Άκου, έλληνα «πολίτη»!

from ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ by peri patris

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου
Άκου έλληνα «πολίτη», στο βαθμό που μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου Siemens συνέχισες με οποιονδήποτε τρόπο και κυρίως με την ψήφο σου να υποστηρίζεις τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ουσιαστικά αυτοαναιρέθηκες. Δέχθηκες ότι δεν είσαι πολίτης, αλλά στην καλύτερη περίπτωση «πολίτης», με την έννοια του πολιτικού πελάτη και παράγοντας συντήρησης της διαφθοράς και της διαπλοκής.

Σε εσένα απευθύνεται σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου και σε εσένα αναφέρεται μιλώντας ....
στο διεθνές κοινό. Εσύ είσαι αυτός στον οποίο προσωποποιείται η διαφθορά και εξ ονόματός σου ζητεί συγχώρηση και «χρόνο» ο πρωθυπουργός μιλώντας στα διεθνή ΜΜΕ.

Εμείς οι υπόλοιποι που δεν στηρίζουμε ... τον δικομματισμό και παράλληλα δεν κλέβουμε το δημόσιο και δεν αποτελούμε κρίκο του συστήματος πατρωνίας δεν έχουμε καμιά θέση στις πρόσφατες… κατηγοριοποιήσεις του Γιώργου και δεν χωρούμε στο κάδρο εντός του οποίου απεικονίζεται η σημερινή Ελλάδα.

Η «αθωότητα» στην ελληνική κοινωνία έχει προ πολλού χαθεί. Ουδείς μετά το σκάνδαλο Siemens μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν γνώριζε πως όσοι εμπλέκονται στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων του ελληνικού κράτους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «διαπλέκονται» και μάλιστα ότι πολλοί από αυτούς χρηματίζονται. Οι Τσουκάτος και Μαντέλης μάλιστα έδειξαν ότι ο χρηματισμός κομμάτων και πολιτικών που εμπλέκονται στην διαδικασία των συναλλαγών του ελληνικού δημοσίου αποτελεί λειτουργική παράμετρο του πολιτικού συστήματος - αλλά δυστυχώς ούτε αυτό φαίνεται να προσέξατε οι περισσότεροι.

Λέγαμε και ξαναλέγαμε κάποιοι εδώ και πολλά χρόνια ότι το σύστημα δίχως μίζα δεν λειτουργεί. Γράφαμε ότι το σύστημα θα καταρρεύσει όταν διαταραχτεί το καθεστώς της μίζας και της διαπλοκής, αλλά ελάχιστοι αντιλαμβάνονταν τι εννοούσαμε. Τώρα νομίζω ότι μπορούμε να συνεννοηθούμε καλύτερα! Τι να το κανείς όμως που για να αποτελέσουν συνείδηση όλα αυτά έπρεπε πρώτα να φτάσουμε στην πτώχευση ως κράτος, να φτωχύνουμε ατομικά και να εξευτελιστούμε διεθνώς;

Η ελληνική κοινωνία θα βρει ξανά τον δρόμο της, μόνον όταν ο «πολίτης» απαλλαγεί από τα εισαγωγικά (του) και αντιληφθεί ότι όντας εξάρτημα του πελατειακού καθεστώτος, έχει τεράστια ευθύνη για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα και ο λαός της. Βεβαίως μαζί με τους «πολίτες» (την) πληρώνουν και οι πολίτες της Ελλάδας, αλλά ας μην επιμείνουμε σε αυτό. Έτσι γίνεται πάντα.

Το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι απλώς διαπλεκόμενο, είναι κάτι πολύ περισσότερο και δομικότερο: αποτελεί προϊόν και έκφραση του πελατειακού κράτους και των διαπλεκόμενων συμφερόντων. Αυτή είναι η αλήθεια. Με τα σημερινά κόμματα και το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό, η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από τον βούρκο όσα «πακέτα ΔΝΤ» και αν επιβληθούν. Η λύση είσαι εσύ έλληνα «πολίτη», μαζί και το πρόβλημα. Στα χέρια σου βρίσκεται η τύχη όλων μας. Εάν δεν γυρίσεις την πλάτη στους πάτρωνές σου ή σε αυτούς που στηρίζεις καθώς θεωρείς ότι μόνον αυτοί γνωρίζουν τα μυστικά της διακυβέρνησης, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή ως χώρα και κοινωνία.

Η εξέλιξη της μεταπολίτευσης έδειξε επακριβώς την ποιότητα αυτών που επέλεγες για να μας κυβερνούν, την ικανότητά τους στην διαχείριση των κοινών, το επίπεδο της εντιμότητάς τους και την ευρύτερη πολιτισμική και πολιτική τους συγκρότηση. Να τους χαίρεσαι! Και μαζί με αυτούς ας «χαιρόμαστε» όλοι μαζί τις πέντε οικογένειες που με μαφιόζικο τρόπο ελέγχουν και μανουβράρουν ολόκληρο το σύστημα. Αυτοί, μέσω κυρίως των ΜΜΕ που ελέγχουν, διαμορφώνουν τους όρους νομιμοποίησης ενός καθεστώτος που εσύ επιβραβεύεις στις εκλογές. Αυτοί συγκροτούν τους μηχανισμούς αναπαραγωγής ενός ημιθανούς πολιτικού συστήματος και τούτοι είναι που κεφαλαιοποιούν την ψήφο σου, την οποία όμως δεν απευθύνεις αμέσως σε αυτούς. Τόσα χρόνια υπερψηφίζεις τους νταβάδες, δίνοντας όμως την ψήφο σου σε αυτούς που κατά κανόνα προεκλογικά καταγγέλλουν τους νταβάδες, για να συνεργασθούν άψογα μαζί τους από την επόμενη μέρα που αναλαμβάνουν κυβερνητικές ή ακόμη και …αντιπολιτευτικές αρμοδιότητες. Δεν είναι οξύμωρο, είναι εντελώς φαιδρό!

Στα χέρια σου βρισκόμαστε, λοιπόν, όλοι «πολίτη», τώρα που τελείωσαν τα μυθεύματα και ξεγυμνώθηκαν τα ψέματα, οι απάτες και οι αυταπάτες. Τώρα, που πάλι το καθεστώς προσπαθεί να συστήσει, κάπως άτσαλα ομολογουμένως, νέους μύθους, καθώς παρατηρείται να γίνεται μεγάλη προσπάθεια τελευταία από ποικίλους παράγοντες να συνδεθεί η τύχη της Ελλάδας με την τύχη του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Νότου. Δυστυχώς, όσοι δεν επιθυμούν σκοπίμως να διαμορφώσουν αυτή την εικόνα για να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις που προκαλούνται ως αποτέλεσμα του «Ελληνικού ναυαγίου», κάνουν λάθος.

Η τύχη της Ελλάδας, αγαπητοί φίλοι, διαχωρίστηκε ήδη από την τύχη της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιταλίας, με οικονομικούς αλλά και πολιτικούς όρους και θα έπρεπε να το έχετε προσέξει όσοι μελετάτε την Ευρωπαϊκή πολιτική, τις Ευρωπαϊκές πολιτικές και την εξελισσόμενη μορφή της Ευρωπαϊκής Διακυβέρνησης.

Η χώρα μας, επανατοποθετείται τώρα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά στην Βαλκανική και αντιμετωπίζεται ως μια ξεχωριστή περίπτωση στην Ευρωζώνη, με την έννοια ότι βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση που προβλέπεται να καταλήξει στην «ευθυγράμμισή» της μεσοπρόθεσμα με την Βουλγαρία, την ΠΓΔΜ και την Αλβανία, σε ότι αφορά φυσικά στην διάρθρωση επιμέρους πτυχών του εθνικού της συμφέροντος και της κοινωνικής της ταυτότητας. Δεν είναι χώρος εδώ για να επεκταθώ σε αυτό, αξίζει όμως ίσως να σημειώσω, ότι η προοπτική αυτή έγινε ορατή σε όσους ασχολούμαστε με τις Ευρωπαϊκές Σχέσεις, αμέσως μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου Siemens και τους σχετικούς χειρισμούς από γερμανικής και αμερικανικής πλευράς και αργότερα με την ανάληψη της αμερικανικής προεδρίας από τον Ομπάμα.
Τότε έγινε το μεγάλο deal μεταξύ γερμανών και αμερικανών: ανταλλάχτηκε η Βαλτική με τα Νότια Βαλκάνια. Μέχρι τον Οκτώβριο θα δείτε πρακτικά τι ακριβώς εννοώ.

Και ως προς αυτή την δραματική εξέλιξη, που δεν είναι άσχετη από την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ, πρέπει «πολίτη» να συναισθανθείς τις ευθύνες σου. Ως προς αυτό βέβαια δεν φταις, αλλά αν συνεχίσεις να υποστηρίζεις το σύστημα του δικομματισμού θα ..φταις για όσα θα μας συμβούν από εδώ και εμπρός.

Σε ότι αφορά στην «πρότασή» μου, δηλώνω ότι δεν διαθέτω και ούτε θέλω να διαθέτω πολιτική πρόταση. Ασκώ κριτική και όχι πολιτική. Ανοίγω χώρο προβληματισμού και όχι χώρο και χρόνο για την άσκηση εξουσίας. Άλλωστε τέτοιο πράγμα δεν κάνουν ούτε οι επαγγελματίες πολιτικοί μας, οι οποίοι δεν ντρέπονται αντί να ανοίξουν οι ίδιοι χώρο για τα ελληνικά συμφέροντα διεθνώς, να ζητούν από τους άλλους να κάνουν αυτοί την δουλειά για χάρη μας! Δώστε μας, καλέ, λίγο χρόνο για να σας δείξουμε ότι γίναμε καλά παιδιά, τα οποία να αξίζουν της εμπιστοσύνης σας! Να, κάπως έτσι πέθανε και η πολιτική στον τόπο μας, ας την ξαναανακαλύψουμε!
http://activistis.gr

Ο καπιταλισμός είναι το πρόβλημα

Είπαν πολλά αλλά σιγά σιγά σε πείσμα των δημοσιογραφούντων κατά παραγγελία ο κουρνιαχτός καταλαγιάζει.
Υποτίθεται ότι το πρόβλημα το είχε η νότια Ευρώπη: τα PIGS των ρατσιστών που θέλουν όλους εμάς... ρατσιστές.
Αλλά τότε γιατί... τρέχει η Δανία, το... Άβαλον του καθ' ημάς Γιωργάκη;
Αρχικά μάς έλεγαν ότι το πρόβλημα είναι ελληνικό (και εννοείται, είχαμε συλλογική ευθύνη, ξέρουν από Καλάβρυτα και Δίστομα οι Γερμανοί, όπως ξέρουν από βόμβες κατά αμάχων οι Αμερικανοί) μετά μάς είπαν ότι είναι μεσογειακό και κατόπιν "αποδέχτηκαν" ότι είναι πρόβλημα της Ευρώπης.
Περιέργως πάντως ο Ομπάμα -που στην αρχή έτριβε απλώς τα χέρια του καθώς ο καθ' ημάς δικός του έστρωνε το χαλί προβλημάτων για όλη την Ευρώπη- άρχισε να ζητεί τη λήψη μέτρων για να μην υπάρξουν περαιτέρω προβλήματα.
Οπότε; Ίσως τα πράγματα είναι λίγο απλούστερα χωρίς αυτό να σημαίνει λιγότερο δραματικά για τους ανθρώπους του μεροκάματου.

Η όλη ιστορία είναι μία ακόμη μεταφορά πόρων από τους πολλούς στους λίγους.
Την προηγούμενη δεκαετία είχαμε τα χρηματιστήρια και τις αποδέλοιπες 'πυραμίδες'. Τα έχασαν οι πολλοί και τα τσέπωσαν οι λίγοι.

Μετά, όταν πάλι "φρέναρε" το σύστημα αναζητήθηκαν άλλοι πόροι.

Δεν υπήρχαν πλέον αποταμιεύσεις για να "μεταφερθούν' σε άλλες τσέπες. Αναζητήθηκαν λοιπόν άλλα "κονδύλια".

Ο,τι "κοινωνικό" γίνεται "πόρος προς αναδιανομή".

Ποια Υγεία; Ποια Πρόνοια; Ποια Παιδεία;

Όλα πρέπει να πάψουν να υπάρχουν για να κερδίσουν -άλλη μια φορά- οι παράγοντες του συστήματος.
Η ενθυλάκωση όλων των πόρων που διατίθονταν στο κοινωνικό σύνολο είναι το καινούργιο "δέρας" για τις ελίτ.

Ένα σύστημα ζούγκλας, στα όριά του.

Ο ωφελιμισμός (εννοείται των ολίγων) στα όριά του.

Δηλαδή, το σύστημα που υπάρχει στα όριά μας!

Αυτοί μας ζητάνε τα πάντα, ας μην τους αφήσουμε να μας πάρουν και τις λέξεις.

Το σύστημα που τα κάνει όλα αυτά δεν είναι "ουδέτερο", δεν είναι "από θεού", δεν είναι "χωρίς όνομα". ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ονομάζεται.

Αν μας "πάρουν" τις λέξεις, αν μας υποχρεώσουν να "αυτολογοκρινόμαστε" έχουν κάνει το αποφασιστικότερο βήμα για να μας τα πάρουν όλα.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ λοιπόν. Αυτό που "ξεχνούν" συνήθως τα ΜΜΕ, αυτό που το λένε με άλλα λόγια, αυτό που δεν θέλουν να ομολογήσουν ότι είναι δυστυχία για τους πολλούς και ευτυχία για τους λίγους.
Και αυτό το ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ σύστημα πρέπει να ανατραπεί.

Αντίθετα όμως από ότι φαίνεται να πιστεύει η αριστερά "μας", η πολιτική ανατροπής δεν είναι δεδομένη και οπωσδήποτε δεν την "περιγράφουν" καν, με τις "προτάσεις" τους, τα κόμματα που σήμερα δηλώνονται αριστερά στην Ελλάδα.

Αυτό (η ανυπαρξία αριστερής πρότασης ανατροπής) είναι το μεγάλο πρόβλημα σήμερα

Ο συνασπισμός της σαπίλας και των επιπλέοντων φελλών

Η ΕΠΟΧΗ μας απεχθάνεται την ενότητα της σκέψης, τη γενικευμένη σκέψη. Τρομάζει μπροστά στη σύνθεση.
Τις αποσυνθετικές συνέπειες αυτού του βαθιά σηπτικού καπιταλιστικού φαινομένου υφίστανται καθημερινά η επιστήμη, η τέχνη, η πολιτική, κάθε κοινωνική λειτουργία, η ίδια μας η κοινωνική υπόσταση και ανθρώπινη ύπαρξη, η ζωή μας σε όλες τις εκφάνσεις της. Παντού κυριαρχεί το ειδικό και το μερικό, συνακόλουθα και το μέτριο, και αυτό πνιγμένο μέσα στις πνιγηρές αναθυμιάσεις της γενικευμένης σήψης…
Η γεροντική αυτή κατάπτωση έχει οδηγήσει την κοινωνία σε πλήρες αδιέξοδο. Ολόκληρη η κουλτούρα βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης: Από τα οικονομικά της θεμέλια έως τις υψηλότερες σφαίρες της ιδεολογίας.
Από τα πιο ανησυχητικά φαινόμενα είναι η τυποποίηση, η διάσπαση και ο τεμαχισμός της σκέψης, η συναισθηματική αφυδάτωση, ο ναρκισσιστικός υπολογισμός, η νέα ειδωλολατρία του καταναλωτικού θεάματος και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ των ηλιθίων, των αδίστακτων, των πωρωμένων σάπιων…
Αναφορικά με την πολιτική, αυτή υποφέρει ιδιαίτερα από το κοινωνικό, αποσυνθετικό ξεχαρβάλωμα.
Εδώ τα πάντα έχουν υποκατασταθεί από τη μικρολογία, το κουτσομπολιό, τις άχρωμες διαμάχες, τη φλύαρη ασυναρτησία, τις τηλεοπτικές τελετουργίες και την παρανοϊκή αυθάδεια των κυβερνητικών και κομματικών μάνατζερ.
Δεν υπάρχουν πλέον πολιτικοί. Υπάρχουν μόνο μάνατζερ του χρήματος και λακέδες των διεθνών και εγχώριων «νταβάδων».

Η ζωή μας δεν καταδυναστεύεται μόνο από την ηδονή των μύθων, των σκανδάλων, των γαργαλιστικών σεναρίων και του θεάματος.

Κατακλυζόμαστε από την ανοησία, τη χυδαιότητα, την αναισθησία και τον αυθάδη κομπασμό της μπόχας των ποικίλων παρασίτων της εξουσίας.

Είναι τόσο νοσηρή η κατάσταση η οποία δεν καθιστά απλώς τους επιπλέοντες φελλούς κυρίαρχους, αλλά συνασπίζει την παρασιτική σαπίλα σε μια γραφειοκρατική, πολιτική, δημοσιογραφική και πνευματική κάστα πωρωμένης δικτατορικής αυθάδειας.

Μόνο σε μια τέτοια εποχή βαθιάς παρακμής και νοσηρά εκφυλιστικής θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια κακουργηματική αυθάδεια σαν και αυτή του Μαντέλη και του Τσουκάτου: Να ομολογούν ξεδιάντροπα ότι χρηματίστηκαν και να μη γίνεται σεισμός, να μην εξεγείρονται οι πέτρες, να μην πέφτει άμεσα ο πέλεκυς της τιμωρίας και ακόμα να μην παραιτείται κανένα πολιτικό γουρούνι…

Μόνο σε μια τέτοια εποχή βαθιάς αποσύνθεσης θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια αλαζονική και θηριώδης υποκρισία των πολιτικών, δημοσιογραφικών και πνευματικών γουρουνιών της συνασπισμένης συντεχνίας των παρασίτων.

Καμώνονται τις μωρές παρθένες! Ουρλιάζουν τώρα για τους κλέφτες, ενώ τα πάντα γνώριζαν εδώ και χρόνια και το χειρότερο: Αυτοί οι κλέφτες είναι σαρξ εκ της σαρκός τους, ανήκουν στο ίδιο «συνδικάτο», ένα «συνδικάτο» που όλοι ζούνε παρασιτικά και θησαυρίζουν από τις ποικίλες λαμογιές και πολυεδρικές κλεψιές.



Δεν είναι μόνο ο Μαντέλης και ο Τσουκάτος. Είναι όλος ο πολιτικός και κομματικός υπόκοσμος, καθώς και όλη η κάστα της συνασπισμένης σαπίλας (δημοσιογράφοι και διανοούμενοι) που έχει καταληστεύσει τον ελληνικό λαό και έχει βουτηχτεί μέσα στη ληστεία, τη λαμογιά και κάθε είδους βρωμιά…

Το παίζουν τώρα εισαγγελείς οι βρώμικοι, για να διασώσουν το σάπιο καθεστώς τους και τον εαυτό τους και για να εξαπατήσουν με κάποιες βροντερές, και επιλεκτικές «αποκαλύψεις» τον ελληνικό λαό, ετοιμάζοντας το νέο αναπαλαιωμένο πολιτικό σκηνικό που θα είναι πάλι οι ίδιοι ή άλλα «τέκνα» του συστήματος: Του συστήματος του χρήματος και της βρωμιάς. Το χρήμα εξ ορισμού είναι η πηγή κάθε βρωμιάς…

Η κυβέρνηση Σημίτη και ιδιαίτερα ο ίδιος ο Σημίτης γιατί μένουν στο απυρόβλητο;

Ο Μαντέλης και ο Τσουκάτος απλοί ιδιώτες ήταν; Δεν ήταν κορυφαίοι στη κυβέρνηση των «εκσυγχρονιστών»;

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο σημερινός πρωθυπουργός, στα κορυφαία επιτελεία της κυβέρνησης Σημίτη δεν ήταν;

Πώς είναι δυνατόν από όλο αυτό το «συνδικάτο» να επικεντρώνεται η σαπίλα και ο χρηματισμός μόνο σε δύο αποδιοπομπαίους τράγους;

ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ γιατί στο ίδιο ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ «συνωστίζονταν». Τα ίδια κάνανε ΟΛΟΙ. Το καθεστώς τους δεν μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς το λιπαντικό της «μίζας». Αυτό το «λιπαντικό» το είχαν επιβάλλει οι ίδιοι σε όλο το βάθος και εύρος της κοινωνίας, το είχαν καταστήσει «σύστημα» «νέων αξιών»…

ΟΤΑΝ επιβάλεις στην κοινωνία το τζόγο, τον εύκολο πλουτισμό, την απληστία, τις μίζες, όλων των ειδών της βρωμιές και τις διαστροφές, είναι αυθάδεια απάτης, υποκρισίας και βλακείας να ουρλιάζεις για δύο πιάτα άπλυτα…

Πάνω σε κάποια «άπλυτα πιάτα» θα στήσει, η «συνασπισμένη σαπίλα» της πολιτικής και δημοσιογραφικής αλητείας, το χορό της σκανδαλολογίας, της καταναλωτικής λαγνείας των μύθων και του θεάματος.

Είναι τέτοια η έπαρση και η θρασύτητα της βλακείας των συνασπισμένων παρασίτων, που πιστεύουν οι άμοιροι ότι θα ξεγελάσουν για άλλη μια φορά των ελληνικό λαό και θα διασωθούν στέλνοντας κάποιους στο «Γουδί»…

Το έργο, όμως, αυτό το έχει ξαναδεί ο ελληνικός λαός πάρα πολλές φορές.

Γνωρίζει ότι μετά από «καθάρσεις» και …Γουδιά έρχονται πολλαπλάσιες συμφορές…

Το σύστημα αυτό, το καπιταλιστικό, βρίσκεται σε τόσο προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης που καμία μανούβρα και καμία νέα απάτη δεν μπορεί να το σώσει…

ΜΑΝΤΕΛΗΣ

Αν δεν κάνουμε τον θρασύ Μαντέλη...

...να κλάψει με λυγμούς,

θα είμαστε ανάξιοι να λεγόμαστε Έλληνες.

Σε μια χώρα, την οποία καθημερινά κάποιοι τη "βιάζουν" και αμφισβητούν τα κυριαρχικά της δικαιώματα, εξαιτίας της άθλιας οικονομικής της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει, έρχονται οι πολιτικοί —που την οδήγησαν στην αθλιότητα— και βγάζουν τη "γλώσσα" στους θεσμούς της. Κόβονται οι συντάξεις των φτωχών εργαζομένων, οι οποίοι είχαν την "αφέλεια" να πληρώνουν μια ζωή ασφαλιστικές εισφορές, για να έρθουν οι κλέφτες και να τους "δουλέψουν" κατά πρόσωπο. Να τους κοροϊδέψουν με τον πιο επαίσχυντο τρόπο. Μιλάμε για πραγματική ύβρη.

"Χορηγίες αγνώστων ευεργετών"… λάμβανε ο Μαντέλης. Ο Μαντέλης με το θράσος του απατεώνα —που για τον οποιονδήποτε λόγο αισθάνεται ασφαλής— μπορεί να "βαπτίζει" τη διαφθορά όπως θέλει, αλλά για τον νόμο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ναι μεν ο Μαντέλης μπορεί να αισθάνεται ασφαλής και να παριστάνει τον "νονό", αλλά ο νόμος τα χρήματα αυτά τα αντιλαμβάνεται ως διαφθορά. Από τη στιγμή που ο Μαντέλης, ως φορέας πολιτικής εξουσίας, είχε "δοσοληψίες" με την εταιρεία, η οποία τον "επιχορήγησε", υπάρχει διαφθορά. Τα χρήματα, που λαμβάνει από μια εταιρεία, με την οποία έκλεινε ο ίδιος κρατικές συμφωνίες, όπως και να τα "βαπτίζει" ο ίδιος, είναι "λάδωμα".

Άποψή μας είναι ότι ο Μαντέλης δεν είναι ασφαλής με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που δεν ήταν ασφαλής ο Πινοσέτ, ο οποίος, ναι μεν είχε εξασφαλίσει την ασυλία από τον εθνικό νόμο της Χιλής, αλλά "έμπλεξε" με τον διεθνή νόμο, όταν βγήκε εκτός της πατρίδας του. Με τον νόμο patriot, ο οποίος είχε σχέση με τον εντοπισμό των "μαύρων" χρημάτων, τα οποία προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες, όπως είναι η διαφθορά, τα ναρκωτικά κλπ..

Εξαιτίας εκείνου του νόμου μπορούσε να συλληφθεί ο Πινοσέτ για οικονομικά εγκλήματα, τα οποία είχαν "παραγραφεί" από τη Βουλή της Χιλής. Οικονομικά εγκλήματα …όμοια με αυτά του Μαντέλη. Του Μαντέλη, ο οποίος διαρκώς ταξιδεύει στο εξωτερικό και ως εκ τούτου κινδυνεύει.

Αυτό, το οποίο μας ενδιαφέρει στο σημείο αυτό, είναι κάτι άλλο. Άσχετα με τον εμετικό νόμο, ο οποίος απαλλάσσει τον Μαντέλη, υπάρχει ένα θέμα με τα "απόνερα" της εγκληματικής του δραστηριότητας. Γιατί; Για έναν πολύ απλό λόγο. Ο Μαντέλης —δυστυχώς για τον ίδιο— εκτός από διεφθαρμένος κινδυνεύει ν' αποδειχθεί ότι ήταν και βλάκας. Στις βρομοδουλειές του έμπλεκε και τα παιδιά του. Τα ενήλικα παιδιά του. Άρα; Άρα, αν αποδειχθεί το προφανές …ότι, δηλαδή, αυτά τα χρήματα που λάμβανε ήταν προϊόντα εγκλήματος, τότε οι αποδέκτες τους είναι στο σύνολό τους εγκληματίες. Είναι τα παιδιά του ανάμεσα στους αποδέκτες;

Μπορεί λοιπόν ο θρασύς Μαντέλης να έχει εξασφαλίσει τον "πισινό" του αλλά όχι κι αυτούς των παιδιών του. Στο σημείο αυτό πρέπει η δικαιοσύνη να σπεύσει και να εκτελέσει το καθήκον της. Πρέπει άμεσα να συλληφθούν τα παιδιά του για κατοχή και χρήση προϊόντων εγκλήματος. Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα. Ο ίδιος ο Μαντέλης το ομολόγησε και το ίδιο επιβεβαιώνουν και τα ευρήματα των ερευνών. Τα "βρόμικα" χρήματα της Siemens μπήκαν σε λογαριασμό, στον οποίο πλήρη εξουσία είχε η κόρη του. Τα "βρόμικα" αυτά χρήματα πλήρωσαν τα δίδακτρα των ενήλικων —εγκληματιών με βάση τον νόμο— παιδιών του. Να συλληφθούν άμεσα.

Αυτά, τα οποία βλέπουμε να συμβαίνουν στην Ελλάδα, είναι τρομερά. Οι διεφθαρμένοι όλων των τύπων και ειδών εκτός από τέτοιοι είναι και βλάκες. Το είχαμε πει παλαιότερα και στην περίπτωση Καράβελα της Siemens. Βλάκες ήταν όλοι τους. Ήταν λάθος τους —είχαμε πει από τότε— που ενέπλεκαν τα παιδιά τους στις βρομοδουλειές τους. Ήταν τόσο αφελείς ή σίγουροι για τις "πλάτες" που τους προστάτευαν, που μετέτρεπαν τα παιδιά τους σε συνενόχους του. Μια βλακεία ανείπωτη και εκκωφαντική σε όλους τους τομείς. Στην ίδια βλακεία έχει περιπέσει και ο Μαντέλης.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης μερικά πράγματα. Είναι κατ’ αρχήν βλάκας αυτός ο οποίος εμπλέκεται σε υποθέσεις διαφθοράς, γιατί, από τη στιγμή που το κάνει, στην πραγματικότητα παύει να έχει πατρίδα. Παύει να έχει σπίτι και γίνεται ένας δυνάμει "νομάδας" της παρανομίας. Πρέπει ανά πάσα στιγμή να είναι έτοιμος να εξαφανιστεί από το φυσικό του περιβάλλον, γιατί οι τιμωρίες, οι οποίες προβλέπονται στις περιπτώσεις αυτές, είναι ανυπόφορες για τον θνητό άνθρωπο —παλαιότερα τους εκτελούσαν—.

Είναι ακόμα πιο βλάκας, όταν, για να φτιάξει περιουσία, επενδύει τα κλοπιμαία μέσα στην ίδια τη χώρα στην οποία εμπλέκεται. Τα κλοπιμαία τα διατηρείς πάντα σε μια κατάσταση τέτοια, που είτε αυτά να μπορούν να σε "ακολουθούν" όπου πηγαίνεις είτε να μπορείς να πας να τα "βρεις" μακριά από εκεί που σε ψάχνουν.

Αυτά όλα σε γενικές γραμμές αφορούν εκείνον, ο οποίος εμπλέκεται σε υποθέσεις διαφθοράς. Τι γίνεται όμως με εκείνους, οι οποίοι όχι μόνο έχουν την αθλιότητα να εμπλακούν σε τέτοιες υποθέσεις, αλλά είναι τόσο ηλίθιοι που μπλέκουν σ' αυτές και τα παιδιά τους; Δεν μιλάμε για κοινούς βλάκες, αλλά για ηλιθίους, οι οποίοι χρίζουν ειδικής μελέτης. Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για την υπόθεση Καράβελα και την φέρνουμε σε αντιπαραβολή με αυτήν του Μαντέλη.

Ο Καράβελας πήρε ένα αεροπλάνο και "σώθηκε". Ο Μαντέλης πήρε έναν "αεροπλανικό" νόμο και επίσης "σώθηκε". Γιατί στην πρώτη περίπτωση συνελήφθησαν οι κόρες του Καράβελα για τους "βρόμικους" τραπεζικούς λογαριασμούς και σήμερα η ίδια δικαιοσύνη δεν συλλαμβάνει τα παιδιά του Μαντέλη; Αυτά τα ενήλικα παιδιά του Μαντέλη δεν ήταν συνδιαχειριστές με δικαίωμα υπογραφής σ' ό,τι αφορά τους "βρόμικους" λογαριασμούς; Αυτά τα ενήλικα παιδιά του Μαντέλη δεν είχαν γνώση ότι με αυτά τα "βρόμικα" χρήματα πληρώθηκαν οι σπουδές τους;

Αυτά τα ενήλικα —και άρα υπεύθυνα για τον νόμο— παιδιά δεν ήταν εκείνα, τα οποία αποδέχθηκαν τα προϊόντα των εγκλημάτων του, απολαμβάνοντας την "ασυλία" του πατέρα τους. Αυτά τα ενήλικα παιδιά δεν ήταν εκείνα, τα οποία εξασφάλισαν τις πανάκριβες υπερατλαντικές σπουδές με τα κλοπιμαία του κλέφτη πατέρα τους; Αυτά τα ενήλικα παιδιά δεν ήταν εκείνα, που έκαναν ζωή VIP με τα χρήματα της διαφθοράς; Αυτοί οι ενήλικοι εγκληματίες δεν ζούσαν σαν μεγιστάνες με τα χρήματα που λείπουν από τα ταμεία και άρα από τις συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων; Τι περιμένει η δικαιοσύνη και δεν συλλαμβάνει αυτούς τους εγκληματίες; Πώς είναι οι εγκληματίες για την ελληνική δικαιοσύνη; Πράσινοι με κέρατα;

Κατάλαβε ο αναγνώστης πώς μπορείς να κάνεις κάποιον να κλαίει με λυγμούς; Με ενεργοποίηση του νόμου Patriot μπορείς να αναγκάσεις το σκουπίδι της διαφθοράς να κρυφτεί στις "Μπανανίες" τύπου Αζερμπαϊτζάν. Με τη σύλληψη των παιδιών του μπορείς να τον κάνεις να κλαίει μέχρι αφυδατώσεως. Η Δημοκρατία είναι πολύ οπλισμένη, για να τη δουλεύει ο κάθε Μαντέλης.

Τραϊανού Παναγιώτης

Αρχηγός του ΕΑΜ. Β’

ΥΓ.

Επειδή, εξαιτίας της διαφθοράς, βάλλεται από παντού η Δημοκρατία, χρήσιμο είναι να πούμε το εξής: Δεν νομιμοποιούνται οι φασίστες του ΚΚΕ να κατηγορούν τη Δημοκρατία, παριστάνοντας τους τιμητές της. Για να μην απορούν οι αναγνώστες πώς φτάσαμε έως εδώ, ας δει τις δηλώσεις του σταλινικού Παφίλη του σταλινικού ΚΚΕ. Να δει αυτούς, που παριστάνουν τους τιμητές της Δημοκρατίας και κόπτονται για την εύρυθμη λειτουργία της. Να δει αυτούς, οι οποίοι την παρουσιάζουν σαν ένα απλό καπιταλιστικό σύστημα. Να δει τους "ιερείς" των γνωστών "ναών" της Δημοκρατίας και της διαφάνειας.

Τον Μαντέλη τον χαρακτηρίζει …"δείγμα" ενός καπιταλιστικού συστήματος που "σαπίζει". Αυτό το είπε ένας οπαδός ενός σταλινικού συστήματος —όπως αυτά που ονειρεύεται το ΚΚΕ—, το οποίο όχι απλά "νοσεί", αλλά ήδη "πέθανε" από τη διαφθορά. Ενός συστήματος, του οποίου όλα τα σταλινικά στελέχη —ομοϊδεάτες του Παφίλη— συνέθεσαν τη "μαφία" των κρατών τους. Ενός συστήματος, στο οποίο ανήκε και το Αζερμπαϊτζάν, που πληρώνει τις υπηρεσίες του Μαντέλη. Πρώην σταλινικοί και νυν μαφιόζοι είναι οι εργοδότες του Μαντέλη. "Παπαρήγες", που μπήκαν στην "ελεύθερη" αγορά, είναι όλοι τους. Πιθανόν γνωστοί και φίλοι των ΚΚΕδων από τις πολλές "διεθνείς", όπου συμμετείχαν για να "σώσουν" τον κόσμο.

Οι λογαριασμοί του Μαντέλη άνοιξαν. Να δούμε πότε θ' ανοίξουν κι αυτοί του ΚΚΕ. Δεν σπούδασαν μόνον τα παιδιά του Μαντέλη στα Κολέγια των ΗΠΑ. Και άλλων "δημοκρατών" τα παιδιά σπούδασαν εκεί με χρήματα, τα οποία δεν γνωρίζουμε από πού προέρχονταν. Έτσι δεν είναι Παφίλη της Αλέκας; Ο "Ρόκος" έχει αδέρφια και στον Περισσό …Να μην το ξεχνάμε.

" Κ Α Λ Λ Ι Κ Ρ Α Τ Η Σ "

" Κ Α Λ Λ Ι Κ Ρ Α Τ Η Σ "

Καθαρά "άνωθεν" εντολή

για μια πρωτοφανούς μεγέθους

επιχείρηση αφελληνισμού της χώρας

με τελικό στόχο τη διάλυσή της.

Το ελληνικό κράτος είναι ένα "σκάφος", το οποίο διατηρεί τη "ρότα" του μέσα στην ιστορία μόνον για όσο διάστημα εξασφαλίζει την ύπαρξή του και άρα δεν διαλύεται. Αυτήν τη δυνατότητα την εξασφαλίζει μόνον για όσο διάστημα εξασφαλίζει τη "μνήμη" του. Η συλλογική ελληνική "μνήμη" είναι η "μνήμη" των κυττάρων του. Η μνήμη των κοινοτήτων του. Ο ελληνισμός επιβίωνε μέσα στους αιώνες, γιατί κάποιοι αισθάνονταν μόνιμα Έλληνες —επειδή ήταν Αθηναίοι, Σπαρτιάτες Μυκηναίοι αλλά και Σιατιστινοί και Αμπελακιώτες και Σφακιανοί ή Καστελιώτες—. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει Ελλάδα όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, αν δεν υπάρχει η ελληνική "μνήμη" της κοινωνίας της Σιάτιστας, των Σφακιών, των Αμπελακίων, των Μυκηνών, του Καστελίου και χιλιάδων άλλων μικρών αλλά ζωντανών κοινωνικών "κυττάρων", τα οποία είναι έμπειρα στον αγώνα τους για την επιβίωση μέσα στο χρόνο.

Κύτταρα μικρά ή μεγάλα και τα οποία —άσχετα αν ονομάζονται Δήμοι ή Κοινότητες— έχουν αποκτήσει "ανοσία" στην απειλή του χρόνου. Κύτταρα, τα οποία επιβίωναν πολύ εύκολα ακόμα και στις πιο δύσκολες για τον ελληνισμό εποχές. Κύτταρα, τα οποία επιβίωναν ακόμα κι όταν δεν τα χρηματοδοτούσε καθόλου και κανένα κράτος. Κύτταρα, τα οποία μέσα στους αιώνες "παρήγαγαν" τοπικούς ή ακόμα και εθνικούς ευεργέτες και από τότε που άρχισαν να χρηματοδοτούνται "παράγουν" μόνον λαμόγια. Κύτταρα, τα οποία μπορούν να επιβιώσουν ακόμα και με την αυτοχρηματοδότηση των δομών τους αν παραστεί ανάγκη. Το έχουν κάνει άπειρες φορές στο παρελθόν και δεν βλέπουμε τον λόγο που δεν θα μπορούσαν να το επαναλάβουν και στο μέλλον.

Η ελληνική κοινωνία, δηλαδή, δεν είναι ένας άμορφος "χυλός" ανθρώπινων ψυχών, που εντάσσονται σε σύνολα ανάλογα με τις οικονομικές δυνατότητες του εκάστοτε κρατικού συστήματος. Η ελληνική κοινωνία είναι ένα σύνολο ελληνικών κοινωνιών, οι οποίες επιβιώνουν μέσα στον χρόνο με τις δικές τους ιδιομορφίες. Είναι ένα "λιθόκτιστο" "κάστρο" μέσα στο οποίο η κάθε μικρή κοινωνία είναι ένας σκληρός "λίθος", που συμμετέχει ενεργά σ' αυτήν τη "δομή". Ένας ιδιαίτερος "λίθος", του οποίου η ελληνική "σκληρότητα" δίνει μακροβιότητα στο ελληνικό "κάστρο". Με αυτόν τον τρόπο πορευόταν η Ελλάδα μέσα στους αιώνες και αυτή ήταν η απόδειξη ότι αυτό το μοντέλο αυτοδιοίκησης ήταν πετυχημένο.

Σήμερα αυτό το πετυχημένο μοντέλο αμφισβητείται και επιχειρείται μια "ισοπέδωση" των πάντων. Όμως, αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι τυχαίο, γιατί τα τυχαία είχαν στη διάθεσή τους ολόκληρους αιώνες για να εμφανιστούν. Οι ελληνικές "κοινότητες" ήταν αυτές οι οποίες επιβίωσαν μέσα στον χρόνο και όχι τα διοικητικά "βιλαέτια" των κατά καιρούς κυρίαρχων Αγάδων. Οι "λίθοι" επιβίωσαν και όχι οι αυθαίρετες διοικητικές "ξυλοκατασκευές", που εξαφανίστηκαν σαν "σκόνη". Σήμερα με τον "Καλλικράτη" οι σύγχρονοι "Αγάδες" επιχειρούν να στήσουν και πάλι τέτοιες νέες διοικητικές "κατασκευές". Αυτό συμβαίνει, γιατί απλούστατα αυτό βολεύει την Νέα Τάξη. Την Τάξη, η οποία μισεί την έννοια του "έθνους" και του "εθνικού κράτους". Όλοι αυτοί μισούν την έννοια της "ελληνικότητας". Μισούν την έννοια που μας συντηρεί ως λαό. Μισούν την "ιδιαιτερότητα" των μικρών ελληνικών κοινωνιών, οι οποίες δίνουν μακροβιότητα στην ελληνική κοινωνία.

Αυτοί είναι οι στόχοι των "αφεντικών" των Ραγκούσηδων. Στόχος τους είναι να μετατρέψουν την ελληνική κοινωνία σε μια άμορφη και ουδέτερη νεοταξική "σούπα". Στόχος τους είναι να βάλουν τους Έλληνες σε μια άμορφη διοικητική δομή, προκειμένου να τους "αποκολλήσουν" από τη συλλογική τους "μνήμη". Να αποκολλήσουν τους Έλληνες από τη γη της ιδιαίτερης πατρίδας τους, για να μην διατηρούν τις αντιστάσεις τους στις νεοταξικές αλλαγές. Αλλαγές, οι οποίες προβλέπεται να εντάξουν "βιαίως" μέσα στις κοινωνίες τους και τους σημερινούς λαθρομετανάστες. Αυτό είναι το ζητούμενο. Σε χώρους νέους, άγνωστους και κενούς από πλευράς μνήμης για τους τοπικούς πληθυσμούς, θα λειτουργήσουν άψογα τα νέα συμβούλια ένταξης μεταναστών. Σε χώρους άγνωστων και ψυχρών τοπικών αρχών θα αντιμετωπίζονται οι πάντες ως ξένοι και άρα πραγματικά επωφελημένοι θα είναι μόνον οι πραγματικά ξένοι.

Αυτούς τους μικτούς πληθυσμούς θα τους "ομογενοποιήσουν" σε νέους σχηματισμούς, οι οποίοι δεν είναι αποτελέσματα πολιτιστικών ή εθνικών ζυμώσεων, αλλά καθαρά αποτελέσματα οικονομοτεχνικών μελετών. Θα τους "ομογενοποιήσουν" με κριτήρια αγοράς και αντιμετωπίζοντάς τους σαν καταναλωτές. Αυτοί είναι οι στόχοι τους. Δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι, οι οποίοι "οραματίστηκαν" τον Καλλικράτη, είναι οι ίδιοι που σπρώχνουν και τον νέο εθνοκτόνο νόμο περί πολιτικών δικαιωμάτων των μεταναστών.

Όλοι αυτοί έχουν ως στόχο να διαγράψουν από τη μνήμη των Ελλήνων όχι απλά ότι είναι Έλληνες μέσα σε ελληνική κοινωνία, αλλά άνθρωποι, οι οποίοι μεγάλωσαν μέσα σε οικογένειες. Γιατί; Για να πάνε και να ξεπουλήσουν τα πάντα. Για να μην συνδέονται οι πληθυσμοί με τη γη, η οποία θα ξεπουληθεί σε ξένους Για να μην αντιδρά κανένας στο ξεπούλημα της εθνικής και άρα της "οικογενειακής" μας περιουσίας. Άνθρωπος, ο οποίος δεν αντιδρά στο ξεπούλημα της οικογενειακής του περιουσίας, δεν θα μπορεί να σκεφτεί ως Έλληνας και ν' αντιδράσει στο αντίστοιχο ξεπούλημα της εθνικής μας περιουσίας. Γι' αυτόν τον λόγο μάς θέλουν σαν καταναλωτικά ζώα. Ζώα με άγρια ένστικτα, τα οποία σκέφτονται μόνον την έννοια του στενού προσωπικού τους συμφέροντος. Ό,τι δεν κατάφεραν να μας πάρουν οι Οθωμανοί μέσα σε τετρακόσια χρόνια, σκοπεύουν να μας τα πάρουν αυτοί μέσα σε τετρακόσιες μέρες.

Αυτοί είναι οι στόχοι των αυθαίρετων "οραματιστών" των νέων κοινωνικών μοντέλων. Των νεοταξιτών κοινωνικών "διανοουμένων" τύπου Ραγκούση, του οποίου η μέχρι τώρα διοικητική "σκέψη" περιοριζόταν στο να εξυπηρετήσει ένα "αίτημα" του τύπου …"πιάσε ένα μπιφτέκι με διπλή ντομάτα". Αυτό είναι ο Ραγκούσης. Ένας "κομματάνθρωπος", ο οποίος μεταλλάχθηκε, για να "παρακολουθήσει" την Νέα Τάξη. Μια εύπλαστη "κατασκευή" του κομματικού "σωλήνα". Μέχρι τώρα τα αφεντικά των κομμάτων διέταζαν αυτούς τους "κομματανθρώπους" να κομματικοποιήσουν το κράτος και σήμερα τα ίδια αφεντικά τούς ζητάνε να το διαλύσουν.

Κάποτε όλους αυτούς τους έβαζαν να φέρονται αντεθνικά στο πνεύμα της ιδεολογίας και στο όνομα του "κομματικού" συμφέροντος και σήμερα τους βάζουν να κάνουν το ίδιο στο πνεύμα της ελεύθερης οικονομίας και στο όνομα του οικονομικού συμφέροντος. Ο Ραγκούσης αυτόν τον "δρόμο" τον βάδισε μέχρι τέλους. Μέχρι ενός σημείου ζούσε άνετα ως αφισοκολλητής του κόμματος και στη συνέχεια ανακάλυψε την ελεύθερη οικονομία ως επιχειρηματίας της σαλάτας.

Αν δεν ήταν κομματικός σφουγκοκολάριος, ακόμα θα περιφερόταν στην Πάρο με τη σαγιονάρα. Ως κομματόσκυλο έζησε μια εύκολη ζωή. Όλη του η ζωή ήταν το κομματικό παρακράτος του ΠΑΣΟΚ. Από την ΠΑΣΠ στην ΠΑΣΠ και από εκεί πάλι στην ΠΑΣΠ. Όταν δεν σήκωνε τα βρακιά των πασοκικών αξιωματούχων, ξεσκόνιζε τα σακάκια τους. Όταν οι ιδεολογίες "πέθαναν", ο κομματάνθρωπος ανακάλυψε την ιδιωτική οικονομία και έφτασε μέχρι το ύψος της βάσης της. Ούτε έναν πόντο παραπάνω. Μπιφτέκια τύλιγε ο "επιστήμονας" Ραγκούσης μέχρι να τον "ανακαλύψει" ο Giorgo. Ούτε καν "ραγκούσικα" μπιφτέκια. Franchising μπιφτέκια, για να φάει στις σίγουρες πλάτες των άλλων.

Αυτός ο άνθρωπος έρχεται τώρα να "διαλύσει" τη χώρα. Να "σβήσει" τη "μνήμη" της κοινωνίας της. Ο σαγιονάρας του ΠΑΣΟΚ. Ο μπιφτεκάνθρωπος του Αιγαίου. Επειδή ακριβώς είναι τέτοιος, ανάλογη είναι και η σκέψη του. Ένας τέτοιος άνθρωπος μόνον για "παράδες" μπορεί να μιλάει και αυτό κάνει. "Κουκιά" ξέρει να μετράει και να απαντάει σε απλά αριθμητικά ερωτήματα, τα οποία άπτονται της έννοιας του συμφέροντος. Απόδειξη αυτού του οποίου λέμε είναι ότι δεν έχει επιχειρήματα να υπερασπιστεί το "όραμά" του. Συνέχεια επιχειρηματολογεί γύρω από την έννοια του κόστους. Πόσο θα μας κοστίσει και τι "ρέστα" θα πάρουμε. Ποτέ δεν μας εξήγησε τι ακριβώς επιδιώκεται ως κέρδος από τον Καλλικράτη. Κέρδος εθνικό, πολιτισμικό, πολιτιστικό ή άλλο.

Ας μας πει το οποιοδήποτε άλλο κέρδος, που μπορεί να προκύψει για τους Έλληνες και εμείς απλά δεν το φανταζόμαστε. Να μάθουμε ως Έλληνες πού θα μας εξυπηρετήσει αυτό το σχέδιο. Πού θα μας εξυπηρετήσει συλλογικά ως κοινωνία ή ατομικά ως πολίτες. Πού θα μας "ανυψώσει" εθνικά ή πολιτισμικά. Πού θα μας βελτιώσει ως πολίτες και ως ανθρώπους. Πού θα μας "θωρακίσει" ως λαό μέσα σε έναν κόσμο, ο οποίος απειλεί λαούς και πολιτισμούς με αφανισμό, εφόσον τους βάζει σχεδόν με τη βία στη μηχανή του "κιμά" της παγκοσμιοποίησης. Το μόνο που μας λένε είναι πόσα χρήματα θα "γλιτώσουμε". Είναι δυνατόν να επιχειρείται πλήρης και εκ βάθρων αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας και το μόνο επιχείρημα, που να τη στηρίζει, να είναι οικονομικής φύσεως;

Αυτό υπό τις παρούσες συνθήκες έχει την εξήγησή του. Αυτός και όλοι όσοι κρύβονται πίσω από αυτόν, εκμεταλλεύονται τώρα την άσχημη οικονομική κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, προκειμένου να περάσουν στον λαό εκβιαστικά διλήμματα …Να μειωθούν τα έξοδα …Να αυξηθούν τα έσοδα. Αναρωτιόμαστε λοιπόν εμείς …τι άνθρωποι είναι αυτοί, που στη ζωή τους υπάρχουν μόνον έσοδα και έξοδα; Πώς σκέφτονται άραγε τέτοιοι άνθρωποι; Όλα τα μετράνε με τα ευρώ; Μόνον τα χρήματα υπάρχουν σ' αυτήν τη ζωή; Αν δηλαδή ο Ραγκούσης δεν τα βγάζει πέρα με τα μπιφτέκια, θα βγάλει στη "βίζιτα" τη γυναίκα του; Γιατί δεν μοιράζει τα παιδιά του σε ανάδοχες οικογένειες, για να περιορίσει τα έξοδά του; Κέρδη θα βγάλει από όλες αυτές τις κινήσεις. Δημοφιλής σε όλη την Πάρο θα γίνει.

Πως μπορεί να σταματήσει

η λαίλαπα του Καλλικράτη;

Ο "Καλλικράτης" τους εξυπηρετεί όλους αυτούς, κυρίως εξαιτίας της δυνατότητας που δίνει σε κάποιους "ανώτερους" ανθρώπους —του τύπου των μελών της λέσχης Μπίλντεμπεργκ— να απειλούν την πατρίδα μας με διάλυση. Σ' αυτήν του τη δυνατότητα βρίσκεται η όλη "στήριξη" που απολαμβάνει. Αν για κάποιον λόγο το "σχέδιο" Καλλικράτης στερηθεί αυτήν τη δυνατότητα εκβιασμού, δεν θα συνεχίσουν να το υπερασπίζονται με το πάθος που το κάνουν σήμερα. Αν δηλαδή θέλει κάποιος να σταματήσει τον "καρκίνο" του Καλλικράτη, θα πρέπει να γνωρίζει πού θα πρέπει να τον "χτυπήσει". Πού να τον "χτυπήσει", για να τον κάνει —αν όχι "άχρηστο" για τους νεοταξίτες— τουλάχιστον λιγότερο αποδοτικό, ώστε να τον εγκαταλείψουν.

Πού βρίσκεται η παρανομία του Καλλικράτη; Πού βρίσκεται η "αχίλλειος πτέρνα" του; Η παρανομία του και άρα η αδυναμία του βρίσκεται στην αιρετή θέση των Περιφερειαρχών.

Η θέση αυτή είναι "εκκωφαντικά" παράνομη, γιατί απλούστατα δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα και δεν σέβεται το Πολίτευμα που αυτό το Σύνταγμα περιγράφει. Στην πραγματικότητα αυτή η ιδιόμορφη θέση όχι απλά δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα, αλλά στην κυριολεξία διαλύει το Πολίτευμά μας. Η κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει, όταν θα υπάρχουν "παράλληλα" επίπεδα αντιπροσώπευσης των πολιτών. Όταν κάποιοι θα αντιπροσωπεύονται ως Έλληνες από τους Βουλευτές και ταυτόχρονα θα αντιπροσωπεύονται ως Μακεδόνες ή Κρητικοί ή Θράκες από τους αντίστοιχους Περιφερειάρχες. Δεν προβλέπεται από το Σύνταγμά μας αιρετός "αντιπρόσωπος" πολιτών, που να είναι ισχυρότερος από τον βουλευτή. Δεν προβλέπεται κατακερματισμός της ενιαίας κρατικής εξουσίας σε "άθροισμα" περιφερειακών εξουσιών. Δεν προβλέπεται να μοιράζονται κοινοί εθνικοί πόροι —όπως είναι ο ΦΠΑ ή ο φόρος εισοδήματος Φυσικών και Νομικών Προσώπων— με ειδικά περιφερειακά "κριτήρια".

Ο Πρωθυπουργός της χώρας ασκεί την εκτελεστική εξουσία με βάση την "εντολή" του ελληνικού λαού και δεν είναι απλά ο "προϊστάμενος" του "σώματος" των Περιφερειαρχών, οι οποίοι παίρνουν ειδικές "εντολές" από "ειδικούς" Έλληνες. Το ελληνικό κράτος είναι ενιαίο "μόρφωμα" και δεν είναι μια "χαλαρή" συνομοσπονδία ημιαυτόνομων περιφερειών. Ο "Καλλικράτης" απειλεί ευθέως το ελληνικό κράτος με "καντονοποίησή" του και άρα με διάσπασή του. Ο "Καλλικράτης" δημιουργεί μικρούς "Πρωθυπουργούς" ισχυρότερους από ολόκληρες ομάδες βουλευτών. Παράνομους "Πρωθυπουργούς", οι οποίοι απειλούν το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Ο "Καλλικράτης" με την αναδιανομή των κοινών εθνικών πόρων απειλεί την ελληνική κοινωνία με "στρέβλωση" και μακροπρόθεσμα με διχασμό.

Αν κάποιος θέλει να "σταματήσει" τον "Καλλικράτη", θα πρέπει να τον "καταγγείλει" στα συνταγματικά δικαστήρια. Θα πρέπει να κριθεί η συνταγματικότητά του και αυτό για τον "Καλλικράτη" είναι ένα αξεπέραστο εμπόδιο. Ο "Καλλικράτης" θα μας απειλεί μόνον για όσο διάστημα η άγνοια των Ελλήνων πολιτών θα τον προστατεύει. Μόνον για όσο διάστημα δεν κρίνεται η παρανομία του από την Ελληνική Δικαιοσύνη. Στα δικαστήρια θα αποκαλυφθεί ότι το δημιούργημα του Ραγκούση είναι πιο σάπιο από τα μπιφτέκια του. Στα δικαστήρια θα ηττηθούν οι σύγχρονοι ανθέλληνες γενίτσαροι. Οι λακέδες της Νέας Τάξης. Οι ξεδιάντροποι δωσίλογοι. Τουλάχιστον οι προηγούμενοι είχαν μια στοιχειώδη ντροπή και φόβο και φορούσαν κουκούλες. Οι σημερινοί ούτε αυτό δεν κάνουν …Είναι απόλυτα σίγουροι για την ισχύ των αφεντικών τους …Έξω από τη λέσχη Μπίλντεμπεργκ κάνουν τις ανακοινώσεις τους …Απ’ ευθείας στα αγγλικά μάς τις μεταφέρουν …Ούτε καν μεταφράζουν.

Τραϊανού Παναγιώτης

Αρχηγός του ΕΑΜ.Β’

ΥΓ.

Ο "Καλλικράτης" σε ένα πράγμα αποδεικνύεται χρήσιμος για τους Έλληνες. Είναι αποκαλυπτικός των όσων πραγματικά συμβαίνουν σ' αυτήν τη χώρα και δεν φαίνονται. Διαψεύδει με τον πιο απόλυτο τρόπο τον λαό, ο οποίος κατηγορεί τους πολιτικούς ότι είναι στο σύνολό τους διεφθαρμένοι. Διαψεύδει τον λαό, ο οποίος θέλει τη διαφθορά να είναι το αίτιο της υπολειτουργίας της Βουλής των Ελλήνων. Άδικα τους κατηγορούμε τους ανθρώπους. Ο "Καλλικράτης" αποδεικνύει ότι το αίτιο της υπολειτουργίας της Βουλής είναι η βλακεία και όχι η διαφθορά. Οι Βουλευτές είναι στην πλειοψηφία τους βλάκες και όχι διεφθαρμένοι. Δεν υπερασπίζονται τα συμφέροντα του λαού επειδή είναι βλάκες και όχι επειδή είναι διεφθαρμένοι. Η απόδειξη αυτού που λέμε είναι ότι δεν μπορούν να υπερασπιστούν ούτε τα δικά τους συμφέροντα. Είναι αξιολύπητοι οι άνθρωποι.

Θα πάνε σαν τα "πρόβατα" της κομματικής "στάνης" να ψηφίσουν το σχέδιο "Καλλικράτης". Μόνοι τους θα βγάλουν τα "μάτια" τους. Μόνοι τους θα υποσκάψουν τη δική τους θέση. Μόνοι τους θα μειώσουν τη δική τους εξουσία. Θα μετατρέψουν τους εαυτούς τους σε παρατρεχάμενους και σφουγκοκολάριους των νέων πανίσχυρων "καλλικρατικών" Περιφερειαρχών. Θα "διορίσουν" —και μάλιστα παρανομώντας— τα δικά τους αφεντικά. Θα βοηθήσουν αυτούς, τους οποίους σε άλλη φάση θα έπρεπε να πολεμάνε με όλα τα μέσα. Θα "αυτοκτονήσουν", ευθυγραμμισμένοι με την κομματική γραμμή. Θα νομιμοποιήσουν "έγχρωμους" ψηφοφόρους, οι οποίοι μελλοντικά θα στηρίξουν "έγχρωμους" εκπροσώπους τους. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη βλακείας, τότε τι είναι; Όταν σε "δουλεύει" ένας Γιωργάκης, όχι τα συμφέροντα ενός λαού δεν μπορείς να προστατεύσεις, αλλά πρέπει το κράτος να σου εξασφαλίσει συνοδό, για να περνάς τις διασταυρώσεις.

Ο Παπανδρέου και η καθαρίστρια

Γινεται λοιπον συνεδριαση στην Βουλη μετα την ανακοινωση των σκληρων οικονομικων μετρων και λεει ο Παπανδρεου οτι πρεπει να παρουν μετρα για την τονωση του ηθικου των βουλευτων για να μπορεσουν να κανουν την δουλεια τους καλυτερα। Λεει λοιπον οτι πρεπει να αλλαξουν τις μοκετες στην Βουλη απο κοκκινες να τις κανουν μπλε. Ψηφιζουν λοιπον και το αποφασιζουν. Προτεινει ο Σαμαρας να στολιστει η αιθουσα της Βουλης με ελληνικες σημαιες για να ενισχυθει το εθνικο φρονημα. Ψηφιζουν και το αποδεχονται. Προτεινει τελος ο Καρατζαφερης πριν απο καθε συνεδριαση της Βουλης να παιζει ο εθνικος υμνος.


Ψηφιζουν και αυτο και το κατοχυρωνουν. Οση ωρα ψηφιζουν τις αλλαγες, ειναι μια γριουλα, καθαριστρια στην Βουλη, που καθεται στην πορτα και κοιταει με απορια και απογνωση τον Παπανδρεου. Ο Γιωργος την βλεπει και αφου τελειωνει η ψηφοφορια, πηγαινει προς το μερος της και την ρωτα...."Γιαγιουλα, γιατι οση ωρα ψηφιζαμε για τις αλλαγες στην Βουλη εσυ με κοιτουσες με απορια???"

Και με ανεση η γριουλα απαντα "Πριν διοριστω με μεσο στην Βουλη, ημουν καθαριστρια σε ενα μπουρδελο. Οταν οι δουλειες δεν πηγαιναν καλα, αλλαζαμε τις πουτανες οχι τις μοκετες!"

Χίλιες φωνές

Πάνος Μουζουράκης και Σπύρος Γραμμένος

Στίχοι: Σπύρος Γραμμένος
Μουσική: Σπύρος Γραμμένος
Πρώτη εκτέλεση: Σπύρος Γραμμένος

Χίλιες φωνές χίλια τραγούδια
και χίλιοι μπάτσοι αγγελούδια
Και ένα σύνθημα γραμμένο σε έναν τοίχο
με έκανε απόψε να σκεφτώ αυτόν τον στοίχο

Γράφω αστεία τραγουδάκια για το έρωτα
μα κάτι ώρες βλέπω πράγματα ξενέρωτα
κι εκεί που είμαι αραχτός κι ερωτευμένος
Βλέπω του κράτους τον φρουρό
και μου χαλάει τον ειρμό ο γαμημένος

ήταν μια τρίτη στης πεντέμισι θυμάμαι
σε μια πορεία σε αντίκρισα στον δρόμο
μια με κοιτούσες στα κλεφτά
την άλλη σου ΄κανα ματιά
ήρθα κοντά και σε ακούμπησα στον ώμο

χίλιες φωνές χίλια τραγούδια
και χίλιοι μπάτσοι αγγελούδια
και ένα φτέρνισμα της διπλανής κύριας
χάλασε την σειρά που λες μιας διμοιρίας

και εγώ φωνάζω σ’ αγαπώ
και με κοιτάς και σε κοιτώ
και βλέπω κόλαση να γίνετε τριγύρω
και τι να γράψω τι να πω
τι να σου τάξω στον χαμό
θέλεις να πιάσω έναν μπάτσο να το δείρω;
Θες μια ασπίδα ένα γκλοπ
θες να ξηλώσω ένα στοπ
Θες να κεράσω μια ρετσίνα η λίγο γύρο

Μας κάνανε οι μπάτσοι ντου
Μες στην στιγμή του πανικού
Σ’ έχασα πάλι και μας ρίχναν δακρυγόνα
Δεν σε ξανάδα πουθενά
γίναν οι μέρες μου κενά
Και έπεσα πάλι με τα μούτρα στον αγώνα

Χίλιες φωνές χίλια τραγούδια
Και χίλιοι μπάτσοι αγγελούδια
Και ένας άχρηστος με κράνος και ασπίδα
Μας καταράστηκε μωρό μου όταν σ’ είδα

Η Συνωμοσία των Μετρίων...

Ένα τραγούδι επίκαιρο όσο ποτέ από τους Θανάση & Κώστα Γκαιφύλλια

Στίχοι: Θοδωρής Μανίκας
Μουσική: Θοδωρής Μανίκας
Πρώτη εκτέλεση: Thirty Dirty

Τις προάλλες που βρεθήκαμε κάποιοι γνωστοί
στο σπίτι ενός παλιόφιλου σοφού ποιητή
το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα βιβλίο
που είχε τίτλο ‘η Συνωμοσία των Μετρίων’
το πήρα και το άνοιξα στην πρώτη του σελίδα
διάβασα μερικές γραμμές και αμέσως είδα
να με κοιτάζουν πονηρά και να μου κλείνουν μάτι
αυτοί που χρόνια σέρνουν την ζωή μου στο κρεβάτι
αυτοί που όταν πηγαίναμε ακόμη στο σχολείο
αφήνανε για μένα το τελευταίο θρανίο
παλιοί αφισσοκολλητές και χθεσινοί ζαπάτα
που τώρα είναι οπλισμένοι με κινητό και κάρτα
που μάθανε να παίρνουνε το ξίγκι από την μύγα
να βγάζουνε τα πιο πολλά βάζοντας τα πιο λίγα
που βιάστηκαν να χτίσουν το εξοχικό στην Λούτσα
και σκόπιμα μπερδεύουνε την βούρτσα με την πούτσα

Η Συνωμοσία των Μετρίων
Η Συνωμοσία των Μετρίων

Μόλις το πήραν μυρωδιά πως έγιναν πολλοί
φτιάξανε όπως τους βόλευε τα πρέπει και τα μη
βάλανε τρικλοποδιά στο κάθε παλληκάρι
και κόψαν το ποδόσφαιρο στον Γιώργο Δελικάρη
μάθανε να έχουν το μυαλό στο κάτω τους κεφάλι
και να είναι ευχαριστημένοι με το μια οι άλλοι
να λένε ναι σε όλα με ένα κούνημα των ώμων
μικροπαρανομώντας με την βούλα και τον νόμο
καταχραστές της λογικής διαλέγουν νέες θέσεις
και οι συγγραφείς τα παίρνουνε παίρνοντας συνεντεύξεις
και οι γκόμενες των σαλονιών την πέσανε στα ούτια
μαγκέψανε βλέπεις οι φελλοί και δώσ’ του μακροβούτια
και δώσ’ του γέλιο και χαρά και ωσαννά και μπράβο
και ζήτω που περάσανε από την πόρτα και τον μπράβο
που έχουνε πολιτικούς σε σόου με μοντέλα
και σταρ εισαγγελέα που την βρίσκει στα μπουρδέλα.

Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων…
όρισε τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.

Πίσω από τα γραφεία τους έστησαν ζωούλες
σεξοπαρενοχλώντας ψαρωμένες μικρούλες
ξύλινες οι λέξεις τους στα αυτιά μου μόλις μπουν
ακούω μια φωνή να τραγουδά
‘Γιατί σιωπούν;’
γιατί σιωπούν τα αδέλφια μου λιώνοντας στην ψάθα
ελπίζοντας μόνο στου Λόττο την χρυσή εξάδα
γιατί ξεχνάνε πως δεν είμαστε για τεμενάδες
όχι γραικοί μα Έλληνες, Γιουνάν και όχι ραγιάδες
την ώρα που εσύ χόρευες πάνω σε ένα τραπέζι
πάνω από την χώρα στάχτη και ένα μαύρο πετιμέζι
μας έβαλες στο μάτι μα αντί να κλάψω
την Συνωμοσία των Μετρίων εδώ θα γράψω
εδώ θα γράψω την προσωπική μου ιστορία
εδώ που με έριξε του χρόνου η συγκυρία
εδώ που βάλανε φυλακή και τον Κολοκοτρώνη
και θίασο σκιών μας κάνανε πίσω από το σεντόνι.

Η συνωμοσία των μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.

Πήρα το θάρρος και έκανα μιαν ευχή και για σένα
που δεν νοστάλγησες ποτέ τίποτα και κανένα
ευχήθηκα λοιπόν να νοσταλγήσεις κάτι
από το να είναι της ψυχής σου το λεπτό το κομμάτι
που σου το πήρανε προκαταβολικά στα διόδια
για να γυρνάνε πίσω στην κορφή με τα πόδια
αλλά για να είναι στήριγμα των Μετρίων τις πλάτες
αφήνοντας στην άκρη τις αληθινές τις γάτες
τις τελευταίες φουρνιές του ανθρώπινου γένους
έχω πατήσει δύο σπόρους καλά ποτισμένους
και αν συνεχίσει ο κόσμος των Μετρίων την ρότα
ας είναι τα παιδιά μας που θα χτυπήσουν την πόρτα
με μια επανάσταση που δεν θα την δεις στις ειδήσεις
μα αν τύχει και βρεθείς κοντά της μπορεί να κερδίσεις
αυτό που χρόνια τώρα σου έχουν στερήσει
και με την Συνωμοσία των Μετρίων σου έχουν κρύψει.

Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας νομισματικής κρίσης

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Η κρίση της Ελλάδας και τα προβλήματα χρέους της Ισπανίας και της Πορτογαλίας εξέθεσαν τις εγγενείς αδυναμίες του ευρώ. Δεν καλύπτονται, όσες οικονομικές εγγυήσεις ή ρητορικές διαβεβαιώσεις κι αν δώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Έπειτα από 11 χρόνια ανέφελης πορείας, τα προβλήματα του διακανονισμού που γέννησαν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα έχουν γίνει κραυγαλέα προφανή

Η απόπειρα για την υιοθέτηση ενός ενιαίου νομίσματος για 16 ξεχωριστές και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους χώρες ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Η μετάβαση προς ένα ενιαίο νόμισμα σήμαινε πως τα επιμέρους κράτη μέλη έχαναν τη δυνατότητα να ελέγχουν τη νομισματική πολιτική και τα επιτόκιά τους και να τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία προκειμένου να απαντούν στις εθνικές οικονομικές συνθήκες. Σήμαινε επίσης πως η συναλλαγματική ισοτιμία της κάθε χώρας δεν μπορούσε πια να ανταποκρίνεται στις σωρευτικές επιπτώσεις των διαφορών παραγωγικότητας και των τάσεων της παγκόσμιας ζήτησης.
Επιπλέον, το ενιαίο νόμισμα εξασθενεί τα σήματα της αγοράς που σε διαφορετική περίπτωση θα προειδοποιούσαν μια χώρα ότι τα δημόσια ελλείμματά της γίνονταν υπερβολικά. Και σε περίπτωση που μια χώρα με υπερβολικά δημόσια ελλείμματα πρέπει να αυξήσει τη φορολογία και να μειώσει τις δαπάνες, όπως κάνει τώρα η Ελλάδα, η απορρέουσα συρρίκνωση του ΑΕΠ και η εμφανιζόμενη ανεργία δεν είναι δυνατόν να περιοριστούν από μια νομισματική υποτίμηση ικανή να αυξήσει τις εξαγωγές και να περιορίσει τις εισαγωγές.
Τότε πώς έγινε και στις ΗΠΑ λειτούργησε το ενιαίο νόμισμα παρά τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις 50 Πολιτείες; Ήταν τρεις βασικές προϋποθέσεις – οι οποίες απουσιάζουν στην Ευρώπη – που επέτρεψαν στις ΗΠΑ να λειτουργήσουν στη βάση ενός ενιαίου νομίσματος: η κινητικότητα της εργασίας, η ευελιξία των μισθών και η ύπαρξη μιας κεντρικής δημοσιονομικής αρχής.
Όταν έκλεισαν οι κλωστοϋφαντουργίες και οι βιομηχανίες υποδημάτων στις βορειοανατολικές Πολιτείες της Αμερικής, οι εργάτες κινήθηκαν δυτικά, όπου αναπτύσσονταν νέοι παραγωγικοί κλάδοι. Οι άνεργοι εργάτες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας όμως δεν μπορούν να μετακινηθούν προς τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες ζώνες της Ευρώπης, εξαιτίας των αποκλίσεων στη γλώσσα, την ιστορία, τη θρησκεία κ.λπ. Συν τοις άλλοις, η ευελιξία των μισθών στις ΗΠΑ σήμαινε ότι η σημαντικά χαμηλότερη αύξηση των μισθών στις Πολιτείες όπου υπήρχε αποβιομηχάνιση συντελούσε στην προσέλκυση και στη παραμονή άλλων επιχειρήσεων στην περιοχή. Τέλος, με βάση το αμερικανικό δημοσιονομικό σύστημα, λιγότερο από τα δύο τρίτα της συνολικής φορολογίας συγκεντρώνεται σε επίπεδο Πολιτειών, επομένως υπάρχουν αυτόματες και ουσιαστικές καθαρές δημοσιονομικές μεταβιβάσεις πόρων σε Πολιτείες όπου τα εισοδήματα κινούνται πτωτικά.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έπρεπε να ορίζει τη νομισματική πολιτική για την Ευρωζώνη σαν σύνολο, ακόμη και αν η συγκεκριμένη πολιτική ήταν εντελώς ακατάλληλη για ορισμένα κράτη μέλη. Όταν η Γερμανία και η Γαλλία δοκιμάζονταν από χαμηλή ζήτηση στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, η ΕΚΤ προχώρησε σε δραστική μείωση των επιτοκίων. Η μείωση αυτή βοήθησε τη Γερμανία και τη Γαλλία, αλλά τροφοδότησε τις φούσκες της αγοράς ακινήτων στην Ισπανία και την Ιρλανδία. Η πρόσφατη κατάρρευση αυτών των φουσκών οδήγησε σε δραστική κάμψη της οικονομικής δραστηριότητας και σε σημαντική αύξηση της ανεργίας και στις δύο αυτές χώρες. Η εισαγωγή του ευρώ, με το χαμηλό πληθωρισμό που συνεπάγονταν, οδήγησε σε δραστική πτώση των επιτοκίων στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες που πριν είχαν υψηλά επιτόκια. Οι χώρες αυτές υπέκυψαν στον συνακόλουθο πειρασμό για αύξηση του κρατικού δανεισμού, με αποτέλεσμα την άνοδο της αναλογίας του κρατικού χρέους προς το ΑΕΠ σε άνω του 100% για την Ελλάδα και την Ιταλία.
Έως πρότινος οι αγορές ομολόγων αντιμετώπιζαν τα κρατικά ομόλογα όλων των χωρών της Ευρωζώνης ως εν δυνάμει ισότιμα, χωρίς να ζητούν επιπλέον επιτόκια από τις χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος, ως τη στιγμή που εμφανίστηκε η πιθανότητα μιας στάσης πληρωμών. Η ανάγκη για μείζονα δημοσιονομική προσαρμογή δίχως μια νομισματική υποτίμηση ικανή να αντισταθμίσει τις επιπτώσεις της, θα οδηγήσει τώρα την Ελλάδα και άλλες χώρες σε στάση πληρωμών, πιθανότατα μέσω κάποιου τύπου αναδιάρθρωσης του χρέους τους, με υποστήριξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Η προώθηση του ευρώ έγινε με το επιχείρημα ότι είναι απαραίτητο για το ελεύθερο εμπόριο ανάμεσα στα κράτη μέλη και με το σλόγκαν ‘Μια αγορά, ένα νόμισμα’. Στην πραγματικότητα όμως δεν απαιτείται ενιαίο νόμισμα, και ούτε καν σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία για την ανάπτυξη του εμπορίου. Το εμπόριο των ΗΠΑ με τους εμπορικούς εταίρους τους δεν παύει να αυξάνεται, παρά τα ανεβοκατεβάσματα των συναλλαγματικών τους ισοτιμιών. Η Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής έχει αυξήσει το εμπόριο μεταξύ του Καναδά, του Μεξικό και των ΗΠΑ, αν και οι χώρες έχουν ελεύθερα κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες. Παρομοίως συμβαίνει και με τις Ιαπωνία, Νότια Κορέα και τους άλλους μεγάλους εμπορικούς εταίρους της Αμερικής στην Ασία. Και εν τέλει μόνο 16 χώρες από τα 27 κράτη-μέλη της ζώνης ελεύθερου εμπορίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρησιμοποιούν το ευρώ.
Παρά τα προβλήματά του, το πιθανότερο είναι πως το ευρώ θα επιβιώσει της παρούσας κρίσης. Αλλά μπορεί του χρόνου τέτοια εποχή η Ευρωζώνη να έχει λιγότερα μέλη από ό,τι σήμερα. Είναι σαφές τώρα πια ότι ορισμένες χώρες έγιναν πρόωρα δεκτές στο ευρώ, ενώ είχαν ακόμη μεγάλα δημόσια ελλείμματα και υψηλή αναλογία χρέους προς ΑΕΠ. Επιπλέον, η δομή της βιομηχανίας ορισμένων χωρών και τα χαμηλά επίπεδα ανάπτυξης της παραγωγικότητά τους σημαίνει πως η σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία τις καταδικάζει σε όλο και μεγαλύτερα εμπορικά ελλείμματα.
Κατά τα άλλα, μπορεί να υιοθετηθεί κάποιος μηχανισμός ενισχυμένης εποπτείας και ελέγχου για τον περιορισμό των μελλοντικών δημοσίων ελλειμμάτων. Αλλά ακόμα και με λιγότερα κράτη μέλη ή και με ορισμένες αλλαγές στις διαδικασίες εθνικών προϋπολογισμών, το βασικό πρόβλημα του εξαναγκασμού πολύ διαφορετικών χωρών να ζουν με μια ενιαία νομισματική πολιτική και με σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία θα παραμείνει.
Πηγή

Ανοικτή επιστολή στον Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων δικαιωμάτων

from E F E N P R E S S - ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ by EFENPRESS

Τρίτη, 25 Μάιος 2010 10:00

• 
  
• 1
• 2
• 3
• 4

Εμφανίσεις: 120

Υπουργέ κ. Καστανίδη, διαβάστε καλά το άρθρο μου και πράξτε εν ονόματι του λαού.

Κύριε Υπουργέ της Δικαιοσύνης,

Σήμερα δεν ενδιαφέρει άμεσα το λαό, αν θα καταργήσετε το νόμο για την παραγραφή των εγκλημάτων των πολιτικών και αν θα καθιερώσετε την κοινή παραγραφή και γι' αυτούς. Αυτό είναι αυτονόητο πια, σωστά κάνετε, αλλά είναι για το αύριο, που επιβάλλεται οπωσδήποτε να γίνει. Σήμερα, άλλο θέλει -εδώ και τώρα- ο λαός : να παραπεμφθούν οι ένοχοι και επίορκοι πολιτικοί στη δικαιοσύνη.

Δεν μπορούν οι εγκληματίες να είναι ακόμα ελεύθεροι και να γυρνάνε στις τηλεοράσεις, κάνοντάς μας και μαθήματα ηθικής. Ο λαός είναι βαριά πληγωμένος, θιγμένος και δίκαια θυμωμένος. Μην θέλουν κάποιοι να επουλώσουν τις πληγές του λαού με προφάσεις και δικαιολογίες του τύπου: « Ή θα αλλάξουμε όλοι μαζί τη μοίρα της χώρας ή όλοι μαζί θα καταστραφούμε».

Η μοίρα...
του λαού και του τόπου δεν αλλάζει με ψευτοδιλήμματα, ούτε ο λαός θα επιτρέψει να καταστραφεί ο τόπος, επειδή το θέλουν κάποιοι. Η ευθύνη της καταστροφής δεν ανήκει στο σύνολο του λαού που πλήττεται σήμερα. Ανήκει σε ορισμένους πολιτικούς, που ήταν υπεύθυνοι για την άσκηση της πολιτικής της Χώρας και τη διαχείριση των οικονομικών του κράτους. Δεν είναι απλά εγκλήματα αυτά που διέπραξαν, αλλά είναι κακουργήματα σε βάρος ολόκληρου του λαού και όχι σε βάρος συγκριμένων προσώπων.

Στην εν λόγω περίπτωση, δεν ισχύει κανένας νόμος και καμιά συνταγματική διάταξη, που να παραγράφει εγκλήματα που τιμώρησαν και τιμωρούν σε έσχατη φτώχεια και πενία έναν ολόκληρο λαό. Είναι κακουργήματα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, που δοκιμάζεται σκληρά εξ αιτίας εκείνων που τους εμπιστεύτηκε με την ψήφο του -καλή τη πίστει- για να τού υπηρετούν τα συμφέροντά του. Αυτοί όμως, κατά παράβαση παντός κανόνος δικαίου και ηθικής, εξαπάτησαν με τρόπο δόλιο και καταστροφικό, έναν ολόκληρο λαό.

Αλήθεια, θα μείνουμε στη στερεότυπη νομικίστικη άποψη και αντίληψη ορισμένων νομικών ότι τάχαέχουμε 'κράτος δικαίου' και νόμους, που έχουν παραγραφεί τα εγκλήματά τους; Σ' ένα δημοκρατικό πολίτευμα, ένα κράτος δεν είναι μόνο «κράτος δικαίου», δηλαδή που έχει γραπτούς νόμους, αλλά πρέπει να είναι ταυτόχρονα και «Δίκαιο κράτος».
Δεν πρέπει να εμπαίζεται ο λαός με την βαρύγδουπη φράση: Έχουμε κράτος δικαίου'. Ναι, αυτό σωστό είναι, αλλά δεν λέμε και το άλλο ότι το «κράτος δικαίου» πρέπει ταυτόχρονα να είναι και «Δίκαιο κράτος», αλλιώς, αν δεν είναι και «Δίκαιο κράτος», τότε δεν είναι και «κράτος δικαίου», αλλά «κράτος των ολίγων κρατούντων», που με τους νόμους τους, επιβάλουν τη δική τους αυθαίρετη θέληση, που δεν εκφράζει τη θέληση του λαού.
Έτσι, Το «κράτος δικαίου» των κρατούντων πολιτικών κατάργησε το «Δίκαιο κράτος» και με το «δίκαιο της άνομης ασυλίας και παραγραφής», οδήγησε στην δήθεν παραγραφή των εγκλημάτων τους.

Ο λαός βοά, στενάζει και βράζει και αγωνιωδώς περιμένει, τουλάχιστον τη δίωξη των ενόχων, των καταστροφέων της οικονομίας της Χώρας μας. Είναι κατάφωρα ένοχοι και πρέπει να δικαστούν, για κακουργηματικές πράξεις και ν' αφήσουν το γνωστό και βλακώδες σλόγκαν, που κυκλοφορούν: «Αναλαμβάνουμε τις πολιτικές μας ευθύνες».

Αφού αναλαμβάνετε τις πολιτικές σας ευθύνες να αναλάβετε και τις ποινικές σας, διότι όταν κλέβατε ή ανεχόσασταν την κλοπή και αρπαγή του δημοσίου χρήματος, πολιτικοί ήσασταν και με την ιδιότητα του πολιτικού εγκληματούσατε, έχοντας υπόψη σας το ατιμώρητο των πράξεών σας, που εσείς καθιερώσατε, με συνταγματική διάταξη, κατά παράβαση των θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος. Αν δεν διωχθούν ποινικά οι ένοχοι πολιτικοί, ο λαός θα τιμωρήσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Θα στραφεί επί δικαίων και αδίκων. Σας εφιστώ την προσοχή ότι δεν θα πρέπει ο λαός να οδηγηθεί σε πράξεις, που δεν θα ήθελε να πράξει, αλλά που όμως, εκ των πραγμάτων εξαναγκάζεται. Αν θέλετε εσείς, που έχετε σήμερα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και εξουσία, να προστατεύσετε τη Δημοκρατία, να παραπέμψετε οπωσδήποτε τους κακούργους στη δικαιοσύνη.Είναι απαίτηση του λαού.

Αφήστε τις εξεταστικές επιτροπές, που κάθε κόμμα βγάζει και το δικό του πόρισμα. Με πλειοψηφία της Βουλής, «έδοξε τη Βουλή και τω λαώ», να διαβιβαστούν οι φάκελοι, για εκείνους που θεωρούνται παραγεγραμμένα τα εγκλήματά τους με όλα τα στοιχεία, στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και να ζητήσετε, ως Βουλή, με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν, τη δίωξή τους. Ο λαός απαιτεί τη δίωξή τους και το δικαστήριο ας κρίνει εκείνο ως αρμόδιο αν λόγω παραγραφής, χαρίζονται τα κακουργήματά τους. Ο λαός θέλει να ξέρει ότι οι κακούργοι ουσιαστικά δεν είναι αθώοι, αλλά για τυπικούς λόγους δεν τιμωρούνται, οπότε ο λαός ξέρει να τιμωρεί.

Η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία της Βουλής θα πρέπει να αντιληφθεί τούτο:
Ή θα διωχθούν οι εγκληματίες πολιτικοί, ανεξάρτητα από κόμματα, διότι, με άμεσο δόλο,οδήγησαν τη Χώρα στην καταστροφή ή το πολιτικό σύστημα θα ανατραπεί από τη βάση του ίδιου λαού. Αν θέλετε -που πιστεύουμε ότι θέλετε- να υπερασπίσετε τη δημοκρατία, την Ελλάδα και το πολιτικό σύστημα, πρέπει να παραδώσετε στη δικαιοσύνη τους εγκληματίες εσχάτης προδοσίας της Χώρας.

Αυτά τα εγκλήματα - κακουργήματα δεν παραγράφονται, ούτε από τη συνείδηση του λαού, ούτε από το Σύνταγμα. Το άρθρο 86 του Συντάγματος και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, δεν καλύπτει τα κακουργήματα των επίορκων πολιτικών.

Δεν καλύπτει διότι η διάταξη του άρθρου 86 του Συντάγματος είναι μια ειδική διάταξη έναντι τωνθεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος,
όπως :
α) Το άρθρο 1 παρ. 3. «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους».
β) Το άρθρο 4 που ορίζει :
1. «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου».
2. «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις». Με βάση αυτή τη διάταξη του Συντάγματος δεν υπάρχει καμία
εξαίρεση για τους πολιτικούς, που είναι επαυξημένης ευθύνης πολίτες έναντι των άλλων απλών πολιτών.
γ) Το άρθρο 26 παρ. 3 «Η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια, οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού λαού».
δ)Το άρθρο 120 παρ. 4 «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία». Εν προκειμένω, υπάρχει βία των επίορκων πολιτικών ενάντια στο λαό, διότι ο λαός υποχρεώθηκε από τους καταστροφείς της ελληνικής οικονομίας να στερείται, σήμερα, των οικονομικών και κοινωνικών του δικαιωμάτων, που είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τα παραβιάζει.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, το ίδιο το Σύνταγμα αυτοαναιρείται στις διατάξεις του, οπότεισχύουν οι θεμελιώδεις έναντι των ειδικών ή εν πάση περιπτώσει, ας αποφανθούν τα δικαστήρια για την παραγραφή ή όχι.
Τι δουλειά έχει η Βουλή να ασχολείται με δικαστικά καθήκοντα;
Το Σύνταγμα διακρίνει τρεις ανεξάρτητες μεταξύ τους λειτουργίες, (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική),που δεν επιτρέπεται η μία να παρεμβαίνει στις αρμοδιότητες των άλλων.

Η Βουλή στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα δεν είναι Βουλή των κομμάτων, αλλά Βουλή των Βουλευτών, που εκπροσωπούν το λαό και όχι τα κόμματα. Το Σύνταγμα είναι σαφές και ορίζει ότι η δικαστική λειτουργία ασκείται αποκλειστικά από τα δικαστήρια και μάλιστα οι αποφάσεις εκδίδονται και εκτελούνται εν ονόματι του λαού, που σημαίνει πως τα δικαστήρια οφείλουν να αφουγκράζονται το λαό και να δικάζουν, σεβόμενα το περί δικαίου αίσθημα του λαού, γιατί ο νόμος και το Σύνταγμα δεν είναι γράμμα κενό, αλλά ουσία.
Το δίκαιο δεν είναι διαταγή άρχοντος, τύπου Λουδουβίκου: «Εγώ είμαι το κράτος» προς υπηκόους ή τυφλή υπακοή στη στερεότυπη φράση του νομοθέτη, αλλά πλαίσιο μέσα στο οποίο οριοθετείται η ουσία και η αληθής έννοια του δικαίου σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Το δίκαιο δεν είναι αφηρημένη έννοια στην εφαρμογή του, αλλά συγκεκριμένη και συνοδεύεται με τη λογική του αισθήματος δικαίου του ίδιου του λαού. Άλλωστε, γιατί υπάρχει ο λαός ;

Η εκτελεστική εξουσία, που έχει τη δεδηλωμένη του λαού, εάν αδυνατεί να εφαρμόζει το νόμο επειδή συναντά διάφορα νομικά κωλύματα και τερτίπια τότε μπορεί να προσφεύγει, σε ποιόν άλλον ; Στον κυρίαρχο λαό και να τον ρωτάει: Θέλει να δικαστούν οι επίορκοι πολιτικοί ή Όχι;

Η απόφαση του λαού νομιμοποιεί κάθε πράξη της κυβέρνησης, γιατί ο λαός είναι πάνω από το Σύνταγμα. Είναι κυρίαρχος και, ως κυρίαρχος, είναι το ζωντανό Σύνταγμα και όχι το κατεψυγμένο γράμμα του.
Στις πραγματικές Δημοκρατίες, ο λαός θεσπίζει τα Συντάγματα και τα καταργεί, όταν αυτά, με τις διατάξεις τους, καταργούν δικαιώματα του λαού.

Δεν έχει καμιά κυβέρνηση το δικαίωμα να καταργεί κεκτημένα δικαιώματα του λαού, όπως είναι η περικοπή της 13ης και 14ης σύνταξης και οι μειώσεις των μισθών πείνας και φτώχειας, κάνοντας το λαό από φτωχό ακόμα φτωχότερο.

Δεν μπορεί καμιά κυβέρνηση να δίνει αναδρομική δύναμη σε νεότερο αυστηρότερο νόμο, που καταργεί κεκτημένα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα, που αποκτήθηκαν με προγενέστερους νόμους. Βέβαια, οι αδικούμενοι πολίτες μπορεί να έχουν το δικαίωμα να προσφεύγουν στα δικαστήρια και να τους επιστρέφονται τα παρανόμως αφαιρεθέντα, όπως αυτό θα γίνει, αλλά αυτό δεν είναι σωστή πολιτική πράξη, διότι εξωθεί τους πολίτες να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη, για αυτονόητα πράγματα, που πρέπει να τα αντιμετωπίζει κάθε δημοκρατική κυβέρνηση.

Επιτρέπεται να κατηγορούνται απλοί υπάλληλοι για κακουργήματα που διαπράχθηκαν κάτω από την απειλητική καταπίεση των προϊσταμένων πολιτικών τους και οι ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων αυτών να έχουν το ακαταδίωκτο ;

Όλοι οι πολίτες δεν είναι ίσοι ενώπιον του νόμου ; Οι εγκληματίες, με τα λευκά κολάρα, μένουν ατιμώρητοι και την πληρώνουν οι αδύνατοι και ο λαός; Ντροπή και αίσχος! Τους εγκληματίες πολιτικούς ένα τους σώζει, να αποδεχθούν τα εγκλήματά τους και να ζητήσουν οι ίδιοι να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη για να αποδείξουν, αν πράγματι είναι καθαροί ή όχι. Θα το πράξουν όμως οι ουτιδανοί, ή ο λαός τότε έχει το πάνω χέρι και το λόγο;

Γράφει: Ιωάννης (Ίων) Καρακώστας, συγγραφέας, νομικός, π. Βουλευτής

Αθήνα, 22 Μαΐου 2010

Εξεγέρσεις βλέπει στην Ελλάδα ο Στίγκλιτζ

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• "Ούτε η Ελλάδα ούτε η Ισπανία δεν πρόκειται να βγουν από την κρίση αν η Ευρώπη δεν μπει ξανά σε ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης"
• Αυτή τη δήλωση – πρόβλεψη έκανε στην γαλλική εφημερίδα Le Monde ο αμερικανός οικονομολόγος (βραβείο Νομπέλ 2001), Τζόζεφ Στίγκλιτζ

Ο κ. Στίγκλιτζ δηλώνει αντίθετος στην γερμανική αντίληψη σύμφωνα με την οποία «οι χώρες που η οικονομία τους πάει άσχημα είναι υπεύθυνες οι ίδιες γι’ αυτό και οφείλουν να τα βγάλουν πέρα μόνες τους».
Για την Ελλάδα λόγου χάρη λέει ο ίδιος «το διαρθρωτικό της έλλειμμα είναι μικρότερο του 4%» Παραδέχεται βεβαίως ότι «η προηγούμενη κυβέρνηση με την βοήθεια της Goldman Sachs, φέρει ένα μέρος της ευθύνης για την κρίση» αλλά, το τονίζει ο ίδιος, «πριν και πάνω απ’ όλα είναι η διεθνής κρίση και η συγκυρία που οδήγησαν σε αυτή την οικονομική κατάσταση την Ελλάδα».
Όσο για την Ισπανία , αυτή «ήταν πλεονασματική πριν από την κρίση και δε μπορεί να κατηγορηθεί ότι εγκατέλειψε τη δημοσιονομική πειθαρχία. Βέβαια, η Ισπανία όφειλε να ήταν πιο προσεκτική και να είχε εμποδίσει τη δημιουργία της φούσκας στα ακίνητα». «Αλλά, σε τελευταία ανάλυση, είναι το ευρώ που επέτρεψε να γίνουν όλα αυτά, προσφέροντας επιτόκια πιο χαμηλά από αυτά που θα έβρισκε η Μαδρίτη αν δεν είχε το ενιαίο νόμισμα».
«Σήμερα, τονίζει ο κ. Στίγκλιτζ, «αυτές οι δύο χώρες δεν θα τα καταφέρουν εάν δεν επανέλθει η ευρωπαϊκή ανάπτυξη. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πρέπει να υποστηρίξουμε την οικονομία με επενδύσεις και όχι πνίγοντας την με προγράμματα λιτότητας».
Όσο για τη μείωση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ ο ίδιος θεωρεί ότι είναι «το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στην Ευρώπη.
Η Γαλλία κι ακόμη περισσότερο η Γερμανία θα επωφεληθούν πιο πολύ από αυτό. Αλλά η Ελλάδα και η Ισπανία, για τις οποίες ο τουρισμός είναι μια σημαντική πηγή εισοδήματος, θα έχουν κι αυτές όφελος». Ως προς τη «βιωσιμότητα του ευρώ» , ο ίδιος πιστεύει ότι αυτό «δεν απειλείται». «Είναι απόλυτα εφικτό να μην παρακμάσει». «Αλλά, αν συνεχίσουν έτσι (οι ευρωπαίοι) τίποτε δε μπορεί ν αποκλεισθεί». «Ακόμη κι αν πιστεύω ότι το πιο πιθανό σενάριο είναι αυτό της στάσης των πληρωμών (χρεοκοπία). Η ανεργία των νέων στην Ελλάδα πλησιάζει στο 30% ,στην Ισπανία ξεπερνά το 44%.
Μπορείτε να φαντασθείτε τι εξεγέρσεις θα γίνουν (σ’ αυτές τις χώρες) αν η ανεργία των νέων αυξηθεί στο 50% η το 60%. Θα έλθει μια στιγμή που η Αθήνα, η Μαδρίτη η Λισαβόνα θα αναρωτηθούν σοβαρά αν πραγματικά τις συμφέρει να συνεχίσουν την εφαρμογή του σχεδίου (πρόγραμμα λιτότητας) που τους έχουν επιβάλει το ΔΝΤ και οι Βρυξέλλες ή εάν θα τους ήταν πιο συμφέρον να αναλάβουν ξανά οι ίδιες τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής τους».
Πηγή