Η αλήθεια για τη λεγόμενη "Νέα Εποχή"

• Του Μοναχού Αρσένιου Βλιαγκόφτη

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο ακούμε να γίνεται λόγος για "Νέα Εποχή". Όλο και περισσότερο βλέπουμε να χρησιμοποιείται το ουράνιο τόξο, η πυραμίδα, ο αριθμός 666, η πεντάλφα, αγαπημένα σύμβολα όλα αυτά της "Νέας Εποχής". Ακούμε επίσης να γίνεται πολύς λόγος για Παγκοσμιοποίηση και για μια Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Μπαίνουμε, λοιπόν, σε μια χρυσή εποχή καθολικής ευτυχίας, ή, μήπως, άραγε κάτι μας κρύβουν;

Οι ρίζες της "Νέας Εποχής" στην αστρολογία και τον αποκρυφισμό

Η λεγομένη Νέα Εποχή βασίζεται σε μια παλαιά σκέψη που συναντάται σε εξωχριστιανικές θρησκείες. Πρόκειται για μια άποψη της αστρολογίας, ότι δήθεν κάθε 2.000 περίπου χρόνια εισέρχεται η ανθρωπότητα σε μια Νέα Εποχή. Η προηγούμενη ήταν -μας λένε- η Εποχή των Ιχθύων, η εποχή του Χριστιανισμού.

Τώρα εισερχόμεθα -λένε- στη Νέα Εποχή, στην Εποχή του Υδροχόου, μια χρυσή εποχή για την ανθρωπότητα.

Ο Χριστιανισμός θα τεθεί στο περιθώριο της Ιστορίας, θα έρθουν νέες αλήθειες, θα τις φέρει ο "μεσσίας" ή Χριστός της Νέας Εποχής, δηλαδή, ο Αντίχριστος.

Και μόνον αυτά, βέβαια, αρκούν για να καταλάβει κανείς ότι η λεγομένη Νέα Εποχή είναι αντίθετη και ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξο πίστη μας.

Τι είναι η "Νέα Εποχή"

Είναι ένα "αόρατο δίκτυο" παραθρησκευτικών οργανώσεων σ' όλο τον κόσμο. Οργανώσεις ινδουιστικές, βουδιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικές, ψυχολατρείες, "θετική σκέψη", μασονία, θεοσοφία, νεοειδωλολατρία, νεοσατανισμός, μαγεία, αστρολογία, υπνωτισμός, πνευματισμός, σουφισμός, "εναλλακτικές θεραπείες", "πολεμικές τέχνες της Ανατολής" κ.ά. Τον σκληρό πυρήνα της Νέας Εποχής αποτελούν ολοκληρωτικού χαρακτήρας ομάδες, που αποκρύπτουν τους πραγματικούς των σκοπούς και δρουν πίσω από ένα παραπλανητικό προσωπείο.

Όλες αυτές τις Οργανώσεις ενώνουν οι κοινοί στόχοι και η κοινή αντίληψη για τον θεό, τον άνθρωπο και τον κόσμο, την οποία αντλούν από τις ανατολικές θρησκείες και τον αποκρυφισμό.

Τι πιστεύει η "Νέα Εποχή"

Βασικά στοιχεία της διδασκαλίας της Νέας Εποχής είναι η πίστη σε απρόσωπο θεό, στο "νόμο" του κάρμα και των μετενσαρκώσεων, και στη δυνατότητα της μετεξελίξεως του ανθρώπου σε κατ' ουσίαν θεό με τις δικές του μόνο δυνάμεις και με τη βοήθεια και χρήση του "διαλογισμού". Κεντρική θέση στη διδασκαλία της Νέας Εποχής έχει ο απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός ("Εν το παν" της θεοσοφίας - "ολιστικό μοντέλο"). Πιστεύουν επίσης ότι μέσα μας έχουμε "απόκρυφες δυνάμεις" και ότι η Γη είναι εμψυχωμένη ("Γαία"). Όλα αυτά είναι επιδράσεις των ανατολικών θρησκειών (βουδισμού - ινδουισμού) μέσω της Μασονίας και της Θεοσοφίας.

Το μήνυμα τους συνοψίζεται στο μεγάλο εωσφορικό ψέμα, ότι, δηλαδή, ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θεός και δεν χρειάζεται τον Θεό για να σωθεί.

Τα μηνύματα της Νέας Εποχής και κυρίως το τρίπτυχο: σεξ, βία και εξοικείωση με τη μαγεία και το δαιμονικό στοιχείο, διοχετεύονται κυρίως από τα Μ.Μ.Ε., τη μουσική (κυρίως ροκ), τις λεγόμενες πολεμικές τέχνες της Ανατολής, τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες, τα "παιδικά" παιχνίδια κ.ά.

Η Νέα Εποχή καλλιεργεί τη σύγχυση χρησιμοποιώντας ορούς όπως Χρίστος, προσευχή, αγάπη, ελευθερία, με άλλο νόημα όμως, και μάλιστα πολλές φορές αντίστροφο αυτού που δίνουμε εμείς οι χριστιανοί σ' αυτές τις λέξεις.

Στόχοι της "Νέας Εποχής"

Αυτοί που κατευθύνουν την κίνηση της Νέας Εποχής έχουν δύο βασικούς στόχους:
1) Την εγκαθίδρυση μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων σε πολιτικοοικονομικό επίπεδο, με κατάληξη την επιβολή μιας παγκόσμιας κυβέρνησης με επικεφαλής ένα παγκόσμιο κυβερνήτη (δικτάτορα), τον αναμενόμενο από αυτούς "μεσσία" της Νέας Εποχής
2) Την εγκαθίδρυση μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων σε θρησκευτικό επίπεδο. Δηλαδή τη δημιουργία μιας νέας παγκοσμίας θρησκείας ή πανθρησκείας, η οποία θα προκύψει από την συνένωση όλων των γνωστών θρησκειών. Γι' αυτό και βλέπουμε να βάζουν όλες τις θρησκείες να συζητούν μεταξύ τους για να βρουν αυτά που τις "ενώνουν". (Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός συγκρητισμός).

Καταλαβαίνει κανείς εύκολα ότι πρόκειται για μια δαιμονική επιδίωξη.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χρίστος λέγει κατηγορηματικά: "Εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή". (Ιω. 14, 6).

Αντιθέτως, η Νέα Εποχή υποστηρίζει ότι όλοι οι δρόμοι, όλες οι θρησκείες, οδηγούν στην Αλήθεια. Όσοι υποστηρίζουν -όπως π.χ. εμείς οι Ορθόδοξοι- ότι μόνον η δική τους πίστη είναι η αληθινή και σώζει τον άνθρωπο, αυτοί θεωρούνται "κολλημένοι στην παλιά εποχή", θεωρούνται εχθροί της Νέας Εποχής και συκοφαντούνται ως φανατικοί, μισαλλόδοξοι, ρατσιστές, φονταμενταλιστές κ.ο.κ.

Ο Χρίστος -λένε οι κήρυκες της Νέας Εποχής - ήταν ένας από τους πολλούς μύστες και διδασκάλους της ανθρωπότητας. Ήταν ένας άνθρωπος που με τις δικές του δυνάμεις ανέβηκε ψηλά.

Από όσα είπαμε παραπάνω, φαίνεται καθαρά ο αντιχριστιανικός χαρακτήρας της Νέας Εποχής Φαίνεται, επίσης, ότι ο βασικός στόχος της Νέας Εποχής είναι η παγκόσμια κυριαρχία. Αυτός ήταν και είναι ο βασικός στόχος και το σχέδιο των λεγομένων μυστικών εταιρειών όπως η μασονία, η Θεοσοφία, οι Ιλουμινάτοι (πεφωτισμένοι), και "λεσχών" όπως η Τριμερής Επιτροπή και η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ. Αυτός ο ίδιος στόχος, η παγκόσμια δηλαδή κυριαρχία, αποτελεί όνειρο του σιωνισμού. Οι σιωνιστές Εβραίοι περιμένουν ακόμη τον μεσσία. Τον περιμένουν ως εκείνον που θα τους εξασφαλίσει την παγκόσμια πολιτικοοικονομική επικράτηση.

Για να επιτευχθούν οι παραπάνω στόχοι, κρίνουν οι σχεδιαστές της Νέας Εποχής , ότι θα πρέπει να επιβληθεί ένα σύστημα απολύτου ελέγχου στην παγκόσμια οικονομία, στο εμπόριο, στη διατροφή. Αυτό ακριβώς επιδιώκει η πολυσυζητημένη παγκοσμιοποίηση, και όχι την μεγιστοποίηση της ευημερίας όπως διαφημίζουν οι προπαγανδιστές της.
Για να γίνει ο κόσμος απολύτως ελεγχόμενος, σχεδιάζεται η κατάργηση του γνωστού μας χρήματος και η καθιέρωση του λεγομένου πλαστικού χρήματος μέσω των καρτών.

Για να ελεγχθούν και κατασταλούν οι αντιδράσεις που αναμένονται, προωθείται ένα καθεστώς παγκοσμίου αστυνομικού ελέγχου μέσω των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και του ηλεκτρονικού φακελώματος. Εδώ εντάσσεται και η Συμφωνία Σένγκεν και ο νόμος 2472/97 για την δήθεν "προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα". Περιορίζεται, με στόχο την παντελή εξαφάνιση, η προσωπική ζωή και ελευθερία. Εφιαλτικά σενάρια μιας κοινωνίας ελεγχομένων ανθρώπων - ρομπότ, σαν αυτή που περιγράφει ο Όργουελ στο γνωστό βιβλίο του "1984", αποτελούν σταθερή επιδίωξη της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Τα πάντα υπό τον έλεγχο και την καθοδήγηση του "Μεγάλου Αδελφού"

Η Τακτική της "Νέας Εποχής"

1) Η Νέα Εποχή για να επικρατήσει σε πολιτικοοικονομικό επίπεδο χρησιμοποιεί κυρίως δύο τρόπους:

α) Αφ' ενός δρα ως οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει γλώσσες, πολιτισμούς, παραδόσεις, εθνικές ιδιαιτερότητες, προωθώντας τον εξαμερικανισμό των εθνών με την έννοια της υιοθετήσεως των υποπροϊόντων του "αμερικανικού τρόπου ζωής". Προωθεί την υποταγή των εθνών, θέτοντας ουσιαστικά τέλος στην εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. Ήδη τα εθνικά κέντρα εξουσίας δεν ελέγχουν πλήρως την οικονομική πολιτική. Είναι υποχρεωμένα να προσαρμόζονται στις επιταγές άλλων διεθνών κέντρων.
Στο πολιτικό επίπεδο υπονομεύονται πολλοί από τους δημοκρατικούς θεσμούς και εξασθενεί η ισχύς, το κύρος και η αποτελεσματικότητά τους.

β) Αφ' ετέρου η Νέα Εποχή καλλιεργεί και οξύνει τις εθνικές αντιπαραθέσεις. (Διαίρει και βασίλευε). Τα δικαιώματα των πραγματικών ή, συνηθέστερα, κατασκευασμένων "μειονοτήτων", εθνικών και θρησκευτικών, είναι ο μοχλός για την ανατροπή της παλαιάς και την εγκαθίδρυση της Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Δόγμα του νέου ΝΑΤΟ είναι ότι η εθνική κυριαρχία μπορεί να παραβιάζεται (από το ΝΑΤΟ) οπουδήποτε στη γη κρίνει αυτό ότι παραβιάζονται δικαιώματα μειονοτήτων!

2) Η Νέα Εποχή για να επικρατήσει σε θρησκευτικό επίπεδο, για να εγκαθιδρύσει τη δαιμονική της πανθρησκεία, υποστηρίζει ότι τάχα όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο και επιδιώκει να διαβρώσει, να αλώσει δηλαδή εκ των ένδον, τον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας διεθνώς, μια και οι υπόλοιπες "Εκκλησίες" ή θρησκείες, λίγο-πολύ είναι μέσα στο παιχνίδι της Νέας Εποχής , και μάλιστα με επικεφαλής τον πάπα, επίδοξο θρησκευτικό πλανητάρχη.

Οι νεοεποχίτες καλλιεργώντας τη σύγχυση -πλανώντες και πλανώμενοι- συνήθως παρουσιάζονται και ως χριστιανοί! Συγχρόνως, σταδιακώς, κατασυκοφαντούν την Αγία Γραφή.

Στόχος τους δεν είναι να αδειάσουν οι εκκλησίες, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο φρόνημα!

Παραλλήλως, διοχετεύονται μέσω της διαφημίσεως τέτοια πρότυπα που τείνουν να μεταβάλουν τον άνθρωπο σε ένα ον του οποίου "η ζωή και η κίνηση θα περιορίζεται, όπως ελέχθη, μεταξύ δύο συσκευών της τηλεοράσεως και του ψυγείου. Κατ' αυτόν τον τρόπον ελέγχεται και κατευθύνεται όλος ο κόσμος"! ("Χριστ. Σπίθα", φ. 543, Ιούλιος 1977).

Συμπεράσματα

Η λεγομένη Νέα Εποχή δεν είναι καθόλου νέα. Είναι το αρχαίο εωσφορικό ψέμα, ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θεός. Είναι η παλαιά επιδίωξη των σκοτεινών δυνάμεων, των "μυστικών εταιρειών" για παγκόσμια κυριαρχία. Η Νέα Εποχή δεν αποτελεί πηγαία και ενδογενή αναζήτηση των ανθρώπων και των κοινωνιών. Σχεδιάζεται και επιβάλλεται έξωθεν.

Η στάση των χριστιανών

Σ' όλα αυτά τα σκοτεινά και επικίνδυνα σχέδια, για επιβολή μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων και μιας Παγκοσμιοποιήσεως χωρίς Χριστό και εναντίον του Χρίστου, εμείς οι Χριστιανοί έχουμε να αντιτάξουμε το φως και την αλήθεια του Χρίστου. Στην ψευδή και εωσφορική υπόσχεση της αυτοθεώσεως, έχουμε να αντιπροτείνουμε την αληθινή -κατά χάριν- θέωση στην οποία καλούμεθα από τον Κύριο μας Ιησού Χρίστο, σε κοινωνία αγάπης με Αυτόν και υπακοής στο πανάγιο θέλημα Του.

Όλες αυτές τις κοσμογονικές αλλαγές, που μεθοδευμένα και όχι τυχαία γίνονται γύρω μας, πρέπει να τις δούμε με την "καλή ανησυχία" όπως τόνιζε και ο μακαριστός Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης. Και "να μην κοιμόμαστε με τα τσαρούχια", τη στιγμή που και κοσμικοί άνθρωποι αρχίζουν πλέον να ξυπνούν και να συνειδητοποιούν τί σημαίνει στην πραγματικότητα η παγκοσμιοποίηση.

Η καλή ανησυχία πρέπει να εκφράζεται ως πνευματική επαγρύπνηση, ως ένταση του πνευματικού αγώνος, της προσευχής και της μετανοίας. Αλλά και ως παρέμβαση, όπου και όταν χρειασθεί και μας καλέσει η Εκκλησία. Έτσι θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε και όσους ανθρώπους από αγνοία παγιδεύτηκαν στο μεγάλο ψέμα της Νέας Εποχής
Πρέπει "να βρούμε τρόπους επιβίωσης του ανθρώπου και του πολιτισμού... Όσοι αντισταθούμε στη διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων και γλωσσών, θα αντισταθούμε όχι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, αλλά στην επικυριαρχία του διεθνούς εγκλήματος" (από την ομιλία τον αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου στη "Συνάντηση των Αθηνών" 1999).
Και μην ξεχνούμε: Αυτοί που σχεδιάζουν παγκοσμιοποιήσεις χωρίς Χρίστο και εναντίον του Χρίστου αλλά και των ανθρώπων, κάνουν "λογαριασμούς χωρίς τον ξενοδόχο", γιατί ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είναι ο μοναδικός και πραγματικός Κύριος της Ιστορίας και του κόσμου.

Για πότε η έξοδος από την Ευρωζώνη;

Ο κ. Χανς Βέρνερ Σεν δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Πρόκειται για τον πρόεδρο του πολυφημισμένου γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (IFO), το οποίο, από καιρό τώρα, υποστηρίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) παίζει με την φωτιά. Και παίζει με την φωτιά γιατί η δημιουργία της ευρωζώνης έγινε με μεγάλη ελαφρότητα και.....
χωρίς να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν η παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα. Αναφερόμενος στην ελληνική περίπτωση, ο κ. Χανς Βέρνερ Σεν είναι κατηγορηματικός. Σε συνέντευξή του στην μεγάλη βελγική οικονομική εφημερίδα ‘Les Echos’, η οποία γιορτάζει τα 130 χρόνια κυκλοφορίας της, ο πρόεδρος του IFO τονίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να βοηθηθεί να αποχωρήσει από την ευρωζώνη και να υιοθετήσει εκ νέου την δραχμή.

“Το ελληνικό χρέος είναι τεράστιο”, τονίζει. “Ακόμα και με περικοπές, δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθεί. Η Αθήνα, που υπερδανείστηκε όταν μπήκε στην ευρωζώνη χωρίς να κάνει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, δεν πρόκειται ποτέ να βγει από το αδιέξοδο. Θα υποφέρει έτσι για πολλά χρόνια από υψηλή ανεργία και ύφεση, με ό,τι η κατάσταση αυτή συνεπάγεται από κοινωνικής και πολιτικής πλευράς. Είναι λοιπόν σκόπιμο να βοηθηθεί η χώρα να μετατρέψει τα χρέη της σε δραχμές. Για να γίνει η Ελλάδα εξίσου ανταγωνιστική με την Τουρκία πρέπει να υποτιμήσει το νόμισμά της τουλάχιστον 44%. Κάθε άλλη λύση είναι μύθος…

“Η Ευρώπη σήμερα κερδίζει χρόνο απέναντι στο αναπόφευκτο. Δείχνει παντελή έλλειψη θάρρους. Τα διάφορα σχέδια σωτηρίας θα ήσαν χρήσιμα εάν έπρεπε να διαχειριστούμε απλώς την νευρικότητα των αγορών, έχοντας πίσω μας ισχυρές και αποτελεσματικές οικονομίες. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Στην ευρωζώνη παρατηρούνται θεμελιώδεις διαρθρωτικές ανισορροπίες, οι οποίες ποτέ δεν θα διορθωθούν αν ορισμένες χώρες δεν καταστούν φθηνότερες. Για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά τους, μισθοί και τιμές πρέπει να μειωθούν. Όμως οι πολιτικοί αρνούνται να δουν κατάματα την πραγματικότητα. Έχουν διαγνώσει μια κακή ασθένεια και την αντιμετωπίζουν με κακά φάρμακα…

“Η ιστορία αυτή θα έχει άσχημο τέλος. Η κοινωνικοποίηση των δημοσίων χρεών επιτρέπει σε κάποιες κυβερνήσεις να αναπνέουν για λίγο νομίζοντας ότι κερδίζουν χρόνο, ενώ στην ουσία χάνουν. Αυτά τα περίφημα σχέδια διασώσεως θα αδειάσουν τα ταμεία των πλουσίων χωρών και σε μία πενταετία η όλη κατάσταση θα πάρει δραματικές διαστάσεις. Οι χώρες που βοηθούνται δεν θα κάνουν απολύτως τίποτε και τότε το πλοίο θα βουλιάξει αύτανδρο… Στο μεταξύ, όμως, οι πλούσιοι Έλληνες και Ιταλοί θα έχουν τοποθετήσει τα κεφάλαιά τους σε άλλες χώρες και σίγουρα θα γίνουν πλουσιότεροι. Όσο για την Γαλλία και την Γερμανία, θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Αυτό θα το προεξοφλήσουν σε κάποια φάση οι αγορές και θα δείτε τί έχει να γίνει…”.

Αυτά και άλλα τινα υποστηρίζει ο πρόεδρος του IFO και, όπως διαπιστώσαμε προσφάτως στην βελγική πρωτεύουσα, οι απόψεις του κερδίζουν έδαφος σε αρκετούς τεχνοκρατικούς, τραπεζικούς και επιχειρηματικούς κύκλους. Όπως έγινε γνωστό, μία ομάδα οικονομολόγων στην Γαλλία που είναι σύμβουλος του εκάστοτε Γάλλου πρωθυπουργού, μελετά σχέδιο δημιουργίας δύο ξεχωριστών ευρωζωνών –το οποίο, όμως, από τεχνικής πλευράς, δεν είναι ούτε απλό, ούτε πολύ εύκολο να γίνει σε διάστημα τέτοιο που θα απέτρεπε μία γενική κατάρρευση της ευρωζώνης. Από την πλευρά τους, Βρετανοί και Βέλγοι οικονομολόγοι επεξεργάζονται σενάρια τρόπου εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, γιατί προδικάζουν ότι στην χώρα μας δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις ικανές να αναλάβουν το κόστος ενός σοβαρού και εις βάθος μεταρρυθμιστικού έργου. Προβλέπουν έτσι ότι η χώρα θα βυθίζεται στην ύφεση και στην ανεργία, πράγμα ευνοϊκό για ακραίες πολιτικές εξελίξεις.

Κορυφαία προσωπικότητα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μάς είπε ότι “οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μία τελείως κοντόθωρη αντίληψη για την οικονομία, με αποτέλεσμα να αξιοποιήσουν την είσοδό μας στην ευρωζώνη όχι για να κάνουν έργο αλλά για να ικανοποιούν βραχυπροθέσμως εκλογικές πελατείες”. Τεράστιες ευθύνες αποδίδονται έτσι στις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, η οποία τελικά δεν απέφυγε τον εκλογικό καταποντισμό το 2009, αλλά και στον κ. Γιώργο Παπανδρέου για την ανεύθυνη αντιπολίτευση που άσκησε την περίοδο 2004-2009. Τελικά δε ούτε αυτός απέφυγε το πικρό ποτήρι της πολιτικής ανευθυνότητος.

Ωστόσο, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι στους κόλπους της Επιτροπής η Ελλάδα έχει και κάποιους συμμάχους. Είναι αυτοί που ανεπισήμως έχουν διαβεβαιώσει τον πρόεδρο της Επιτροπής κ. Μ. Μπαρόζο ότι η χώρα μας έχει σημαντικές αναπτυξιακές δυνατότητες, αν μπορέσει να αξιοποιήσει γρήγορα μέρος της ακίνητης περιουσίας της, καθώς και άϋλα αναπτυξιακά πλεονεκτήματά της, όπως είναι για παράδειγμα το κλίμα της και οι σχετικά καλές, λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, υποδομές της. Θετικό κρίνεται επίσης και το γενικότερο μορφωτικό επίπεδο της χώρας, παρά τις τεράστιες εκπαιδευτικές ανεπάρκειες.

Σε non paper υπογραμμίζεται ότι, με συντονισμένες προσπάθειες και εφόσον το ταχύτερο δυνατόν απαλλαγεί από την γραφειοκρατία και την διαφθορά, η Ελλάδα θα μπορούσε ταχύτερα από άλλες χώρες να εισέλθει σε φάση αναπτύξεως, με ναυαρχίδες της τον τουρισμό, την βιομηχανία ειδών διατροφής, τις ιατρικές υπηρεσίες και την εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτό, αναμένονται συγκεκριμένα δείγματα γραφής από την κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου, πέρα από τις μακροοικονομικές προσπάθειες που θα κάνει για να αποφευχθεί η οριστική πτώχευση της χώρας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το εξάμηνο που ακολουθεί θα είναι αποφασιστικό για την παραμονή ή όχι της χώρας στην ευρωζώνη, όπου οι θετικές εκτιμήσεις είναι για την ώρα ελάχιστες. Με άλλα λόγια, όταν γίνεται λόγος για την Ελλάδα, δεν τίθεται το ερώτημα αν θα παραμείνει στην ευρωζώνη αλλά πότε θα αποχωρήσει από αυτήν. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό από ψυχολογικής πλευράς –για όσους καταλαβαίνουν, βέβαια…

Γιατί αξίζει να είσαι άνδρας!

01. Οι τηλεφωνικές συνομιλίες διαρκούν περίπου 30 δευτερόλεπτα…

02. Οι σκηνές με γυμνό στις ταινίες είναι πάντα γυναικείες.
03. Γνωρίζεις πως δουλεύει .το αυτοκίνητο.
04. Οι πενθήμερες διακοπές χρειάζονται μια βαλίτσα μόνο.
05. Το... ποδόσφαιρο την Κυριακή.
06. Η ουρά για να πάς σε τουαλέτες είναι κατά 80% μικρότερες.
07. Ανοίγεις τα βαζάκια από μόνος σου.
08. Οι φίλοι σου δε σου τη σπάνε άμα βάλεις κιλά.
09. Τα οπίσθια σου δεν είναι πότε λόγος για μια συνέντευξη.
10. Όλοι οι οργασμοί σου είναι αληθινοί.
11. Δεν σε ενδιαφέρει εάν στις τουαλέτες δεν υπάρχει κάθισμα.
12. Δεν χρειάζεται να κουβαλάς μια τσάντα γεμάτη άχρηστα πράγματα.
13. Το επίθετο σου είναι πάντα το ίδιο.
14. Στα εστιατόρια τρως όλο το φαγητό.
15. Μπορείς να κάνεις μπάνιο και να ετοιμαστείς σε 10 λεπτά.
16. Δεν είναι απαραίτητο να θυμάσαι όλα τα γενέθλια των άλλων.
17. Τα εσώρουχα σου κοστίζουν ακόμα 15€ η συσκευασία των τριών.
18. Δεν χρειάζεται να ξυρίζεσαι από το λαιμό και κάτω.
19. Εάν στα 34 είσαι ακόμα ανύπαντρος κανείς δεν το κάνει θέμα.
20. Όλα στο πρόσωπο σου παραμένουν στο φυσικό τους χρώμα.
21. Η σοκολάτα είναι απλά ένα τσίμπημα, όχι το επιδόρπιο σου.
22. Μπορείς κάποτε να γίνεις πρόεδρος της δημοκρατίας.
23. Μπορείς να φορέσεις μια άσπρη φανέλα σε ένα ενυδρείο.
24. Τρία ζευγάρια παπούτσια είναι αρκετά.
25. Τα προκαταρτικά είναι optional.
26. Δεν χρειάζεται να τακτοποιείς το διαμέρισμα κάθε φορά που έρχεται ένας υδραυλικός.
27. Στο συνεργείο σου λένε πάντα την αλήθεια.
28. Δεν σε ενδιαφέρει εάν κανείς δεν πρόσεξε το καινούριο σου κούρεμα.
29. Μπορείς να παρακολουθήσεις τηλεόραση σε απόλυτη ησυχία με έναν φίλο χωρίς να σκέφτεσαι «Είναι νευριασμένος μαζί μου.»
30. Γνωρίζεις τουλάχιστον 10 τρόπους για να ανοίξεις μια μπύρα.
31. Όταν κάθεσαι δεν χρειάζεται να θυμάσαι τι φοράς για να βάλεις ανάλογα τα πόδια σου.
32. Aσπρα μαλλιά ίσον μεγαλύτερη γοητεία.
33. Κανείς δεν χαζεύει το στήθος σου ενώ μιλά.
34. Μπορείς να αγοράσεις προφυλακτικά χωρίς ο υπάλληλος να σε φανταστεί γυμνό.
35. Σε ένα πάρτι εάν κάποιος άλλος ντυθεί με τα ίδια ρούχα, μπορεί να γίνει φίλος σου.
36. Το ρέψιμο.
37. Τα παπούτσια σου ποτέ δεν σε πληγώνουν.
38. Ακόμα και στο κατούρημα έχουμε στόχους και μπορούμε να είμαστε αθόρυβοι, όταν θέλουμε.
39. Το μόνο βιολογικό ρολόι που έχουμε είναι αυτό που μας ειδοποιεί ότι αρχίζει το Champion League.
40. Η εκάστοτε τσαντίλα μας δεν οφείλετε σε μια αόριστη ορμονική τσιγκολελέτα, που εκφράζεται με τη δικαιολογία πασπαρτού «έχω περίοδο».
41. Ο γάμος δεν είναι η υψηλότερη στιγμή της καριέρας μας και μεταξύ μας δεν πολυκαταλαβαίνουμε γιατί πρέπει να συζητάμε επί 6 μήνες πριν και 6 μήνες μετά αυτό το μισάωρο ορθοστασίας δίπλα σε μια ντυμένη μπομπονιέρα.
42. Όσο υπάρχει ζωή σ’αυτό το πλανήτη, θα υπάρχει πάντα μια Σούλα πρόθυμη να αποτελέσει την εναλλακτική μας λύση.
43. Και όταν αυτή η εναλλακτική λύση γίνει βούκινο, θα υπάρχει πάντα μια επιστημονική τεκμηριωμένη ορμονική θεωρία για να δικαιολογήσει την επιλογή μας.
44. Μπορούμε εκ του ασφαλούς να υποστηρίζουμε τις θεωρίες περί ισότητας, αφού στο κάτω κάτω δεν κοστίζει τίποτα. Ενώ κατά βάθος ξέρουμε καλά ότι ο άντρας ήταν αυτός που ανακάλυψε τα προκαταρτικά στο σεξ και μάλιστα τα ονόμασε «μπύρα».
45. Δεν υπάρχει τίποτε άρρωστο όταν δύο γυναίκες κάνουν σεξ μεταξύ τους, αρκεί να το κάνουν μπροστά μας.
46. Οι ποικιλίες νέων μοντέλων, σε αυτοκίνητα και γυναίκες, ανανεώνονται συνεχώς.
47. Ένα λευκό πουκάμισο με κολλαρισμένο γιακά κι ένα ζευγάρι σοβαρά παπούτσια ήταν, είναι και θα είναι αρκετά.
48. Είναι αποδεδειγμένο ότι οι άνθρωποι που έχουν οπτική επαφή με τα γεννητικά τους όργανα είναι πιο εξωστρεφής και λιγότερο στιντζωμένοι.
49. Αν θέλουμε μπορούμε ν αφήσουμε μουστάκι.
50. Τα αντρικά περιοδικά έχουν πιο πολύ πλάκα και συνήθως δεν περιλαμβάνουν θέματα όπως : Η δημιουργική γκρίνια, κατούρησε το μπολ με τα αποξηραμένα; Ευνουχίστε τον, και Παίζοντας σφηνοτουβλακία με τις σερβιέτες.
51. Η θριαμβευτική είσοδός μας στο στίβο του σεξ δεν συνοδεύεται από τις ερωτήσεις :
-Αν θα πονέσεις. -Που θα πονέσεις. -Αν θα έχεις βρει το κατάλληλο άτομο. -Αν το κατάλληλο άτομο θα σε σέβεται. -Αν το αίμα θα λερώσει το αγαπημένο σου φόρεμα.
-Αν το μετανιώσεις μετά.
-Αν θα μείνεις έγκυος.
-Πως θα το ονομάσεις.
-Αν πρέπει το νυφικό να έχει τούλι.
52. Δεν χρειάζεται ν ανησυχούμε αν θα φύγει κάποιος πόντος στο καλσόν. Εκτός και αν είμαστε εύζωνες.
53. Ένας άντρας δεν φοβάται να παραδεχτεί ότι έκανε μα****ια. Αντίθετα, μια γυναίκα θα επικαλεστεί είτε τον πόλεμο που της γίνεται επειδή ζει σ έναν ανδροκρατούμενο κόσμο είτε ότι είχε περίοδο είτε ακόμα και τον Κρόνο που περνούσε χτες πάνω από αχλαδόκαμπο προκειμένου ν αποδείξει ότι τελικά δεν φταίει αυτή.
54. Ε ναι λοιπόν, δεν χρειαζόμαστε ποτήρι για να πιούμε νερό απ το μπουκάλι του ψυγείου.
55. Έχουμε λόγο τιμής.
56. Χωρίς τους άντρες δεν θα είχε γυριστεί ποτέ το αριστούργημα «από μπρος παρθένα και από πίσω μπαίνουν τρένα», δεν θα είχε χτυπηθεί κανένα φραπόγαλο και δεν θα είχε ακουστεί ποτέ η φράση «ακρογωνιαίος λίθος της παπαρολογίας, αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις.»
57. Δεν είναι μυστικό ότι αυνανιζόμαστε.
58. Κατά βάθος είναι πιο υγιείς ο καλύτερος μας φίλος να λέγεται αζόρ και να κάνει γουφ από το να λέγεται μονόπετρο και να κάνει 1.500.000 εκατομμύριο. Τουλάχιστον σ’αυτόν που μας χάρισε τον αζόρ δεν χρειάζεται να του κάτσουμε.
59. Στατιστικά κάθε στιγμή μας αναλογούν τέσσερις διαθέσιμες γυναίκες.
60. Δεν είναι απαραίτητο να μιλάμε συνεχεία.
61. Μέσα στο παντελόνι μας κρύβεται ένας πραγματικά ανεξάρτητος σύμβουλος ο οποίος αντιστέκεται όσο κι αν προσπαθούν να τον εκπολιτίσουν. Έστω κι αν λέγεσαι Μπιλ Κλίντον.
62. Όταν λέμε στα αρχ***α μας καταλαβαίνουμε ότι κυριολεκτούμε.
63. Όσα executive manager και director και να γράφονται στην carte visite μας μπορούμε πάντα να χρησιμοποιούμε τη φράση «τσιμπά ένα αρ****ι» όταν μαζί με μερικούς άλλους σαν εμάς κερδίζουμε κάποιους άλλους σαν κι εμάς στο mini soccer.
64. Σε τελική ανάλυση αν δεν μας αρέσει, έχουμε πάντα την επιλογή να κάνουμε εγχείρηση αλλαγής φύλου.
65. Όταν σφίξουν τα πράγματα υπάρχει πάντα ένα Aγιο Όρος. Και μόνο που το ξέρουμε αρκεί.
66. Γιατί οι γυναίκες βρίσκουν μετά από ένα χωρισμό παρηγοριά στην αγκαλιά μιας φίλης τους ενώ οι άντρες στην αγκαλιά μιας γκόμενας.
67. Βρίσκουμε δουλεία με την αξία μας και όχι βάζοντας ένα μίνι και βγάζοντας έξω όλη την γύμνια μας.
68. Δεν κολλάμε σαν τους χαζούς στην Λαμπίρη όλη μέρα.
69. Μας αρέσει ο συγκεκριμένος αριθμός (το 69) και συχνά σταματάμε για να τον απολαύσουμε.

Read more: http://www.darksface.co/profiles/blogs/giathi-axhizei-na-ehisai#ixzz1e0k9LddL

Πύρινος λόγος Καμμένου, από την Βουλή Ξεβρακώνει την Χούντα Παπαδήμου!

Ο Νίκος Μπογιόπουλος αποκαλύπτει για την Goldman Sachs

Στημένο παιχνίδι ο Παπαδήμας

LE MONDE:ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ GOLDMAN SACHS ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ HOWARD ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

Kυβέρνηση Παπαδήμου και ομάδα των 30

Michael Roberts: Οι τραπεζίτες στην εξουσία σε Ελλάδα και Ιταλία

Κυβερνήσεις τεχνοκρατών κυβερνούν τις δύο χώρες για λογαριασμό των αγορών
Του οικονομολόγου Michael Roberts για το ιστολόγιο Global Research

Τόσο η Ελλάδα όσο και η Ιταλία θα κυβερνώνται από εδώ και στο εξής από κυβερνήσεις που αποκαλούνται "τεχνοκρατικές". Αν και οι πρωθυπουργοί Γιώργος Παπανδρέου και Silvio Berlusconi εκλέχθηκαν με......
καθαρή πλειοψηφία στις βουλευτικές εκλογές και ποτέ δεν καταψηφίστηκαν σε διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο, έχουν υποχρεωθεί σε παραίτηση, για να αντικατασταθούν από μη εκλεγμένους πρώην τραπεζίτες και πρώην στελέχη εταιρειών hedge funds και επενδυτικών τραπεζών. Από τώρα και στο εξής, οι χρηματοοικονομικές αγορές θα κυβερνούν άμεσα τις ζωές των Ελλήνων και Ιταλών πολιτών.

"Η δημοκρατία θα πρέπει να τεθεί πάνω από τις αγορές", δήλωσε ο Παπανδρέου, ενώ ο Βerlusconi δήλωσε ότι ο διορισμός μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών θα αποτελούσε "αντιδημοκρατικό πραξικόπημα" που θα καταργούσε το εκλογικό αποτέλεσμα του 2008. Και όμως, τίποτε και κανείς δεν απέτρεψε όσα συνέβησαν στη συνέχεια. Στην Ελλάδα, ο Λουκάς Παπαδήμος ορκίζεται πρωθυπουργός. Ήταν επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος, όταν η Ελλάδα προσχώρησε στο ευρώ και μπορεί να υπερηφανεύεται για τον ηγετικό ρόλο του στην επίτευξη αυτού του στόχου. Τώρα έχει αναλάβει την ηγεσία προκειμένου να κρατηθεί η Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ, μια απόφαση που τώρα ο πρόεδρος Nicolas Sarkozy χαρακτηρίζει ως "λάθος". Ο Παπαδήμος ήταν σε ηγετική θέση όταν κάποιοι Έλληνες αξιωματούχοι έδωσαν ψευδή στοιχεία για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας στις ευρωπαϊκές αρχές και διατελούσε πρόεδρος όταν η ελληνική κυβέρνηση για πολλοστή φορά απέτυχε να πατάξει τη φοροδιαφυγή πλούσιων Ελλήνων (όπως και ο ίδιος). Αλλά είναι αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος των χρηματοπιστωτικών αγορών. Η Ελλάδα, επομένως, θα κυβερνάται από το άτομο που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για το σημερινό χάλι αυτών των αγορών. Η εικόνα είναι τόσο σουρρεαλιστική όσο αυτή της ανάληψης των καθηκόντων του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Alan Greenspan, αφού η Wall Street θα απαιτούσε την παραίτηση του Προέδρου Obama με το σκεπτικό ότι δεν έκανε αρκετές περικοπές στις δαπάνες ώστε να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός!

ΣΚΗΝΗ 1η: Είσοδος Goldman Sachs

Στην Ιταλία, οι Mario Monti και Giuliano Amato πρόκειται να αναλάβουν την ηγεσία της χώρας. O Monti είναι γνωστός οικονομολόγος, ο οποίος εργάστηκε για κάποιο διάστημα στην Goldman Sachs και στη συνέχεια έγινε επίτροπος ανταγωνισμού στην ΕΕ για αρκετά χρόνια, όπου υποστήριζε ακούραστα την "απελευθέρωση και απορρύθμιση" των αγορών. Είναι στενός φίλος του νέου επικεφαλής της ΕΚΤ, Draghi "Super Mario", ενός άλλου Ιταλού τραπεζίτη. Στη δεκαετία του 1990, αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ιταλία και η Ελλάδα, συμμετείχαν συνειδητά σε συναλλαγές CDS, προκειμένου να αφαιρεθεί μέρος του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων από τους επίσημους λογαριασμούς, με την ανοχή και συνέργεια της Goldman Sachs, ιδίαίτερα. Ο Draghi ήταν γενικός διευθυντής του ιταλικού υπουργείου Οικονομικών και στη συνέχεια εργάστηκε στην Goldman Sachs (2002-2005). Οι Draghi και Παπαδήμος έκαναν τα διδακτορικά τους στα οικονομικά στο ινστιτούτο MIT της Μασαχουσέτης το 1978. Όσο για τον Amato, είναι πρώην "κεντροαριστερός" πρωθυπουργός, ο οποίος είχε συνεργαστεί στενά με τον διεφθαρμένο σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό Bettino Craxi στη δεκαετία του 1990. Ήταν επικεφαλής της ιταλικής επιτροπής "καταπολέμησης των μονοπωλίων" η οποία προσπάθησε να απορρυθμίσει την οικονομία, ιδίως στον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών.

Τι να πρωτοπει κανείς για τον Silvio Berlusconi; Είναι κάτι σαν τον Rupert Murdoch της Ιταλίας, μόνο που είναι κατά τι χειρότερος. Είναι ο μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης της Ιταλίας που κυριάρχησε στην ιταλική πολιτική σκηνή για 15 συναπτά έτη, μέσω μιας σειράς από απάτες, δωροδοκίες και άλλα φαινόμενα διαφθοράς (θα είναι αντιμέτωπος με πάνω σε 15 κατηγορίες στα δικαστήρια όταν ο ίδιος παραιτηθεί), για να μην αναφέρουμε την έφεσή του στα ξεφαντώματα και τις νέες γυναίκες. Το γεγονός ότι αρνιόταν ότι υπάρχει κρίση στην Ευρωζώνη προκάλεσε αίσθηση. Μόλις την περασμένη εβδομάδα δήλωσε στους δημοσιογράφους: "Η ζωή στην Ιταλία είναι ζωή σε μια πλούσια χώρα. Η κατανάλωση αγαθών δεν έχει μειωθεί, είναι δύσκολο να βρεις θέσεις στο αεροπλάνο, τα εστιατόρια μας είναι γεμάτα από κόσμο". Μιλώντας νωρίτερα στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, δήλωσε τα εξής: "Η Ιταλία είναι αυτή τη στιγμή η ιδανική χώρα για να επενδύσει κανείς. (…) Σήμερα έχουμε λιγότερους κομμουνιστές και όσοι μας βρίσκονται ακόμα αρνούνται ότι υπήρξαν κομμουνιστές στο παρελθόν. Ένας άλλος λόγος για να επενδύσει κανείς στην Ιταλία είναι το ότι έχουμε όμορφες γραμματείς. Υπέροχα κορίτσια!" Στο σεισμό που έπληξε την κεντρική Ιταλία το 2009, είπε τους άστεγους επιζώντες ότι θα πρέπει να δουν την κατάστασή τους "σαν ένα Σαββατοκύριακο σε κάμπινγκ". Και πολλά άλλα παρόμοια.

Αλλά τουλάχιστον ο Berlusconi είχε εκλεγεί με νόμιμες διαδικασίες. Τώρα θα αντικατασταθεί όχι από ένα νεοεκλεγέντα ηγέτη, αλλά από τις τράπεζες και τους επενδυτές τραπεζίτες, που θα παίρνουν εντολές από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, δηλαδή την εφιαλτική τρόικα. Επικεφαλής του ΔΝΤ είναι σήμερα η πρώην Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Christine Lagarde. Η Lagarde ήταν κάποτε διευθύνων σύμβουλος σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο με διεθνείς διασυνδέσεις, που ενημέρωνε τους πελάτες του σχετικά με τα συστήματα "δημιουργικής λογιστικής" για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Το δεξί της χέρι στην εταιρεία αυτή ήταν ο David Lipton, ο οποίος εργαζόταν τότε στην Moore Capital, μια πολυεθνική εταιρεία διαχείρισης hedge funds. Kρατηθείτε τώρα: Ο οργανισμός της ΕΕ που θα επιβλέπει την δέσμη μέτρων διάσωσης της Ελλάδας και μπορεί να αγοράσει μέρος του ιταλικού χρέους είναι το το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), επικεφαλής του οποίου είναι ο κ. Klaus Regling, ο οποίος εργαζόταν στην Moore Capital! Το 2009 έλεγε σε διαλέξεις του: "Η νομισματική ένωση θα λειτουργήσει καλύτερα στα επόμενα δέκα χρόνια σε σύγκριση με τα τελευταία δέκα χρόνια, λαμβάνοντας υπόψη το συνολικό σχεδιασμό που έχει γίνει". Οι αμοιβές από την έκδοση ομολόγων του ΕΤΧΣ θα πλησιάζουν το 1% ενός πιθανού πακέτου 100 δισ. δολαρίων προς τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες και άλλες, όπως η Goldman Sachs. Έτσι θα βγάλουν μπόλικο χρήμα από τη χρηματοδότηση της "διάσωσης".

ΣΚΗΝΗ 2η: Είσοδος των δανειστών

Οι τραπεζίτες έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση στις δύο αυτές χώρες, διότι οι εκλεγμένοι ηγέτες του ελληνικού και ιταλικού λαού δεν ανταποκρίθηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στις απαιτήσεις των επενδυτών όσον αφορά τα ομόλογα του δημοσίου που είχαν στα χέρια τους. Οι τράπεζες της Ευρώπης, οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι εταιρείες διαχείρισης hedge funds έπαψαν να αγοράζουν μέρος από το δημόσιο χρέος της Ελλάδας και την Ιταλίας. Και δεν σημαίνει αυτό απαραίτητα ότι οι εκλεγμένοι ηγέτες δεν κατέβαλαν προσπάθειες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα. Οι σοσιαλιστές κυβερνώντες στην Ελλάδα έδειξαν ετοιμότητα στην αντιμετώπιση ταραχών, απεργιών και την όποια αντιπολίτευση ασκήθηκε στο κόμμα τους για να εξασφαλίσουν την προσφορά του χρηματιστικού κεφαλαίου. Η κεντροαριστερή αντιπολίτευση της Ιταλίας επέτρεψε πρόσφατα την ψήφιση άλλης μιας δέσμης δρακόντειων μέτρων στον προϋπολογισμό, για να εισπράξει ένα καταφατικό νεύμα από τους δανειστές της. Όμως, όπως αποδείχθηκε, οι προσπάθειες των Ελλήνων και Ιταλών κυβερνώντων δεν ήταν αρκετές για να κατευνάσουν τις ανησυχίες των πιστωτών τους. Μέχρι που οι τραπεζίτες επέλεξαν να βάλουν τους δικούς τους ανθρώπους άμεσα στο τιμόνι των δύο χωρών.

Και ποιο είναι το σχέδιο; Οι τραπεζίτες θα επιμείνουν στην ψήφιση και νέων περικοπών των δημοσίων δαπανών, στην αύξηση των φόρων, τη μαζική ιδιωτικοποίηση των κρατικών περιουσιακών στοιχείων και σε άλλα μέτρα, προκειμένου να εξασφαλιστεί η πλήρης αποπληρωμή όλων των ομολόγων που κατέχει ο ευρωπαϊκός χρηματοπιστωτικός τομέας αποπληρωθεί και να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Στους Έλληνες δόθηκε η επιλογή να διαγράψουν εν μέρει, το 50% των χρεών που κατέχονται από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε ο μέσος Έλληνας να εξακολουθεί να υφίσταται μια κατά 30% μείωση του βιοτικού του επιπέδου κατά την επόμενη δεκαετία. Αλλά ούτε αυτές οι θυσίες δεν θα απαλλάξουν την Ελλάδα από το βάρος του χρέους της. Το δημόσιο χρέος θα εξακολουθεί να παραμένει στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το τέλος της δεκαετίας, στην καλύτερη περίπτωση (στην πραγματικότητα το 140% φαντάζει πιθανότερο), ενώ το βάρος της αποπληρωμής θα πέσει εξ ολοκλήρου στους ώμους μια ολόκληρης γενιάς Ελλήνων. Οι Ιταλοί αντιμετωπίζουν την ίδια μεταχείριση. Ένας 58χρονος Ιταλός πολίτης από το Μπάρι, ο κ. Pietro Pappagallo, μου είπε:

"Φοβάμαι ότι οι οικονομίες μου θα καταλήξουν μέσα σ' ένα καλάθι αχρήστων. Κοπίασα τόσα χρόνια για να βάλω κάτι στην άκρη και τώρα βλέπω ότι δεν θα μου μείνει τίποτε από αυτά τα χρήματα. Μου έχουν ήδη κάνει τέσσερις αλλαγές στη σύνταξή μου. Νόμιζα ότι είχα προγραμματίσει τη ζωή μου και τώρα λένε ότι πρέπει να δουλέψω περισσότερο. Είμαι πατέρας και ανησυχώ για τα παιδιά μου, που μάλλον δεν θα πάρουν ποτέ τους σύνταξη".

Το χρηματιστικό κεφάλαιο απαιτεί στο ακέραιο την επιστροφή των χρημάτων που επένδυσε (με το ελάχιστο ποσοστό αθέτησης στις επενδύσεις του). Αλλά οι ηγέτες της Ευρωζώνης απαιτούν επίσης οι χώρες που αυτοί θεωρούν "σπάταλες", όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, να αποπληρώσουν τα χρέη τους, επιδεικνύοντας "δημοσιονομική σύνεση", να φροντίσουν να ισοσκελίσουν τους προϋπολογισμούς τους και να μειώσουν το χρέος τους, έτσι ώστε να μπορεί να υπάρξει μείωση του φορολογικού βάρους των κερδών του καπιταλιστικού τομέα.

Παράλληλα, κατά ένα σχιζοφρενικό τρόπο, δηλώνουν ότι επιδιώκουν την επιβίωση της Ευρωζώνης ως κεντρικού πυρήνα της οντότητας της Ευρώπης, και όπως αυτή θα εκπροσωπείται στα διεθνή δρώμενα. Αλλά η διάλυση του ευρώ θα κατέστρεφε όλες τις πιθανότητες για κάτι τέτοιο. Και όμως, μετά τα τραυματικά γεγονότα των τελευταίων μηνών, οι ηγέτες της Ευρωζώνης δείχνουν τώρα διατεθειμένοι να ανεχθούν την απομάκρυνση της Ελλάδας από το ευρώ, εκτός εάν η τελευταία πετύχει τους φορολογικούς της στόχους και μειώσει δραστικά το επίπεδο διαβίωσης του ελληνικού λαού. Από την άλλη πλευρά, εάν η Ιταλία καταρρεύσει, τότε το ευρώ θα διαλυθεί ούτως ή άλλως. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι τραπεζίτες έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση των δύο χωρών.

Στην πραγματικότητα, παρ' όλες τις προσπάθειες των σοσιαλιστών κυβερνώντων να υιοθετήσουν "νεοφιλελεύθερες" πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας (αποκρατικοποιήσεις, μείωση των συνταξιοδοτικών παροχών και καταστροφή της εργατικής νομοθεσίας που προστατεύει τους εργαζόμενους), η Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να ανταποκριθεί στους στόχους που της έθεσε η τρόικα. Αναμένεται ότι η χώρα θα χρεοκοπήσει μέσα στο 2012. Η Ιταλία, αντίθετα, είναι διαφορετική περίπτωση. Παρά το γεγονός ότι ο δείκτης του δημόσιου χρέους της είναι υψηλός για τα ευρωπαϊκά επίπεδα, τα μεγαλύτερο μέρος του χρέους αυτού οφείλεται σε ιταλικές τράπεζες και όχι σε ξένες. Πρώτον, η ιταλική κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει μια διαδικασία "εξισορρόπησης" του ισολογισμού της (αν εξαιρέσει κανείς τις πληρωμές των τόκων του δανείου) και δεύτερον, η ιταλική καπιταλιστική βιομηχανία έχει ακόμη τη δυνατότητα να εξάγει σε άλλες χώρες. Επομένως, η Ιταλία μπορεί να αποφύγει τη χρεοκοπία - αν και αυτό θα επιτευχθεί μόνο με τη μείωση του βιοτικού επιπέδου του ιταλικού λαού, των ποσοστών απασχόλησης και των παροχών των δημοσίων υπηρεσιών.

ΣΚΗΝΗ 3η: Χρεοκοπία

Υπάρχει μια εναλλακτική λύση σε όλη αυτή τη μιζέρια; Θα τολμούσα να πω πως ναι. Την έχω περιγράψει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις μου (βλ. "Αn Alternative Programme for Europe" - "Ένα εναλλακτικό πρόγραμμα για την Ευρώπη", που δημοσιεύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2011). Πρότεινα τότε οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και στις δύο χώρες να ανακοινώσουν από κοινού την αδυναμία αποπλήρωσης όλων των χρεών τους του δημόσιου τομέα που κατέχονται από τον ιδιωτικό τομέα. Εάν αυτή η κήρυξη χρεοκοπίας γίνει αφορμή να κλείσουν οι τράπεζές τους (πράγμα που θα είναι αναμενόμενο), τότε θα πρέπει να τις αναλάβει το κράτος, προστατεύοντας τις καταθέσεις των πελατών και στη συνέχεια να φροντίσει να λειτουργήσουν ως δημόσιες επιχειρήσεις, οι οποίες θα δανείζουν σε βιομηχανίες και σε ιδιώτες, έτσι ώστε να επιτευχθεί η τόνωση των επενδύσεων και η κατανάλωση. Αντί να γλιστρήσουν οι δύο χώρες σε ένα φαύλο κύκλο χρέους που συνεχώς θα οδηγεί σε νέες κρίσεις (ή παρατεταμένη ύφεση, όπως συμβαίνει ήδη στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης), μπορούν να ανακάμψουν, εάν ο δημόσιος τομέας τους αρχίσει να κάνει επενδύσεις.

Φυσικά, αυτό θα ήταν ό,τι χειρότερο για τους καπιταλιστές ηγέτες της Ευρώπης και το μεγάλο κεφάλαιο που κυριαρχεί στις χώρες τους, αφού θα απειλούσε τις κερδοσκοπικές οικονομίες των οποίων ηγούνται.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε ήδη. Έχουν βάλει με το "έτσι θέλω" τους τραπεζίτες να κυβερνούν.