Το παιχνίδι που παίζεται με το χρέος (για όσους δεν θέλουν να είναι αφελείς)

from ANTI WEBLOG by Factorx

Δεν είμαι οικονομολόγος (για παρανοϊκός, δεν ορκίζομαι) και βλέπω τα κάτωθι:

Ο καθρέφτης της αγοράς €/$ λέει ότι από τον Οκτώβριο του 2009, άρχισε να πέφτει το ευρώ. 100.000 οι λόγοι, δεν έχουν σημασία, αλλά (με συγχωρείτε) όπως έλεγα στην μούρλα της χρηματιστηριακής κρίσης το φθινόπωρο του 2008, το δολάριο θα έπεφτε, το ευρώ θα έπεφτε περισσότερο, και το μυστικό του δολαρίου και της παγκόσμιας …ισορροπίας ήταν στην σχέση δολαρίου – γιουάν. Αυτήν η τελευταία, είναι λιγότερο «αποτελεσματική», ο Κομφούκιος παίζει καλό πόκερ. Το ευρώ πέφτει, γιατί και η ευρωπαϊκή ευημερία είναι λίγο πλασματική, και δευτερευόντως επειδή η πολιτική συνοχή είναι μέσω επιτροπών, ή ανελευθεριών, και καλώς ή κακώς, τα ευρωπαϊκά κράτη – έθνη, έχουν ψευδαισθήσεις ελευθερίας και ανεξαρτησίας (με εξαίρεση τα πολύ ξεφτιλισμένα). Πολιτική συνοχή by committee ή με άγνωστους και εκλεγμένους Προέδρους δεν γίνεται. Άσε που όσο ανεβαίνει το € αγοράζουν πιο ακριβά όπλα οι Ρώσοι…

Η πτώση του ευρώ επιταχύνθηκε στις αρχές Απριλίου, όσο, κατά σύμπτωση, τα ψέματα της Ελληνικής Κυβέρνησης ξεσκεπάζονταν. Ή μάλλον όσο φαινόταν ότι οι Γερμανοί δεν τσιμπάνε στις κουτοπονηριές του Παπακωνσταντίνου και του προϊσταμένου του. Και ξαφνικά μια αναλαμπή, όταν μας είπαν ότι «συμφώνησαν οι Ευρωπαίοι». Και είπε ο Επώνυμος, «να δεις πάλι κάτι θα γίνει», και έγινε: Οι εκλογές στην Γερμανία, η πρώτη φημολογούμενη εκταμίευση σε εμάς, και η τηλεοπτική αναμετάδοση της επίσκεψης του Πρωθυπουργού στην μελλοντική πλαζ που θα προκύψει από το γκρέμισμα αυθαιρέτων. Δεν ήθελα να πω τίποτα το πρωί, αλλά δεν ήξερα ότι είμαστε τόσο πλούσιοι ώστε να πάει ο Πρωθυπουργός με entourage βόλτα με κάμερες. Όχι, δεν πιστεύω ότι φταίει ο ΓΑΠ που καταρρέει το ευρώ, αλλά φταίει που 7 μήνες λέει κουτοπόνηρα παραμύθια για να εκβιάσει την συνέχιση της πράσινης βαλχάλα – με δανεικά (και κατά τα φαινόμενα, αγύριστα)

Η Αμερική δείχνει μια περίεργη αισιοδοξία, http://www.nytimes.com/2010/05/13/business/13markets.html?hpw

Αλλά χωρίς την απαιτούμενη, και εκεί, δημοσιονομική πειθαρχία. Ο χρυσός λέει «πληθωρισμός», αλλά με τόσα τρις να τριγυρνάνε, σεμνά πράγματα.

Η κοινή λογική για την Ελλάδα, λέει τα εξής. Μάλλον δεν έχουμε σκοπό να ξεπληρώσουμε τα €320 τόσα δις. Μάλλον παίζουν τα παιδιά θέατρο, κατ΄ εντολήν των ξένων τραπεζών που ξεφορτώνονται ομόλογα όμορφα και τακτικά, και εδώ και τρείς μέρες με την στήριξη των φορολογουμένων της ΕΕ και του …ΔΝΤ. Μα σχεδόν δεν αμφιβάλω πλέον, insider trading κολοσσιαίων διαστάσεων. Δεν υπάρχει, και δύσκολα βλέπω να υπάρξει ΑΕΠ ή φόροι, ή εθνικός πλούτος να στηρίξει εξυπηρέτηση και μερική αποπληρωμή €320 δις. Άρα οι μεγάλοι το έχουν πάρει απόφαση, θα χάσουν από εμάς, δεν θέλει να χάσει μόνο ένας (γιατί αυτό θα αποσταθεροποιήσει το σύστημα), δεν αντέχουν να το στηρίξει μόνο μία χώρα, άρα παρέα ΔΝΤ και ΕΕ, και , προς θεού, μην πάει και σε Πορτογαλία και Ισπανία… και πιο πέρα. Δεν ορκίζομαι ότι η Αμερική θα ήταν αμέτοχη σε Γερμανικό ή Γαλλικό λόξυγκα…

Άρα, να τι πιστεύω θα συμβεί την Παρασκευή (ευτυχώς, 14):

Μάλλον τίποτα, μια από τα ίδια (60%), ή

Θα πει κάποιος ότι τελικά καλύτερα να κάνει στάση πληρωμών η Ελλάδα και να βγει από το ευρώ (35%), ή

Θα πει η Γερμανία κάτι που θα μοιάζει με DM (5%)

Tα φύλλα του τσαγιού λένε «1». Αν γίνει το «2» λογικά θα ανέβει ή θα σταθεροποιηθεί το €. Αν γίνει το «3» θα γίνει το σώσε στην αγορά. Εκτός αν γίνει άλλο: Να γίνει ένα ευρώ α’ κατηγορίας και ένα ευρώ β’ κατηγορίας. Αυτό, ακόμα και αν ανακοινωθεί, δεν θα υλοποιηθεί για πολύ καιρό… θυμηθείτε το πρώτο ευρώ.

Ο λυπηρό είναι ότι στο βλακώδες consensus, η Ελλάδα πάει για το «2», αργά ή γρήγορα, underwater, και καλά θα κάνουμε όλοι να πάμε να υποδεχθούμε τον Πατισάχ, που φρόντισε να καλέσει ο βοεβόδας Στερεάς Ελλάδος και Πελοποννήσου.

Archaeopteryx

Ουδεμία ευθύνη φέρω για επενδυτικές πράξεις που θα κάνετε, ή δεν θα κάνετε. Bizim şanlı lideri övdü (αυτό είναι ευχή, στα αλήθεια, για τον Αρχηγό μας.

Η Moody’s και το φιάσκο των τιτλοποιήσεων

from Listonplace by listonpress@gmail.com (listonplace)

Έντονες αμφιβολίες για το ρόλο της Moody’s στις αξιολογήσεις τιτλοποιήσεων στοιχείων ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών, δημιουργεί η εμπλοκή του οίκου στο μεγάλο σκάνδαλο με τα σύνθετα προϊόντα της Goldman Sachs, που διερευνά τώρα η Δικαιοσύνη στις ΗΠΑ, ύστερα από προσφυγή της αμερικανικής Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (S.E.C.) .

Η Moody’s είχε αξιολογήσει τα σύνθετα προϊόντα, βασισμένα σε «τοξικά» στεγαστικά δάνεια, τα οποία εξέδιδε η Goldman Sachs για να μειώσει τον κίνδυνο του χαρτοφυλακίου της, ενώ το hedge fund του γνωστού μεγαλοεπενδυτή Πόλσον είχε αναλάβει να επιλέξει τα δάνεια που θα τιτλοποιούνταν και στη συνέχεια σορτάριζε ανελέητα τους τίτλους, προκαλώντας τεράστιες απώλειες στους επενδυτές που τους είχαν αγοράσει.

Τώρα, η Moody’s εμπλέκεται από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς στις ΗΠΑ σε νέα έρευνα, καθώς εγκαλείται, ότι έδωσε το 2007 ψευδή στοιχεία, για να εξασφαλίσει την παράταση της άδειας λειτουργίας της από την αμερικανική κυβέρνηση.

Με αυτό το «ιστορικό» εμπλοκών σε τουλάχιστον περίεργες υποθέσεις, αρκετοί στην Αθήνα εξετάζουν το ρόλο που έπαιξε ο διεθνής οίκος και στις τιτλοποιήσεις στοιχείων ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών, που έγιναν με μαζικό τρόπο, ιδιαίτερα το 2009, και μεγάλο μέρους τους είχε αποσπάσει βαθμολογία ΑΑΑ από την Moody’s.

Η Moody’s με μεγάλη ευκολία φαίνεται ότι έδινε στη διάρκεια του 2009 κορυφαίες αξιολογήσεις σε αυτούς τους τίτλους, παρότι βασίζονταν σε δάνεια μιας οικονομίας που ήταν προφανές ότι αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα, πολύ πριν αποκαλυφθεί η αλήθεια για το έλλειμμα του Δημοσίου.

Ήδη από τις αρχές του 2009 είχε ξεσπάσει η πρώτη κρίση με τη μεγάλη άνοδο των spread, η χώρα βρισκόταν σε διαδικασία επιτήρησης από την Ε.Ε., το τραπεζικό σύστημα είχε διασωθεί με κρατική βοήθεια (τα περιβόητα 28 δις. ευρώ) και όλα έδειχναν ότι θα ακολουθούσε μια σοβαρή επιβράδυνση, που θα έθετε σε σοβαρή δοκιμασία τους δανειολήπτες των ελληνικών τραπεζών, τα δάνεια των οποίων τιτλοποιούνταν μαζικά το 2009 με “σφραγίδα” της Moody’s.

Μάλιστα, τουλάχιστον σε μία περίπτωση, εκδόσεων τράπεζας που έγιναν σε «νεκρό» χρονικό σημείο για τις αγορές, κοντά στον Δεκαπενταύγουστο του 2009, οι χειρισμοί τηςMoody’s είχαν προκαλέσει πολλά ερωτηματικά. Οι τίτλοι, πολύ μεγάλης συνολικής αξίας, είχαν αποσπάσει κορυφαία βαθμολογία από την Moody’s, αλλά όχι επειδή τα δάνεια που τιτλοποιήθηκαν έχαιραν… άκρας υγείας.

Πολύ απλά, η ίδια η τράπεζα είχε ενισχύσει την αξιολόγηση των τίτλων, αναλαμβάνοντας να καλύπτει μέσω οχήματος ειδικού σκοπού τις πιθανές ζημιές από «κοκκίνισμα» δανείων. Δηλαδή, η μόνη πραγματική εγγύηση που υπήρχε για την ποιότητα αυτών των τίτλων, την ώρα που ήταν προφανές ότι η Ελλάδα θα βυθιζόταν σε σοβαρή κρίση, ήταν ο ίδιος ο ισολογισμός της τράπεζας που προχώρησε στην τιτλοποίηση, η οποία όμως με τη σειρά ήταν εκτεθειμένη στους ανέμους της ελληνικής κρίσης.

Όσο εύκολα η Moody’s «χάριζε» τις κορυφαίες βαθμολογίες της στους τίτλους των ελληνικών τραπεζών, τόσο εύκολα σήμερα «βυθίζει» τους τίτλους τους σε όλο και χαμηλότερες αξιολογήσεις, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα ρευστότητας, αλλά και κεφαλαιακής επάρκειας στο τραπεζικό σύστημα. «Κατόπιν εορτής», παρότι οι οίκοι αξιολογήσεων υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργούν προληπτικά, η Moody’s «πετσοκόβει» τώρα τις βαθμολογίες των τίτλων των ελληνικών τραπεζών, με τη χθεσινή της ανακοίνωση για την υποβάθμιση τίτλων συνολικής ονομαστικής αξίας 22 δις. ευρώ.

Οίκος… αποσταθεροποίησης

Βέβαια, αυτά που «βλέπει» τώρα η Moody’s και προχωρά στις υποβαθμίσεις όφειλε ως εξειδικευμένος οίκος να αρχίσει να τα αντιλαμβάνεται από το 2009, γιατί σήμερα δεν χρειάζεται κανείς ιδιαίτερη τεχνογνωσία για να διαπιστώσει ότι με τη θύελλα που έχει ξεσπάσει στην ελληνική οικονομία «κοκκινίζουν» όλο και περισσότερο τα δάνεια που έχουν τιτλοποιηθεί: οι μειώσεις βαθμολογιώ, ανέφερε στη σχετική ανακοίνωσή της η Moody’s, «προκλήθηκαν από την αναμενόμενη σημαντική επιδείνωση της απόδοσης των στοιχείων ενεργητικοόυ που έχουν τιτλοποιηθεί, λόγω της οικονομικής πίεσης στην Ελλάδα, καθώς και από την εξασθένιση της οικονομικής ισχύος των ελληνικών τραπεζών».

Αυτά που αναφέρει η Moody’s, θα μπορούσε σήμερα να τα έχει αντιληφθεί και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης, ενώ την περίοδο που ο διεθνής οίκος όφειλε να ενεργήσει προληπτικά, ώστε να μην αποσπάσουν υψηλές βαθμολογίες αδικαιολόγητα οι εκδόσεις των ελληνικών τραπεζών, για την Moody’s ήταν αρκετό να λαμβάνει τις παχυλές αμοιβές της, ώστε να «βαφτίζει» τιτλοποιήσεις αμφίβολης αξίας ως… «χρυσούς», δηλαδή αποδεκτούς από την ΕΚΤ για αναχρηματοδότηση.

Και στην περίπτωση των ελληνικών τραπεζών, η Moody’s αποδεικνύεται ότι λειτούργησε αποσταθεροποιητικά, τονίζουν τραπεζικά στελέχη: την εποχή που έπρεπε να προβλέψει κινδύνους και να «σφίξει» τις βαθμολογίες, εφάρμοζε ανεξήγητα χαλαρά κριτήρια, ενώ μετά το ξέσπασμα της πρωτοφανούς κρίσης στην Ελλάδα «πετσοκόβει» άγρια τις βαθμολογίες. Αρχικά, η Moody’s χάρισε με τις πρακτικές της ρευστότητα που οι ελληνικές τράπεζες δεν άξιζαν, την οποία λίγο αργότερα αφαίρεσε, προκαλώντας κραδασμούς στο σύστημα.

Οι πρακτικές της Moody’s δεν είναι άσχετες με την κορύφωση της κρίσης στην ελληνική αγορά ομολόγων τους τελευταίους μήνες, καθώς από τον Φεβρουάριο είχε προειδοποιήσει ότι θα αφαιρέσει τις κορυφαίες βαθμολογίες τίτλων των ελληνικών τραπεζών, δημιουργώντας τις συνθήκες μιας προδιαγεγραμμένης κρίσης ρευστότητας, η οποία συνέβαλε και στην εκτίναξη του spread τω ν κρατικών ομολόγων σε αστρονομικά ποσοστά.

Τον Φεβρουάριο η Moody’s είχε προαναγγείλει τις υποβαθμίσεις που θα έγιναν χθες και πλέον έχουν μικρή σημασία για τη σταθερότητα του συστήματος. Όλοι μπορούν να φαντασθούν, όμως, ποιες σεισμικές δονήσεις θα αντιμετώπιζε σήμερα η ελληνική και η ευρωπαϊκή οικονομία, αν δεν είχε προηγηθεί της χθεσινής υποβάθμισης η παρέμβαση της ΕΚΤ από την Δευτέρα, με την οποία παρασχέθηκε άφθονη ρευστότητα για τη σταθεροποίηση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.

Σύμφωνα με ορισμένα τραπεζικά στελέχη, οι υποβαθμίσεις τίτλων ελληνικών τραπεζών από την Moody’s, τις οποίες ανέμεναν στην ΕΚΤ αυτή την εβδομάδα, επιτάχυνε δραστικά την παρέμβαση των κεντρικών τραπεζιτών με πρωτοφανή μέτρα παροχής ρευστότητας.

Αν κάποιος θελήσει να γράψει την πραγματική ιστορία της ελληνικής κρίσης του 2009-2010, αναμφίβολα θα πρέπει να αφιερώσει πολύ μελάνι στις τιτλοποιήσεις του 2009, τον τρόπο που αξιολογήθηκαν από την Moody’s και την πορεία προς την αναπόφευκτη χθεσινή υποβάθμισή τους, που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη διαδικασία διεθνούς διάσωσης της Ελλάδας…

Όλα αυτά, βέβαια, αναπόφευκτα οδηγούν σε ένα άλλο ερώτημα: αν η εποπτεία των ελληνικών τραπεζών ήταν σοβαρότερη από αυτή που άσκησε η Τράπεζα της Ελλάδος, αν οι τράπεζες είχαν δεχθεί τις εγγυήσεις δανεισμού από το Δημόσιο (15 δις. ευρώ), αντί να προσφεύγουν σε αλχημείες τιτλοποιήσεων για να εξασφαλίζουν ρευστότητα, ποια θα ήταν άραγε η εξέλιξη της ελληνικής κρίσης; Πολλά τραπεζικά στελέχη απαντούν αβίαστα στο ερώτημα αυτό, ότι αναμφίβολα στην περίπτωση αυτή αρκετά από τα σημερινά δεινά θα είχαν αποφευχθεί…

O Γιαννης Μαυρής της Public Issue τα λέει έξω απ τα δόντια

Το σύστημα καταρρέει και ο σώζων εαυτόν σωθήτω

from ANTI WEBLOG by Factorx

1 person liked this

Όταν εδώ και αρκετό καιρό γράφαμε ότι καταρρέει το σύστημα, πολιτικο-επιχειρηματικό- εκδοτικό, έτσι όπως το γνωρίζαμε όλα αυτά τα χρόνια, δεν περιμέναμε ότι θα επιβεβαιωθούμε τόσο γρήγορα.

Όλα αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα με τις αλληλοκατηγορίες πολιτικών με επιχειρηματίες αποδεικνύουν ότι έφτασε πλέον και επισήμως η διάλυση του κατεστημένου που στήθηκε από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα.

Πανικόβλητοι από τον όγκο των διαδηλώσεων, οι στυλοβάτες του συστήματος προσπαθούν τώρα να διασωθούν στρεφόμενοι ο ένας εναντίον του άλλου. Βουλευτές κατά δημοσιογράφων, δημοσιογράφοι κατά πολιτικών και όλοι μαζί εναντίον ορισμένων μαύρων επιχειρηματικών προβάτων στους οποίους προσπαθούν να φορτώσουν τις ευθύνες όλων.

Η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάσταση της χώρας, η οποία οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην χρεοκοπία και η εξέγερση του κόσμου, επέτειναν τις διεργασίες που, όμως, είχαν ξεκινήσει από χρόνια. Τα σκάνδαλα των προηγούμενων ετών, το καθεστώς διαφθοράς και σαπίλας ήταν τα σημάδια μιας αρρώστιας που έγινε επιδημία.

Η ανήμπορη τόσα χρόνια κάθαρση εκδικείται. Όσα δεν έγιναν με τα ειδικά δικαστήρια και τις εκατοντάδες «ποινικές διερευνήσεις» σκανδάλων που πήγαν στο αρχείο θα συμβούν τώρα όλα μαζί.

Αυτό, όμως, που ανατρέπει όλα τα δεδομένα και επιταχύνει τις εξελίξεις είναι το τέλος της κρατικοδίαιτης οικονομίας. Το εύκολο χρήμα, έστω και δανεικό, δεν υπάρχει πια. Οπότε πολιτικοί και επιχειρηματίες βγήκαν στα χαρακώματα και ο ένας πυροβολεί τον άλλο.

Κεντρικό ρόλο σ’ αυτό το παιχνίδι εξουσιών και ισορροπιών παίζουν τα παραδοσιακά Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης, τα οποία φυσικά εξυπηρετούν συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Γι’ αυτό και χθες στη Βουλή η μπάλα πήρε και τους δημοσιογράφους με τους παχυλούς μισθούς και τα σπίτια στη Μύκονο.

Η φράση που έκανε πάταγο χθες ανήκει στον Χ. Καστανίδη. «Χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιλέκο», είπε φωτογραφίζοντας αρχικά τον Δ. Δασκαλόπουλο και τον ΣΕΒ αλλά και όλους τους επιχειρηματίες που τόσα χρόνια “χόρτασαν” εξαιτίας της διαπλοκής τους με το δημόσιο.

Ξέχασε όμως να μας πει ο κ. υπουργός ότι αυτό το κρατικοδίαιτο σύστημα διαπλοκής εγκαινιάσθηκε από το ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της «Αλλαγής» (δεκαετία του 80) τότε που οι σημερινοί επιχειρηματίες – προύχοντες της δημόσιας ζωής δεν είχαν βρακί να φορέσουν, που λέει ο λόγος. Πως έφτασε, για παράδειγμα, ο Κόκκαλης από μια μικρή βιοτεχνία στην Αργυρούπολη στα τέλη της δεκαετίας του 70 το σημερινό όμιλο – μεγαθήριο; Τι θα ήταν η Ζήμενς στην Ελλάδα χωρίς την πριμοδότηση από την Οικουμενική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Αριστεράς;

Διασκεδάσαμε επίσης πολύ όταν ακούσαμε τον κ. Δασκαλόπουλο να χαρακτηρίζει από το βήμα του ΣΕΒ χαρακτήρισε τα κόμματα του μεταπολιτευτικού σκηνικού «διαπλεκόμενα με το κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης, είτε οργανικά είτε ιδεολογικά».

Στον αντίποδα ακριβώς, αλλά συμβάλλοντας κι αυτός στην σύγχυση του κοσμάκη, ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ , Αντώνης Σκυλλάκος, πρότεινε πόθεν έσχες “και στους επιχειρηματίες για το πού βρήκαν τα λεφτά για να φτιάξουν τα κανάλια. Έλεγχος στον Λάτση, τον Βαρδινογιάννη, τον Κόκκαλη. Μονάχοι τους οι πολιτικοί κάνουν την διαπλοκή;».

Τι ωραία λόγια για να μπερδεύουν το πράγμα, να συσκοτίζουν την κατάσταση και να διαχέουν σε όλους τις ευθύνες του κύριου υπεύθυνου των πολιτικών.

Τι θέλω να πω;

Αποχωρώντας το 1993 από την εξουσία, ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να δημιουργήσει μια µεγάλη «παρεξήγηση», αιτία σύγχυσης και αποπροσανατολισμού στην πολιτική ζωή του τόπου από τότε. Μίλησε για «διαπλεκόμενα», επιρρίπτοντας όμως αποκλειστικά την ευθύνη γι αυτό σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες, στο «οικονομικό κατεστημένο». Κατόρθωσε έτσι να βάλει τον όρο «διαπλοκή» στο καθημερινό µας λεξιλόγιο, µε τρόπο που απομάκρυνε τις ευθύνες από τους πολιτικούς και τον έριχνε στους επιχειρηματίες. Σε πλήρη αντίθεση µε την απλή λο­γική, κατά την οποία «διαπλεκόμενοι» δεν µπορεί να είναι οι επιχειρηματίες, αλλά μόνον οι πολιτικοί.

Ξέρετε κανέναν επιχειρηματία που να μοιράζει ευχάριστα τα λεφτά του; Που να δίνει αν δεν είναι αναγκασμένος;

Ήταν οι πολιτικοί που έκαναν την ιδιωτική τηλεόραση και μετά την πούλησαν στους ιδιώτες με το αζημίωτο και από τότε παζαρεύουν τις άδειες. Ήταν οι πολιτικοί που σχεδίαζαν τις επιχειρησιακές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων και μετά τις έβαζαν σε δημόσιους διαγωνισμούς προσφοράς του καλύτερου λαδώματος. Ήταν οι πολιτικοί που έβαλαν την Ζήμενς και την Ιντρακόμ στις ελληνικές τηλεπικοινωνίες βαφτίζοντας τα τηλέφωνά τους ελληνικά.

Και δεν τους υποχρέωσε κανένας να το κάνουν. Μόνο το προσωπικό τους συμφέρον, πολιτικό ή άλλο.

Αν τώρα εκείνοι που δημιούργησαν οι πολιτικοί από το μηδέν με τα κρατικά συμβόλαια έφτασαν σήμερα να δυναστεύουν και τους ίδιους αυτό μόνο ως μέγιστη πολιτική βλακεία μπορεί να καταγραφεί και ως ένας ακόμα λόγος να στείλουμε στα αζήτητα της Ιστορίας αυτούς τους απίθανους τύπους που ήθελαν να κυβερνήσουν τον τόπο.

Θα πω και κάτι άλλο: Δεν ξέρω που θα καταλήξει αυτή η ιστορία με τις εξεταστικές επιτροπές και τα ειδικά δικαστήρια. Προς το παρόν σαν ένας ακόμα τρόπος εκτόνωσης της λαϊκής οργής μου φαίνεται.

Υπάρχει κατά την γνώμη μου ένας άλλος πιο αποτελεσματικός τρόπος για το ποθητό αποτέλεσμα χωρίς δικαστές, δικηγόρους και χρονοβόρες διαδικασίες. Επειδή δεν με νοιάζει να πάει κανένας φυλακή για να βγει την επομένη.

Ξεμπρόστιασμα. Δημόσια διαπόμπευση. Όλα στη φόρα. Ξεφτίλισμα. Γιαούρτωμα. Να μην τολμάει κανένας από αυτούς να κυκλοφορεί μόνος του στον δρόμο.

Για να δούμε μετά. Θα διανοηθεί κανείς άλλος να το ξανακάνει;

Και αν θέλουν να κάνουν κάτι για τον τόπο αυτό οι έντιμοι πολιτικοί οφείλουν να πολεμήσουν την διαφθορά και αναδρομικά.

Έξω, ουστ, καλό ταξίδι σε όποιον έχει πάρει δουλειές λαδώνοντας. Σε όποιον έδωσε δουλειές λαδωμένος. Με ιντερνετική λίστα ανώνυμη. Με ανώνυμη ψηφοφορία. Με ό,τι θέλουν τέλος πάντων και κρίνουν πρόσφορο.

Να τελειώνει ο καρκίνος. Βα-ρε-θή-κα-με.

Πολυεδρικά παιχνίδια πολιτικής απάτης και προβοκατσιών

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Ζούμε ένα νοσηρό πολιτικό κλίμα χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Μια κόλαση πραγματική. Μια ασφυξία από τέτοιες πνιγηρές αναθυμιάσεις της πολιτικής σήψης και των οργίων των προβοκατόρικων μηχανισμών (διεθνών και εγχώριων) που χάνεις κυριολεκτικά το μπούσουλα, μέσα σε αυτό τον κολασμένο λαβύρινθο, αν δεν έχεις το μίτο της Αριάδνης: Την πολιτική πυξίδα

Δύο είναι οι καθοριστικοί παράγοντες που γιγαντώνουν πολλαπλασιαστικά τα νοσηρά αυτά παθολογικά φαινόμενα:
α) Η βαθιά και αδιέξοδη κρίση του συστήματος, η καταιγιστική πολιτική του αποσύνθεση.
β) Η εκρηκτική λαϊκή οργή, η πολιτικά αδιέξοδη, οργισμένη απελπισία και αηδία του λαού.
Αυτά δημιουργούν μια κατάσταση χειμαρρώδους και νοσηρής πολιτικής ρευστότητας και κινητικότητας, καθώς και το γόνιμο έδαφος για ασύλληπτα και αδίστακτα παιχνίδια προβοκατσιών και πολιτικών «κατασκευών».
Οι «νταβάδες» (διεθνείς και εγχώριοι) και τα μίσθαρνα όργανά τους βιάζονται να αναπαλαιώσουν το πολιτικό σκηνικό και να κατασκευάσουν «ανανεωμένα» κανάλια εξαπάτησης του λαού, εκτόνωσης και χειραγώγησης της οργής
ΑΥΤΗ είναι η πλέον άμεση και πιεστική στρατηγική του συστήματος.
Στην υλοποίηση αυτής της στρατηγικής, δηλαδή στις τακτικές, υπάρχει πανσπερμία απόψεων και «διαφωνιών», πολυεδρικότητα διαπλοκών…
Υπάρχει ένας γόρδιος, διαπλεκόμενος δεσμός κέντρων και παράκεντρων της πλανητικής εξουσίας, κρατικών, παρακρατικών και διεθνών μυστικών υπηρεσιών.
Κάθε κέντρο εξουσίας έχει τους δικούς του πολιτικούς μεσίτες και κοινοβουλευτικούς πληρεξούσιους, δηλαδή τους δικούς του απατεώνες.
Με βάση αυτούς θέλει να ανακυκλώσει τα «υλικά» να προσθέσει και άλλα νέα «στοιχεία», να τα αναμείξει, να τα χρωματίσει ανάλογα και να κατασκευάσει ένα νέο πολιτικό κράμα.
Παράλληλα κατασκευάζει και τις πολύχρωμες εφεδρείες: «πατριωτικές», «αντιπατριωτικές», «επαναστατικές», «αντιεξουσιαστικές» και άλλων «οργισμένων ειδών»: Τα ζούμε καθημερινά.
Όλα τα κέντρα και τα διαπλεκόμενα παράκεντρα χρησιμοποιούν, ως το πλέον αποτελεσματικό όπλο αυτό της προβοκάτσιας: Ένα όπλο που σήμερα έχει πάρει τερατώδεις και εφιαλτικές διαστάσεις.
Ο κεντρικός μοχλός αυτού του «όπλου», σε επίπεδο κόμματος είναι ο ΛΑΟΣ και ο Καρατζαφέρης ειδικότερα: Εκτελεστές διατεταγμένων σεναρίων και σχεδίων…
Φυσικά υπάρχει πλήθος δορυφορικών «πυρήνων» προβοκάτσιας: Από τα τρομοκρατικά «τάγματα» των μυστικών υπηρεσιών, τους επιδοτούμενους «αντιρατσιστές», μέχρι το πλήθος των τυχοδιωκτών και των γραφικών που ξεπετάγονται, καθημερινά, σαν τα μανιτάρια, με «πατριωτικές» σφραγίδες και παραληρηματικές «εθνικές» υστερίες…
Ας συνθέσουμε το παζλ της άμεσης επικαιρότητας: Έχουν γίνει πλέον πολύ ευδιάκριτα τα παιχνίδια.
Ζήτημα 1ον
ΟΛΟΙ μιλούν για «αλλαγή» του πολιτικού συστήματος γοερώς και θρηνωδώς: Από τον επιχειρηματικό κόσμο, τα ΜΜΕ και τους ίδιους τους πολιτικούς: Καθεστωτική ομοφωνία χωρίς ιστορικό προηγούμενο…
Η λέξη «αλλαγή» έχει γίνει το καθολικό ρεφρέν…
Φυσικά για άλλη μια φορά χρησιμοποιείται αυτή η λεξούλα για να εξαπατήσει. «Αλλαγή του πολιτικού συστήματος» είναι μέγιστη απάτη.
ΚΑΝΕΝΑ πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει, χωρίς ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ αλλαγή. Με την «αλλαγή» εννοούν να βγάλει ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς. Δηλαδή τα νέα «πολιτικά κράματα» που ετοιμάζουν με καινούριες επιμειξίες: το παλιό «αίμα», με μπουκάλια από νέο «αίμα»!!! (αυτό, όμως είναι άλλο θέμα συζήτησης).
Ζήτημα 2ον
Η μεγάλη πολιτική κινητικότητα και οι υπόγειες διεργασίες στον επιχειρηματικό χώρο και στο εσωτερικό των κομμάτων:
α) Ο Βγενόπουλος και άλλοι επιχειρηματίες έχουν καταστήσει σαφές τη δημιουργία νέου κόμματος.
β) Η Ντόρα αποστατεί από τη Ν.Δ. Οι εξελίξεις αποδόμησης και αναδόμησης της Ν.Δ, υπό Σαμαρά θα είναι ραγδαίες…
γ) Το ίδιο ραγδαίες θα είναι και οι κυοφορούμενες εξελίξεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ.
Ακόμα δεν μπορεί να αποκλείσομε και τριβές στο ΚΚΕ…
Παρατήρηση: Πολλοί διανοούμενοι σιωπηλοί μέχρι σήμερα, άρχισαν να «κελαηδούν» για «νέο πολιτικό σύστημα».
Επίσης και στη Βουλή η συντεχνία των επαγγελματιών πολιτικών (οι πληρεξούσιοι), όλοι από κοινού άρχισαν να κτυπάνε τα «ταμπούρλα» εναντίον των επιχειρηματιών που πάνε να τους πάρουν τη δουλειά…
Ζήτημα 3ον
Μεγάλος «οργασμός» παρατηρείται και εκτός των κοινοβουλευτικών τειχών:
α) Πυκνές «πατριωτικές» πρωτοβουλίες ποικίλων «παραγόντων» και «προσωπικοτήτων»: Καιροσκοπικές «συμμαχίες» πολιτικών ομάδων, «παραγόντων» και διανοουμένων σε εκδηλώσεις εκλογικών φιεστών.
Αγωνιώδεις αναζητήσεις για μια θέση στο ήλιο στο νέο πολιτικό στερέωμα που κατασκευάζεται…
Σπεύδουν οι πάντες να τσαλαβουτηθούν στη «χρυσή βροχή» της «αλλαγής του πολιτικού συστήματος» και να «καπαρώσουν» καμιά εκλογική καρέκλα…
β) Πλήθος προβοκατόρων και γραφικών έχουν αφηνιάσει και στήνουν «εθνοσωτήριες επιτροπές» ή «πατριωτικά μέτωπα» και ποικίλους ακτιβιστικούς τυχοδιωκτισμούς: Οσμίστηκαν και αυτοί τις αναθυμιάσεις του «πτώματος» (πολιτικό σύστημα) και αφήνιασαν για να αξιοποιήσουν τα συντρίμμια της κατεδάφισης και να πλασαριστούν στο νέο «πολιτικό στερέωμα».
Έσπευσαν, λοιπόν, να «χτίσουν», μέσω ιντερνέτ και ανακοινώσεων, το «ΠΑ-ΜΕ»: Τι γραφική αθλιότητα…
Έχουν προαναγγείλει και την «είσοδο» του Ζουράρι στο «ΠΑ-ΜΕ»: μάλλον απάτη, γιατί ο Ζουράρις μέχρι σήμερα δεν έχει δηλώσει κάτι τέτοιο.
Και μια απορία: Γιατί ο ιδρυτής δεν «έχτισε» τα «πατριωτικά μέτωπα» με τον Παπαθεμελή, και γιατί έφυγε από εκεί δίχως να εξηγήσει τίποτα;
Αυτά είναι λίγα αλλά πολύ ενδεικτικά για το τι συμβαίνει και το τι «στήνεται»…
Ζήτημα 4ον
Τέλος, έχουν πυκνώσει και περάσει σε ανώτερο επίπεδο οι προβοκάτσιες του κράτους, του παρακράτους και των μυστικών υπηρεσιών.
Η πολυδιάστατη προβοκάτσια εναντίον της οργισμένης λαϊκής κινητοποίησης, η οποία συνειδητά στόχευσε και έκαψε υπαλλήλους της Τράπεζας του Βγενόπουλου, λέει πολλά.
Καθώς και αυτή που στήθηκε, με «διμοιρίες» του ΛΑ.Ο.Σ , έξω από τη Βουλή
Τα έχουμε αναλύσει σε άλλα κείμενα…
Τα πράγματα μιλάνε μόνα τους αν τα συνθέσεις… Τα χειρότερα θα ακολουθήσουν…

O ευρωβουλευτής Ντανιέλ Κόν-Μπεντίτ εκφράζεται έντονα γιά την οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα.

Ελληνική κρίση: Ποιοί κέρδισαν και ποιοί έχασαν

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Η ελληνική δημοσιονομική κρίση αποδείχθηκε τελικά "μάννα εξ ουρανού" για τα "αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου", για "ενημερωμένους" χρηματιστές και για πολύ μεγάλες εμπορικές τράπεζες, "ποντάροντας" όλοι τους σε πιθανή στάση πληρωμών από την Αθήνα

Αντιθέτως, η ίδια κρίση "ξεπουπούλιασε" το ευρώ, τις Κεντρικές Τράπεζες μελών της ΕΕ, αλλά και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), και τέλος τους ιδιώτες.
"Οι πρώτοι εκ των δύο προμηθεύτηκαν αμέσως χρεόγραφα αντιστάθμισης από τυχόν ελληνική χρεοκοπία, ποντάροντας χρήματα σ' αυτήν τελικά δε απαλλάχτηκαν από αυτά πριν από την υλοποίηση του μηχανισμού στήριξης της ΕΕ (από 750 δισ. ευρώ)", ανέφερε ο αναλυτής της Μεσάερτ Ασετ Μάνατζμεντ της Νέας Υόρκης Γκρέγκορι Βολοχίν.
Οι κερδισμένοι
Πρώτα απ' όλα, οι πολύ μεγάλες εμπορικές τράπεζες, όπως οι "Goldman Sachs","JP Morgan", "Deutsche Bank" και αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου αρχίζοντας, βέβαια, από εκείνο του κ. Τζον Πόλσον στη Νέα Υόρκη.
Μεταξύ 3-7 Μαΐου, πόνταραν εκατοντάδες εκατομμύρια δολαρίων την ώρα που απαξιώνονταν τα 10ετή ελληνικά κρατικά ομόλογα, όπως εξηγεί ο αναλυτής του "Λούϊς Κάπιταλ μάρκετ" του Παρισιού, Αντουάν Χαλμ.
Μέσα στον Απρίλιο όλοι αυτοί κερδοσκοπούσαν αισχρά αναφορικά με πιθανή ελληνική χρεοκοπία, προμηθευόμενοι χρεόγραφα που τους "ασφάλιζαν" εφόσον αυτή συνέβαινε, τις ονομαζόμενες ομολογίες "SWAPS OF DEFAULT CREDIT", με τις οποίες -απόλυτα νόμιμα - θα κέρδιζαν οι ίδιοι εκατομμύρια δολάρια, εάν χρεοκοπούσε η Ελλάδα.
Απ αυτά απαλλάχτηκαν, μόλις κατέστη σαφές ότι η ΕΕ θα "κάλυπτε" οικονομικά την οικονομία της Ελλάδας, που αδυνατούσε να δανειστεί στις ξένες αγορές.
Στους κερδισμένους και το αμερικανικό δολάριο.Έπαιξε άριστα τον ρόλο της "αξίας-καταφύγιο" εν μέσω αβεβαιοτήτων, συγκεντρώνοντας πρακτικά σχεδόν όλα τα ποσά από τα ρευστοποιούμενα ευρώ, διαμορφώνοντας σαφώς υπέρ του δολαρίου τη διμερή ισοτιμία. Επίσης κέρδη αποκόμισαν τα αμερικανικα κρατικά ομόλογα, αλλά και ο χρυσός με την ουγκιά να ξεπερνά τα 1200 δολάρια.
Στους κερδισμένους επίσης Κίνα και κράτη στη Μέση Ανατολή που αγόρασαν μαζικά σ' αυτήν τη συγκυρία πολλά αμερικανικά κρατικά ομόλογα.
Οι χαμένοι
- Οι γαλλικές και γερμανικές εμπορικές τράπεζες, πολύ εκτεθειμένες στα ελληνικά χρεόγραφα - 50 δισ.ευρώ οι πρώτες, 30 δισ.ευρώ οι δεύτερες. Αμβλύνθηκαν οι ζημιές αυτές όταν η διαπραγμάτευση αυτών των χρεογράφων έγινε ανετότερη και πολλά από αυτά αγοράστηκαν από την ΕΚΤ.
- Οι ιδιώτες που επενδύουν στα χρηματιστήρια, όπου οι τιμές των τίτλων συμπιέστηκαν υπερβολικά εξαιτίας διάχυτων πολλών φόβων αυτόν τον καιρό.
- Το ευρώ. Μόνον μεταξύ 3-7 Μαΐου, το ευρώ υποτιμήθηκε 7% έναντι του δολαρίου ΗΠΑ. Χειρότερο: και διάρκεια θα έχει η κίνηση αυτή και το ευρώ δεν κρίνεται, πλέον, "αξιόπιστη εναλλακτική λύση" έναντι του αμερικανικού νομίσματος.
- Κατ' εξοχήν, ανάμεσα στις Κεντρικές τράπεζες, η ίδια η ΕΚΤ, που υποχρεώθηκε "να αγοράσει δημόσιο χρέος (ελληνικό, ισπανικό, πορτογαλικό) ", υπονομεύοντας η ίδια το κύρος της, σύμφωνα με την εκτίμηση πολλών μη-κυβερνητικών ευρωπαίων οικονομικών παρατηρητών.

Ένα «πιστεύω» για την αναγέννηση του καπιταλισμού

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Κάποια στιγμή θα πρέπει να κοιτάξουμε πιο μακριά από τα εγχειρήματα διάσωσης και τα πακέτα οικονομικής συνδρομής και να αναρωτηθούμε τι τύπος καπιταλισμού θα μας προκύψει μετά την παρούσα κρίση. Διακυβεύονται πολύ περισσότερα από τις γκρίνιες περί της ρύθμισης του τραπεζικού συστήματος

Καταρχήν ο λεγόμενος "φονταμενταλισμός της αγοράς", που δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει για τα καλά πεθάνει. Ας δούμε ορισμένες ρήσεις που τον εξέφραζαν.
Η πρώτη ήταν η περίφημη ρητορική ερώτηση: «Τι θα κάνεις άμα βρεις ένα χαρτονόμισμα 100 δολαρίων στο δρόμο;». Η απάντηση της Σχολής του Σικάγο υποτίθεται πως ήταν: «Τίποτα, αποκλείεται να βρεις. Κάποιος άλλος πήρε το χαρτονόμισμα πριν από σένα». Η απάντηση αυτή ενέχει έναν συνδυασμό άκρατης ορθολογικότητας και ακραίου εγωισμού, που δεν είναι πάντα η περίπτωση.
Η δεύτερη ρήση είναι το περίφημο σλόγκαν: «Το κράτος δεν είναι η απάντηση. Είναι το πρόβλημα». Εκτός κι αν είσαι ειλικρινής αναρχικός, αποκλείεται να το πιστεύεις πραγματικά.
Υπάρχει και μια τρίτη ρήση, παρμένη από τα κείμενα ενός μεγάλου ανθρώπου των γραμμάτων της Αγγλίας του 18ου αιώνα, του Σάμιουελ Τζόνσον, ο οποίος είχε γράψει: «Ελάχιστοι τρόποι υπάρχουν για να ενεργήσει ένας άνθρωπος πιο αθώα από το να βγάζει λεφτά». Η ρήση αυτή δεν μπορεί να σταθεί τώρα πια, μετά την πρόσφατη φούσκα των τιμών των αξιών και την πιστωτική κατάρρευση που την ακολούθησε.
Πέρα από αυτές τις ακραίες ρήσεις, η βάση των ‘ανταγωνιστικών αγορών’ παραμένει ακόμα η περίφημη ‘αόρατη χειρ’ του Άνταμ Σμιθ. Ένας κατασκευαστής ή ένας έμπορος μεγαλώνει το κέρδος του αν καταφέρει να παράσχει αυτό που θέλουν πιο πολύ οι καταναλωτές στην πιο χαμηλή τιμή. Υπάρχει μια αμερικανική παροιμία που λέει ότι αν κατασκευάσεις μια καλύτερη ποντικοπαγίδα, όλος ο κόσμος θα έλθει τρέχοντας σε σένα. Η ουσία αυτής της παροιμίας δεν μας λέει όμως τίποτα για τον καπιταλισμό. Μπορεί κάλλιστα να κινείσαι σε μια αγορά όπου υπάρχουν επίσης κρατικές επιχειρήσεις ή εργατικοί και καταναλωτικοί συνεταιρισμοί οι οποίοι διεκδικούν μερίδιο στο κέρδος.
Ποιες είναι λοιπόν οι βασικές εξαιρέσεις στο δόγμα της ‘αόρατης χειρός’ ή για να το πούμε πιο θετικά, ποιες είναι οι σφαίρες όπου απαιτείται κρατική ρύθμιση; Αφήνουμε κατά μέρος την ανάγκη για κρατική παρεμβάση ενάντια στα μονοπώλια, για την οποία ουδέποτε έχουν εκφραστεί σοβαρές αντιρρήσεις, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι πολλά μονοπώλια οφείλουν την ισχύ τους σε κρατικούς φραγμούς και κρατικές επιχορηγήσεις, ιδίως σε ό,τι αφορά το ξένο εμπόριο.
Οι άλλες βασικές περιοχές όπου έχει αποτύχει η αγορά είναι:
1. Εξωτερικότητες. Ο όρος δηλώνει τα κόστη και τα οφέλη που δεν πληρώνονται άμεσα από εκείνους που είναι υπεύθυνοι για αυτά. Το πιο παλιό παράδειγμα ήταν της καμινάδας που καπνίζει. Σήμερα είναι το κεντρικό επιχείρημα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την υπερθέρμανση του πλανήτη που αφορά ακριβώς αυτές τις εξωτερικότητες. Το πρόβλημα των εξωτερικοτήτων μπορεί συχνά να αντιμετωπιστεί με θεραπείες της αγοράς, δίχως να απαιτείται εκτεταμένη ή ενδελεχής κρατική παρέμβαση. Η υπεραλίευση μπορεί να περιοριστεί με την επέκταση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στη θαλάσσια λεκάνη και η αστική μόλυνση με τη θέσπιση εμπορεύσιμων ‘αδειών μόλυνσης’.
2. Δημόσια αγαθά. Ο όρος αυτός δεν αναφέρεται σε κάτι που επιθυμούν οι καταναλωτές, αλλά σε προϊόντα και υπηρεσίες που δεν είναι δυνατό να χρεωθούν στους πολίτες σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους, όπως είναι η εθνική άμυνα. Αναφέρεται επίσης σε οφέλη που δεν πληρώνονται από εκείνους που τα απολαμβάνουν, όπως είναι τα πάρκα μιας πόλης που βελτιώνουν την εικόνα ολόκληρων γειτονιών, ακόμα και αν οι κάτοικοι των παρακείμενων γειτονιών δεν τα χρησιμοποιούν.
3. Αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι τύποι ανταμοιβής που προκύπτουν από τις συναλλαγές στις αγορές και τα κληρονομικά δικαιώματα ιδιοκτησίας διακρίνονται για το δίκαιο χαρακτήρα τους. Οπότε οι κυβερνήσεις εδώ έχουν πολλά να κάνουν για να διορθώσουν τα πράγματα μέσα από την προοδευτική φορολογία και τα επιδόματα του κοινωνικού κράτους, αν και δεν μπορούν να κάνουν τόσα όσα θα ήθελαν.
Αυτές οι κατηγορίες είχαν τεθεί στο κέντρο της ανάλυσης ενός οικονομολόγου του Κέμπριτζ, του A.C. Pigou, πριν από 100 χρόνια. Μας παρέχουν ένα καταρχήν πλαίσιο που μπορεί να συμπληρωθεί μέσα από αναλυτική εξέταση όλων των επιμέρους περιπτώσεων και την πολιτική κρίση.
Η απελευθέρωση των αγορών έχει παράγει πολύ σημαντικά οφέλη, παρά την αναπόφευκτη αποτυχία της να φέρει σε πέρας όλους τους σωστούς τύπους παρεμβάσεων και την επιμονή των αρνητικών τύπων. Όπως το θέτει ο επιφανής οικονομολόγος Jagdish Bhagwati, στη συμβολή του στο βιβλίο ‘The Future of Money’, χάρη σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις 500 εκατομμύρια άνθρωποι στην Κίνα και την Ινδία κατάφεραν να ξεπεράσουν το κατώφλι της φτώχειας. Το λάθος της φιλελεύθερης πολιτικής, υποστηρίζει ο ίδιος, ήταν η ‘υπερβολική έμφαση στην εύλογη επιδοκιμασία της απελευθέρωσης του εμπορίου’ και η διεύθυνση των άμεσων ξένων επενδύσεων ‘στον χαρακτηριζόμενο από τη μέγιστη ευμεταβλητότητα χρηματοπιστωτικό τομέα, που αντιπροσωπεύει το μαλακό υπογάστριο του καπιταλισμού’. Ο Ινδός οικονομολόγος προχωρεί σε μια λεπτομερή ανάλυση των τρόπων με τους οποίους αυτά τα λάθη ενθαρρύνθηκαν από την κινητοποίηση των πιο ισχυρών μορφών της Γουόλ Στριτ και του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών.
Μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε ότι οι επισημάνσεις του Jagdish Bhagwati αντιπροσώπευαν πρωτίστως την εύλογη απογοήτευση ενός μεγάλου διαπρεπούς οικονομολόγου του διεθνούς εμπορίου και αμφισβητούσαμε την εγκυρότητά τους. Όχι πια.

Μυστικά και ψέματα για το ελληνικό χρέος

from sibilla - σίβυλλα by σίβυλλα

Από το "ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ"

Του Σπύρου Ραυτόπουλου
.

Θα μπορούσαμε να κάνουμε μια παρουσίαση του πολιτικού παραλογισμού που σχετίζεται με το μείζον ζήτημα του ελληνικού χρέους, μέσα από μια σύνοψη σχετικών ερωτημάτων που σπανίως τίθενται στο δημόσιο διάλογο, και απαντήσεων που ακόμα σπανιότερα βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Όσοι θέτουν τέτοια ερωτήματα και κυρίως όσοι πρεσβεύουν απόψεις που θεωρούνται επικίνδυνες για την ευστάθεια του συστήματος, του ίδιου συστήματος που οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα της καταστροφής, αποκλείονται από τις στρογγυλές τράπεζες τις κάμερες και τα μικρόφωνα των ΜΜΕ. Οι φόβοι των ταγών του πολιτικοοικονομικού συστήματος είναι...

εύλογοι ιδίως σε μια περίοδο που, καθώς γνωρίζουν, και η παραμικρή σπίθα θα μπορούσε να πυροδοτήσει πρωτόγνωρες αλυσιδωτές αντιδράσεις στους κόλπους της ελληνικής -και όχι μόνον- κοινωνίας με αποτέλεσμα την κατάρρευση θεσμών και ιδεολογιών. Αν ακόμα και ηγετικά στελέχη της αριστεράς διατυπώνουν σήμερα έναν λόγο επιφυλακτικό έως μουδιασμένο είναι ακριβώς γιατί οι προϋποθέσεις μιας ριζικής ανατροπής είναι πλέον ωριμότερες από ποτέ. Η ανησυχία τους είναι ότι δεν γνωρίζουν τη θέση που θα κατέχουν μέσα σε μια νέα τάξη πραγμάτων, δεν γνωρίζουν αν η περιορισμένη έστω εξουσία που τώρα ασκούν πρόκειται κι αυτή να αμφισβητηθεί μέσα σε ένα σκηνικό γενικευμένης αναθεώρησης ρόλων και εξουσιών. Ίσως τελικά η αριστερά φοβάται μήπως κληθεί να ανταποκριθεί εμπράκτως στον ιστορικό της ρόλο... Πώς αλλιώς να ερμηνευτεί η σιωπή σε σχέση με την κραυγαλέα παθογένεια ενός χρεοκοπημένου μοντέλου διακυβέρνησης και ενός επίσης χρεοκοπημένου μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης; Λαλίστατοι σε άλλες εποχές όπου ο ριζοσπαστικός λόγος ήταν λόγω συνθηκών ανέξοδος, σήμερα αρκετοί αριστεροί περιορίζονται στην πρόταση σχετικά ανώδυνων για το σύστημα διορθωτικών μέτρων, τη διατύπωση μετριοπαθέστατων αιτημάτων, και ήπιας κριτικής όπως π.χ. εκείνης που ισχυρίζεται ότι τα μέτρα είναι δήθεν απαραίτητα αλλά θα έπρεπε απλώς να είναι κοινωνικά κάπως δικαιότερα. Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον όπου ο κομφορμισμός βαφτίζεται ρεαλισμός και υπευθυνότητα, και η παραπληροφόρηση φθάνει στα όρια της προπαγάνδας ας δούμε μερικά από τα ερωτήματα και τις απαντήσεις που σκοπίμως αποσιωπούνται.

Ερ. Το χρέος της χώρας είναι νόμιμο ή ειδεχθές;

Απ. Ο όρος ειδεχθές χρέος (odious debt) είναι ευρέως αποδεκτός και έχει εκτός του ηθικού, και νομικό περιεχόμενο, σύμφωνο με τη διεθνή πρακτική. Ένα δημόσιο χρέος μπορεί να χαρακτηριστεί ειδεχθές αν ισχύει κάποια από τις εξής προϋποθέσεις:
α) να ανελήφθη αρχικά ή να διογκώθηκε στη συνέχεια χωρίς τη συναίνεση της κοινωνίας
β) η δημιουργία του να μην ωφέλησε αλλά μάλλον να ζημίωσε τη χώρα
γ) η αποπληρωμή του να συνεπάγεται καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα.
Στην περίπτωση της Ελλάδας δεν ισχύει μόνο μία αλλά και οι τρεις παραπάνω προϋποθέσεις, άρα το χρέος είναι όντως ειδεχθές.

Ερ. Το χρέος αυτό σε τι βαθμό είναι δημόσιο και σε τι βαθμό ιδιωτικό;

Απ. Ο δημόσιος χαρακτήρας ενός χρέους συναρτάται με τα πιο πάνω και ιδίως με τα οφέλη που αποκομίζει ο λαός και το έθνος απ' αυτό. Μπορούμε να υπολογίσουμε τα οφέλη για την Ελλάδα από το εν λόγω χρέος, συγκρίνοντας το τωρινό βιοτικό επίπεδο του λαού, την κατάσταση της οικονομίας, τις υποδομές της χώρας, την ποιότητα βασικών δημόσιων αγαθών όπως της παιδείας, της υγείας και της πρόνοιας, την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών, τους ρυθμούς ανάπτυξης και τις προοπτικές της, με τα αντίστοιχα μεγέθη πριν από τον δανεισμό. Δεδομένου ότι πολλά από τα παραπάνω βρίσκονται σήμερα σε κατάσταση χειρότερη από την αντίστοιχη πριν το δανεισμό, είναι φανερό ότι το χρέος δεν είναι δημόσιο, εφόσον ωφέλησε ελάχιστα ή καθόλου τη χώρα, από πολλές απόψεις μάλιστα τη ζημίωσε. Αντιθέτως είχε προφανή οφέλη για τις ιδιωτικές τράπεζες, για συγκεκριμένες ελληνικές και ξένες ιδιωτικές επιχειρήσεις και ιδιώτες, ενώ είχε και τουλάχιστον έμμεσα προσωπικά οφέλη για όσους πολιτικούς, εξασφάλισαν στους παραπάνω ευνοηθέντες προνομιακή μεταχείριση με πόρους του δημοσίου. Οι Έλληνες πολίτες δεν μπορεί να βαρύνονται με χρέη που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι, αλλά τα ενέγραψαν άλλοι στο λογαριασμό τους, αυτοί που τελικά ωφελήθηκαν.

Ερ. Είναι υποχρεωμένο ένα κράτος να εξοφλήσει ένα μη δημόσιο ειδεχθές χρέος;

Απ. Κανένα κράτος δεν έχει παρόμοια ηθική ή νομική υποχρέωση, εφόσον ο ειδεχθής μη-δημόσιος χαρακτήρας του χρέους μπορεί να αποδειχτεί με αριθμητικά και όχι μόνο μεγέθη. Άρα το ελληνικό κράτος έχει όχι απλώς δικαίωμα αλλά και υποχρέωση για εθνικούς και συνταγματικούς λόγους να αρνηθεί την αποπληρωμή του. Οι ξένοι πιστωτές έχουν με τη σειρά τους δικαίωμα να απαιτήσουν εξωδίκως ή ενδίκως την αποπληρωμή του από όσους ωφελήθηκαν από το χρέος αυτό.

Ερ. Δεν ευθύνεται μια χώρα για τις επιλογές των κυβερνήσεών της, δεν ευθύνεται ένας λαός για τις επιλογές των αντιπροσώπων του;

Απ. Ευθύνεται ο λαός μόνον εφόσον λειτουργούσε ως εντολέας κατά τη στιγμή της λήψης των συγκεκριμένων αποφάσεων και μάλιστα μόνον εφόσον τελούσε εν γνώσει όλων των παραμέτρων που σχετίζονταν με τις αποφάσεις αυτές. Όμως, πρώτον, ο ελληνικός λαός βαφτίζεται εντολέας μία μόνον μέρα κάθε 3-4 χρόνια κατά την οποίαν η μοναδική δυνατότητα που του δίνεται είναι να επιλέξει αμέσως ή εμμέσως αντιπροσώπους. Πέραν της επιλογής κόμματος (ίσως και βουλευτών) δεν ερωτάται ποτέ σχετικά με καμία απόφαση που τον αφορά, ούτε καν την ημέρα των εκλογών. Η ψήφος του ερμηνεύεται από την εξουσία αυθαιρέτως ως έγκριση ενός κομματικού προγράμματος που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν εφαρμόζεται συνολικά, ενός προγράμματος για την κατάρτιση του οποίου ποτέ δεν ρωτήθηκε και την εφαρμογή του οποίου ποσώς μπορεί να ελέγξει. Το ότι ο λαός δεν έχει καμία δυνατότητα ελέγχου των αποφάσεων και πράξεων των υποτιθέμενων αντιπροσώπων του οφείλεται στο ότι χάνει την ιδιότητα του εντολέα ήδη από τη στιγμή που κλείνουν οι κάλπες. Αλλά τότε χάνουν και την ιδιότητα των αντιπροσώπων του οι εκλεγέντες. Είναι άρα προφανές ότι και οι συγκεκριμένες επιλογές τους που οδήγησαν στο χρέος δεν είχαν τη ρητή έγκριση του λαού.

Ερ. Μήπως οι κυβερνητικές επιλογές είχαν την έμμεση, παθητική αποδοχή της ελληνικής κοινωνίας, αφού δεν υπήρξε έγκαιρη αντίδρασή της;

Απ. Ούτε αυτός ο ισχυρισμός είναι βάσιμος, αφού πρώτον, στο ισχύον σύστημα δεν προβλέπεται θεσμικά κατοχυρωμένος τρόπος αποτελεσματικής λαϊκής αντίδρασης και δεύτερον, αφού είναι γνωστό ότι η ελληνική κοινή γνώμη εξαπατήθηκε επί σειρά ετών δια της απόκρυψης σημαντικών πληροφοριών. Πληροφοριών όχι μόνον σε σχέση με τους όρους και τις πιθανές επιπτώσεις στην οικονομία των αλλεπάλληλων δανεισμών αλλά και σε σχέση με την πραγματική κατάσταση αυτής της οικονομίας, τα ελλείμματα, τη διάρθρωση και τις πραγματικές προοπτικές της, καθώς επίσης για επιμέρους πληροφορίες όπως για την πραγματική κατανομή κονδυλίων, το πραγματικό μέγεθος και ρόλο του δημόσιου τομέα, τους όρους και τα μεγέθη των προμηθειών κ.λπ. Όταν όλες αυτές οι πληροφορίες αποκρύπτονταν επιτυχώς από την Ε.Ε. και τους τεχνοκράτες της για χρόνια, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι όφειλαν να είναι γνωστές στους Έλληνες πολίτες, ώστε αυτοί να αντιδράσουν και μάλιστα εγκαίρως! Άρα η ελληνική κοινωνία δεν έχει καμία ευθύνη για το χρέος αυτό.

Ερ. Δεν κινδυνεύει η εθνική κυριαρχία από τη μη αποπληρωμή του χρέους;

Απ. Αντιθέτως, η εθνική κυριαρχία κινδυνεύει από την απόπειρα αποπληρωμής του. Μια τέτοια απόπειρα θα ήταν είτε μάταιη λόγω του τεράστιου όγκου του χρέους, είτε καταστροφική, αλλά κατά πάσα πιθανότητα και τα δύο. Όσο η χώρα θα επιχειρεί κάτι τέτοιο, τόσο θα πρέπει να παίρνει είτε αποφάσεις που θα την ωθούν ακόμα πιο βαθειά στον εξωτερικό δανεισμό, είτε μέτρα που θα εξαθλιώνουν την οικονομία και θα αποσυνθέτουν τον κοινωνικό της ιστό ενώ θα συμπεριλαμβάνουν πιθανότατα και εκποίηση μεγάλων τμημάτων της κρατικής περιουσίας, γιατί όχι και εθνικού εδάφους. Μετά την εθνική της κατεδάφιση θα είναι ευκολότερο να παραδοθεί εξουθενωμένη εκ νέου στις διαθέσεις των κηδεμόνων και δανειστών της, προκειμένου να της επιτραπεί η επί ερειπίων πλέον ανοικοδόμησή της με ανάληψη νέων δανείων κ.ο.κ. Μέχρι να συμβούν αυτά, αλλά και μετά, θα είναι υποχρεωμένη να υπακούει σε έξωθεν εντολές για όλα τα σημαντικά ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, δεδομένου ότι η -κατά δήλωση του ίδιου του πρωθυπουργού- απώλεια μέρους της εθνικής κυριαρχίας που έχει ήδη αρχίσει, θα επεκτείνεται διαρκώς.

Ερ. Τι συνιστά μια οικονομικά βιώσιμη, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά σωτήρια λύση;

Απ. Ο συνδυασμός ορισμένων περίπου αυτονόητων μέτρων. Πρώτον, η αποκήρυξη μεγάλου μέρους του χρέους, η μετάθεση της αποπληρωμής του υπολοίπου σε χρόνο κατά τον οποίον θα έχει επιτευχθεί ικανοποιητικός και βιώσιμος ρυθμός ανάπτυξης της χώρας και η δραστική μείωση των επιτοκίων για αυτό το υπόλοιπο. Δεύτερον, η δημιουργία δραχμικού εσωτερικού χρέους με χαμηλότοκα κρατικά δάνεια που θα στηρίξει την ανάπτυξη. Τρίτον η δυνατότητα χάραξης ανεξάρτητης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, ασφαλώς εκτός Ο.Ν.Ε. και η από κοινού προσπάθεια με άλλες χώρες για τη δημιουργία μιας Ε.Ε. λαών και όχι ιδιωτικών κεφαλαίων. Τέταρτον, ο αποκλεισμός κάθε πολιτικής ή οικονομικής λύσης που θα μπορούσε μελλοντικά να οδηγήσει σε νέο εξωτερικό δανεισμό. Πέμπτον, η επιδίωξη και εξασφάλιση της αντιπροσωπευτικότητας του πολιτικού συστήματος με απαραίτητη την ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος. Το νέο Σύνταγμα θα πρέπει να περιλαμβάνει ρυθμίσεις όπως το θεσμό των δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία των ίδιων των πολιτών και χωρίς να είναι αναγκαία η έγκριση του κοινοβουλίου, ή όπως το μέτρο της ανακλητότητας κρατικών λειτουργών, ρυθμίσεις δηλαδή που θα εξασφαλίζουν τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων και τον αποτελεσματικό έλεγχο της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Επίσης θα πρέπει να εγγυάται με ειδικούς όρους και όχι με γενικόλογες διατυπώσεις τη διαφάνεια του πολιτικού συστήματος, και την προστασία του από τη διαφθορά.

Τέλος, ας επανέλθουμε στο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας με μερικές αλήθειες που είτε αγνοούνται είτε αποσιωπούνται. Ακούγεται ίσως παράδοξο, αλλά το ελληνικό κράτος μπορεί και τώρα ακόμα να στηρίξει -με όσες δραχμές χρειάζονται- την ανάπτυξη της χώρας. Δεν είναι ζήτημα οικονομικό αλλά πολιτικό. Η χώρα μπορεί βεβαίως να χρειάζεται εισαγωγές και εξαγωγές, να χρειάζεται καλές διεθνείς σχέσεις, όμως δεν χρειάζεται χρήμα! Μπορεί να το παράγει το κράτος σε όση ποσότητα είναι απαραίτητη. Η αντίρρηση περί πληθωρισμού δεν στέκει, αν ο όποιος εσωτερικός δανεισμός υπάρξει, δεν στοχεύει στην πρωτογενή ενίσχυση της κατανάλωσης αλλά της παραγωγής. Η κατανάλωση θα αυξηθεί δευτερογενώς ως αποτέλεσμα της αύξησης της απασχόλησης. Το πρόβλημα που έχει η χώρα είναι ότι δεν παράγει. Έτσι η σημερινή κατανάλωση οδηγεί υποχρεωτικά σε αυξημένες εισαγωγές που σημαίνουν αυξημένο εμπορικό έλλειμμα και άρα αύξηση του εξωτερικού χρέους, που με τη σειρά του καταλήγει σε μέτρα όπως αυτά, δηλαδή έχουμε έναν φαύλο κύκλο που εγγυάται την εξαθλίωση της χώρας.
Σήμερα η παραγωγή χρήματος είναι καθαρά λογιστική πράξη. Επίσης απλές λογιστικές πράξεις είναι συνήθως η δημιουργία αλλά και η διαγραφή ενός χρέους. Για να το πούμε σχηματικά, η δημιουργία και η αναδιάρθρωση όπως και η διαγραφή ενός δημόσιου χρέους, είναι μια λογιστική πράξη, που γίνεται με πολιτικές αποφάσεις και θεωρητικά θα μπορούσε να μη συνεπάγεται καμία άμεση οικονομική συνέπεια για κανένα από τα μέρη (ούτε για τον πιστωτή ούτε για τον δανειολήπτη). Οι συνέπειες εξαρτώνται αποκλειστικά από το πώς ερμηνεύεται με πολιτικοοικονομικούς όρους και άρα πώς χρησιμοποιείται ένα δημόσιο χρέος. Η ύπαρξή του αυτή καθεαυτήν έχει περισσότερο συμβολική και λιγότερο φυσική υπόσταση. Για μεγαλύτερη γλαφυρότητα, μπορούμε να πούμε ότι η πραγματική αξία ενός δανείου δεν είναι κατ' αρχήν πολύ μεγαλύτερη από την αξία του χαρτιού που απαιτείται για τα χαρτονομίσματα (στο βαθμό που υπάρχουν) και για τα γραφειοκρατικά έγγραφα που σχετίζονται με το δάνειο! Με άλλα λόγια οι τράπεζες δανείζουν εικονικό πλούτο, καθότι οι ίδιες δεν διαθέτουν τον αντίστοιχο φυσικό πλούτο. Τους έχει παραχωρηθεί όμως το σκανδαλώδες δικαίωμα να χρεώνουν τόκους για τον εικονικό αυτό πλούτο τη στιγμή που οι ίδιες διεκδικούν από τους πελάτες τους φυσικό πλούτο με τη μορφή εγγυήσεων. Και αντί οι πολιτικές αποφάσεις να στοχεύουν στην αναθεώρηση αυτού του παραλογισμού, στρέφονται κατά των ίδιων των θυμάτων του, κάτι που σήμερα κορυφώνεται στην Ελλάδα.

Αν δεν μπορούμε τη στιγμή αυτή να ανατρέψουμε αυτόν τον παραλογισμό του τραπεζικού δανεισμού, τότε ας δώσουμε τουλάχιστον σε ελληνικές κρατικές τράπεζες την ευκαιρία να τον αξιοποιήσουν προς όφελος του ελληνικού λαού. Ρωτήστε τους πολιτικούς μας γιατί δεν το κάνουν!

____________________
Ο Σπύρος Ραυτόπουλος είναι συνθέτης και έχει ασχοληθεί επί σειρά ετών με χρηματοοικονομικά θέματα. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε έγκυρα ξένα οικονομικά περιοδικά.

The Revolution Will Not Be Televised

Πνιγηρές αναθυμιάσεις της πολιτικής σήψης

Πολυεδρικά παιχνίδια πολιτικής απάτης και προβοκατσιών



Ζούμε ένα νοσηρό πολιτικό κλίμα χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Μια κόλαση πραγματική. Μια ασφυξία από τέτοιες πνιγηρές αναθυμιάσεις της πολιτικής σήψης και των οργίων των προβοκατόρικων μηχανισμών (διεθνών και εγχώριων) που χάνεις κυριολεκτικά το μπούσουλα, μέσα σε αυτό τον κολασμένο λαβύρινθο, αν δεν έχεις το μίτο της Αριάδνης: Την πολιτική πυξίδα.
Δύο είναι οι καθοριστικοί παράγοντες που γιγαντώνουν πολλαπλασιαστικά τα νοσηρά αυτά παθολογικά φαινόμενα:
α). Η βαθιά και αδιέξοδη κρίση του συστήματος, η καταιγιστική πολιτική του αποσύνθεση.
β). Η εκρηκτική λαϊκή οργή, η πολιτικά αδιέξοδη, οργισμένη απελπισία και αηδία του λαού.
Αυτά δημιουργούν μια κατάσταση χειμαρρώδους και νοσηρής πολιτικής ρευστότητας και κινητικότητας, καθώς και το γόνιμο έδαφος για ασύλληπτα και αδίστακτα παιχνίδια προβοκατσιών και πολιτικών «κατασκευών».
Οι «νταβάδες» (διεθνείς και εγχώριοι) και τα μίσθαρνα όργανά τους βιάζονται να αναπαλαιώσουν το πολιτικό σκηνικό και να κατασκευάσουν «ανανεωμένα» κανάλια εξαπάτησης του λαού, εκτόνωσης και χειραγώγησης της οργής
ΑΥΤΗ είναι η πλέον άμεση και πιεστική στρατηγική του συστήματος.
Στην υλοποίηση αυτής της στρατηγικής, δηλαδή στις τακτικές, υπάρχει πανσπερμία απόψεων και «διαφωνιών», πολυεδρικότητα διαπλοκών…

Υπάρχει ένας γόρδιος, διαπλεκόμενος δεσμός κέντρων και παράκεντρων της πλανητικής εξουσίας, κρατικών, παρακρατικών και διεθνών μυστικών υπηρεσιών.

Κάθε κέντρο εξουσίας έχει τους δικούς του πολιτικούς μεσίτες και κοινοβουλευτικούς πληρεξούσιους, δηλαδή τους δικούς του απατεώνες.

Με βάση αυτούς θέλει να ανακυκλώσει τα «υλικά» να προσθέσει και άλλα νέα «στοιχεία», να τα αναμείξει, να τα χρωματίσει ανάλογα και να κατασκευάσει ένα νέο πολιτικό κράμα.

Παράλληλα κατασκευάζει και τις πολύχρωμες εφεδρείες: «πατριωτικές», «αντιπατριωτικές», «επαναστατικές», «αντιεξουσιαστικές» και άλλων «οργισμένων ειδών»: Τα ζούμε καθημερινά.

Όλα τα κέντρα και τα διαπλεκόμενα παράκεντρα χρησιμοποιούν, ως το πλέον αποτελεσματικό όπλο αυτό της προβοκάτσιας: Ένα όπλο που σήμερα έχει πάρει τερατώδεις και εφιαλτικές διαστάσεις.

Ο κεντρικός μοχλός αυτού του «όπλου», σε επίπεδο κόμματος είναι ο ΛΑΟΣ και ο Καρατζαφέρης ειδικότερα: Εκτελεστές διατεταγμένων σεναρίων και σχεδίων…

Φυσικά υπάρχει πλήθος δορυφορικών «πυρήνων» προβοκάτσιας: Από τα τρομοκρατικά «τάγματα» των μυστικών υπηρεσιών, τους επιδοτούμενους «αντιρατσιστές», μέχρι το πλήθος των τυχοδιωκτών και των γραφικών που ξεπετάγονται, καθημερινά, σαν τα μανιτάρια, με «πατριωτικές» σφραγίδες και παραληρηματικές «εθνικές» υστερίες…

Ας συνθέσουμε το παζλ της άμεσης επικαιρότητας: Έχουν γίνει πλέον πολύ ευδιάκριτα τα παιχνίδια.

Ζήτημα 1ον

ΟΛΟΙ μιλούν για «αλλαγή» του πολιτικού συστήματος γοερώς και θρηνωδώς: Από τον επιχειρηματικό κόσμο, τα ΜΜΕ και τους ίδιους τους πολιτικούς: Καθεστωτική ομοφωνία χωρίς ιστορικό προηγούμενο…

Η λέξη «αλλαγή» έχει γίνει το καθολικό ρεφρέν…

Φυσικά για άλλη μια φορά χρησιμοποιείται αυτή η λεξούλα για να εξαπατήσει. «Αλλαγή του πολιτικού συστήματος» είναι μέγιστη απάτη.

ΚΑΝΕΝΑ πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει, χωρίς ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ αλλαγή. Με την «αλλαγή» εννοούν να βγάλει ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς. Δηλαδή τα νέα «πολιτικά κράματα» που ετοιμάζουν με καινούριες επιμειξίες: το παλιό «αίμα», με μπουκάλια από νέο «αίμα»!!! (αυτό, όμως είναι άλλο θέμα συζήτησης).

Ζήτημα 2ον

Η μεγάλη πολιτική κινητικότητα και οι υπόγειες διεργασίες στον επιχειρηματικό χώρο και στο εσωτερικό των κομμάτων:

α). Ο Βγενόπουλος και άλλοι επιχειρηματίες έχουν καταστήσει σαφές τη δημιουργία νέου κόμματος.

β). Η Ντόρα αποστατεί από τη Ν.Δ. Οι εξελίξεις αποδόμησης και αναδόμησης της Ν.Δ, υπό Σαμαρά θα είναι ραγδαίες…

γ). Το ίδιο ραγδαίες θα είναι και οι κυοφορούμενες εξελίξεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ.

Ακόμα δεν μπορεί να αποκλείσομε και τριβές στο ΚΚΕ…

Παρατήρηση: Πολλοί διανοούμενοι σιωπηλοί μέχρι σήμερα, άρχισαν να «κελαηδούν» για «νέο πολιτικό σύστημα».

Επίσης και στη Βουλή η συντεχνία των επαγγελματιών πολιτικών (οι πληρεξούσιοι), όλοι από κοινού άρχισαν να κτυπάνε τα «ταμπούρλα» εναντίον των επιχειρηματιών που πάνε να τους πάρουν τη δουλειά…

Ζήτημα 3ον

Μεγάλος «οργασμός» παρατηρείται και εκτός των κοινοβουλευτικών τειχών:

α) Πυκνές «πατριωτικές» πρωτοβουλίες ποικίλων «παραγόντων» και «προσωπικοτήτων»: Καιροσκοπικές «συμμαχίες» πολιτικών ομάδων, «παραγόντων» και διανοουμένων σε εκδηλώσεις εκλογικών φιεστών.

Αγωνιώδεις αναζητήσεις για μια θέση στο ήλιο στο νέο πολιτικό στερέωμα που κατασκευάζεται…

Σπεύδουν οι πάντες να τσαλαβουτηθούν στη «χρυσή βροχή» της «αλλαγής του πολιτικού συστήματος» και να «καπαρώσουν» καμιά εκλογική καρέκλα…

β). Πλήθος προβοκατόρων και γραφικών έχουν αφηνιάσει και στήνουν «εθνοσωτήριες επιτροπές» ή «πατριωτικά μέτωπα» και ποικίλους ακτιβιστικούς τυχοδιωκτισμούς: Οσμίστηκαν και αυτοί τις αναθυμιάσεις του «πτώματος» (πολιτικό σύστημα) και αφήνιασαν για να αξιοποιήσουν τα συντρίμμια της κατεδάφισης και να πλασαριστούν στο νέο «πολιτικό στερέωμα».

Έσπευσαν, λοιπόν, κάποιοι να «χτίσουν», μέσω ιντερνέτ και ανακοινώσεων, ΚΑΙ το «ΠΑ-ΜΕ»: Τι γραφική αθλιότητα…

Έχουν προαναγγείλει και την «είσοδο» του Ζουράρι στο «ΠΑ-ΜΕ»: μάλλον απάτη, γιατί ο Ζουράρις μέχρι σήμερα δεν έχει δηλώσει κάτι τέτοιο.

Και μια απορία: Γιατί ο ιδρυτής δεν «έχτισε» τα «πατριωτικά μέτωπα» με τον Παπαθεμελή, και γιατί έφυγε από εκεί δίχως να εξηγήσει τίποτα;

Αυτά είναι λίγα αλλά πολύ ενδεικτικά για το τι συμβαίνει και το τι «στήνεται»…

Ζήτημα 4ον

Τέλος, έχουν πυκνώσει και περάσει σε ανώτερο επίπεδο οι προβοκάτσιες του κράτους, του παρακράτους και των μυστικών υπηρεσιών.

Η πολυδιάστατη προβοκάτσια εναντίον της οργισμένης λαϊκής κινητοποίησης, η οποία συνειδητά στόχευσε και έκαψε υπαλλήλους της Τράπεζας του Βγενόπουλου, λέει πολλά.

Καθώς και αυτή που στήθηκε, με «διμοιρίες» του ΛΑ.Ο.Σ , έξω από τη Βουλή

Τα έχουμε αναλύσει σε άλλα κείμενα…

Τα πράγματα μιλάνε μόνα τους αν τα συνθέσεις…
Τα χειρότερα θα ακολουθήσουν. …

Δεν καταργούν 15ο-16ο μισθό στη Βουλή

Ποιος ο ρόλος της Deutsche Bank στις τελευταίες δραματικές εξελίξεις;

from ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ by ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

Πόσο «φιλανθρωπικές» είναι πράγματι οι διαθέσεις του Josef Ackerman (γόνος και αυτός του «περιούσιου λαού») για την Ελλάδα;

Ένας μεγάλος, άλυτος γρίφος παραμένει για τα τραπεζικά στελέχη στην Αθήνα η στάση της πανίσχυρης γερμανικής τράπεζας Deutsche Bank στην ελληνική κρίση, αλλά και στο «δράμα του ευρώ» των τελευταίων μηνών: από τη μια, η τράπεζα εμφανίζεται σε ρόλο «ευεργέτη» της χώρας, ταυτόχρονα, όμως, προκαλούν πολλές συζητήσεις τα τεράστια κέρδη πρώτου τριμήνου που ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα, τα οποία προήλθαν σχεδόν αποκλειστικά από συναλλαγές επενδυτικής τραπεζικής.

Η τράπεζα που έχει επικριθεί στην επίσημη έκθεση του κοινοβουλίου της Ισλανδίας για το ρόλο της στην πτώχευση της χώρας είναι βέβαιο, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, ότι έχει «πολύ περιορισμένη έκθεση» στην Ελλάδα, με τη μορφή τοποθετήσεων σε κρατικά ομόλογα ή άλλες χρηματοδοτήσεις. Βέβαιο είναι, επίσης, ότι έχει πρωτοστατήσει, μέσω του τμήματος αναλύσεών της, στη δημιουργία του διεθνούς πανικού για την Ελλάδα, αφού οι αναφορές της επί μήνες ήταν από τις πλέον καταστροφολογικές.

Χαρακτηριστικότερη, ίσως, του πνεύματος καταστροφολογίας που επκρατούσε στις αναλύσεις της D.B. στις αρχές του χρόνου, ήταν η ανάλυση που προέβλεπε ότι «εάν η Ελλάδα καταρρεύσει, τότε το πιστωτικό κραχ του 2007-2009 θα είναι το Κεφάλαιο 1 μιας ευρύτερης ανάλυσης, με τίτλο: «Πώς Χρεοκόπησε ο Καπιταλισμός»! Στην ανάλυση αυτή, σύμφωνα με το κείμενο της D.B., το κεφάλαιο 2 θα είχε τίτλο «Θεμελιώδης κρίση των κρατικών ομολόγων – Ελλάδα», το Κεφάλαιο 3: «Η κατάρρευση της Ελλάδας», το Κεφάλαιο 4: «Η χρεοκοπία Πορτογαλίας και Ισπανίας», το Κεφάλαιο 5: «Εξεγέρσεις στην Ευρώπη», το Κεφάλαιο 6: «Η Ιταλία εκδιώκεται από τη ζώνη του ευρώ», το Κεφάλαιο 7: « Στο ευρώ μόνοι τους Γαλλία και Γερμανία» και τα Κεφάλαιο 8 και 9 « Πολιτική αναταραχή» και «Πόλεμος»!

Βέβαιο είναι, εξάλλου, ότι ο ισχυρός άνδρας της D.B., Γιόζεφ Άκερμαν, επισκέφθηκε σε κρίσιμο χρόνο την Αθήνα, λίγο πριν ληφθούν οι αποφάσεις για το διεθνή μηχανισμό στήριξης, και είχε επαφές με τον Πρωθυπουργό και τον υπουργό Οικονομικών, για το περιεχόμενο των οποίων ελάχιστα έχουν γίνει γνωστά. Ό,τι και αν ειπώθηκε σε αυτές τις συναντήσεις, η συνέχεια είναι γνωστή: η Γερμανία τήρησε τη γνωστή αδιάλλακτη στάση της έναντι της Ελλάδας, οδηγώντας τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας και την Ευρωζώνη σε πρωτοφανή κρίση.

Στο τελευταίο στάδιο της κρίσης, ο κ. Άκερμαν εμφανίζει… φιλανθρωπικές διαθέσεις έναντι της Ελλάδας, καθώς ήταν ένα από τα μεγάλα αφεντικά του γερμανικού χρηματοοικονομικού συστήματος, που είχαν συνάντηση πρόσφατα με τον υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε, στην οποία εκδήλωσαν τη διάθεση προσφοράς τους προς τη χώρα, με ελαφρώς νεφελώδης δεσμεύσεις για βοήθεια, στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος στήριξης.

Όμως, αυτό που σχολιάζεται ευρύτατα στους τραπεζικούς κύκλους, είναι ότι περιέργως η Deutsche, σε μια περίοδο πρωτοφανούς αναταραχής στην ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων και τα χρηματιστήρια, αλλά και την ώρα που το ευρώ υποχωρούσε όλο και χαμηλότερα, εξαιτίας των ανησυχιών για την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη, κατάφερε να εμφανίσει το πρώτο τρίμηνο του 2010 υπερκέρδη, προερχόμενα μάλιστα από την επενδυτική τραπεζική!

Ακόμη πιο περίεργο, αν όχι ύποπτο, είναι ότι την ίδια περίοδο τεράστια κέρδη από συναλλαγές στις αγορές εμφάνισαν και οι μεγάλοι ανταγωνιστές της Deutsche από τις ΗΠΑ (Bank of America Corp., JPMorgan Chase & Co., Goldman Sachs Group Inc.), που είναι γνωστό ότι δεν έχουν μείνει αμέτοχες στο μεγάλο σορτάρισμα των ελληνικών ομολόγων και του ευρώ.

Το ερώτημα που απασχολεί την τραπεζική κοινότητα είναι πώς, σε τέτοια δύσκολη περίοδο για τις αγορές, κατάφερε η γερμανική κορυφαία τράπεζα να εμφανίσει αύξηση των κερδών της κατά 48%, η οποία προήλθε κατά 90%, σύμφωνα με αναλυτές, από την επενδυτική τραπεζική, ένα τομέα που διπλασίασε τις αποδόσεις του;

Μήπως, αναρωτιούνται πολλοί στην τραπεζική αγορά, αυτά τα υπερκέρδη, που δεν θα μπορούσαν να εξηγηθούν από long θέσεις σε μετοχές και ομόλογα, παρήχθησαν από υποτιμητική κερδοσκοπία στο ευρώ, τα ελληνικά και άλλα περιφερειακά ομόλογα της Ευρωζώνης, είτε με θέσεις της ίδιας της Deutsche, είτε, κυρίως, με τεράστιες ροές χρηματοδοτήσεων προς τα κερδοσκοπικά hedge funds που έχουν πρωτοστατήσει σε αυτό το παιχνίδι;

Σε αυτά τα ερωτήματα δύσκολα μπορούν να δοθούν απαντήσεις, καθώς ελάχιστοι σε ένα πολύ κλειστό «ιερατείο» γνωρίζουν τις πραγματικές κινήσεις που είχαν αυτές τις τρελές αποδόσεις για την Deutsche Bank. Πάντως, δεν είναι λίγοι αυτοί που υποθέτουν, όλο και πιο βάσιμα, ότι η κορυφαία γερμανική τράπεζα, όπως και οι μεγάλες αμερικανικές, ίσως έχουν συστήσει μια «ανίερη συμμαχία» κατά του ευρώ, από την οποία αποκομίζουν τεράστια κέρδη, την ώρα που αναδιανέμεται βίαια από την κρίση η παγκόσμια τραπεζική πίτα. Ταυτόχρονα, όμως, οι επιδιώξεις μιας τέτοιας συμμαχίας δεν θα ήταν εντελώς άσχετες και με τις επιδιώξεις των αντίστοιχων κυβερνήσεων: η Ουάσιγκτον πασχίζει να αποφύγει την «κουρελοποίηση» του δολαρίου και το Βερολίνο επιδιώκει την αποδυνάμωση του ευρώ, για να συνεχίσει ακάθεκτη τις εξαγωγές της η γερμανική βιομηχανία.

Τα σενάρια και οι εικασίες για μια τέτοια «ανίερη» συμμαχία κατά του ευρώ και των αδύναμων χωρών της Ευρωζώνης δεν παίρνουν αφορμές μόνο από τα ύποπτα κέρδη της Deutsche Bank από την επενδυτική τραπεζική, την ώρα που κλονίζονται οι ευρωπαϊκές αγορές: οι προσεκτικοί παρατηρητές των διεθνών τραπεζικών εξελίξεων έχουν προσέξει από καιρό, ότι ο Ότμαρ Ίσινγκ, μια εμβληματική προσωπικότητα του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, έχει από καιρό «μετακομίσει» στην Goldman Sachs, ως υψηλός σύμβουλος, και ήταν εξαρχής ένας από τους μεγαλύτερους πολέμιους της παροχής διεθνούς στήριξης στην Ελλάδα…

.

Πηγή: Banks News – 07.05.10

.

Σχόλιο Alkimos archive:

.

Όλο και πληθαίνουν αυτοί που αναρωτιούνται, αν όλα αυτά έγιναν εν γνώσει της ελληνικής κυβέρνησης.

Αν ναι, τότε πόσο απέχει αυτό από πράξη εθνικής προδοσίας; Πότε θα βγει ο πρωθυπουργός της χώρας να δώσει ΠΙΣΤΕΥΤΕΣ εξηγήσεις, και όχι …παρερμηνείες;

.

Τα γεγονότα φανερώνουν μια άνευ προηγουμένου εθνική τραγωδία, που θα μπορούσε να αποδοθεί μόνο σε δύο εκδοχές: Η μία (η ευνοϊκή, αλλά πολύ ασθενής) είναι , να αναγκάστηκε η κυβέρνηση να ενεργήσει όπως ενήργησε διότι γνωρίζει κάποια πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν στον λαό, λόγω φόβου πρόκλησης πανικού. Και η άλλη, να εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία ξένων συμφερόντων. Αν ισχύει η πρώτη, τότε θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν, πως το πολίτευμα της χώρας είναι «προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία» και ότι θα πρέπει να ενημερώνεται η Βουλή για οτιδήποτε αφορά το δημόσιο συμφέρον. Στη δεύτερη περίπτωση, έστω και με την ύπαρξη απλών ενδείξεων (και εδώ έχουμε μάλλον αποδείξεις), θα πρέπει να αναλάβει δράση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σύμφωνα με το δικαίωμα που του παρέχει το άρθρο 48 του Συντάγματος, παράγραφος 2, που αφορά περιπτώσεις άμεσης απειλής της εθνικής ασφάλειας.

.

Μήπως είμαι υπερβολικός; Δεν είναι όμως ολοφάνερο, πως οι δυο Γιώργηδες (Παπανδρέου & Παπακωνσταντίνου) ξεκίνησαν αμέσως μετά της εκλογές μια κούρσα οικονομικής απαξίωσης της χώρας μας, με μια μεθοδολογία, που έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και έκανε μια κλίκα κερδοσκόπων πλουσιότερους;

.

Και μια προσωπική παρατήρηση:

.

Έχω ζήσει πάνω από τριάντα χρόνια στο εξωτερικό και ο τομέας δράσης μου ήταν κυρίως τα χρηματοοικονομικά, σε επίπεδο μάλιστα κορυφής. Άρα, αυτό που θα πω, βασίζεται σε προσωπική διαπίστωση και όχι σε εικασίες:

.

Όλη η κοινωνία το γνωρίζει, και εντούτοις παραμένει κοινό μυστικό, πως όπου υπάρχει συσσώρευση χρήματος (με θεμιτά ή ακόμη και αθέμιτα μέσα), κάπου εκεί κοντά βρίσκονται, σχεδόν πάντα, και οι εκπρόσωποι του «περιούσιου λαού». Αυτό, μολονότι θα μπορούσε να θεωρηθεί αρχικά αδιάφορο, αποκτά εντούτοις βαρύνουσα σημασία, όταν συνειδητοποιήσει κανείς πως τα εν λόγω άτομα εξυπηρετούν όχι απλά προσωπικά, αλλά κυρίως συλλογικά συμφέροντα, με γνώμονα μόνο φυλετικά κριτήρια. Όταν λάβει μάλιστα κανείς υπόψη και το γεγονός πως, βάση θρησκευτικών αντιλήψεων, «δεν υπάρχει περιορισμός στην εφαρμογή οποιασδήποτε μεθόδου για την απόκτηση κέρδους αρκεί να μη βλάψουν αδερφό», τότε αυτό ίσως μας βοηθήσει να ερμηνεύσουμε την απειλή που αιωρείται γύρω μας!

.

Και καταλήγοντας, η ποιο αποτελεσματική μέθοδος παραπληροφόρησης και προπαγάνδας, γι’ αυτούς, ήταν πάντα η μέθοδος: «απόκρυψη δια της πληροφόρησης». Έτσι ήρθαν στο προσκήνιο και οι λεγόμενες συνωμοσιολογίες, οι οποίες είναι τις περισσότερες φορές «παραποιημένες αλήθειες», και λειτουργούν μέσα στα πλαίσια αυτής της μεθόδου προπαγάνδας. Με τον τρόπο αυτό, καταφέρνουν να προκαλέσουν σύγχυση, ώστε να μη μπορεί να διακριθεί η ΑΛΗΘΕΙΑ!

.

Κάποιοι θα ρωτήσουν τώρα: «Γιατί αποτελούν απειλή;» Και η απάντηση:

.

Διότι οι στόχοι τους είναι ιμπεριαλιστικοί, και διότι αποβλέπουν στην Παγκόσμια …Δεσποτεία! Παλαιότερα είχαν χρηματοδοτήσει το αιματοκύλισμα της ανθρωπότητας –με τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους- προκειμένου να αποκτήσουν μια κεντρική εθνική υπόσταση, αλλά καθώς είδαν ότι ο κόσμος «κοιμάται» και πόσο εύκολο ήταν γι αυτούς να αποκτήσουν και τον παγκόσμιο έλεγχο, άλλαξαν τα σχέδιά τους και μετέφεραν τις φιλοδοξίες τους σε άλλα επίπεδα. Σήμερα αποτελούν τον τρίτο πόλο που διεκδικεί την παγκόσμια κυριαρχία, και χρησιμοποιούν ως μηχανισμό επικράτησης αυτό το οποίο ελέγχουν απόλυτα: Τις αγορές!

Όχι στους οικονομικούς δολοφόνους...

from PRESS-GR.blogspot.com by το Press-gr

Γράφει ο Τηλέμαχος Θεόδωρος Μπούτζουκας
Ηράκλειο Κρήτης

(Αφού το θέλετε ,θα είμαι έτσι, απέξω μεταλλικός, ενώ από μέσα θα παραμείνω ρευστός ,όπως το νερό, η λάβα, η το δάκρυ πριν γίνει σταλαγμίτης, ηχοφόρος όπως η συνάθροιση των πουλιών, ο καταρράχτης, το κλάμα των παιδιών, όπως ένα κοχύλι απ’ το βαθύ της θάλασσας…
Όμως γι’αυτό είναι ανάγκη να καταθέσω τα μάτια μου στην τράπεζα του πολιτισμού σας…
Χρόνης Μίσσιος )

Έχετε κάνει ένα λαθάκι , κύριοι πρέπει να έχει χρήματα ο καταναλωτής ώστε να ανοίξουνε οι αγορές .Η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια κυβερνιέται από τους...
παγκόσμιους οικονομικούς δολοφόνους …Αυτοί σας διατάζουνε και εσείς εκτελείτε.. στο όνομα της μεγαλύτερης ΑΠΑΤΗΣ της ΦΟΥΣΚΑ που λέγετε Ευρωπαϊκή Ένωση…
Δεν δέχομαι ότι ΟΛΟΙ οι Έλληνες πολίτες είναι ΚΛΕΦΤΕΣ..
Ξέρετε τι βρήκα αναμοχλεύοντας κάποια παλιά δημοσιεύματα του ελληνικού τύπου;
Αθήνα - Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2008 : Το Βήμα..
Aλλαγές στο ασφαλιστικό το 2009 με αύξηση ορίων ηλικίας και μειώσεις συντάξεων: Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας
Όπως αναφέρεται στο Βήμα, απόρροια αυτών είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης για πολλές κατηγορίες ασφαλισμένων, οι μειώσεις συντάξιμων αποδοχών, αλλά και η αλλαγή επί μέρους συνταξιοδοτικών θεμάτων
Μεταξύ άλλων:
Αυξάνεται κατά ένα εξάμηνο το όριο ηλικίας συνταξιοδοτήσεως για όσους συμπληρώνουν τα απαιτούμενα για τη θεμελίωση έτη ασφάλισης το 2009.
Αύξηση των ετών ασφάλισης για συνταξιοδότηση. Πρόκειται και στην περίπτωση αυτή για τα γνωστά εξάμηνα που προστίθενται κάθε χρόνο, σε εφαρμογή του Νόμου 2084 του 1992, στα έτη ασφάλισης που απαιτούνται για κάποιον ασφαλισμένο ή ασφαλισμένη προκειμένου να θεμελιωθεί το συνταξιοδοτικό δικαίωμα.
Μείωση κατά 4% του ποσού της βασικής σύνταξης του ΟΓΑ και μείωση της σύνταξης ως 10% στις περιπτώσεις πρόωρης συνταξιοδοτήσεως
Παύει στις 31.12.2009 η ισχύς της διάταξης που προβλέπει συνταξιοδότηση από όλα τα Ταμεία του ιδιωτικού τομέα (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ κτλ.) με 3.500 ημέρες ασφάλισης.
Καταργείται από 11 Φεβρουαρίου 2009 η δυνατότητα συνταξιοδοτήσεως ανέργων με μειωμένη σύνταξη
Μείωση κατά 2% του ποσοστού αναπλήρωσης για συντάξεις Δημοσίου και ασφαλισμένων σε Ταμεία ΔΕΚΟ- τραπεζών.
Από 1η Ιανουαρίου αυξάνεται ο αριθμός των ημερών ασφάλισης στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ οι οποίες απαιτούνται για την ασφαλιστική κάλυψη του εργαζομένου για παροχές υγειονομικής περίθαλψης. Η αύξηση αυτή γίνεται σταδιακά κατά 10 ημέρες ασφάλισης ανά έτος, έτσι ώστε σε μια πενταετία να έχουν διαμορφωθεί οι απαιτούμενες ημέρες στις 100 από 50 που είναι σήμερα προκειμένου να καλυφθεί για περίθαλψη ο εργαζόμενος."
Μας την είχανε στημένη ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ.. Και όμως κάποιοι από εμάς "βολεμένοι" ακόμα δημόσιοι υπάλληλοι «νομίζοντας ότι αυτοί δεν θα μπούνε στην γαλέρα". Όμως τα χρεοι αυτών θα πληρώσουνε , Βουλγαράκηδες, Ροσόπουλοι, Παπαντωνίου, Στένγκους, Πάχτες, Άκηδες, Πελέκιδες, Εβραίμ, Αγγέλου, Πατριανάκου ,Νεκτάριος διοικητής ΙΚΑ, Βαρθολομαίος, Καράμ-αλης, Σημίτης, Φάνη Πάνη Πετραλιά, Τζωρζ Σόρος , Αλογοσκούφης, και λοιπές δημοκρατικές δυναμεις τα ήξεραν ΟΛΑ ..Παραπάνω τους βάζω όλους συνένοχους αν και είναι σκληρό, αλλα πιστέψετεμε ομως οτι στο φαγοποτι είναι μεσα και καπιοι νομάρχες, δήμαρχοι, ,κουμπάροι, προέδρος του Αρείου πάγου, διοικητές, υποδιοικητές, που οι γόνοι τους στα 23-25 χρονια τους έκαναν επιχειρηματικά ανοίγματα εκατομμυρίων ευρω ΜΕ ΤΙ ΕΣΧΕΣ;. ΔΕΝ ΤΑ ΕΠΑΙΡΝΕ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΑΜΠΑΡΙ ΟΛΑΑΥΤΑ; ΟΥΔΕΙΣ.. ..
ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ
ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ας επανέλθουμε στις αλλαγές που διαδραματίζονται στις μέρες μας και τις επιπτώσεις που θα έχουν στη ζωή των ανθρώπων. Όπως ειπώθηκε, μεγεθύνεται η ψαλίδα της εργασιακής ζωής προς την παιδική ηλικία και μέχρι το έσχατο γήρας (δουλεία λίγων ωρών για χαρτζιλίκι-αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης). Οι συντάξεις παραμένουν ούτως ή άλλως πενιχρές και επιβαρύνονται συνεχώς με ανύπαρκτη κάλυψη σοβαρών ασθενειών, αγοράς φαρμάκων και αμοιβές γιατρών.
Συγχωνεύονται τα ασφαλιστικά ταμεία και προτείνεται η ιδιωτική ασφάλιση ως εναλλακτική λύση, επιβαρύνοντας ακόμη μια φορά τους ανθρώπους που για μια ολόκληρη ζωή χρηματοδοτούσαν το κράτος, με αναγκαστικές εισφορές σε ΙΚΑ ,ΤΕΒΕ και τόσα άλλα ταμεία.
Το κράτος συντηρούνταν από τα ταμεία αυτά, μιας και αποτελούσαν μια από τις κύριες πηγές δανεισμού του και αφού τα λεηλάτησε και βρήκε καινούργιες πηγές χρηματοδότησης (Ε.Ε.) τα εγκαταλείπει.
Καταργούνται πολλά επιδόματα που συνδέονται με την ωραιοποιημένη «δείγμα μεγαλοψυχίας των εξουσιαστών» προσφώνηση του κράτους-πρόνοιας, εισάγοντας άλλα με βαρύγδουπα ονόματα (ΕΚΑΣ = επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης συνταξιούχων!!). Τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη θεωρούν τις πιο πάνω αλλαγές ως την μόνη δυνατή λύση που διαθέτουν αυτή την περίοδο για να στηρίξουν τις οικονομίες τους.
Βλέπουμε λοιπόν ότι προσανατολίζονται προς αυτή την κατεύθυνση, άλλα με πιο γρήγορο και άλλα με πιο αργό ρυθμό.
Επίσης προωθείται σταδιακά ή συμφωνία της εργασίας με συμφωνία ατομική με τον εργοδότη (μειωμένο ωράριο, περικοπή στις ασφαλιστικές εισφορές). Οι εποχιακοί εργαζόμενοι αποτελούν μεγάλο ποσοστό του συνόλου των εργαζομένων σε μεγάλα πολυκαταστήματα , αλλά και στο δημόσιο. Επίσης προτείνουν άδειες χωρίς αποδοχές, μειωμένες αποζημιώσεις σε απολύσεις, κατάργηση κατώτατου μισθού.
Ο θεσμός της εκπαίδευσης αναδιαμορφώνεται και αυτός για να προσαρμοστεί στις ανάγκες μιας συνεχούς επαγγελματικής περιπλάνησης. Πέρα από μια πληθώρα γνώσεων που τους προσφέρεται για να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα της μισθωτής σκλαβιάς, την «ελεύθερη» πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και την ενίσχυση της ιδιωτικής εκπαίδευσης, ενισχύεται η στενότερη συνεργασία μεταξύ των πανεπιστημίων και των ιδιωτικών εταιριών.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν αυτό της Γαλλίας, όταν το '94 οι νεολαίοι κατέβηκαν στο δρόμο, γιατί το κράτος πρότεινε μείωση 30-80% στους μισθούς των ανθρώπων που απασχολούνταν για πρώτη φορά με αντάλλαγμα την εκπαίδευση και την εμπειρία που θα αποκτούσαν στο χώρο της εργασίας.
Στο πρόβλημα της ανεργίας προστίθεται και ο τρόπος λειτουργίας των πολυεθνικών, οι οποίες μετακινούν τα εργοστάσια τους σε κράτη με χαμηλά ημερομίσθια όπως Ινδονησία, Ταϊβάν, Κορέα, Μεξικό κ.ά. Επίσης έχουμε μια διαρκή συγχώνευση , δημιουργώντας θέσεις που απαιτούν μεγαλύτερη εξειδίκευση. Εξαφανίζονται καθημερινά, με αυτόν τον τρόπο, πολλά παραδοσιακά επαγγέλματα δημιουργώντας ένα σύγχρονο «αναλφαβητισμό», αφού οι άνθρωποι κάποιας ηλικίας είναι δύσκολο να εξοικειωθούν με τα νέα επαγγέλματα, τα οποία έχουν σχέση με πληροφορική, μικροηλεκτρονική και τηλεπικοινωνίες.
Στο ελληνικό κράτος το φαινόμενο της ανεργίας τα τελευταία χρόνια ήταν και συνέπεια των συνεχόμενων ιδιωτικοποιήσεων και της απόλυσης χιλιάδων εργαζομένων. Οι άνθρωποι που ασχολούνται με την γεωργία αντιμετωπίζουν τώρα τεράστια προβλήματα χρεών, μείωση της τιμής αγοράς των προϊόντων τους, και αυτό έγινε με την πίεση που τους επέβαλαν να αλλάξουν τα προϊόντα που καλλιεργούσαν για δεκάδες χρόνια και να ευθυγραμμιστούν με τις ανάγκες για προϊόντα που έχει η Ε.Ε.. Η ΑΠΑΤΗ;;;
Η καταστροφική επέμβαση του κράτους στο περιβάλλον οδήγησε στην μείωση των ανθρώπων που ζούσανε από τα προϊόντα της θάλασσας και της υπαίθρου. Οι δύσκολες και ακριβές συνθήκες ζωής, σε συνδυασμό με την επικράτηση στην αγορά μεγάλων ονομάτων (τεράστια σούπερ-μάρκετ, εμπορικά κέντρα), οδηγούν σε χρεοκοπία χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, δημιουργώντας όχι απλά άνεργους αλλά και κατεστραμμένους οικονομικά ανθρώπους.
Οι μετανάστες που τόσα χρόνια «καλούσαν» οι ντόπιοι εξουσιαστές σαν φτηνό εργατικό δυναμικό δεν θα τους είναι σε λίγο και τόσο απαραίτητοι. Άλλωστε αυτό το σκηνικό το έχουμε ξαναδεί σε όλα τα κράτη που στηρίχτηκαν αρχικά οικονομικά στην εκμετάλλευση των μεταναστών και στην συνέχεια καλλιέργησαν ένα κλίμα ρατσισμού. "Είναι το επόμενο σχέδιο| από τα ΜΜΕ για το διώξιμο αυτών των ανθρώπων σαν ανεπιθύμητων.
Τα συνδικάτα σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, σαν κομμάτι και μηχανισμός της κυριαρχίας, προωθούν τις αποφάσεις των κρατών. Για παράδειγμα τα ισπανικά συνδικάτα ζήτησαν από τη βουλή μείωση εργασίας και μισθού σαν λύση για την ανεργία. Ο ιταλικός τύπος δείχνει αγωνία γιατί «η διαπόμπευση των συνδικαλιστικών ηγεσιών είναι σημείο των καιρών και φυσικό τέκνο ενός κλίματος κοινωνικού εξεγερτισμού» και δηλώνουν πως ανησυχούνε «για τους ατίθασους εργάτες, οι οποίοι είναι οι νέοι μοχλοί της τρομοκρατίας».
Η αίσθηση γενικευμένης δυσφορίας είναι έντονη απέναντι στις συνδικαλιστικές διαδικασίες. Η σημερινή παρηκμασμένη και εκφυλιστική εικόνα των συνδικάτων είναι το απομεινάρι ενός μηχανισμού που συνεχώς προσπαθεί να καταβροχθίσει τις ανεξέλεγκτες αγωνιστικές διαθέσεις.
Η ύπαρξη στην Ευρώπη περίπου 28 εκατ. ανέργων, 50 εκατ. ανθρώπων σε οικονομική ανέχεια, 20 εκατ. μεταναστών έχει προκαλέσει αγωνία και φόβο για τους εξουσιαστές ότι μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες εκρήξεις.
Έχουν διαπιστώσει ότι το εξουσιαστικό τους όνειρο και όχι μόνο, κινδυνεύει να θρυμματιστεί μπρος σε μια γενικευμένη εξέγερση με αφορμή και την οικονομική δυσαρέσκεια, η οποία από όπου και αν ξεκινήσει θα συμπαρασύρει σαν ντόμινο όλες τις οικονομίες των επιμέρους κρατών. Μπορεί επίσης να σταθεί η αφορμή για μεγαλύτερες και συνολικότερες καταστροφές στην δομή τους και τους μηχανισμούς τους. Λόγω των κοινών συνθηκών εκμετάλλευσης θα εκφραστούν μέσα από μια συνθετική διεργασία και θα εκδηλωθούν με εξεγερτικούς τρόπους απέναντι στους δυνάστες όλων μας .
Υ.Γ.. Η αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων δεν μπορεί και δεν εκφράζεται σαν φιλανθρωπική πράξη, ούτε μερικά και κομματιαστά, Αλλά είναι στοιχείο του ευρύτερου αγώνα ενάντια σε κάθε παρακράτος ή σε κάθε οικονομικής μορφή εξουσίας, για την κοινωνική απελευθέρωση. Ας πούμε όλοι ένα μεγάλο ΟΧΙ στους οικονομικούς δολοφόνους…