Ο χρόνος που δείχνει να απομένει στην Ενωση να παραμείνει ως τέτοια δεν ξεπερνά το 2012.
Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος
Ο ορισμός του παράλογου συμβαίνει και πάλι στην Ευρώπη, με πρωτοβουλία και πάλι της Γερμανίας. Η καγκελάριος αποφασίζει μόνη της να "κόψει" το short selling στα κρατικά της ομόλογα, δημιουργώντας πανικό στις αγορές και τους εταίρους της και νέο ράλι καθόδου στο ευρώ. Φυσικά η επιλογή είχε θετικό αντίκρισμα στις γερμανικές τράπεζες, ενώ το φθηνό ευρώ δεν ενοχλεί τις περισσότερες από τις χώρες της Ευρωζώνης. Παράλληλα, η μία χώρα μετά την άλλη, ιδιαίτερα αυτές του ευρωπαϊκού Νότου, εξαγγέλλουν περιοριστικά μέτρα και μείωση μισθών και συντάξεων, διασφαλίζοντας για την Ευρώπη μια μακρά πορεία σε εντεινόμενη ύφεση. Η Μέρκελ από την πλευρά της έρχεται και μαζί με τον υπουργό Οικονομικών της ανακοινώνουν μια ένωση, με δημοσιονομική πειθαρχία "γερμανικού τύπου". Στο πλαίσιο αυτό, δεν φθάνει που ζητούν από τα κράτη-μέλη να παραχωρήσουν τη συγκρότηση των εθνικών τους προϋπολογισμών στην Κομισιόν και τη Φρανκφούρτη, προχωρούν σε απαιτήσεις, όπως να υπάρξουν κυρώσεις, μέχρι και πρόβλεψη εξόδου κράτους-μέλους από την Ευρωζώνη, εάν μέχρι το 2016 το έλλειμμά τους δεν έχει σχεδόν μηδενισθεί και το χρέος τους δεν έχει πέσει στο 60%. Τι σημαίνει αυτό; Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της Ευρωζώνης θα περιπέσει σε ύφεση την επόμενη πενταετία και στο τέλος της θα βρεθεί εκτός Ευρωζώνης. Τι θέλει, λοιπόν, να προδιαγράψει η Γερμανία, μέσα από τη σειρά αυτή των παραλογισμών; Δύο ενδεχόμενα. Το πρώτο η Ευρώπη των 16 να μετατραπεί σε γερμανική ενδοχώρα και να ορίζεται η οικονομικοπολιτική της ζωή ως επαρχίας του Βερολίνου. Το Ράιχ είναι επιτέλους εδώ και όσοι θέλουν! Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι η Ευρώπη να σπάσει, μέσα από τις αντιδράσεις των λαών και την αδυναμία των κρατών-μελών να παρακολουθήσουν το "αυστηρότερο" Μάαστριχτ.
Εάν η Γερμανία ήταν μια φιλοευρωπαϊκή δύναμη, και όχι η μόνιμη αποσυσπειρωτική και διασπαστική "σφήνα" της Ευρώπης, θα προέκρινε σε επίπεδο Συμβουλίων Κορυφής την αναδιάταξη του λάθους του Μάαστριχτ. Δηλαδή, με βάση τον ρεαλισμό, θα προέκρινε τη διεύρυνση των ελλειμμάτων σε ένα επίπεδο 6%-8% για την επόμενη πενταετία και το όριο για το δημόσιο χρέος των κρατών-μελών στο 150% του ΑΕΠ, διατηρώντας το ευρώ και πάλι σε χαμηλά επίπεδα, πολύ κοντά ή κάτω του δολαρίου, κάτι που θα ευνοούσε τις εξαγωγές εκτός Ευρωζώνης αλλά και την ανάπτυξη και κατανάλωση εντός Ευρωζώνης. Με τον τρόπο αυτό η Γερμανία θα αντιστάθμιζε το ποσό των 100 δισ. ευρώ ετησίως που κόστισε στην Ευρώπη την τελευταία 20ετία η επανένωσή της και θα παρέμενε ηγετική δύναμη σε μια συγκλίνουσα και ευημερούσα Ευρώπη. Αντίθετα σήμερα πιέζει τους εταίρους της σε μια βαθιά ύφεση, με χαρακτηριστικά ανάλογα με την ύφεση του '30 στις ΗΠΑ αρχικά, και στον κόσμο στη συνέχεια, που οδήγησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ουσιαστικά, και παρά την εμμονή στον οικονομικό σοβινισμό της Γερμανίας, το πρόβλημα-νάρκη για την ευρωπαϊκή συνοχή δημιουργήθηκε την ημέρα που αποφασίσθηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Σύμφωνα με αυτήν, ο πλούτος δημιουργείτο και συγκεντρωνόταν στον ευρωπαϊκό Βορρά και μέσω επιδοτήσεων διαχεόταν στον Νότο, ως αντιστάθμισμα στο έλλειμμα ανταγωνισμού και ανάπτυξης που του δημιουργούσε. Σε αντίθεση η ΕΟΚ, με τα πολύ λιγότερα μέλη της δεκαετίας του '80, με επιδοτούμενες πολιτικές, είχε σαν στόχο την εξισορρόπηση των οικονομικών στοιχείων και της ανάπτυξης στα κράτη-μέλη της ζώνης, πετυχαίνοντας την εναρμόνιση των οικονομιών σε επίπεδα ευημερίας και όχι ύφεσης. Ταυτόχρονα, με συνθήκες τύπου Λομέ, στρεφόταν ως Κοινότητα προς τον αναπτυσσόμενο κόσμο, επιδιώκοντας ταυτόχρονα διάχυση της ευημερίας και νέες αγορές για επέκταση και ενίσχυση της ανάπτυξης και της ίδιας της Ευρώπης. Η γαλλική εξωστρέφεια και ο κοινωνισμός της πρώτης περιόδου, απέναντι στον γερμανικό καλβινισμό και την εξουσιαστική μονομέρεια της δεύτερης περιόδου. Παράλληλα, η Συνθήκη του Μάαστριχτ, αντί να συγκλίνει τις διαφορές και τα φυσικά ανταγωνιστικά χαρακτηριστικά στις οικονομικές προτεραιότητες Βορρά-Νότου, τίναξε την "μπάνκα στον αέρα", οδηγώντας τους πόλους της στην μη αναστρέψιμη σύγκρουση.
Φθάνουμε στο σήμερα. Την ίδια στιγμή που η Αμερική, η Γουόλ αλλά και ο κόσμος όλος επιστρέφει στην εποχή του Ρούσβελτ, από τον ανορθολογισμό της επιλογής Κλίντον, σε σχέση με τις επενδυτικές τράπεζες και τις δυνατότητες οικονομικής κερδοσκοπίας των hedge funds, ενώ μοιάζει επίκαιρος και κάποιος φόρος υπέρ των κρατών από τις διεθνείς συναλλαγές, η Ευρώπη συνεχίζει να προσυπογράφει το τέλος της. Είναι φανερό ότι ακόμη και αν υπάρξει συμφωνία Βερολίνου-Παρισιού για μια πιο σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία, όπως και με τα 750 δισ. ευρώ του κεφαλαίου στήριξης, τίποτα και κανείς πλέον δεν μπορεί να εμποδίσει τη διαδρομή προς τον γκρεμό. Πολύ απλά δεν μπορεί οι περισσότεροι Ευρωπαίοι να "πεινάνε" βυθιζόμενοι στην ύφεση, την υπανάπτυξη και την ανεργία και η κυρία Μέρκελ να προτρέπει τους Γερμανούς να καταναλώνουν περισσότερο και να απολαμβάνουν μεγαλύτερες αποδοχές και προνόμια, ούτως ώστε να περιορισθεί η ύφεση και η "πείνα" των υπολοίπων, όπως πρότεινε ο αρχι-γραφειοκράτης της Κομισιόν Ολι Ρεν. Ο χρόνος που δείχνει να απομένει στην Ενωση να παραμείνει ως τέτοια δεν ξεπερνά το 2012. Αρα είναι ελάχιστος για τα κράτη-μέλη να οργανώσουν τις οικονομίες τους και την κρατική τους δομή, αλλά και να συγκροτήσουν κάποιες συμμαχίες του μέλλοντος, πριν από το μεγάλο σοκ. Πολύ σωστά ο Ελληνας πρωθυπουργός από τον Λίβανο έστειλε το μήνυμα για συγκρότηση Ευρωμεσογειακής Διάσκεψης για Συνέργειες. Μια πρωτοβουλία που ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί πιστεύει και προσπάθησε να προωθήσει. Τώρα μαζί με την Ελλάδα οι πιθανότητες είναι περισσότερες. Αλλωστε, στη Μεσόγειο, την Αραβία και την Αφρική, φυσικά στο Ισραήλ και στις αγορές της Αμερικής και της Κίνας θα αναζητήσει ο ευρωπαϊκός Νότος τη δυνατότητα επιστροφής του στην ευημερία και τον κοινωνισμό. Την ίδια στιγμή η Γερμανία θα αναζητεί προς Βορρά ένα νέο Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροφ για άλλη μια φορά, ενδεχομένως περιορισμένης διάρκειας, όπως την προηγούμενη φορά. Γιατί το μυστικό στον "βόρειο άξονα" κρύβεται, όπως πάντα, στα Βαλκάνια. Και η Ελλάδα αντιστέκεται…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου