισπανίας έχει εντελώς διαφορετικές αιτίες: Η Ισπανία είχε πριν από την κρίση πλεόνασμα και διέθετε καλύτερο σύστημα ρύθμισης για τις τράπεζες, αλλά η οικονομία της περιήλθε σε κρίση γιατί έπεσε θύμα της ‘φούσκας’ των ακινήτων.»

Ο διάσημος οικονομολόγος εκφράζει επίσης τις επιφυλάξεις του για το κατά πόσον είναι...

εποικοδομητικό το πακέτο εξυγίανσης, το οποίο ετέθη ως προϋπόθεση για την ευρωβοήθεια προς την Ελλάδα και για το κατά πόσον είναι επαρκή τα ποσά που τέθηκαν στη διάθεσή της. Τέλος δήλωσε ότι «θα ήταν καλύτερα τα πράγματα, εάν η αντίδραση της ΕΕ είχε έρθει νωρίτερα.»

Αισιοδοξεί ο πρόεδρος της Commerzbank για την Ελλάδα

Στην Frankfurter Allgemeine Zeitung ο Μάρτιν Μπλέσιγκ, πρόεδρος του ΔΣ της Commerzbank δήλωσε ότι δεν πιστεύει πως η Ελλάδα θα προχωρήσει σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους της: «Όχι μόνον δεν το περιμένω, αλλά αναμένω να αποδώσει το πακέτο ευρωβοήθειας. Ταυτόχρονα περιμένω να ψηφίσουν όλα τα εθνικά κοινοβούλια το πακέτο διάσωσης που αποφάσισαν οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ για να αντιμετωπίσουν τόσο η Ελλάδα, όσο και οι άλλες χώρες της ΟΝΕ τα διαρθρωτικά τους προβλήματα.»

Όσον αφορά τις επιφυλάξεις του διευθύνοντος συμβούλου της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν για την επιτυχία των περικοπών στην Ελλάδα ο πρόεδρος της Commerzbank δήλωσε πως «αρνείται να κάνει εικασίες».

Νέα εποχή στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας;

«Το τέλος μιας προαιώνιας έχθρας;» είναι ο τίτλος άρθρου της η εφημερίδαFrankfurter Allgemeine Zeitung στον απόηχο της επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα. Παπανδρέου - Ερντογάν

Ο αρθρογράφος αναφέρεται διεξοδικά στην ιστορία αυτής της έχθρας, από την εποχή της πτώσης της Κων/πολης μέχρι την ίδρυση του ελληνικού κράτους και την ανεξαρτησία της Κύπρου και παρατηρεί: «Εάν ξεκινά μια νέα εποχή με τις συμφωνίες και τα μνημόνια που υπέγραψαν οι ηγέτες των δύο χωρών θα δείξει το μέλλον. Όλοι όμως, ελληνικά και τουρκικά μίντια, κάνουν λόγο για ιστορικής σημασίας συνάντηση και εκφράζουν τη διάθεση και την πρόθεση να δρομολογήσουν από κοινού μια πορεία προσέγγισης και όχι έχθρας. Το δυσκολότερο πρόβλημα αλλά και το πρόβλημα-κλειδί φαίνεται να είναι το κυπριακό.

Εάν καταφέρουν οι δύο κοινότητες στην Κύπρο να προσεγγίσουν η μία την άλλη και να βρουν διέξοδο για την επίλυση του κυπριακού, τότε όντως οι συμφωνίες και τα μνημόνια των δύο ηγετών θα έχουν ευοδωθεί.»

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

Υπεύθ. σύνταξης: Κώστας Συμεωνίδης

=========================================

Το ΔΝΤ ως φέσι και το νέο ΕΑΜ!!!

Το ΔΝΤ ταξιδεύει εδώ και χρόνια στον 3ο κόσμο το λεγόμενο φτωχό. Εκεί του αρπάζει με «φιλάνθρωπες» προσπάθειες τα ιθαγενή πλούτη του και τον κάνει φτωχότερο.
Πέρασε από Αφρική και Λατινική Αμερική.
Πριν λίγα χρόνια ήλθε και στον 2ο κόσμο της Ευρώπης: Ρωσία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Λετονία,… Η Ρωσία απελευθερώθηκε χάριν των τιμών πετρελαίου, φυσικού αερίου, μεγέθους και φυσικά αλλαγής πολιτικής στο εσωτερικό.

Απ’ όπου πέρασε, πέρασε και ο τρόμος, η φτώχεια, η κλοπή του πλούτου, η διάλυση δημόσιων αγαθών – εργασιακών σχέσεων και γύρισαν οι μεσαιωνικές μορφές δημοκρατίας… Στην Αργεντινή, έστω και αργά το 2001, ξετινάχτηκε από μια μεγάλη εξέγερση…

Το 2010 μπήκε για πρώτη φορά στον 1ο κόσμο, δηλαδή στη Ελλάδα. Το έφερε ένας πρωθυπουργός με ρίζες ελληνικές… Φαίνεται σχεδιασμένο πολύ νωρίτερα από τις εκλογές του 2009…

Το ΔΝΤ λοιπόν φεσώνει λαούς και χώρες υπέρ των παγκόσμιων ελίτ και με το αζημίωτο των ιθαγενών elit. Έτσι φαίνεται και στη χώρα μας… Πέρα από τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας που επιβάλλουν βίαια, αποτελειώνουν και τα δημόσια αγαθά υγείας, παιδείας, ασφάλισης, σύνταξης, περιβάλλοντος, νερού, κλπ, που θέλουν να ρουφήξουν πάμφθηνα, ενδιαφέρονται επί πλέον και για τη μεγάλη ανοικτή θάλασσα με τα νησιά της, τις παραλίες της, τον αέρα της, τα νερά της, τον ήλιο της, τα ξενοδοχεία και φαγάδικα των μεσαίων και μικρομεσαίων, αλλά και τα πετρέλαιά της , όπως και τα σπάνια μέταλλά της, που λέγεται Αιγαίο…

Μια τέτοια μακροχρόνια εκμετάλλευση – με ενοίκιο πολλών δεκαετιών; – θέλει και ένα κόκκινο φέσι για να είναι .. ειρηνική. Θέλει και τον Τούρκο της, θέλει δηλαδή τον Ερντογάν της…

Να λοιπόν που το ΔΝΤ είναι πακέτο με το κόκκινο φέσι στη χώρα μας…
Το ερώτημα είναι: μπορούν να βρουν εδώ το δάσκαλό τους; Νομίζω αβίαστα ναι. Όχι μόνο γιατί ακόμα κρατάμε κάποιες παραδόσεις ανθρωπιάς, ηρωϊσμού, αλληλεγγύης (οι ψευτοκοσμοπολίτες νομίζουν ότι τις χάσαμε ήδη…), αλλά γιατί απεδείχθη με τη μεγαλειώδη αντίσταση στις 5 Μάη πως μπορούμε να προκάνουμε πολύ νωρίτερα από όσο νοιμίζουν. Μπορεί να πήραν μιαν ανάσα από την απεχθή τετραπλή δολοφονία των λίγων μπάχαλων, αλλά η ομαδική και πολλαπλή καταδίκη μέσα από κίνημα, δείχνει τις ελπίδες.

Υπάρχει και κάτι ακόμα ελπιδοφόρο: Παρά την σαφή ανάγκη μείωσης των όποιων άλογων εξοπλισμών – μα και των αντίστοιχων μιζών – για το Αιγαίο, κανείς δεν τους πιστεύει για τους αγαθούς σκοπούς τους…

Είμαστε λοιπόν στην αρχή ενός νέου και σύγχρονου … ΕΑΜ, που θα ξεκινά από τον κεντρώο πατριωτικό χώρο και θα φτάνει στην αντι-ιμπεριαλιστική-αντικαπιταλιστική ριζοσπαστική αριστερά και αυτονομία.

Θα μείνουν απέξω οι κομματικές γραφειοκρατίες κυρίως των κοινοβουλευτικών κομμάτων της αριστεράς που δεν μπόρεσαν να απαντήσουν στο χρέος και στο .. φέσι καίρια… θα μείνουν απέξω ακόμα όσοι μικροηγέτες δεν καταφέρουν να δουν την κρίσιμη ιστορική συγκυρία.

Τα πράγματα θα βγάλουν και ηγεσία αντάξια των καιρών, ανθρώπους άφθαρτους και φρέσκους από το χώρο.

Ναι φίλες και φίλοι μου: ο κύβος έχει ήδη ριχτεί στις καρδιές μας, ήδη συζητείται σε πολλούς χώρους. Η ώρα έφτασε….

Σημείωση ΡΕΣΑΛΤΟ: Ακόμα, όμως, καλοί φίλοι δεν έχετε αντιληφθεί ότι αυτοί που δολοφονούν δεν είναι κάποιοι «λίγοι μπάχαλοι»!!!

Είναι οι δολοφονικοί μηχανισμοί τρομοκρατίας και προβοκάτσιας του κράτους, του παρακράτους και πριν απ’ όλα των μυστικών υπηρεσιών…

Γιατί τέτοια εμμονή τύφλωσης πάνω σε ένα τόσο καθοριστικό πολιτικό ζήτημα;


Διαβάστε και άλλα σχετικά κείμενα εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4521

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

….και όμως υπάρχει λύση

…δεν χρειάζεται επανάσταση !!!

Αυξήσεις μπορούν να πάρουν οι συνταξιούχοι

και όχι να τους κοπούν

οι σημερινές συντάξεις πείνας...

…η εφαρμογή των νόμων αρκεί !!!

Όλο το παιχνίδι του εκβιασμού του ελληνικού κράτους από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. στηρίζεται στη δυνατότητα των ιμπεριαλιστών να εκβιάζουν τη συντριπτική μερίδα των Ελλήνων, που είναι οι μισθωτοί. Πώς τους εκβιάζουν; Με το ασφαλιστικό τους σύστημα. Με τη χρηματοδότηση αυτού του συστήματος. Αυτοί, οι οποίοι δήθεν έχουν τα χρήματα να δανείσουν στο κράτος-"χρηματοδότη" των ταμείων, το εκβιάζουν.

Έχοντας το ληστρικό κράτος —με τις κλοπές και τις ηλιθιότητές του— εξαντλήσει τα ασφαλιστικά ταμεία, εμφανίζεται τώρα σαν ο μοναδικός εγγυητής της ρευστότητάς τους. "Εγγυητής" …ο μπατίρης.!! "Εγγυητής" …αυτός, ο οποίος "ζει" πλέον με δανεικά και με ένα "έλλειμμα" το οποίο διαρκώς μεγαλώνει. Αυτός ο άφραγκος παράγοντας του ασφαλιστικού είναι εκβιάσιμος από το ΔΝΤ και "παρασέρνει" και τα ασφαλιστικά ταμεία στον εκβιασμό. Τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία φυσιολογικά θα έπρεπε να ξεχειλίζουν από χρήμα.

Αυτό είναι το μέγα έγκλημα του κράτος απέναντι στην αχανή κοινωνική τάξη των εργαζομένων. Του άχρηστου κράτους της μεταπολίτευσης. Του κράτους, που "έφαγε" τα δικά του χρήματα και "έφαγε" και αυτά των άλλων. Τώρα, επειδή δήθεν είναι "εγγυητής", μιλάει τη γλώσσα της λογικής και καλεί τους εργαζόμενους να κάνουν θυσίες. Του "φταίει" που άλλαξαν οι ισορροπίες μεταξύ εργαζομένων και συνταξιούχων, του "φταίει" το προσδόκιμο όριο ζωής που αυξάνεται, του "φταίει" η παγκόσμια κρίση κλπ.. Του "φταίνε" όλα. Μόνον το ηλίθιο το κεφάλι των κυβερνώντων δεν φταίει.

Όλα αυτά είναι αθλιότητες και ψέματα. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας νέος εργαζόμενος να καταβάλει ασφαλιστικές εισφορές, τα ασφαλιστικά ταμεία θα έπρεπε να είναι σε θέση να καταβάλουν τις συντάξεις. Γιατί; Γιατί οι συνταξιούχοι έχουν ήδη καταβάλει τα χρήματα, τα οποία εισπράττουν. Τριανταπέντε χρόνια πλήρωναν εισφορές, για να εισπράξουν κατά μέσο όρο επτά χρόνια σύνταξης, σύμφωνα με το προσδόκιμο όριο ζωής. Το όριο, το οποίο εσχάτως ανακάλυψαν τα κρατικά κουτορνίθια.

Για τον καθένα απ' αυτούς εικοσιοκτώ χρόνια εισφορών "εξατμίζονται" υπέρ πίστεως και πατρίδος και έχουν το θράσος κάποιοι ανεπάγγελτοι πολιτικοί να εμφανίζουν τους συνταξιούχους σαν "τσαμπατζήδες", οι οποίοι θέλουν να ζήσουν δημοσία δαπάνη. Δικά τους χρήματα εισπράττουν οι συνταξιούχοι και όχι τις εισφορές των εργαζομένων. Για να φτάσουμε στο σημείο να πληρώνονται σήμερα οι συνταξιούχοι από τέτοιες εισφορές, αυτό δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Είτε ότι κάποιος πονηρός τούς τα "έφαγε" τα χρήματα είτε ότι κάποιος ηλίθιος τούς τα "έχασε". Σε κάθε περίπτωση όμως τα χρήματα λείπουν και αυτό είναι το πρόβλημα.

Στο έλλειμμα αυτό στηρίζονται τώρα οι ιμπεριαλιστές και πιέζουν την Ελλάδα. Την εκβιάζουν, για να τη λεηλατήσουν, απειλώντας την με τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων. Ήδη "έκοψαν" τα κτήνη την 13η και την 14η σύνταξη ανθρώπων, οι οποίοι πλήρωναν μια ζωή τις πιο ακριβές εισφορές στην Ευρώπη, για να πάρουν τα "ψίχουλα" των 600 ευρώ, προκειμένου να επιβιώσουν στην πιο ακριβή αγορά της Ευρώπης.

Αυτή η περικοπή δεν είναι μόνον ανήθικη αλλά και παράνομη. Γιατί; Γιατί όλοι αυτοί εκ του πονηρού —και βέβαια εντελώς παρανόμως— θεωρούν ότι το κράτος είναι χρηματοδότης των ταμείων και σαν χρηματοδότης μπορεί να ρυθμίζει τις χρηματοδοτήσεις του με βάση τους όρους του ΔΝΤ. Αυτό είναι λάθος. Το κράτος είναι ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ των ταμείων και όχι χρηματοδότης. Χρηματοδότες των ταμείων είναι οι εργοδότες και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Το κράτος είναι ένας γελοίος οφειλέτης, ο οποίος, επειδή αποδίδει σταδιακά τα χρέη του, "αυτοχρίσθηκε" "χρηματοδότης", χωρίς αυτό να περιγράφει την αλήθεια. ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ ήταν και ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ εξακολουθεί να είναι.

Ο οφειλέτης δεν αποφασίζει για τίποτε. Ο οφειλέτης δίνει αυτά που οφείλει και από εκεί και πέρα η διαχείριση των χρημάτων αυτών δεν ανήκει στην αρμοδιότητά του. Το κράτος, δηλαδή, δεν μπορεί να "κόψει" καμία σύνταξη του ιδιωτικού τομέα. Τα ταμεία —και άρα οι ασφαλισμένοι— θα αποφασίσουν τι θα κάνουν με τις συντάξεις τους. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να ξεπληρώσει τα χρέη του απέναντι στα ταμεία και το τι θα κάνουν τα ταμεία από εκεί και πέρα είναι δικό τους θέμα. Το κράτος μόνον απέναντι στους υπαλλήλους του μπορεί να κάνει περικοπές.

Όμως, όπως βλέπουμε, ακόμα και αυτό το έγκλημα δεν τους φτάνει. Δεν τους φτάνει που έκοψαν συντάξεις από τους συνταξιούχους, αλλά αφήνουν την Ε.Ε. να πιέζει για κόψιμο του 13ου και 14ου μισθού των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Πιέζει και πάλι με τον ίδιο παράνομο τρόπο. Εκβιάζει αυτούς, οι οποίοι σήμερα εργάζονται, χρησιμοποιώντας και πάλι ως "μοχλό" πίεσης τα ασφαλιστικά ταμεία. Τους απειλεί ότι δεν θα έχουν συντάξεις, γιατί θα τους τις "φάνε" οι σημερινοί συνταξιούχοι.

Αυτό είναι το πιο πρόστυχο παιχνίδι του κράτους. Βάζει τους συνταξιούχους "απέναντι" στους σημερινούς εργαζόμενους, σαν να επρόκειτο για εχθρούς. Εμφανίζουν τους συνταξιούχους σαν τα "παράσιτα", τα οποία θα φάνε τις εισφορές των ενεργών εργαζομένων και άρα τις μελλοντικές συντάξεις τους. "Παράσιτα" αυτοί, οι οποίοι εργάζονταν μια ζωή και πλήρωναν εισφορές μια ζωή.

Όλη αυτή η παγίδα —γιατί περί τέτοιας πρόκειται— στηρίζεται στο γεγονός ότι υπάρχει άγνοια. Άγνοια σε όλα τα επίπεδα. Άγνοια σε θέματα καθαρά οικονομικά και άγνοια σε θέματα που αφορούν τις προθέσεις τόσο των κυβερνώντων όσο και των ιμπεριαλιστών.

Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Μπήκαμε στην τρίτη χιλιετία και ο κόσμος αγνοεί τις βασικότερες έννοιες της οικονομίας. Δεν κατανοεί τις διαφορές μεταξύ κεφαλαίου και πλούτου. Κεφάλαιο ΕΙΝΑΙ το υλικό ή άυλο μέσον, το οποίο ΠΑΡΑΓΕΙ διαρκώς πλούτο. Ένα χωράφι, ένα εργοστάσιο ή μια πατέντα, είναι κεφάλαιο. Το κεφάλαιο πάντα θα παράγει πλούτο ό,τι και να συμβαίνει στην οικονομία. Αντίθετα, ο πλούτος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ κεφάλαιο. Ο πλούτος συνδέεται με την έννοια του χρήματος. Το χρήμα είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Είτε έχει αξία είτε όχι. Το χρήμα αποτελεί από τη φύση του μια "σύμβαση", η οποία μπορεί να έχει νόημα και αξία και μπορεί επίσης και να τα χάσει καί τα δύο.

Μια οικονομική κρίση, για παράδειγμα, δεν θα μετατρέψει ένα χωράφι από γόνιμο σε άγονο, αλλά μπορεί να μετατρέψει τα χρήματα από πολύτιμα σε άχρηστα. Μια οικονομική κρίση δεν μειώνει τη δύναμη μιας βιομηχανικής πρέσας, αλλά μπορεί να μετατρέψει ένα χαρτονόμισμα σε φέιγ βολάν. Μια οικονομική κρίση δεν μπορεί να μειώσει την απόδοση της συνταγής ενός φαρμάκου, αλλά μπορεί να μετατρέψει μια δεσμίδα χαρτονομισμάτων σε καλό προσάναμμα για το τζάκι.

Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Ότι δεν μπορείς μια ολόκληρη κοινωνική τάξη —και μάλιστα την πολυπληθέστερη στην κοινωνία— να τη διατηρείς εξαρτώμενη από ένα μέγεθος, το οποίο δεν είναι σταθερό. Ένα μέγεθος, του οποίου την αξία δεν ελέγχεις. Δεν είναι δυνατόν να συνδέεις την επιβίωσή της τάξης των εργαζομένων με το χρήμα, το οποίο μεταλλάσσεται τόσο απρόβλεπτα, που στο τέλος μπορεί να "εξατμιστεί" τελείως. Αυτό είναι κάτι, το οποίο συμβαίνει στις οικονομικές κρίσεις. Το χρήμα… που μπορεί να το μαζεύεις "ακριβό" για μια ολόκληρη ζωή και μια οικονομική κρίση να σου το μετατρέψει στην πιο φτηνή "ταπετσαρία".

Η καλύτερη διασφάλιση, δηλαδή, για την κοινωνική τάξη, της οποίας τα μέλη δεν διαθέτουν προσωπικό κεφάλαιο, είναι να της δοθεί συλλογικό κεφάλαιο. Όχι να της χαριστεί, εφόσον τέτοια ανάγκη δεν την έχει. Απλά τα άπειρα χρήματά της να μην αφήνονται και "λιμνάζουν" ως τέτοια και να απειλούνται. Να μην αφήνονται στο έλεος των πληθωρισμών και βέβαια στο έλεος των λαμογιών, οι οποίοι, για να πάρουν προμήθειες, τα μετατρέπουν σε "παράγωγα" και "τοξικά" προϊόντα.

Αυτή η "έκθεση" των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στον κίνδυνο μιας πιθανής οικονομικής κρίσης μπορεί να οδηγήσει σε εθνική τραγωδία. Γιατί; Γιατί η οικονομία μπορεί να αποδέχεται το γεγονός ότι τα χρήματα μπορεί και να χαθούν, αλλά η κοινωνία δεν μπορεί να δεχθεί ότι μαζί τους μπορούν να χαθούν κι αυτοί, οι οποίοι τα έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν. Τα χρήματα μπορεί να χάνονται, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν μπορεί να "χαθεί" και μάλιστα όταν έχει προπληρώσει πολύ ακριβά την επιβίωσή του. Δεν μπορεί να αφεθεί η μεγαλύτερη κοινωνική τάξη της χώρας χωρίς σύνταξη ή υγειονομική περίθαλψη. Δεν μπορεί να αφεθεί απροστάτευτη και μάλιστα όταν τα έχει ακριβοπληρώσει καί τα δύο. Αυτά τα χρήματα πρέπει να γίνονται κεφάλαιο. Κεφάλαιο, το οποίο να αποδίδει κέρδη.

Κεφάλαιο, το οποίο από τη μία να προστατεύει τα χρήματα των ταμείων και από την άλλη να αποδίδει κέρδη, τα οποία θα διατηρούν τη ρευστότητά τους σε ένα μόνιμα καλό επίπεδο, χωρίς να υπάρχει εξάρτηση από τις εισφορές των νέων εργαζομένων. Εδώ βέβαια βρίσκεται και η τραγική ειρωνεία. Οι Έλληνες συνταξιούχοι, τους οποίους το κράτος σήμερα τους εμφανίζει σαν "παράσιτα", που ζουν εις βάρος των εργαζομένων, έχουν καταβάλει τόσα πολλά χρήματα, που θα μπορούσαν να έχουν ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία να δίνουν συντάξεις και στους επόμενους, χωρίς αυτοί να καταβάλουν καν εισφορές.

Ο αναγνώστης αρχίζει και σχηματίζει μια εικόνα στο μυαλό του. Εδώ βρίσκεται και το λεπτό σημείο των όσων θέλουμε να πούμε. Μιλάνε όλοι για ιδιωτικοποιήσεις και "λιγότερο" κράτος στην οικονομία. Αυτό είναι σωστό. Πουθενά στον κόσμο η "κρατική" οικονομία δεν λειτούργησε με έναν έστω ανεκτό τρόπο. Ο κρατισμός παντού εμφάνισε την ίδια παθογένεια.

Αυτήν την παθογένεια τη γνωρίζουν πολύ καλά οι Έλληνες, γιατί, την έχουν πληρώσει ποικιλοτρόπως. Διαφθορά, υποπαραγωγικότητα, δυσλειτουργία της οικονομίας, σκάνδαλα, προμήθειες κλπ.. Το κρατικό κεφάλαιο παντού έγινε καταφύγιο των άχρηστων, των τεμπέληδων, των ηλιθίων και των κλεφτών. Το κρατικό κεφάλαιο παντού έγινε "πάρκινγκ" κομματόσκυλων, για να μπορούν οι χαφιέδες πολιτικάντηδες να μονοπωλούν την εξουσία. Με τέτοιους εργαζόμενους στο δημόσιο κεφάλαιο όλα αυτά τα φαινόμενα σήψης ήταν αναπόφευκτα.

Εμείς δεν λέμε κάτι ανάλογο. Δεν λέμε επιστροφή στον άθλιο "κρατισμό". Τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είναι κράτος. Τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ιδιωτικός τομέας, εφόσον αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των ασφαλισμένων τους και όχι τα γενικά συμφέροντα. Το να αποκτήσουν αυτά τα ταμεία τεράστιες ποσότητες του πρώην δημοσίου κεφαλαίου, δεν σημαίνει ότι υπάρχει κρατισμός. Κρατισμός υπάρχει, όταν αυτός, ο οποίος κατέχει το κεφάλαιο, είναι ο ίδιος που ελέγχει και τον νόμο. Κρατισμός υπάρχει, όταν αυτός, ο οποίος κλέβει, είναι συνάδερφος και άρα ίδιος με αυτόν που δικάζει. Κρατισμός υπάρχει, όταν αυτός, ο οποίος δεν εργάζεται, είναι συνάδερφος και άρα ίδιος με αυτόν που νομοθετεί για τα της εργασίας. Όταν αυτός, ο οποίος κατέχει το κεφάλαιο, δεν ελέγχει τον νόμο και τους μηχανισμούς ελέγχου των νόμων αυτών, δεν υπάρχει κρατισμός.

Αυτό λέμε εμείς. Θεωρούμε ότι ένα μεγάλο μέρος του σημερινού δημοσίου κεφαλαίου θα πρέπει να περάσει στην ιδιοκτησία του ιδιωτικού ΙΚΑ. Το κράτος χρωστάει στο ΙΚΑ και το κράτος είναι τυπικά ο ιδιοκτήτης αυτού του κεφαλαίου. Ειδικά για τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, όπως είναι το ΙΚΑ, αυτό είναι και το απόλυτα δίκαιο. Γιατί; Γιατί το κράτος, που λέγεται Ελλάδα, στη λεηλασία κυρίως αυτού του ταμείου στηρίχτηκε για ν' αναπτυχθεί.

Επί δεκαετίες το κράτος στην κυριολεξία έκλεβε τα αποθεματικά του ΙΚΑ. Στις "τσέπες" των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα έβαζε τα "χέρια" του τόσο για ν' αναπτύξει το δημόσιο κεφάλαιο —και άρα να ισχυροποιήσει τη δική του εξουσία— όσο και για να "επιδοτήσει" τους κολλητούς του διαπλεκομένους επιχειρηματίες, προκειμένου κάποιοι κομματάρχες να μην χάνουν την επαφή τους με την εξουσία.

Με χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζομένων αποκτήθηκε ή αναπτύχθηκε η δημόσια περιουσία. Με χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων των αδύναμων παρίσταναν τους ισχυρούς και τους μεγιστάνες τα λαμόγια όλων των ειδών. Με "δανεικά κι αγύριστα" στο ΙΚΑ έγινε ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα ΕΛΠΕ κλπ.. Κλέφτες πολιτικοί υπόσχονταν στους εργαζομένους ανάπτυξη και τους έπαιρναν από τα ταμεία τους τα χρήματα, χωρίς όμως να δίνουν σ' αυτά τα ταμεία έστω και ένα μικρό μέρος της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου που δημιουργούσαν μέσω των χρημάτων αυτών. Στην πραγματικότητα ούτε καν τα χρήματά τους επέστρεφαν.

Τώρα όλοι αυτοί οι κρατικοδίαιτοι κηφήνες και για να σώσουν τα δικά τους προνόμια —και άρα τα δικά τους τομάρια— τα ξεπουλάνε όλα και αφήνουν τους εργαζόμενους στο έλεος του κάθε Τρισέ. Στο έλεος του κάθε τοκογλύφου, ο οποίος με τυπωμένα "χαρτάκια" θα αγοράσει την πατρίδα μας και το μέλλον των παιδιών μας.

ΤΑΜΕΙΑ

Τα ταμεία είναι πολύ εύκολο να σωθούν. Ένα απλό νομικό θέμα είναι. Ζούμε σε μια ευνομούμενη Πολιτεία και αποτελεί υποχρέωσή της να προστατεύει τους αδυνάτους από τις αρπακτικές διαθέσεις των πονηρών. Μέσα στα πλαίσια αυτών των υποχρεώσεών της υπάρχει ολόκληρη νομολογία, η οποία έχει ως στόχο να προστατεύσει τον αφελή πολίτη από τους όποιους πονηρούς περιφέρονται στην κοινωνία.

Κάτι ανάλογο μπορεί να εφαρμοστεί και στην περίπτωση κατά την οποία η έννοια της αφέλειας δεν αφορά μόνον έναν απλό πολίτη αλλά και μηχανισμούς, οι οποίοι μπορούν να πέσουν θύματα μιας τέτοιας αφέλειας. Μηχανισμούς, όπως είναι ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός. Μάλιστα στην περίπτωση αυτήν τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα, γιατί ο έχων την ανάγκη της προστασίας δεν είναι απλά αφελής αλλά πραγματικά ηλίθιος.

Οι ηλίθιοι έχουν ανάγκη της προστασίας της Πολιτείας και αυτό προβλέπεται από τον νόμο. Στη θέση του ηλιθίου απλά βάζεις το κράτος. Γιατί το λέμε ηλίθιο; Γιατί αυτή είναι η συμπεριφορά του. Κάποιοι κρατικοί υπάλληλοι διαφθείρονται, για να δίνουν στο κράτος αυτά τα χαρακτηριστικά.

Θα αναλύσουμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα, για να καταλάβει ο αναγνώστης σε τι περίπου αναφερόμαστε.

ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ

Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε για παράδειγμα γνώση της έννοιας της αντιπαροχής. Κάποιος έχει ένα οικόπεδο και καλεί έναν εργολάβο να το χτίσει. Εξ’ αρχής καθορίζονται τα ποσοστά της αντιπαροχής. Ο καθένας βάζει ό,τι μπορεί σ' αυτόν τον "συνεταιρισμό" και ξεκινάνε την οικοδομική δραστηριότητά τους. Ο ένας βάζει το οικόπεδο και ο άλλος βάζει τα χρήματα της κατασκευής. Στο τέλος μοιράζονται τα διαμερίσματα. Ακόμα και ο πιο αφελής πολίτης αυτό το κατανοεί και μπορεί να το δρομολογήσει. Ο πιο βλάκας να είσαι, γνωρίζεις πώς γίνεται μια τέτοια μοιρασιά.

Υπάρχει άνθρωπος που να έχει οικόπεδο, να βάζει τα χρήματα για την κατασκευή και στο τέλος να την παραδίδει ατόφια στον εργολάβο; Να βάζει το οικόπεδο, να βάζει τις αποταμιεύσεις του, να βάζει τις επιδοτήσεις που δικαιούται και στο τέλος να παραδίδει τα πάντα στον εργολάβο; Όχι βέβαια. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνον ένας ηλίθιος. Αυτό έγινε στην περίπτωση της Αττικής Οδού. Στη θέση του ηλιθίου βάλτε το κράτος και στη θέση του πονηρού εργολάβου τον Μπόμπολα.

Το κράτος έβαλε την αμύθητης αξίας γη πάνω στην οποία αναπτύχθηκε το κολοσσιαίο έργο. Το κράτος έβαλε χρήματα από το ταμείο του και ταυτόχρονα συγχρηματοδοτήθηκε από την ΕΕ ως κράτος, που δικαιούται επιδότηση για την ανάπτυξή του. Ο Μπόμπολας προφανώς έβαλε μόνον την ομορφιά του. Στο τέλος —και ως δια μαγείας— το έργο πήγε εξ’ ολοκλήρου στον Μπόμπολα. Ένα έργο, το οποίο αποδίδει περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ ημερησίως. Πάνω από 350 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.

Τι προτείνουμε; Να τεθεί σε ισχύ ο νόμος. Να πάει ένας εισαγγελέας και να μελετήσει την ύποπτη δοσοληψία. Να εντοπίσει τον ηλίθιο και να τον ξεχωρίσει από τον πονηρό. Από εκεί και πέρα να τεθεί σε εφαρμογή ο νόμος. Οι κρατικοί υπάλληλοι, που έδωσαν —προφανώς έπ’ αμοιβή— στο κράτος χαρακτηριστικά ηλιθίου, να πάνε φυλακή για απιστία προς το δημόσιο και μαζί μ' αυτούς να πάνε φυλακή και οι πονηροί εργολάβοι. Από εκεί και πέρα να παραδοθεί το έργο σ' αυτούς που ανήκει.

Σε ποιους ανήκει; Αυτό είναι το όλο θέμα. Να αποδοθεί με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση επανάληψης των ιδίων φαινομένων. Το κράτος έχει χρέη απέναντι στα ασφαλιστικά ταμεία. Τεράστια χρέη. Με δεδομένο το παρελθόν ηλιθιότητας που το διακρίνει, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο. Από τη στιγμή που έχει χρέη και ταυτόχρονα έχει και παρελθόν ηλιθιότητας, το έργο πρέπει να πάει απ’ ευθείας στους δανειστές του. Μια Αττική Οδός στην ιδιοκτησία του ΙΚΑ σημαίνει πάνω από 350 εκατομμύρια ευρώ στα ταμεία του ετησίως. Αυτό είναι μια καλή "ένεση" θεραπείας για ένα ταμείο με το μέγεθος και τις υποχρεώσεις του ΙΚΑ.

ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Ακριβώς όμοια περίπτωση με την Αττική Οδό είναι το αεροδρόμιο της Αθήνας. Και σ' αυτήν την περίπτωση το κεφάλαιο "ομορφιά" αναδεικνύεται σαν το κορυφαίο. Προφανώς οι Γερμανοί έβαλαν μόνον την "ομορφιά" τους και πήραν την κυριότητά του. Όλα τα υπόλοιπα τα έβαλε το ελληνικό κράτος. Αυτό έβαλε την αμύθητης αξίας γη πάνω στην οποία έγιναν οι εγκαταστάσεις του. Αυτό έβαλε χρήματα από το δημόσιο ταμείο. Αυτό έβαλε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, που δικαιούνταν ως κράτος. Επειδή όλα αυτά δεν έφταναν, το κράτος έβαλε και την κρατική Ολυμπιακή, για να του δώσει επιπλέον "αέρα" βιωσιμότητας. Από τα δυόμισι (2,5) δισεκατομμύρια, που πλήρωνε η Ολυμπιακή ενοίκιο στο Ελληνικό, έφτασε στα είκοσι τρία (23) δις ενοίκιο στο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Τα πράγματα είναι ακόμα πιο τραγικά, αν σκεφτεί κάποιος ότι το αεροδρόμιο Αθηνών είναι το κεντρικό της χώρας και οι ιδιοκτήτες του αλλοδαποί. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν θα μπορούσε να υπάρχει συνεταιρισμός, χωρίς το κράτος να βάλει ούτε μία δραχμή. Από τη στιγμή που το κράτος δίνει την άδεια σε κάποιον ξένο να κατασκευάσει —σε αγορασμένη από τον ίδιο γη και με δικά του χρήματα και τεχνικά μέσα— αεροδρόμιο, μπορεί να είναι μεγαλοσυνέταιρος, χωρίς να βάλει τίποτε άλλο.

Αυτό συμβαίνει πάντοτε, γιατί το κράτος βάζει τον "αέρα". Τον "αέρα" των εθνικών του αναγκών και άρα τη σίγουρη οικονομική απόδοση σε μια δεδομένη αγορά με δεδομένες ανάγκες. Τον "αέρα" της στρατηγικής θέσης της χώρας. Τον "αέρα" της οικονομικής της ανάπτυξης. Τον "αέρα" της ιστορίας της χώρας. Τον "αέρα" της τουριστικής της δραστηριότητας. Τον "αέρα" της ασφάλειας. Όλα αυτά είναι κεφάλαιο, το οποίο το βάζει το κράτος και μόνον που δίνει την άδεια για μια τέτοια επένδυση. Είναι κεφάλαιο, το οποίο έχει πληρωθεί προκαταβολικά από το κράτος. Για τον λόγο αυτόν η ίδια η άδεια είναι πιο ακριβή από το οικόπεδο και από τα χρήματα μαζί.

Η άδεια εξασφαλίζει όλα όσα δελεάζουν κάποιον επενδυτή. Αυτή εξασφαλίζει όλα αυτά τα οποία τον φέρνουν στην Ελλάδα και δεν τον στέλνουν στο Αζερμπαϊτζάν για παράδειγμα. Στην περίπτωσή μας όχι μόνον δεν έγινε αυτό, αλλά το ελληνικό κράτος έβαλε τα πάντα. Την άδεια την έδωσε σαν να επρόκειτο για ένα ασήμαντο γραφειοκρατικό καπρίτσιο και έβαλε και όλα τα υπόλοιπα χωρίς διαμαρτυρία. Αυτό είναι παγκόσμιο ρεκόρ, το οποίο δεν μπορούν να το καταρρίψουν ούτε αφρικανικές "Μπανανίες". Εκείνες τουλάχιστον, ελλείψει χρημάτων και τεχνικών μέσων, απαλλάσσονται από την υποχρέωση της χρηματοδότησης και της κατασκευής.

Αυτά τα "λίγα" έβαλε το ελληνικό κράτος. ΟΛΑ τα υπόλοιπα τα έβαλαν οι Γερμανοί και προφανώς γι' αυτόν τον λόγο πήραν το αεροδρόμιο στην κατοχή τους. Επειδή όμως εμείς δεν βλέπουμε τι μπορεί να έβαλαν, εικάζουμε ότι έβαλαν την ΟΜΟΡΦΙΑ τους. Εκτός βέβαια αν είμαστε κατακτημένη χώρα και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα. Τέτοιου είδους αποικιοκρατικές συμφωνίες μπορεί να υπογράψει ένα κράτος μόνον με έναν Χίτλερ πάνω από το κεφάλι του. Συμβαίνει μήπως αυτό και δεν το έχουμε αντιληφθεί;

Αυτό, το οποίο πρέπει να γίνει τώρα, είναι να πάει ένας εισαγγελέας και να δει το πόσο "αξιολογήθηκε" αυτή η γερμανική ΟΜΟΡΦΙΑ. Να δει ποιοι κρατικοί υπάλληλοι ήταν "μειωμένης" αντίληψης και έδωσαν στο κράτος τα χαρακτηριστικά του ηλιθίου. Να δει ποιοι ήταν οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι. Να ελέγξει τα "πόθεν έσχες" τους και να τους στείλει κατ’ ευθείαν στη φυλακή. Δυστυχώς για κάποιους αξιωματούχους του πρόσφατου παρελθόντος ο χρόνος και η λήθη δεν μπορούν να τους βοηθήσουν. Υπάρχουν έγγραφα και υπογραφές, που πάντα θα "θυμίζουν" ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι διέπραξαν τα εγκλήματα.

Από εκεί και πέρα —και με βάση τα δεδομένα της νομοθεσίας— να θεωρηθεί η πράξη σύμβασης του αεροδρομίου άκυρη και να επιστρέψει το αεροδρόμιο σ' αυτούς που ανήκει και άρα στους Έλληνες. Να προστεθεί ως επιχείρηση στα ασφαλιστικά ταμεία. Το κράτος χρωστάει στα ταμεία και έχει ένα "παρελθόν" ηλιθιότητας, που δεν του επιτρέπει να διεκδικεί τίποτε από αυτά που έτσι κι αλλιώς τα είχε "χαρίσει".

ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ

Επόμενη περίπτωση, στην οποία πρέπει να ισχύσει ο ίδιος νόμος, είναι τα ΕΛΠΕ. Μόνον το κράτος μπορεί να σπάει τα ρεκόρ ηλιθιότητας που θέτει το ίδιο. Μόνον το κράτος μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του. Ποιος πολίτης, αφού θα επένδυε τεράστια ποσά, για να γίνει απόλυτα ανταγωνιστικός και αφού θα ήταν έτοιμος να κατατροπώσει τον ανταγωνισμό του, θα πήγαινε να παραδοθεί αυτοβούλως σ' αυτόν; Ποιος δηλαδή θα είχε την ευφυΐα να επενδύσει δισεκατομμύρια σε νέα τεχνολογία και ταυτόχρονα θα ήταν τόσο βλάκας, ώστε μετά την απόλυτη επικράτησή του, να πάει και να παραδοθεί στους ανταγωνιστές του;

Μόνον το ελληνικό κράτος μπορούσε να το κάνει αυτό. Αυτό έκανε στην περίπτωση των ΕΛΠΕ. Αφού επένδυσε τεράστια ποσά για την ευθυγράμμισή τους με την νέα τεχνολογία καυσίμων και ακριβώς τη στιγμή που ήταν έτοιμο να "σαρώσει" την αγορά, πήγε και παραδόθηκε στον Λάτση. Τον Λάτση, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης της "πεθαμένης" Πετρόλα. Μιας εταιρείας, η οποία δεν επένδυσε ούτε μία δραχμή στην νέα τεχνολογία καυσίμων και ουσιαστικά δεν υπήρχε στην αγορά. Μιας εταιρείας, που απλά βαστούσε κάποιες εγκαταστάσεις διύλισης ανενεργές, λόγω ξεπερασμένης και άρα ακατάλληλης τεχνολογίας και στην ουσία λειτουργούσε αποκλειστικά ως χώρος αποθήκευσης καυσίμων.

Όπως και στην περίπτωση του Μπόμπολα έτσι και στην περίπτωση του Λάτση ο "συνέταιρος" του κράτους προφανώς έβαλε μόνον την "ομορφιά" του ως κεφάλαιο. Πήγαν τα τεράστια και υπερσύγχρονα ΕΛΠΕ και συγχωνεύτηκαν με μια "πεθαμένη" εταιρεία. Με το "καλημέρα" και χωρίς να βάλει μία δραχμή ο Λάτσης απέκτησε το 30% μιας από τις πιο ανταγωνιστικές εταιρείες διύλισης πετρελαίου στον κόσμο.

Χωρίς κανένα κόστος απέκτησε το 30% του μετοχικού της κεφαλαίου και δυσανάλογα μεγάλο μερίδιο στη διοίκησή της. Από εκεί και πέρα υπήρχε γι' αυτόν και η option (επιλογή) για τη σταδιακή εξαγορά της. Με χρήματα, δηλαδή, τα οποία θα προκύψουν από τα ίδια τα κέρδη των ΕΛΠΕ, ο Λάτσης θα "φάει" την εταιρεία, χωρίς να ξοδέψει ούτε μία δραχμή.

Με βάση τον νόμο θα πρέπει και εκεί να πάει ένας εισαγγελέας. Και πάλι θα πρέπει να παίξει το παιχνίδι …"βρείτε τον ηλίθιο". Να βρει ποιοι ήταν οι κρατικοί υπάλληλοι, οι οποίοι έδωσαν χαρακτηριστικά ηλιθίου στο κράτος και να τους κλείσει όλους φυλακή. Στη συνέχεια να κυνηγήσει τον ίδιο τον Λάτση με τον ίδιο στόχο. Να πάνε φυλακή αυτοί, οι οποίοι λεηλάτησαν το κράτος. Να σαπίσουν στη φυλακή. Από εκεί και πέρα το μερίδιο του Λάτση να το αποδώσει σ' αυτούς στους οποίους χρωστάει το κράτος και άρα στα ασφαλιστικά ταμεία.

ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Υπάρχει πολίτης με τεράστια ρευστότητα, ο οποίος να "δανείζει" δωρεάν τα χρήματά του σε τοκογλύφους, για να τα εκμεταλλεύονται; Πολίτης οικονομικά τόσο δυνατός και ταυτόχρονα τόσο ηλίθιος; Πολίτης, που να γνωρίζει ότι με τα δικά του χρήματα κάποιοι γίνονται αμύθητα πλούσιοι και αυτός βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του πληθωρισμού και άρα χάνει; Μόνον ένας ηλίθιος μπορεί να το κάνει αυτό και τέτοιοι δεν υπάρχουν. Υπάρχει όμως το ελληνικό κράτος, που βάζει τα "γυαλιά" σε όλους τους ηλίθιους μαζί.

Τι θέλουμε να πούμε; Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι αυτή, η οποία υποτίθεται ότι ελέγχει την τραπεζική αγορά. Είναι το ίδιο το κράτος. Αυτή είναι εκείνη, που καθορίζει τα επιτόκια της αγοράς και άρα αυτή είναι εκείνη, που ορίζει το επίπεδο της νόμιμης "τοκογλυφίας". Γνωρίζει δηλαδή καλύτερα από τον καθένα τι συμβαίνει στην αγορά και ως εκ τούτου δεν έχει ούτε θεωρητικά το άλλοθι της άγνοιας. Ταυτόχρονα η Τράπεζα της Ελλάδος είναι αυτή, η οποία διαχειρίζεται τα αποθεματικά των ταμείων. Πόσο ηλίθιο μπορεί να είναι το κράτος, όταν το ίδιο είναι αυτό που καθορίζει τα επιτόκια της νόμιμης "τοκογλυφίας" και ταυτόχρονα είναι το ίδιο που δίνει τα χρήματά του "τζάμπα" στους τραπεζίτες να κερδοσκοπούν;

Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κάποιος, όταν ο ίδιος ορίζει για παράδειγμα τα επιτόκια στο αισχρό 25% και ο ίδιος δανείζει με επιτόκιο κάτω από το επίπεδο του πληθωρισμού; Αυτό συνέβη με τις δήθεν ιδιωτικές ελληνικές τράπεζες στην εποχή που αυτές ιδρύθηκαν. Όλα τα έκαναν "τζάμπα".

Κερδοσκόπησαν εις βάρος του λαού με χρήματα του ίδιου του λαού. Με "φτηνά" χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων έδιναν "πανάκριβα" δάνεια. "Φτωχοδιάβολοι" ήταν οι περισσότεροι και όσοι δεν ήταν τέτοιοι δεν έβαλαν ούτε μία δραχμή από την τσέπη τους. Το κράτος τούς έκανε πλούσιους με χρήματα των Ελλήνων. Όπως και στις άλλες περιπτώσεις έτσι και σ' αυτήν προτείνουμε τα ίδια.

Προτείνουμε να πάει ένας εισαγγελέας και να μελετήσει τη διαφορά των επιτοκίων εκείνης της εποχής. Να μελετήσει τη διαφορά στα επιτόκια με τα οποία δανείζονταν χρήματα οι πολίτες από τις τράπεζες σε σχέση με τα επιτόκια που δανείζονταν οι τράπεζες —από την Τράπεζα της Ελλάδος— τα χρήματα των πολιτών. Να εντοπίσει τον ηλίθιο και να τον ξεχωρίσει από τον πονηρό τοκογλύφο. Από εκεί και πέρα ό,τι λέει ο νόμος. Οι κρατικοί υπάλληλοι, που έδωσαν στο κράτος τα χαρακτηριστικά του ηλιθίου, να πάνε φυλακή. Μαζί μ' αυτούς στα ίδια ακριβώς κελιά και οι τοκογλύφοι, που τους πλήρωσαν για να επωφεληθούν.

Και πάλι, εξαιτίας του παρελθόντος του —και εξαιτίας των χρεών του— θεωρούμε ότι το κράτος δεν πρέπει να ανακτήσει την περιουσία αυτήν. Δεν είναι άξιο να διαχειρίζεται μια περιουσία που την κατείχε και όχι απλά την κακοδιαχειρίστηκε, αλλά τη χάρισε στην κυριολεξία. Αυτή η τεράστια περιουσία να πάει κατ’ ευθείαν στα ταμεία. Τα χρήματα, που πήραν οι τράπεζες, καθώς και τα κέρδη αυτών των χρημάτων, να αποδοθούν σ' αυτούς που ανήκουν. Αυτοί είναι τα ασφαλιστικά ταμεία.

ΟΤΕ και ΔΕΗ

Δύο από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις στην Ελλάδα —και από τις καλύτερες στο είδος τους στον κόσμο— είναι ο ΟΤΕ και η ΔΕΗ. Το άθλιο κράτος των προδοτών επέτρεψε σε ξένους να λεηλατήσουν το "στέμμα" του δημόσιου κεφαλαίου και αυτές οι εταιρείες ήταν από τα βασικά του "πετράδια". Αυτό το "πουλημένο" κράτος ξεκίνησε από τον ΟΤΕ και σε λίγο διάστημα θα παραδώσει και τη ΔΕΗ σαν "λεία" στους ξένους ιμπεριαλιστές.

Η ειρωνεία είναι ότι στην πραγματικότητα ξεπουλάει αμύθητης αξίας κεφάλαιο, χωρίς να βάζει στα ταμεία του ούτε ένα ευρώ. Δεν έχει ούτε το στοιχειώδες κέρδος ενός κοινού πωλητή. Ενός κοινού βλάκα, ο οποίος πουλά ένα περιουσιακό του στοιχείο. Το κράτος αναλαμβάνει τις πανάκριβες "εξυγιάνσεις" και τα επίσης πανάκριβα συνταξιοδοτικά προγράμματα των υπεράριθμων υπαλλήλων των εταιρειών αυτών, προκειμένου να τις "πουλήσει" χωρίς "φορτία". Στο τέλος χάνει εταιρείες τεράστιας αξίας και αντί να έχει κέρδος έχει ζημιά. Μιλάμε για τεράστια ρεκόρ ηλιθιότητας.

Αν εξετάσει κάποιος την περίπτωση του ΟΤΕ, θα καταλάβει τι σημαίνει προδοσία. Ο πάμπλουτος κρατικός ΟΤΕ έπεσε θύμα των διαχειριστών του και στο τέλος "χάθηκε" για τον ελληνικό λαό. Με δικά του χρήματα ο ΟΤΕ έκανε πλούσιους τους Γερμανούς προμηθευτές του και στο τέλος με αυτά τα χρήματα οι Γερμανοί τον αγόρασαν. Πρώτα έγιναν πλούσιοι με χρήματα του ΟΤΕ και κατόπιν, ως πλούσιοι, πήγαν και τον αγόρασαν σ' ένα μεγάλο μέρος του.

Τώρα δεν τους αρκεί το ποσοστό που κατέχουν και εξακολουθούν να παίζουν παιχνίδια εις βάρος του. Τι θα πει παιχνίδια; Σαν αυτά που έπαιζε ο "δημοφιλής" Αλογοσκούφης. Ο μέγας οικονομολόγος. Ο "επιστήμονας", ο οποίος ανέτρεψε τη λογική της αγοραπωλησίας στην οικονομική ιστορία. Ο άνθρωπος, ο οποίος τολμά να παριστάνει τον καθηγητή σε οικονομικό πανεπιστήμιο, ενώ δεν του αξίζει θέση ούτε πίσω από πάγκο γύφτου.

Ο πρώτος πωλητής στην ιστορία της ελεύθερης αγοράς, ο οποίος ενδιαφερόταν για το "δίκιο" του αγοραστή. Ο αδιάφορος πωλητής, ο οποίος πουλούσε φτηνά, γιατί ο αγοραστής ήταν αυτός που "καιγόταν" ν' αγοράσει. Ο υπουργός οικονομικών, ο οποίος πουλούσε "βιαστικά" και "φτηνά", γιατί οι Γερμανοί βιάζονταν και οι ίδιοι δεν ήθελαν να ξοδευτούν. Από τότε —με τον Αλογοσκούφη— μέχρι σήμερα οι Γερμανοί "παίζουν" ένα ύπουλο παιχνίδι εις βάρος του ΟΤΕ. Ενώ ο ΟΤΕ έχει τεράστια αξία, αυτή η "αξία" δεν αποτυπώνεται στις μετοχές του.

Κάποιοι δηλαδή παίζουν χρηματιστηριακά παιχνίδια και διατηρούν τις μετοχές του ΟΤΕ σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Γιατί; Για να μπορέσουν να τον αγοράσουν στην ξεφτίλα. Γιατί πώς διαφορετικά θα πουλήσεις μια εταιρεία, η οποία έχει κέρδη 2,156 δις ευρώ το 2009; Πόσο μπορεί να αξίζει μια τέτοια εταιρεία, που παράγει τόνους "ζεστού" χρήματος; Πόσο μπορεί να αξίζει μια εταιρεία, που από τη φύση της δεν μπορεί να χάσει την απόλυτη πρωτοκαθεδρία στην αγορά; Εκεί βρίσκεται το ύπουλο παιχνίδι των Γερμανών. Όταν το κράτος θα πάει να πουλήσει τις μετοχές του στη δήθεν "ελεύθερη" αγορά, θα πουλήσει σε τιμές που έχουν προσδιορίσει από μόνοι τους οι Γερμανοί …όσο τους συμφέρει.

3,3 δις έχει αποτιμηθεί χρηματιστηριακά η συνολική αξία του ΟΤΕ, όταν τα ετήσια κέρδη του είναι 2,156 δις. Οι άθλιοι ιμπεριαλιστές με τα κέρδη ενός ή δύο ετών θέλουν να κάνουν απόσβεση αγοράς. Με μια εγγυητική θα τον αγοράσουν. Με τα 3 λεπτά του ευρώ, που μπορεί να κοστίζει μια εγγυητική. Θα την καταθέσουν σε μια τράπεζα και μετά από έναν χρόνο ο ΟΤΕ θα ξεπληρωθεί μόνος του από τα δικά του κέρδη. Θα ξεπληρωθεί η αγορά τους και κατόπιν θα πάνε και θα σκίσουν το άχρηστο "χαρτάκι". Αυτό, το οποίο οι Έλληνες δημιούργησαν με άπειρο κόστος και πόνο, στην πραγματικότητα θα πουληθεί για 3 λεπτά του ευρώ. Αυτό είναι και το "σωστό"… όπως μας είχε πει κάποτε και ο διαβόητος Αλογοσκούφης. Αν αυτό δεν είναι προδοσία, τότε τι είναι προδοσία; Αν ο Αλογοσκούφης δεν είναι εγκληματίας, τότε ποιος είναι;

Ρωτάμε λοιπόν εμείς. Αυτήν τη στιγμή τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν κάποια δεκάδες δις στην Τράπεζα της Ελλάδας. Χρήματα, τα οποία λιμνάζουν και καθημερινά χάνουν αξία. Γιατί δεν μπαίνουν "σφήνα" ν' αποκτήσουν το κρατικό μερίδιο του ΟΤΕ με τις τρέχουσες τιμές; Ακόμα και να μην τον αγοράσουν, θα αναγκάσουν τους Γερμανούς να "αιμορραγήσουν", αν θέλουν να εξαγοράσουν το κομμάτι που τους λείπει. Σε κάθε περίπτωση κέρδος θα έχει το κράτος, αν εμφανιστεί νέος υποψήφιος αγοραστής. Γιατί δεν κάνουν το ίδιο με τη ΔΕΗ;

Άλλο "κτήνος" κερδοφορίας.!! Τη ΔΕΗ την αφήνουν σήμερα στο έλεος των προμηθευτών της, ώστε με δικά της χρήματα να πάνε μετά και να την αγοράσουν τζάμπα. Κι αυτήν θέλουν να την αγοράσουν με 3 λεπτά του ευρώ. Με ένα απλό "χαρτάκι", που θα κατατεθεί σε μια τράπεζα. Μια εταιρεία, η οποία πέρσι είχε κέρδη 1,677 δις ευρώ, θέλουν κάποιοι να την αγοράσουν για 3 δις ευρώ. Εδώ κάτι περίεργο συμβαίνει …δεν εξηγείται διαφορετικά. Οι Οστρογότθοι μάλλον είναι πολύ "έξυπνοι" και εμείς οι Βαλκάνιοι είμαστε πολύ "βλάκες".

Ας μπουν τα ασφαλιστικά ταμεία στις λίστες των υποψηφίων αγοραστών και μνηστήρων της. Όποιος θέλει να την αγοράσει, θα πρέπει να πλειοδοτήσει σε σχέση με τα ασφαλιστικά ταμεία. 1,677 δις ευρώ είχε κέρδος η ΔΕΗ το 2009. Γιατί να μην πάνε τέτοια κέρδη στα αποθεματικά των ταμείων κάθε χρόνο; Άλλωστε με χρήματα των ταμείων έχει χτιστεί η ΔΕΗ από τα θεμέλιά της.

Μέχρι πότε οι Έλληνες θα είναι θύματα των ξένων και των χαφιέδων τους; Μέχρι πότε οι τυχάρπαστοι και προδοτικοί Αλογοσκούφηδες θα ξεπουλάνε την περιουσία του ελληνικού λαού, για να βολεύουν και τα παιδιά τους στις Goldman Sachs των αφεντικών τους. Η ΕΥΔΑΠ πόση αξία έχει, για να κάνει πρόταση εξαγοράς της το ΙΚΑ; Δεν πουλιέται στο ΙΚΑ και θα πουληθεί στους Οστρογότθους;

ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι το σημερινό "παιχνίδι" του ιμπεριαλισμού στηρίζεται στην προδοσία του ελληνικού λαού. Τον πρόδωσαν οι πολιτικοί του, οι οποίοι παίζουν "παιχνίδια" υπέρ των ξένων αφεντικών τους. Δεν υπάρχει δηλαδή πραγματική αδυναμία του ασφαλιστικού συστήματος να επιβιώσει, παρά υπάρχει παιχνίδι, που δημιουργεί ψευδείς εντυπώσεις.

Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν τους δωσίλογους που μας κυβερνούν και αυτοί μας "δουλεύουν". Οι ιμπεριαλιστές στηρίζονται στους προδότες που κυβερνούν αυτό το κράτος και οι οποίοι έχουν "πείσει" τον λαό ότι υπάρχει αδιέξοδο. Στηρίζονται στο παιχνίδι του εκβιασμού ενός μπατιροκράτους, το οποίο "χρωστάει" στα ταμεία και είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να τα δώσει.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα αδιέξοδο. Το κράτος απλά δεν μπορεί να δώσει τα χρήματα που χρωστάει. Αυτό όμως δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Χρήματα δεν έχει, για ν' αποδώσει τα χρέη του στο ακέραιο. Κεφάλαιο όμως, το οποίο να βγάζει αυτά τα χρήματα, έχει να δώσει. Χρήματα, για να μην ξεμείνουν από ρευστότητα τα ταμεία, έχουν τα ίδια. Κεφάλαιο, το οποίο να αναπληρώνει τις "εκροές" τους δεν έχουν και από εκεί υπάρχει ο κίνδυνος για τη μελλοντική τους κατάρρευση.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Το κράτος δεν έχει χρήμα αλλά έχει κεφάλαιο, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν χρήματα αλλά δεν έχουν κεφάλαιο, για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους. Εδώ βρίσκεται το όλο μυστικό, που κανένας δεν θέλει να μάθουν οι εργαζόμενοι. Μέχρι ν' αρχίσουν να γεμίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία με τα κέρδη του ΟΤΕ, της ΔΕΗ ή της Αττικής Οδού, έχουν χρήματα να πληρώνουν συντάξεις. Γι' αυτόν τον λόγο λέμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο αυτές οι χρυσοφόρες εταιρείες μπορούν να καλύπτουν τις "εκροές" των ταμείων αυτών. Με πάνω από 4 δις ευρώ κέρδη τον χρόνο —μόνον από ΔΕΗ, ΟΤΕ και Αττική Οδό— το ασφαλιστικό μας σύστημα δεν χρειάζεται καμία χρηματοδότηση από κανέναν.

Αντιλαμβανόμαστε ότι οι Λοβέρδοι, που δήθεν θα λύσουν τα προβλήματα των ασφαλισμένων, δεν θα κάνουν τίποτε, γιατί το "παιχνίδι" είναι εξ αρχής "στημένο". Η δουλειά τους είναι να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. "Δεν υπάρχει σάλιο" ισχυρίζονται. Με τα δικά τους τα προβλήματα λυμένα, επιχειρούν να λύσουν προβλήματα που δεν τους αφορούν. Δεν εξαρτάται η σύνταξη του Λοβέρδου —και των ομοίων του— από τις επινοήσεις του. Αυτοί, τις πλούσιες συντάξεις τους θα τις πάρουν από άλλα ταμεία πιο "γενναιόδωρα". Οι συντάξεις των άλλων εξαρτώνται από αυτές τις επινοήσεις. Το μόνο που τους ανησυχεί όλους αυτούς είναι το πολιτικό τους μέλλον. Το πολιτικό μέλλον του Λοβέρδου εξαρτάται από το πόσο καλός και χρήσιμος θα είναι στα "αφεντικά" του και άρα εκ των δεδομένων πόσο κακός και άχρηστος θα είναι για τους ασφαλισμένους.

Αυτήν τη στιγμή όλοι οι ξένοι "χρηματοδότες" μας στέκονται με το "πιστόλι" στον "κρόταφο" ενός κράτους, το οποίο παίζει μαζί τους μια εφιαλτική "παράσταση", απλά για να τρομάξει ο κόσμος και να μην έχει τη θέληση ν' αντισταθεί στις μεθοδεύσεις τους. Στην πραγματικότητα οι ξένοι "χρηματοδότες" έχουν ως στόχο ν' αρπάξουν το αμύθητης αξίας δημόσιο κεφάλαιο και να μας δώσουν "ψίχουλα" χρηματοδότησης στα ασφαλιστικά ταμεία. Θέλουν ν' αρπάξουν τζάμπα το χρυσοφόρο κεφάλαιό μας και να μας δώσουν μερικά "καθρεπτάκια" και "χάντρες" σαν γνήσιους "Ιθαγενείς".

Τώρα, που ακόμα παίζεται το "παιχνίδι", θα μας δώσουν κάποια 500 ψωροευρώ σύνταξη και αύριο-μεθαύριο, που θα έχουν επιτύχει τους στόχους τους, θα τα κάνουν 200 και 300. Αυτό είναι δεδομένο. Γιατί; Γιατί, όταν τους συμφέρει, κατανοούν τη πραγματική φύση των πραγμάτων. Όταν τους συμφέρει, κατανοούν ότι τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είναι κράτος. Κατανοούν ότι ανήκουν στη σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων και εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους ανάλογα με τα αποθεματικά τους. Μόνον όταν είναι να αδικήσουν τους αδικημένους ασφαλισμένους τα αντιλαμβάνονται σαν "σκέλος" του κράτους, που του επιτρέπουν ν' αποφασίζει και να διατάσσει.

Αυτός είναι ο στόχος τους. Να εξουδετερώσουν την οικονομική δύναμη των ταμείων, προκειμένου να μας λεηλατήσουν χωρίς να υπάρξει αντίσταση. Να λεηλατήσουν τα πάντα και να μας βυθίσουν στην ανίκητη φτώχεια. Να μας βυθίσουν σε μια κατάσταση μόνιμης εξάρτησης από τους ίδιους. Μια κατάσταση, όπου θα τους έχουμε μόνιμα ανάγκη και άρα θα μας εκβιάζουν επίσης μόνιμα. Τώρα είναι η τελευταία μας ευκαιρία ν' αντιδράσουμε. Τώρα, που υπάρχει ακόμα αδιάθετο δημόσιο κεφάλαιο και τα "εγκλήματα" είναι πολύ νωπά για να βρούμε τους εγκληματίες. Αδιάθετο δημόσιο κεφάλαιο αξίας πάνω από μισό τρις ευρώ.

Απλή λογική και βέβαια απλή αριθμητική χρειάζεται. Τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ασφαλισμένοι μέχρι τώρα εμπιστεύονταν το κράτος σαν χρηματοδότη, γιατί απλούστατα αυτό το κράτος διέθετε το αμύθητης αξίας δημόσιο κεφάλαιο. Το κράτος διέθετε το "κλειδί" για το μέλλον, που τρόμαζε τα ταμεία. Σήμερα, που έχει αρχίσει το ξεπούλημα, η προπαγάνδα τους θέλει να εμφανίζει αυτό το κράτος σαν τελειωμένη "νταντέλα". Γιατί; Για να τρομάξουν τους εργαζόμενους. Για να τους αναγκάσουν να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στους ξένους "σωτήρες" χρηματοδότες.

Σ' αυτούς τους κλέφτες στρέφουν τους εργαζόμενους. Σ' αυτούς, που θα πάρουν τα "φιλέτα" του κεφαλαίου, για να δώσουν "ψίχουλα" χρηματοδότησης. Γι' αυτό ακριβώς έχουν την ανάγκη της τρομοκρατικής προπαγάνδας. Θέλουν να τρομοκρατήσουν και με αυτόν τον τρόπο να παρασύρουν τους εργαζόμενους στις δικές τους απόψεις. Μπορούν και τους παρασέρνουν, γιατί ακριβώς οι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει. Μπορούν και τους παρασέρνουν, γιατί οι εργαζόμενοι νιώθουν απειλή από την οικονομική κρίση και φοβούνται για το μέλλον.

Οι εργαζόμενοι δεν σκέφτονται το εξής πολύ απλό. Κανένας δεν χρηματοδοτεί κανέναν, χωρίς να αποβλέπει σε κάποιο κέρδος. Δεν θα μας χρηματοδοτούσαν οι ξένοι, αν δεν είχαν κάτι πολυτιμότερο να πάρουν από εμάς. Για να μας υπόσχονται χρηματοδότηση, πρέπει να βρούμε τι ακριβώς είναι αυτό στο οποίο αποβλέπουν και εμείς δεν το βλέπουμε. Πρέπει να βρούμε τι ακριβώς είναι πολυτιμότερο των δικών τους χρημάτων και το διεκδικούν από εμάς. Από τη στιγμή που αυτό το πολυτιμότερο είναι το δημόσιο κεφάλαιο και αυτό το κεφάλαιο μπορούν να το αποκτήσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, δεν υπάρχει ανάγκη χρηματοδότησης.

Τα ασφαλιστικά ταμεία μπορούν να σωθούν πάρα πολύ εύκολα. Μέσα σε μία μέρα μπορούν ν' αλλάξουν τα πράγματα. Μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα και να μην δίνουν λογαριασμό σε κανέναν τοκογλύφο της Ευρώπης. Όχι απλά να μην κοπεί ποτέ η δέκατη τρίτη και δέκατη τέταρτη σύνταξη, αλλά αυξήσεις να πάρουν οι συνταξιούχοι. Όχι απλά να μην αυξηθούν οι εισφορές για τους σημερινούς εργαζόμενους, αλλά να μειωθούν. Επιτέλους να αποκατασταθεί και η αλήθεια. Οι σημερινοί συνταξιούχοι όχι απλά δεν είναι "παράσιτα", που ζουν εις βάρος των σημερινών εργαζομένων, αλλά μπορούν ν' αποδειχθούν ευεργέτες τους. Μπορούν με τον δικό τους κόπο να ευεργετήσουν τα παιδιά τους.

Τα μεγέθη είναι απίστευτα μεγάλα και γι' αυτόν τον λόγο έχουν μαζευτεί γύρω μας όλα τα τοκογλυφικά "όρνια" για να μας "σώσουν". Αρκεί τα ασφαλιστικά ταμεία να διεκδικήσουν αυτά που δικαιούνται και σώθηκαν. Τους χρωστάει αμύθητα ποσά ένα ανεγκέφαλο κράτος, το οποίο όμως με τα χρήματα αυτά δημιούργησε ένα επίσης αμύθητης αξίας δημόσιο κεφάλαιο. Ας πάρουν τα ασφαλιστικά ταμεία το κεφάλαιο αυτό υπό την ιδιοκτησία τους και τελείωσε το παραμύθι.

Τώρα είναι ευκαιρία να ενοποιηθούν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων, ώστε όλοι μαζί οι εργαζόμενοι να δημιουργήσουν ένα πανίσχυρο λαϊκό μπλοκ, το οποίο δεν θα μπορεί να το απειλεί κανένας. Να ενωθούν οι εργαζόμενοι τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημοσίου τομέα και να στήσουν έναν τεράστιο ασφαλιστικό γίγαντα, ο οποίος δεν θα έχει ανάγκη ποτέ και από τίποτε. Έναν γίγαντα ιδιοκτήτη του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, των ΕΛΠΕ, της Αττικής Οδού, του αεροδρομίου Αθηνών κλπ.. Έναν ασφαλιστικό "γίγαντα", ο οποίος δεν θα έχει ανάγκη κανέναν και δεν θα επηρεάζεται από καμία οικονομική και νομισματική κρίση.

Αν αυτός ο "γίγαντας" συνδεθεί με το κεφάλαιο, θα μπορεί να πληρώνει τους συνταξιούχους ακόμα κι αν δεν υπάρχει ούτε ένας νέος εργαζόμενος. Είναι δίκαιο να συνδεθεί το ασφαλιστικό μας σύστημα με το σημερινό δημόσιο κεφάλαιο, γιατί στην ουσία το κεφάλαιο αυτό ανήκει στο ασφαλιστικό σύστημα. Το κράτος λεηλάτησε το ασφαλιστικό σύστημα για να δημιουργήσει το κεφάλαιο αυτό. Λεηλάτησε εκατομμύρια Ελλήνων εργαζομένων, για να παριστάνει με ξένα χρήματα τον ισχυρό παράγοντα και εργοδότη, που ταΐζει χιλιάδες κομματόσκυλα.

Είναι δίκαιο ο "γίγαντας" αυτός να πληρώνει συντάξεις με τη βοήθεια και αυτού του κεφαλαίου, γιατί οι σημερινοί συνταξιούχοι —που σήμερα εμφανίζονται από την κρατική προπαγάνδα σαν "παράσιτα"— είναι αυτοί, οι οποίοι στην ουσία πλήρωσαν τις υποδομές αυτού του κράτους. Δούλεψαν σκληρά οι προηγούμενες γενιές εργαζομένων, για να δημιουργηθεί ο τεράστιος πλούτος των ταμείων, τον οποίον το κράτος εκμεταλλεύτηκε αλλά ποτέ δεν απέδωσε στους πραγματικούς δικαιούχους του.

Τώρα ήρθε η ώρα να πάρουν οι εργαζόμενοι και τα ταμεία τους αυτά που τους ανήκουν. Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί ο αιώνιος ασφαλιστικός "γίγαντας" των Ελλήνων. Ένας τέτοιος "γίγαντας", που, μέσα από τα διόδια των εθνικών οδών, το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, τα καύσιμα ή τις τηλεπικοινωνίες, θα γεμίζει τα ταμεία του —χωρίς να παραβλέπει να εξυπηρετεί και τα γενικότερα κοινωνικά συμφέροντα, εφόσον κάπου εκεί θα εξυπηρετεί και τα "αφεντικά" του—, θα αποτελεί τον εγγυητή της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της πατρίδας μας. Ένα τέτοιο ασφαλιστικό σύστημα μπορεί να κρατήσει για πάντα τους Έλληνες στην πατρίδα τους.

Είναι θέμα εθνικό και όχι μόνον κοινωνικό

να σωθεί το ασφαλιστικό μας σύστημα.

Τραϊανού Παναγιώτης

Αρχηγός του ΕΑΜ.Β’