from fimotro by fimotro
Μεγαλύτερη του 80% είναι η πιθανότητα νέας υποβάθμισης της Ελλάδας από τον οίκο Moody's, όπως αναφέρεται σε σημερινή του ανακοίνωση...
Η Μoody's συνεχίζει στο ίδιο τροπάριο, την ώρα που οι δηλώσεις αμφισβήτησης των οίκων αξιολόγησης από κορυφαία ευρωπαϊκά στελέχη συνεχίζονται.
Αυτή τη φορά, η Moody's επικαλείται σαν αιτιολογία για την ενδεχόμενη υποβάθμιση, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ελληνική κυβέρνηση για να επιβάλλει τα μέτρα αναμόρφωσης των δημόσιων οικονομικών.
“Μια υποβάθμιση κατά πολλές βαθμίδες είναι πιθανή” αναφέρει η ανακοίνωση του οίκου τονίζοντας ότι το ενδεχόμενο αναβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας δεν είναι ρεαλιστικό για το άμεσο μέλλον.
“Το μέγεθος της υποβάθμισης εξαρτάται από την πιθανότητα που έχει ηΕλλάδα να ακολουθήσει τους όρους της Ε.Ε. και του ΔΝΤ και από το επίπεδο στο οποίο το χρέος θα σταθεροποιηθεί η θα αρχίσει να μειώνεται” καταλήγει η Moody's.
Παρασκευή 14 Μαΐου 2010
Επιχείρηση “Καθαρά Χέρια” Ποια πρέπει να καθαριστούν και ποιος θα τα καθαρίσει;
from ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ by ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ
Μερικές μόνο από τις δηλώσεις υψηλών πολιτικών προσώπων κατά τον τελευταίο μήνα:
«Κανέναν δεν μπορώ να υποχρεώσω σε αυτοσεβασμό, όπως και κανέναν δεν μπορώ να υποχρεώσω να διεκδικεί τον σεβασμό της κοινωνίας.» Χ. Καστανίδης, Υπουργός Δικαιοσύνης, 15.4.2010
«Πρέπει να παταχθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού, … πρέπει να πεισθεί ο λαός πως θα υπάρξει δικαιοσύνη» Κ. Παπούλιας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, 3.5.2010
«Το αίσθημα της ατιμωρησίας είναι διαλυτικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας», Γ. Παπανδρέου, Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης, 3.5.2010
«Αλλάζει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών» Χ. Καστανίδης, Υπουργός Δικαιοσύνης, 9.5.2010 Και μια έμμεση δήλωση:
Σ/Ν «Τροποποίηση του ν. 3213/2003, διατάξεων του Ποινικού Κώδικα που αφορούν εγκλήματα σχετικά με την Υπηρεσία και άλλες διατάξεις», Νομοθετική εργασία στη Βουλή των Ελλήνων, 12.5.2010
Τι άλλο φανερώνουν (και) αυτές οι δηλώσεις, πέρα από το ότι:
■ Υπάρχει φόβος ότι η κοινωνική αγανάκτηση για τα οικονομικά μέτρα μπορεί να μετατραπεί σε λαϊκή οργή και εξέγερση. Ένα τμήμα της κοινωνίας συνειδητά απαιτεί να λειτουργήσει επιτέλους το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, να συμπληρωθεί εκεί που χρειάζεται, ώστε να λογοδοτήσουν οι διαχειριστές του δημόσιου χρήματος και να μη συμψηφίζεται το εκάστοτε «χρηματιστήριο» με τα εκάστοτε «ομόλογα», καθώς το λογαριασμό πληρώνουν πάντα οι ίδιοι: οι πολίτες.
■ Το κύμα της οργής δεν εξαιρεί την παρούσα κυβέρνηση που έχασε πολύτιμο χρόνο με τις αμφιταλαντεύσεις της, τις δικαιολογίες «δεν μπορούσαμε να φανταστούμε το μέγεθος του προβλήματος» και τώρα φαίνεται να προσπαθεί να συνδέσει τα δύο θέματα: οικονομικά μέτρα αυστηρής λιτότητας και μάχη κατά της υψηλής κρατικής διαφθοράς, της υψηλής φοροδιαφυγής / φοροκλοπής.
Όλα αυτά, επειδή σήμερα κυριαρχεί το ποιος έφταιξε και το πώς φτάσαμε εδώ. Πρέπει να συνυπολογιστούν δύο συνιστώσες: α) οι πολιτικοί δέχονται σήμερα αυτό που τις προηγούμενες δεκαετίες με προκλητικότητα απέρριπταν («αν έχετε στοιχεία να πάτε στον εισαγγελέα» κλπ) και β) τα κόμματα εξουσίας έχουν μηδενικά περιθώρια επιλογής με δεδομένο τον καταλύτη των 110 δις ευρώ, που αν μας δοθούν εξ ολοκλήρου, θα διογκώσουν περαιτέρω το δημόσιο χρέος, ενώ οι εκταμιεύσεις των επόμενων δόσεων θα συνοδεύονται με νέα οικονομικά μέτρα. Τα μέτρα αυτά είναι από πιθανά ως βέβαια, ανάλογα με την αδυναμία της αναπτυξιακής πορείας της οικονομίας μας. Άρα, (στο υπάρχον οικονομικό πλαίσιο) δεν έχουμε το παραμικρό περιθώριο αποτυχίας. Αποτυχία σημαίνει στάση πληρωμών, έξοδο από τη ζώνη του ευρώ με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Υπό αυτές τις συνθήκες μονόδρομο αποτελεί ο κολασμός των σκανδάλων, ωστόσο τίθεται ένα ερώτημα: όταν μιλάμε για «διαφθορά» εννοούμε πρώτα και κύρια τα 10-20 μεγάλα σκάνδαλα της εικοσαετίας; Με άλλα λόγια: αν στους επόμενους μήνες ζήσουμε βατοπεδιάδα, ζημενσιάδα, πλαστογραφιάδα, μεγαλοφοροδιαφυγάδα κλπ, δεν θα ενδυναμωθεί η άποψη ότι η απασχόληση με την υψηλή διαφθορά έχει ως πιθανό αίτιο την αδυναμία της κυβέρνησης να πάρει δραστικά μέτρα εναντίον της «καθημερινότητας», δηλαδή της μικρομεσαίας διαφθοράς που εμπλέκει την πλειοψηφία των πολιτών στην καθημερινή της σχέση με το σύστημα υγείας, παιδείας, αυτοδιοίκησης, με τις πολεοδομίες, τις προσλήψεις στο δημόσιο κλπ; Είναι άραγε σωστή η προτεραιότητα στην αντιμετώπιση της διαφθοράς στη βάση του απόλυτου / ορατού οικονομικού μεγέθους; Βέβαια η παρούσα οικονομική κατάσταση οδηγεί λογικά στο κυνήγι πρώτα των «μεγάλων ψαριών». Και πάλι όμως υπάρχει θέμα. Έχει βάλει πολλές φορές ο πολιτικός ως θέμα συζήτησης τη σύγκριση των «ομολόγων» με τα φακελάκια στα νοσοκομεία, το «βατοπέδιο» με την κατάπτωση της δημόσιας παιδείας, το «χρηματιστήριο» με τους νεκρούς και αναπήρους των τροχαίων (βλ σύστημα εκπαίδευσης οδηγών), το «C4I» με τους σταζιέρ και τους ωρομίσθιους, τα «υποβρύχια» με την ασυλία των δημοσίων υπαλλήλων που τους παρέχουν τα αθωοδικεία τους (οι εικονικές ΕΔΕ) κλπ κλπ; Και προφανώς, εδώ δεν μιλάμε για την κατάταξη σκανδάλων στην κλίμακα Γκίνες, αλλά για την ανάδειξη του γεγονότος ότι η περιβόητη ανάπτυξη (από την οποία όλοι προσμένουμε την άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου) σχετίζεται καίρια με τον δραστικό περιορισμό της διαφθοράς, δηλαδή του πελατειακού κράτους. Το ταγκό του πελατειακού κράτους χορεύεται από δυο, (πωλητές χωρίς αγοραστές δεν υφίστανται) και η μια πλευρά είναι παράλογο να διεκδικεί μηδενική ευθύνη. Η άποψη «δεν έκλεψα, δεν τους ψήφισα, δεν πληρώνω» θα λειτουργήσει ως πίεση αποτελεσματικά και μακροχρόνια μόνο όταν υπάρχουν λιγότερα περιθώρια συμψηφισμών μεταξύ κοινωνίας και κρατικών παραγόντων.
Πόσο εύκολη δείχνει σήμερα η αλλαγή της ελληνικής νοοτροπίας;
Με αφορμή τον πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ επιχειρηματιών-πολιτικών, οι πολιτικοί και ο πρόεδρος της Βουλής επικαλούνται την προστασία της λειτουργίας των θεσμών, κατακρίνουν τη γενική απόρριψη του πολιτικού συστήματος και υποστηρίζουν τη δυνατότητά του στην αυτοκάθαρση. Σωστά. Οι πολιτικοί και ιδιαίτερα η κυβέρνηση που έχει την κεντρική ευθύνη, φαίνονται να ανταποκρίνονται κατ’ αρχήν στο γενικό αίτημα «αναζήτηση ευθυνών σε όσους κυβέρνησαν». Ωστόσο βρίσκονται αντιμέτωποι με τη δύναμη της αδράνειας, που δεν είναι άλλη από το «πολιτικό κόστος» (πελατειακό σύστημα στο επίπεδο επίδοσης της ψήφου των πολιτών κατά τις βουλευτικές / δημοτικές εκλογές) και την έκπτωση στη λειτουργία των θεσμών που ως συνέπεια έχει επέλθει.
Παράδειγμα: «Αναγκαστική και ασυνήθιστη, αλλά όχι αντισυνταγματική» χαρακτήρισε επίσημα η κυβέρνηση (7.5.2010) την διορθωτική τροπολογία του νόμου που είχε ψηφίσει η Βουλή για το μηχανισμό στήριξης της ελληνικής οικονομίας μόλις την προηγούμενη μέρα. Επειδή ό,τι προέβλεπε αυτή η τροποποίηση ούτε μπορεί να ξεχάστηκε, ούτε να προέκυψε ως απαίτηση του τελευταίου 24ώρου, προκύπτει το συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση δεν τόλμησε να εμφανίσει μια μέρα πριν τη δυνατότητα του εκάστοτε υπουργού οικονομίας να υπογράφει τις συμβάσεις δανεισμού, με τη Βουλή να περιορίζεται στο να ενημερώνεται και να συζητά. Προκύπτει λοιπόν μια διαπίστωση: πως η κυβέρνηση γκρεμίζει με το ένα χέρι ό,τι προσπαθεί να χτίσει με το άλλο, πως η κυβέρνηση ρέπει κατά περίπτωση στο τόσο κατακριθέν «ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό». Στην καλύτερη περίπτωση, φοβάται, τη στιγμή που δεν υπάρχουν περιθώρια χρόνου, ενώ αντιφάσκει με τρεις καταγγελίες της: για τις νοθείες κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος (2007, 2008) και για το σκόπιμο κλείσιμο της Βουλής ώστε να παραγραφούν αδικήματα υπουργών (καλοκαίρι του 2009).
Συνεπώς
Η ανάδειξη της «χαμηλής» διαφθοράς σε ίσο -αν όχι υψηλότερο- επίπεδο με την «υψηλή» διαφθορά σκοντάφτει προφανώς σε ένα σημείο: ότι η πρώτη αφορά τους πολλούς, η δεύτερη τους λίγους, η πρώτη κυρίως τους πολιτικούς, η δεύτερη κυρίως τους πολίτες. Ας αναρωτηθούμε: Ποιος είναι άραγε αυτός που σήμερα ανάγκασε τους πολιτικούς να παραδεχθούν κατ’ αρχήν την εικονική πραγματικότητα της «ισχυρής Ελλάδας» και τη διαφθορά κυβερνητικών στελεχών; Ποιος τους έκανε ξαφνικά να βρουν τρύπες ευθύνης στο νόμο περί ανευθυνότητας των υπουργών; Αν σκεφτούμε ψύχραιμα, ή ψυχρά, θα αναγνωρίσουμε μάλλον ότι στην πραγματικότητα η «χαμηλή» διαφθορά είναι υψηλότερη της «υψηλής», επειδή αποτελεί τον παράγοντα που προστατεύει και αναπαράγει τη διαφθορά των υψηλών οικονομικών μεγεθών. Η πάταξη -ή έστω ο περιορισμός- της σκοντάφτει όχι τόσο στην κυβερνητική αβουλία, αλλά στη δική μας απροθυμία που την ενθαρρύνει και την τροφοδοτεί, όχι τόσο στις κυβερνητικές παλινωδίες, αντιφάσεις, καθυστερήσεις, αλλά στη δική μας κεκτημένη ταχύτητα, στην ανοχή ή στη σύμπλευση με τη ρουσφετοκρατία, την αναξιοκρατία, τη θεσμική έκπτωση.
Προφανώς και πρέπει να τιμωρηθούν οι υπουργοί που «έβαλαν το δάχτυλο στο μέλι», στη συνέχεια όμως θα αποδοθεί η πολιτική ευθύνη στους πρωθυπουργούς; Θα τολμήσουν οι πρωθυπουργοί να πουν ότι δεν έκαναν ό,τι έπρεπε επειδή ένιωθαν πλήρως αδύναμοι να πολεμήσουν την αναξιοκρατία και το πελατειακό σύστημα που την παράγει; Θα αναρωτηθούν οι πολίτες γιατί εμφανίζονται τόσο αδύναμοι οι πρωθυπουργοί; (χωριστό είναι το θέμα της ικανότητάς τους). Θα αναλάβουν οι πολίτες που ζητούν «καθαρά χέρια» στους πολιτικούς την καθημερινή δράση για «καθαρά χέρια» στη σχέση τους με το δημόσιο; Προφανώς δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευθύνες, όμως πόσο ουτοπική είναι η απόδοση ευθυνών σε ένα σύστημα με διεφθαρμένους -ως ένα βαθμό- πολιτικούς και αδιάφθορους -ως τον αντίστοιχο βαθμό- πολίτες;
Ηθελημένα ή όχι, είμαστε επιρρεπείς στις αναλύσεις μερικότητας που δείχνουν αποκλειστικά ή τονίζουν ευθύνες συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Η παρούσα ανάλυση δεν διεκδικεί μοναδικότητα (δύο πρόσφατες εδώ κι εδώ), σαφώς και είναι μερική, στοχεύει απλώς να καταδείξει μια τάση που αν και αντιφατική, φαίνεται να κυριαρχεί. Συνοψίζεται στο ερώτημα: μπορούμε στο πολίτευμά μας να έχουμε «καθαρά χέρια πολιτικών» χωρίς το αντίστοιχο «καθαρό πολιτικό κεφάλι» να τα οδηγεί; και «κεφαλή» του πολιτεύματός μας είναι ή όχι ο πολίτης;
14.5.2010
Στέργιος Ζυγούρας
Μερικές μόνο από τις δηλώσεις υψηλών πολιτικών προσώπων κατά τον τελευταίο μήνα:
«Κανέναν δεν μπορώ να υποχρεώσω σε αυτοσεβασμό, όπως και κανέναν δεν μπορώ να υποχρεώσω να διεκδικεί τον σεβασμό της κοινωνίας.» Χ. Καστανίδης, Υπουργός Δικαιοσύνης, 15.4.2010
«Πρέπει να παταχθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού, … πρέπει να πεισθεί ο λαός πως θα υπάρξει δικαιοσύνη» Κ. Παπούλιας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, 3.5.2010
«Το αίσθημα της ατιμωρησίας είναι διαλυτικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας», Γ. Παπανδρέου, Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης, 3.5.2010
«Αλλάζει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών» Χ. Καστανίδης, Υπουργός Δικαιοσύνης, 9.5.2010 Και μια έμμεση δήλωση:
Σ/Ν «Τροποποίηση του ν. 3213/2003, διατάξεων του Ποινικού Κώδικα που αφορούν εγκλήματα σχετικά με την Υπηρεσία και άλλες διατάξεις», Νομοθετική εργασία στη Βουλή των Ελλήνων, 12.5.2010
Τι άλλο φανερώνουν (και) αυτές οι δηλώσεις, πέρα από το ότι:
■ Υπάρχει φόβος ότι η κοινωνική αγανάκτηση για τα οικονομικά μέτρα μπορεί να μετατραπεί σε λαϊκή οργή και εξέγερση. Ένα τμήμα της κοινωνίας συνειδητά απαιτεί να λειτουργήσει επιτέλους το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, να συμπληρωθεί εκεί που χρειάζεται, ώστε να λογοδοτήσουν οι διαχειριστές του δημόσιου χρήματος και να μη συμψηφίζεται το εκάστοτε «χρηματιστήριο» με τα εκάστοτε «ομόλογα», καθώς το λογαριασμό πληρώνουν πάντα οι ίδιοι: οι πολίτες.
■ Το κύμα της οργής δεν εξαιρεί την παρούσα κυβέρνηση που έχασε πολύτιμο χρόνο με τις αμφιταλαντεύσεις της, τις δικαιολογίες «δεν μπορούσαμε να φανταστούμε το μέγεθος του προβλήματος» και τώρα φαίνεται να προσπαθεί να συνδέσει τα δύο θέματα: οικονομικά μέτρα αυστηρής λιτότητας και μάχη κατά της υψηλής κρατικής διαφθοράς, της υψηλής φοροδιαφυγής / φοροκλοπής.
Όλα αυτά, επειδή σήμερα κυριαρχεί το ποιος έφταιξε και το πώς φτάσαμε εδώ. Πρέπει να συνυπολογιστούν δύο συνιστώσες: α) οι πολιτικοί δέχονται σήμερα αυτό που τις προηγούμενες δεκαετίες με προκλητικότητα απέρριπταν («αν έχετε στοιχεία να πάτε στον εισαγγελέα» κλπ) και β) τα κόμματα εξουσίας έχουν μηδενικά περιθώρια επιλογής με δεδομένο τον καταλύτη των 110 δις ευρώ, που αν μας δοθούν εξ ολοκλήρου, θα διογκώσουν περαιτέρω το δημόσιο χρέος, ενώ οι εκταμιεύσεις των επόμενων δόσεων θα συνοδεύονται με νέα οικονομικά μέτρα. Τα μέτρα αυτά είναι από πιθανά ως βέβαια, ανάλογα με την αδυναμία της αναπτυξιακής πορείας της οικονομίας μας. Άρα, (στο υπάρχον οικονομικό πλαίσιο) δεν έχουμε το παραμικρό περιθώριο αποτυχίας. Αποτυχία σημαίνει στάση πληρωμών, έξοδο από τη ζώνη του ευρώ με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Υπό αυτές τις συνθήκες μονόδρομο αποτελεί ο κολασμός των σκανδάλων, ωστόσο τίθεται ένα ερώτημα: όταν μιλάμε για «διαφθορά» εννοούμε πρώτα και κύρια τα 10-20 μεγάλα σκάνδαλα της εικοσαετίας; Με άλλα λόγια: αν στους επόμενους μήνες ζήσουμε βατοπεδιάδα, ζημενσιάδα, πλαστογραφιάδα, μεγαλοφοροδιαφυγάδα κλπ, δεν θα ενδυναμωθεί η άποψη ότι η απασχόληση με την υψηλή διαφθορά έχει ως πιθανό αίτιο την αδυναμία της κυβέρνησης να πάρει δραστικά μέτρα εναντίον της «καθημερινότητας», δηλαδή της μικρομεσαίας διαφθοράς που εμπλέκει την πλειοψηφία των πολιτών στην καθημερινή της σχέση με το σύστημα υγείας, παιδείας, αυτοδιοίκησης, με τις πολεοδομίες, τις προσλήψεις στο δημόσιο κλπ; Είναι άραγε σωστή η προτεραιότητα στην αντιμετώπιση της διαφθοράς στη βάση του απόλυτου / ορατού οικονομικού μεγέθους; Βέβαια η παρούσα οικονομική κατάσταση οδηγεί λογικά στο κυνήγι πρώτα των «μεγάλων ψαριών». Και πάλι όμως υπάρχει θέμα. Έχει βάλει πολλές φορές ο πολιτικός ως θέμα συζήτησης τη σύγκριση των «ομολόγων» με τα φακελάκια στα νοσοκομεία, το «βατοπέδιο» με την κατάπτωση της δημόσιας παιδείας, το «χρηματιστήριο» με τους νεκρούς και αναπήρους των τροχαίων (βλ σύστημα εκπαίδευσης οδηγών), το «C4I» με τους σταζιέρ και τους ωρομίσθιους, τα «υποβρύχια» με την ασυλία των δημοσίων υπαλλήλων που τους παρέχουν τα αθωοδικεία τους (οι εικονικές ΕΔΕ) κλπ κλπ; Και προφανώς, εδώ δεν μιλάμε για την κατάταξη σκανδάλων στην κλίμακα Γκίνες, αλλά για την ανάδειξη του γεγονότος ότι η περιβόητη ανάπτυξη (από την οποία όλοι προσμένουμε την άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου) σχετίζεται καίρια με τον δραστικό περιορισμό της διαφθοράς, δηλαδή του πελατειακού κράτους. Το ταγκό του πελατειακού κράτους χορεύεται από δυο, (πωλητές χωρίς αγοραστές δεν υφίστανται) και η μια πλευρά είναι παράλογο να διεκδικεί μηδενική ευθύνη. Η άποψη «δεν έκλεψα, δεν τους ψήφισα, δεν πληρώνω» θα λειτουργήσει ως πίεση αποτελεσματικά και μακροχρόνια μόνο όταν υπάρχουν λιγότερα περιθώρια συμψηφισμών μεταξύ κοινωνίας και κρατικών παραγόντων.
Πόσο εύκολη δείχνει σήμερα η αλλαγή της ελληνικής νοοτροπίας;
Με αφορμή τον πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ επιχειρηματιών-πολιτικών, οι πολιτικοί και ο πρόεδρος της Βουλής επικαλούνται την προστασία της λειτουργίας των θεσμών, κατακρίνουν τη γενική απόρριψη του πολιτικού συστήματος και υποστηρίζουν τη δυνατότητά του στην αυτοκάθαρση. Σωστά. Οι πολιτικοί και ιδιαίτερα η κυβέρνηση που έχει την κεντρική ευθύνη, φαίνονται να ανταποκρίνονται κατ’ αρχήν στο γενικό αίτημα «αναζήτηση ευθυνών σε όσους κυβέρνησαν». Ωστόσο βρίσκονται αντιμέτωποι με τη δύναμη της αδράνειας, που δεν είναι άλλη από το «πολιτικό κόστος» (πελατειακό σύστημα στο επίπεδο επίδοσης της ψήφου των πολιτών κατά τις βουλευτικές / δημοτικές εκλογές) και την έκπτωση στη λειτουργία των θεσμών που ως συνέπεια έχει επέλθει.
Παράδειγμα: «Αναγκαστική και ασυνήθιστη, αλλά όχι αντισυνταγματική» χαρακτήρισε επίσημα η κυβέρνηση (7.5.2010) την διορθωτική τροπολογία του νόμου που είχε ψηφίσει η Βουλή για το μηχανισμό στήριξης της ελληνικής οικονομίας μόλις την προηγούμενη μέρα. Επειδή ό,τι προέβλεπε αυτή η τροποποίηση ούτε μπορεί να ξεχάστηκε, ούτε να προέκυψε ως απαίτηση του τελευταίου 24ώρου, προκύπτει το συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση δεν τόλμησε να εμφανίσει μια μέρα πριν τη δυνατότητα του εκάστοτε υπουργού οικονομίας να υπογράφει τις συμβάσεις δανεισμού, με τη Βουλή να περιορίζεται στο να ενημερώνεται και να συζητά. Προκύπτει λοιπόν μια διαπίστωση: πως η κυβέρνηση γκρεμίζει με το ένα χέρι ό,τι προσπαθεί να χτίσει με το άλλο, πως η κυβέρνηση ρέπει κατά περίπτωση στο τόσο κατακριθέν «ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό». Στην καλύτερη περίπτωση, φοβάται, τη στιγμή που δεν υπάρχουν περιθώρια χρόνου, ενώ αντιφάσκει με τρεις καταγγελίες της: για τις νοθείες κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος (2007, 2008) και για το σκόπιμο κλείσιμο της Βουλής ώστε να παραγραφούν αδικήματα υπουργών (καλοκαίρι του 2009).
Συνεπώς
Η ανάδειξη της «χαμηλής» διαφθοράς σε ίσο -αν όχι υψηλότερο- επίπεδο με την «υψηλή» διαφθορά σκοντάφτει προφανώς σε ένα σημείο: ότι η πρώτη αφορά τους πολλούς, η δεύτερη τους λίγους, η πρώτη κυρίως τους πολιτικούς, η δεύτερη κυρίως τους πολίτες. Ας αναρωτηθούμε: Ποιος είναι άραγε αυτός που σήμερα ανάγκασε τους πολιτικούς να παραδεχθούν κατ’ αρχήν την εικονική πραγματικότητα της «ισχυρής Ελλάδας» και τη διαφθορά κυβερνητικών στελεχών; Ποιος τους έκανε ξαφνικά να βρουν τρύπες ευθύνης στο νόμο περί ανευθυνότητας των υπουργών; Αν σκεφτούμε ψύχραιμα, ή ψυχρά, θα αναγνωρίσουμε μάλλον ότι στην πραγματικότητα η «χαμηλή» διαφθορά είναι υψηλότερη της «υψηλής», επειδή αποτελεί τον παράγοντα που προστατεύει και αναπαράγει τη διαφθορά των υψηλών οικονομικών μεγεθών. Η πάταξη -ή έστω ο περιορισμός- της σκοντάφτει όχι τόσο στην κυβερνητική αβουλία, αλλά στη δική μας απροθυμία που την ενθαρρύνει και την τροφοδοτεί, όχι τόσο στις κυβερνητικές παλινωδίες, αντιφάσεις, καθυστερήσεις, αλλά στη δική μας κεκτημένη ταχύτητα, στην ανοχή ή στη σύμπλευση με τη ρουσφετοκρατία, την αναξιοκρατία, τη θεσμική έκπτωση.
Προφανώς και πρέπει να τιμωρηθούν οι υπουργοί που «έβαλαν το δάχτυλο στο μέλι», στη συνέχεια όμως θα αποδοθεί η πολιτική ευθύνη στους πρωθυπουργούς; Θα τολμήσουν οι πρωθυπουργοί να πουν ότι δεν έκαναν ό,τι έπρεπε επειδή ένιωθαν πλήρως αδύναμοι να πολεμήσουν την αναξιοκρατία και το πελατειακό σύστημα που την παράγει; Θα αναρωτηθούν οι πολίτες γιατί εμφανίζονται τόσο αδύναμοι οι πρωθυπουργοί; (χωριστό είναι το θέμα της ικανότητάς τους). Θα αναλάβουν οι πολίτες που ζητούν «καθαρά χέρια» στους πολιτικούς την καθημερινή δράση για «καθαρά χέρια» στη σχέση τους με το δημόσιο; Προφανώς δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευθύνες, όμως πόσο ουτοπική είναι η απόδοση ευθυνών σε ένα σύστημα με διεφθαρμένους -ως ένα βαθμό- πολιτικούς και αδιάφθορους -ως τον αντίστοιχο βαθμό- πολίτες;
Ηθελημένα ή όχι, είμαστε επιρρεπείς στις αναλύσεις μερικότητας που δείχνουν αποκλειστικά ή τονίζουν ευθύνες συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Η παρούσα ανάλυση δεν διεκδικεί μοναδικότητα (δύο πρόσφατες εδώ κι εδώ), σαφώς και είναι μερική, στοχεύει απλώς να καταδείξει μια τάση που αν και αντιφατική, φαίνεται να κυριαρχεί. Συνοψίζεται στο ερώτημα: μπορούμε στο πολίτευμά μας να έχουμε «καθαρά χέρια πολιτικών» χωρίς το αντίστοιχο «καθαρό πολιτικό κεφάλι» να τα οδηγεί; και «κεφαλή» του πολιτεύματός μας είναι ή όχι ο πολίτης;
14.5.2010
Στέργιος Ζυγούρας
Ανοικτή επιστολή σε όποιον έχει πάνω από 5 byte ελεύθερο μυαλό και ταυτόχρονα είναι έντιμος άνθρωπος.
ramnousia.blogspot
Παρ’ όλο αυτά όχι μόνο ο μέσος πολίτης αλλά ακόμα και αρκετοί απόφοιτοι οικονομικών πανεπιστημίων δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το πως πραγματικά λειτουργεί αυτό το σύστημα. Γιατί εάν είχαν ιδέα θα είχαν επαναστατήσει!!!!!! Και όσοι έχουν ιδέα και δεν επαναστατούν είναι είτε γιατί τους συμφέρει είτε γιατί το αποδέχονται σαν μέρος της δημοκρατίας, καθώς κατάφερε, μετά από αγώνες αιώνων από τους τραπεζίτες, να είναι πλήρως νόμιμο.
Εάν ρωτήσεις έναν οικονομολόγο να σου εξηγήσει τι σημαίνει “fractional reserve banking”, θα σε βομβαρδίσει με 5 κάρα μακροοικονομικές ορολογίες και άλλα 10 κάρα μαθηματικές εξισώσεις και στο τέλος θα νιώσεις βλάκας και θα πιστέψεις ότι το “fractional reserve banking” είναι η ενδέκατη εντολή. Σε ορολογία της καθομιλούμενης και με πιο απλά μαθηματικά “fractional reserve banking” σημαίνει ότι από κάθε περίπου 1.000 δολάρια αποθεματικών κεφαλαίων μιας τράπεζας, το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα δημιουργεί περίπου 100.000 δολάρια ζεστό χρήμα.
Δηλαδή κάθε φορά που παίρνεις δάνειο από την τράπεζα στην ουσία η τράπεζα δημιουργεί από κοπανιστό αέρα ζεστό χρήμα το οποίο καλείσαι μετά να το αποπληρώσεις με τοκογλυφικό επιτόκιο. Εάν πιστεύεις ότι η τράπεζα σου δανείζει τα χρήματα που έχει από τις καταθέσεις των άλλων, τότε είσαι πιο βαθιά νυχτωμένος από αυτόν που «νύχτωσε χωρίς φεγγάρι»... Άλλο τόσο νυχτωμένος είσαι εάν νομίζεις ότι οι κυβερνήσεις δημιουργούν το χρήμα που έχεις στον λογαριασμό σου...
Η διεθνής μαφία των πλούσιων τραπεζιτών, όχι μόνο διαφθείρει το πολιτικό σύστημα για να στηρίξει με νόμους το άρρωστο “fractional reserve banking”, το οποίο εξυπηρετεί μόνο αυτούς, αλλά επί πλέον καταφέρνει να το κρατάει μακριά και από την ενημέρωση, καθώς τόσο από τα σχολεία όσο και από τον τύπο, την τηλεόραση και το σινεμά δεν έμαθες ποτέ από που έρχονται τα χαρτονομίσματα που κρατάς στα χέρια σου κάθε μέρα.
Δεν έμαθες ποτέ για την μεγαλύτερη κομπίνα την ιστορία της ανθρωπότητας, η οποία είναι ενορχηστρωμένη από την πλούσια ολιγαρχία που διαφθείρει τους πολιτικούς ή τους σκοτώνει εάν τύχει να είναι τίμιοι και δεν διαφθείρονται. Η πραγματική δημοκρατία δεν έρχεται με πορείες, πέτρες, μολότοφ και φασαρίες. Με βία σκοτώνονται μόνο αθώοι άνθρωποι. Όμως όλοι οι Γολιάθ έχουν την αχίλλεια πτέρνα τους. Η παγκοσμιοποίηση της τραπεζικής ολιγαρχίας έχει μια αχίλλειο πτέρνα που λέγεται «bank run» (τρέχω στην τράπεζα να πάρω τα λεφτά μου). Μπορείτε αναίμακτα, νόμιμα και συνταγματικά να τους κερδίσετε παίρνοντας απλά τα λεφτά σας από τις τράπεζες.
Χρειάζονται μόνο 500 άνθρωποι, οι οποίοι θα κάνουν ουρές απέξω από 10 διαφορετικές και ισχυρές τράπεζες σε πολυσύχναστη περιοχή στο κέντρο της Αθήνας, για να δημιουργήσουν το απαραίτητο κλίμα που θα βάλει μπρος τον μηχανισμό του self-fulfilling prophecy (η προφητεία που βγαίνει αληθινή επειδή προφητεύτηκε).
Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται ενορχήστρωση όχι μόνο από τίμιους ανθρώπους αλλά και από ανθρώπους με ελεύθερο μυαλό, οι οποίοι δεν έχουν φαει την προπαγάνδα της ολιγαρχίας που λέει ότι θα είναι ολική καταστροφή εάν γίνει αποσταθεροποίηση του νομισματικού και τραπεζικού συστήματος.
Εάν γίνει αυτό απλώς εμείς θα ελευθερωθούμε και αυτοί θα χάσουν τις αμύθητες περιούσιες τους.
Γιατί θα ελευθερωθούμε εάν το χρήμα θα δημιουργείται από τις κυβερνήσεις άτοκα και όχι από τύπους σαν τον Rockefeller, Rothschild, Morgan, Stanley και τους άλλους έντοκα. Γιατί το έλλειμμα της μικρής ελλαδίτσας έριξε τον Dow Jones;;;; Επειδή είμαστε στο κέντρο των προβολέων της παγκόσμιας δημοσιότητας.
Τώρα που όλοι κοιτάνε την Ελλάδα είναι ευκαιρία για την οικονομική επανάσταση του φτωχού και του μέσου έλληνα, καθώς θα τους κερδίσετε με τα ίδια τους τα όπλα εάν κάνετε ανάληψη τα εικονικά λεφτά του “fractional reserve banking” από τις τράπεζες. Θα τους κερδίσετε γιατί δεν τα έχουν σε χαρτονομίσματα να στα δώσουν!!! Και κανείς έλληνας δεν θα χάσει τα λεφτά του, καθώς είμαστε μόνο το 2% της οικονομίας της Ευρώπης και η ΕΚΤ θα στηρίξει τις καταθέσεις, για τον ίδιο λόγο που στηρίζει τώρα την πτώχευση μας. Για να την γλιτώσουν και αυτοί. Απλούστατα τώρα που μας κοιτάει όλος ο πλανήτης, εάν γίνει ένα μαζικό bank run στην Ελλάδα, θα δημιουργηθεί μια παγκόσμια αναστάτωση η οποία θα δώσει την ευκαιρία στους έντιμους πολιτικούς, (ναι υπάρχουν και αυτοί!) να βγουν μπροστά και να καταδείξουν τον λόγο που υποφέρουν οι λαοί στον πλανήτη.
Το ξέρουν καλά οι τραπεζίτες ότι δεν πρέπει να γίνει γενικευμένο bank run ακόμα και σε μικρές οικονομίες, όπως είναι η ελληνική. Ξέρουν πολύ καλά ότι έχουν στήσει ένα ντόμινο που είναι τόσο ισχυρό όσο και ο πιο αδύναμος κρίκος μιας αλυσίδας. Αλλά είναι τόσο καλά οργανωμένοι οι τραπεζίτες που ακόμα και οι έντιμοι άνθρωποι έχουν φαει την προπαγάνδα για κατάρρευση του κοινωνικού ιστού εάν καταρρεύσουν οι τράπεζες.
Οι επιστολές της 17 Νοέμβρη γινόντουσαν πρωτοσέλιδο. Η δική μου θα καταλήξει στα σκουπίδια. Εάν την είχα αφήσει πάνω στο πτώμα ενός από τους εκατοντάδες διεφθαρμένους έλληνες πολιτικούς, θα είχε γίνει και η δική μου πρωτοσέλιδο. Στα media το αίμα και η βία πουλάει αλλά εγώ, εκτός του ότι αντιπαθώ την βία πιο πολύ από τις τράπεζες, ξέρω πολύ καλά ότι η βία εξυπηρετεί μόνο την πλουτοκρατική τραπεζική ολιγαρχία.
Τώρα που μας κοιτάει όλος ο πλανήτης θα πάρει στο ΠΑΜΕ και στους άλλους φορείς της κοινοβουλευτικής αριστεράς, που υποτίθεται ότι είναι προστάτες των συμφερόντων των εργατών και υπέρμαχοι της δίκαιης κατανομής του πλούτου, μια μόνο βδομάδα να νικήσουν τις τράπεζες, καθώς πολύ εύκολα μπορούν να οργανώσουν ένα γενικό bank run σε όλες τις τράπεζες. Αλλά αντί για αυτό κάνουν και θα κάνουν απεργίες και πορείες ώστε, άθελα τους, να δίνουν κάλυμμα είτε στα ανεγκέφαλα αναρχικοειδή των Εξαρχείων είτε στα ορθόδοξα χριστιανικά φασιστοειδή να πετάνε μολότοφ και να στέλνουν αθώους ανθρώπους στον τάφο και τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη εκεί που είναι τόσα χρόνια... Στο περιθώριο...
Τον ληστρικό μηχανισμό του “fractional reserve banking” δεν τον αντιλαμβάνονται ακόμα και άνθρωποι που έχουν τελειώσει το πανεπιστήμιο ποσό μάλλον ο μέσος καθημερινός άνθρωπος. Αλλά είμαι σίγουρος ότι μορφωμένοι και έντιμοι άνθρωποι, που έχουν είτε κάποια ηγετική θέση είτε απολαμβάνουν ευρεία αποδοχή στην ελληνική κοινωνία, θα προσπαθήσουν να τον καταλάβουν. Γιατί αν τον ξέρουν ήδη και δεν έχουν δημιουργήσει ακόμα ένα μαζικό bank run, τότε είτε είναι αφελείς και έχουν φαει στην μάπα την προπαγάνδα περί διάλυσης του κοινωνικού ιστού είτε προστατεύουν την αληθινή τους ταυτότητα, η οποία είναι: είμαι αριστερός για τα πλήθη και δεξιός για την τσέπη μου.
Ο Λαζόπουλος, ο οποίος αποτελεί την μοναδική αντιπολιτευτική φωνή στην Ελλάδα, (και με αφήνει πλήρως αδιάφορο ακόμα και 10 εκατομμύρια να έπαιρνε για κάθε επεισόδιο), σε μια εκπομπή του στην τηλεόραση την προηγούμενη βδομάδα διάβασε μια μακροσκελή επιστολή του κυρίου Θεοδωράκη, ο οποίος δεν έπεσε στην εύκολη παγίδα, ότι δηλαδή φταινε μόνο οι διεφθαρμένοι έλληνες πολιτικοί, αλλά έδειξε την κυρία αιτία του ολέθρου, η οποία είναι στην άλλη μεριά του ατλαντικού.
Είμαι πολύ μικρός, τόσο σε ηλικία όσο και σε προσωπικότητα, αλλά θα κάνω την υπερβολή να εξηγήσω λίγο τι εννοούσε ο κύριος Θεοδωράκης. Σίγουρα δεν εννοούσε τους κοινούς αμερικανούς πολίτες. Επίσης δεν εννοούσε τον Obama και τους υπόλοιπους στο κογκρέσο των ΗΠΑ. Ο κύριος Θεοδωράκης γνωρίζει πολύ καλά ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αμερικανών πολιτικών είναι μαριονέτες των οποίων τα νήματα κινεί η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, δηλαδή η Federal Reserve ή αλλιώς Fed. Τώρα θα αναρωτηθείς! Μα καλά η Fed είναι η κρατική τράπεζα των αμερικανών. Ουπς!! Εδώ είναι η κομπίνα που κατάφεραν οι διαφόρων εθνικοτήτων ιδιώτες τραπεζίτες να περάσουν το 1913 από το κογκρέσο των ΗΠΑ. Ονόμασαν την ιδιωτική κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ Federal για να νομίσουν τα αμερικανάκια ότι είναι κρατική... Αλλά δυστυχώς δεν είναι μόνο τα αμερικανάκια που το νομίζουν αυτό...
Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Woodrow Wilson, ο οποίος και υπέγραψε το Federal Reserve Act του 1913, ήταν ένας ανάμεσα σε αυτούς που το μετάνιωσαν αργότερα. Η πηγή όλων των προβλημάτων όλων των λαών, συμπεριλαμβανομένου και του αμερικανικού, είναι οι τράπεζες όλου του πλανήτη με πρώτη την ιδιωτική Federal Reserve, η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της διεθνούς τραπεζικής κλίκας και όχι μόνο των αμερικάνων. Απλά οι αμερικάνοι έχουν πολύ καλό στρατό και γι αυτό η διεθνής τραπεζική μαφία έστησε το κεντρικό μαγαζί στην Αμερική.
Εάν τύχει κανένας τύπος σαν τον Saddam Hussein που δεν χρηματίζεται και δεν μπορεί η CIA να τον σκοτώσει γιατί τον φυλάνε καλά, κινεί ο ιδιωτικός Federal Reserve τα νήματα και η μαριονέτα που άκουει στο όνομα μπαμπάς-γιος Bush ή Clinton ή Obama στέλνει τον στρατό και καθαρίζει τον Saddam μαζί με μωρά, έγκυες γυναίκες, μικρούς και μεγάλους που οι τραπεζίτες ονομάζουν collateral damage.
Και μετά ο Fed μέσω των πολυεθνικών αμερικάνικων και μη επιχειρήσεων «αναστηλώνει και εκδημοκρατίζει» το Iraq, δηλαδή λεηλατεί τους φυσικούς του πόρους. Ποιος, για το όνομα του όποιου θεού και να υπάρχει, μπορεί να πιστέψει ότι ο βλακο-μπους κυβερνούσε την Αμερική και άρα τον κόσμο... έλεος!!!
Πρέπει όλοι να καταλάβετε ότι το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα του “fractional reserve banking” είναι ένα παγκόσμιο μαγαζί με κεντρικά γραφεία στην Αμερική. Είτε ελληνικές είτε αφρικανικές είναι οι τράπεζες, μόνο τα συμφέροντα της ιδιωτικής Federal Reserve εξυπηρετούν και άρα τα δικά τους. Και το κάνουν αυτό εις βάρος όλων των λαών συμπεριλαμβανομένου και του αμερικανικού γιατί το “fractional reserve banking” μπορεί να επιβιώσει μόνο εάν δημιουργούνται χρέη παντού.
Έχουν δώσει αγώνες αμερικανοί πολιτικοί, ακόμα και πρόεδροι των ΗΠΑ όπως ο Andrew Jackson 1829–1837, για να απαγκιστρώσουν το έθνος τους από όλες τις ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες που ανά τους αιώνες προσπαθούσαν να στήσουν (και τελικά έστησαν) στην Αμερική οι άπληστοι τραπεζίτες διαφόρων εθνικοτήτων.
Ο Mayer Amschel Rothschild δεν ήταν αμερικανός. Γερμανο-εβραίος ήταν... όπως και τα 5 παιδιά του που μοίρασε πριν από διακόσα χρόνια σε όλη την Ευρώπη για να κάνουν τράπεζες και να κατακτήσουν όλο τον κόσμο... Πόσες Rothschild οικογένειες λες να υπάρχουν σκορπισμένες σε όλη τη γη στα διακόσα χρόνια που πέρασαν;;; Όσες και να είναι, αυτές και μερικές άλλες κάνουν κουμάντο τις τύχες όλων των λαών μέσω του τραπεζικού συστήματος. Σου φαίνεται παράξενο ότι μερικές οικογένειες μπορούν να κουμαντάρουν όλο τον κόσμο; Εδώ στο Greece δύο οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα για 35 χρόνια και ακόμα δεν ήρθε το τέλος... Ο Καραμανλής έχει δίδυμα και ο Γιωργάκης τον Ανδρέα και την Μαργαρίτα... Τα παιδιά σου σε λίγα χρόνια από τώρα θα φωνάζουν: «εμπρός Αντρέα για μια Ελλάδα νέα»...
Δες την αλήθεια: θες μόνο 2 τσοπανόσκυλα για να φυλάξεις 500 πρόβατα! Στον πλανήτη γη υπάρχουν 7 δισεκατομμύρια πρόβατα και 100 χιλιάδες τσοπανόσκυλα... Και εγώ πρόβατο είμαι αλλά τουλάχιστον το ξέρω...
«bank run» όλα τα πρόβατα μαζί μπας και φύγουν τα τσοπανόσκυλα
Χρήστος Δ. Νανούρης
"Η γενιά του ΄30 και η γενιά του ΄10..."
Η σημερινή γενιά θα περάσει στην Ιστορία ως η γενιά του ΄10, η γενιά της μεγάλης κρίσης, περίπου όπως η γενιά του ΄30 έμεινε στην παγκόσμια ιστορία μετά το μνημειώδες 1929. Η γενιά του ΄10 θα περάσει μέσα από Συμπληγάδες νέου είδους. Με τι θα μοιάζουν αυτές οι δοκιμασίες δεν γνωρίζουμε. Απλά ευχόμαστε ότι τουλάχιστον δεν θα περάσει, όπως εκείνη του ΄30, διά πυρός και σιδήρου.
Οι δύο γενιές διαφέρουν ως προς τις τύχες ενός «θεσμού» που τόσο το 1929 όσο και σήμερα βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα: τις τράπεζες. Οπως τότε, έτσι και τώρα το κακό ξεκίνησε στα σπλάχνα τους. Υστερα από μία δεκαετία ξέφρενης κερδοφορίας (δεκαετία του ΄20 τότε, τα χρόνια 1994-2008 τώρα) που ο χρηματοπιστωτικός τομέας αναλάμβανε όλο και μεγαλύτερο ρίσκο, οι τράπεζες έπεσαν θύμα της φούσκας που εκείνες δημιούργησαν. Το 1929, το τραπεζικό σύστημα κατέρρευσε. Το 2008 όμως τα κράτη, με πρώτες τις ΗΠΑ, έσπευσαν να τον στηρίξουν επωμιζόμενα εκείνα τις ζημίες του.
Ετσι, δύο χρόνια μετά το δικό μας 1929, οι ζημίες βαρύνουν τους ώμους του Δημοσίου και οι τράπεζες, ανακουφισμένες πια, δαγκώνουν το χέρι που τις έσωσε, είτε οργανώνοντας πολιτικές καμπάνιες εναντίον των πολιτικών που τις χρηματοδότησαν (όπως στις ΗΠΑ και τη Βρετανία) είτε στοιχηματίζοντας εναντίον των κρατικών ομολόγων (όπως στους αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης).
Υπό αυτό το πρίσμα, το πακέτο στήριξης της Ελλάδας από το ΔΝΤ και την ευρωζώνη διακρίνεται από μία βασική επιδίωξη: Πώς θα γίνει το κόστος του υπερβολικού ελληνικού χρέους να μην το καταβάλουν οι (ευρωπαϊκές κυρίως) τράπεζες. Πώς εκείνοι που προσπάθησαν να κερδίσουν δανείζοντας το ανεύθυνο Ελληνικό Δημόσιο με τσιμπημένα επιτόκια θα είναι οι μόνοι που δεν θα ζημιωθούν, μεταφέροντας τις ζημίες τους κυρίως στα λαϊκά στρώματα της χώρας μας και, σε μικρότερο βαθμό, στους φορολογουμένους χωρών όπως η Ινδία και η Κίνα που άθελά τους χρηματοδοτούν το ΔΝΤ. (Δεν αναφέρομαι στους ευρωπαίους εταίρους μας οι οποίοι, με 5% επιτόκιο, θα καταλήξουν με ένα μεγάλο κέρδος από τη «διάσωσή» μας).
Η τραγική γενιά του ΄30 τουλάχιστον παρήγαγε πολιτισμό. Μέσα από το όνειδος της φτώχειας και του πολέμου, η Ελλάδα γέννησε γραφτά, τέχνη, θέατρο. Τον βασικό μας πλούτο. Το ίδιο και αλλού. Τα Σταφύλια της Οργής προίκισαν τον κόσμο, απάλυναν την πείνα και τον πόλεμο. Ομως τότε όλοι έζησαν στο πετσί τους την κρίση. Ακόμα και οι τραπεζίτες μάτωσαν τόσο που πολλοί από αυτούς έγιναν Νιου Ντίλερ.
Σήμερα που ο κόσμος του χρήματος έχει θωρακιστεί από τον κόσμο της εργασίας, τώρα που η κρίση δεν μοιράζεται ισόποσα, θα μπορέσει η Γενιά του ΄10 να αντιδράσει δημιουργικά στον καιρό της τραπεζοκρατίας;
Γιάννης Βαρουφάκης
Σταθερά στο δρόμο προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης
- Καταργείται οτιδήποτε εθνικό, στα πλαίσια ενός γενικότερου "πλάνου" που επιθυμούν να επιβάλλουν
- Μήπως η "σάρωση" των εθνικών οικονομιών αποτελεί μέρος σχεδίου, προκειμένου να τρέξουν όλοι να αγκαλιάσουν μία υπερεθνική ευρωπαϊκή οικονομία;
Προφανώς στις Βρυξέλλες αντιλαμβάνονται ότι ούτε το ευρώ, ούτε η Ευρωζώνη μπορούν να μακροημερεύσουν μόνο με την νομισματική ένωση, όσοι μηχανισμοί στήριξης και να στήνονται.
Κρίνουν ότι τα κεφάλαια που κυκλοφορούν διεθνώς είναι τεράστια, ανελέητα και ανεξέλεγκτα, στοχεύουν στην εξασφάλιση κέρδους και τα οδοφράγματα που μπορούν να στήσουν οι χώρες της Ευρωζώνης πρόσκαιρα μόνο αναχαιτίζουν τις επιθέσεις, όταν μάλιστα υπάρχουν μεγάλες ανισότητες μεταξύ των αντίστοιχων οικονομιών και της ανταγωνιστικότητάς τους. Ήδη, στην Αθήνα και αλλού αρκετοί εκτιμούν ότι θα επαναληφθούν οι επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας για να πλαγιοκοπηθεί και πάλι το ευρώ.
Όπως επανειλημμένα έχει τονισθεί από αυτή τη στήλη, η αντιμετώπιση αυτών των επιθέσεων απαιτεί μεγάλες και γενναίες πολιτικές αποφάσεις. Στο πλαίσιο τέτοιων αποφάσεων ανήκει η πρόταση της Κομισιόν, που βεβαίως πρέπει να γίνει αποδεκτή από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δηλαδή από τους ηγέτες των χωρών-μελών και ήδη διατυπώνονται αντιδράσεις. Η αποδοχή της πρότασης σημαίνει μεν μεγάλο βήμα προς την οικονομική ενοποίηση, αλλά ταυτόχρονα σημαίνει και συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας.
Οι 27 όμως της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ακόμη περισσότερο οι 16 της Ευρωζώνης έχουν αποδεχθεί αυτοβούλως τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας τους, από τη στιγμή που δέχθηκαν να γίνουν μέλη τους. Άλλωστε, εννοείται έμμεσα ή άμεσα στις συνθήκες ότι τελικός στόχος είναι η πολιτική ενοποίηση.
Φυσικά, το βήμα που προτείνει η Κομισιόν είναι αποφασιστικό, αφού η έγκριση των προϋπολογισμών θα φύγει από τα εθνικά κοινοβούλια και θα πάει στις Βρυξέλλες. Σε αυτά και στις κυβερνήσεις θα απομείνει η διαχείριση των κονδυλίων, μέσα στα όρια που θα επιτρέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας, η τήρηση του οποίου θα αυστηροποιηθεί, σύμφωνα πάντα με την πρόταση της Κομισιόν, ενώ η Άνγκελα Μέρκελ ζήτησε πάλι χθες να αλλάξουν οι συνθήκες, πάντα προς το αυστηρότερο.
Ο επίτροπος Όλι Ρεν επεσήμανε ότι ακόμη και μία οικονομία, σαν της Ελλάδας, με ΑΕΠ που αντιστοιχεί μόλις στο 2% του συνόλου της Ευρωζώνης, μπορεί να τινάξει στον αέρα όλο το οικοδόμημα, όπως αποδείχθηκε. Παράλληλα, είπε ότι θα πρέπει να υπάρχουν κυρώσεις, όπως η παρακράτηση κοινοτικών κονδυλίων, για τις χώρες που δεν συμμορφώνονται και επιμένουν να λειτουργούν με ελλείμματα άνω του 3%.
Από όλα αυτά γίνεται φανερό ότι η Ευρώπη βαδίζει στα αχνάρια των Ηνωμένων Πολιτειών και η διατήρηση του «κοινωνικού κράτους» που ήταν το σήμα κατατεθέν της, σε σύγκριση με τους Αμερικανούς, αμφισβητείται σφόδρα. Ωστόσο, η Ελλάδα που πάντα υποστήριζε και υποστηρίζει την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, δεν έχει περιθώρια για αλλαγή πολιτικής και στάσης. Δεν υπάρχει για μας μέλλον έξω από την Ευρωζώνη και ακόμη χειρότερα, έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η μόνη μας ελπίδα είναι να ενωθεί πολιτικά η Ευρωζώνη και να γίνουμε μία επαρχία της.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, δεν πρόκειται να χάσουμε και άλλο την εθνική κυριαρχία μας, αν γίνει το βήμα προς την κοινή οικονομική διακυβέρνηση, αφού βρισκόμαστε ήδη υπό εποπτεία και αναγκαστική διαχείριση. Να μην ξεχνούμε το τεράστιο χρέος που έχουμε και το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να μειωθεί, να μη ξεχνάμε ότι η ύφεση το πρώτο τρίμηνο του 2010 έφτασε στο -2,3% του ΑΕΠ και έπεται χειρότερη συνέχεια.
Με αυτή την έννοια, η κυβέρνηση πρέπει να υποστηρίξει την πρόταση της Κομισιόν. Και παράλληλα να φροντίσει με κάθε τρόπο την ανάπτυξη και τους τομείς στους οποίους θα επικεντρώσει την προσοχή της για να τους τονώσει. Δεν θέλει και πολύ σκέψη, κουκιά μετρημένα είναι: τουρισμός, εναλλακτικές μορφές ενέργειας, οικοδομή συνδεδεμένη με τον τουρισμό, επιλεγμένα γεωργικά προϊόντα και λαχανικά, σχετικά φτηνή νοσοκομειακή περίθαλψη για προσέλκυση ξένων ασθενών, ίσως και μία προσπάθεια για ανάπτυξη τεχνολογίας με προσέλκυση ξένων κεφαλαίων. Αυτά είναι, πάντα μέσα στα τείχη της Ευρωζώνης...
Δώστε αίμα στον λαό
Από το ψύχραιμο Διαδίχτυ (απ' όπου και το σκίτσο του Τολιάδη)
Η κότα έκανε τ' αυτό ή το αυγό την κότα; Οι πολιτικοί φταίνε για τη διαφθορά και για την άθλια οικονομική κατάσταση ή οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες; Φταίει ο εφοριακός, ο γιατρός ή ο πολεοδόμος που παίρνει φακελάκι ή ο πολίτης που τον λαδώνει; Φταίνε οι έχοντες πισίνα που φοροδιαφεύγουν ή μήπως το «μπουρδέλο» η Βουλή;
Όχι, δεν είμαστε απ' αυτούς που υποστηρίζουν ότι «όλοι φταίμε, έχει και η κοινωνία τις ευθύνες της» ή «πρέπει ν’ αλλάξουμε νοοτροπία για ν’ αλλάξει η χώρα». Φταίει πρώτα και πάνω απ’ όλα αυτός που βάζει τους κανόνες, που νομοθετεί. Και αυτός ήταν πάντα ο πολιτικός, οι πολιτικοί, το πολιτικό σύστημα.
Το έργο της κάθαρσης έχει ξαναπαιχτεί σ’ αυτή τη χώρα. Ήταν και τότε (1990) φάρσα και υπάρχει ο κίνδυνος να εξελιχθεί και τώρα σε μία ακόμη πιο μεγάλη φάρσα. Μόνο που τώρα θα είναι και επικίνδυνη διότι δεν υπάρχουν λεφτά, ο κόσμος είναι αγανακτισμένος, το κράτος ψάχνει χρήματα απεγνωσμένα και η δημόσια διοίκηση παραπαίει ανάμεσα «στο δεν δουλεύω» και στο «πιάνω όποιον βρω μπροστά μου».
Επί 30 χρόνια ψηφίζουν κάθε βράδυ στη Βουλή 100 τροπολογίες εξυπηρετώντας συγκεκριμένες περιπτώσεις, συγκεκριμένα οφέλη, με το αζημίωτο φυσικά. Τώρα που το οικοδόμημα καταρρέει, έρχεται ο κ. υπουργός ή ο κ. βουλευτής και μας λέει: «Ναι, φταίω εγώ, αλλά φταίει και η κοινωνία».
Η διαφθορά στην Ελλάδα είναι νομοθετημένη, είναι θεσμοθετημένη. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι ο πλούτος μοιράζεται αδιαφανώς κάτω από το τραπέζι και αυτό επειδή η νομοθεσία σπρώχνει στον «κανόνα της προσωπικής συνδιαλλαγής». Πλούσιος η φτωχός θα περάσει υποχρεωτικά από το α λα γκρέκα σύστημα αδειοδότησης, χρηματοδότησης ή φορολόγησης.
Θα το γράφουμε συνεχώς: Η βασική νομοθεσία της Πολεοδομίας αποτελείται από 18.500 σελίδες. Τα εκατομμύρια αυθαίρετα ή το 1,5 εκατ. ημιυπαίθριοι δεν έγιναν κατά τύχη ή από κάποιους διεφθαρμένους. Είναι ολόκληρο σύστημα, είναι πολιτική επιλογή.
Επιχειρηματίες πλούτισαν επειδή συνεργάστηκαν με το πολιτικό σύστημα, ενώ οι διπλανοί τους καταστράφηκαν επειδή δεν το κατάφεραν. Πολλοί επιχειρηματίες, για να απαλλαγούν από το σύστημα της Ελλάδας, φεύγουν τρέχοντας, παίρνοντας ό,τι μπορούν και αφήνοντας φέσια στην εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Το μαύρο χρήμα δεν ρέει κατά τύχη, είναι Κανόνας.
Ο μικρομεσαίος, για να επιβιώσει, πρέπει να λαδώσει, διότι, αν ακολουθήσει το γράμμα του νόμου, πάει στη σίγουρη καταστροφή ή στην ανεργία.
Πράγματι «χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιακά», αλλά ο πιο γυαλιστερός γιακάς είναι δυστυχώς αυτός των πολιτικών και των δημόσιων λειτουργών. Αυτοί βάζουν τους κανόνες τους οποίους καλούνται να εφαρμόσουν.
Οι «γκιλοτίνες» δεν φέρνουν λεφτά
Μετά την επικίνδυνη (πράγματι) κραυγή «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», ο πανικός είναι μεγάλος. Όμως η λύση δεν θα έρθει με το να δώσουμε «αίμα στο λαό» για να κατευνάσουμε την οργή. Το πρόβλημα δεν θα λυθεί στήνοντας άρον - άρον δικαστήρια. Ούτε μπαζώνοντας τις πισίνες. Κανένα σύστημα δεν σώθηκε επειδή κρέμασε άρον - άρον τους ενόχους ή επειδή φυλακίστηκαν οι σύντροφοι.
Σε ένα νομοθετημένα διεφθαρμένο σύστημα, ποιος δικαιούται να κρεμάσει τον διπλανό του;
Ναι, οι φτωχοί πλήρωσαν, οι φτωχοί θα ξαναπληρώσουν. Οι φτωχοί όμως είναι πιο ψύχραιμοι από τους πρωταγωνιστές και τους συμμετόχους. Γι' αυτό δεν έχουν ανάγκη από «αίμα», αλλά από αλλαγή νομοθεσίας. Αλλαγή συστήματος, αλλαγή διοίκησης, αλλαγή του τρόπου που μοιράζεται ο πλούτος.
ΥΓ.: Αν αυτό δεν γίνει, τότε θα δούμε μόνο το «αίμα». Κάποιων ενόχων και πολλών αθώων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)