Από http://www.greekamericannewsagency.com/
Αυτή η κυβέρνηση, έβαλε στο λεξιλόγιο της καθημερινότητας μας τις λέξεις, διαβούλευση, ηλεκτρονική διακυβέρνηση, με απλά λόγια όλα στο διαδίκτυο! Όλα στο φως! Όλα στη δημοσιότητα! Αυτές οι έννοιες έχουν αξία και αποκτούν ουσία και περιεχόμενο όταν έχουν αντίκρισμα! Όταν υπάρχει πλήρης και απόλυτη διαφάνεια! Να ξέρει ο λαός τα πάντα! Να γνωρίζει ο έλληνας φορολογούμενος πολίτης με κάθε λεπτομέρεια όλη την αλήθεια! Ειδικά τούτη την κρίσιμη περίοδο όπου η χώρα βυθίζεται σε μια άνευ προηγουμένου – και όχι μόνον –οικονομική κρίση καλό θα ...
ήταν να ξέρουμε όλη την αλήθεια με κάθε λεπτομέρεια για όσα μας αφορούν. Αφού έτσι και αλλιώς αυτοί αποφασίζουν –για εμάς χωρίς εμάς- και μας δεσμεύουν για πολλές 10ετιες-εμάς και τα παιδιά μας - ας κρατούν τουλάχιστον τα προσχήματα της διαφάνειας… Έτσι, συμπληρώνοντας την δική σας πληρέστερη ενημέρωση σήμερα αποκαλύπτουμε ένα ακόμα ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ που αφορά στην διαδικασία κίνησης του μηχανισμού στήριξης της Ελλάδας.
Έτσι λοιπόν όταν ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γιώργος Παπακωνσταντίνου άναψε το «κόκκινο φως» και ο πρωθυπουργός της χώρας «όπλισε» το όπλο που μάχονταν Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο για να μπορεί να εισπράξει η Ελλάδα τα 110 δις euros από την Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα έστειλε μια επιστολή δυο σειρές στον κ. Jean Claude Juncker στις 2 Μαϊου 2010. Δυο ημέρες αργότερα δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου η σχετική ανακοίνωση με όλα τα απαραίτητα συνοδευτικά κείμενα( έγγραφα). Δηλαδή το 19σελιδο σχέδιο νόμου, η ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ, η δήλωση δέσμευση των αρχηγών των κρατών της ευρωζώνης, η δήλωση για την στήριξη της Ελλάδας της 11ης Απριλίου(2010), το μνημόνιο για τα έτη 2010-2014(τα μέτρα που πρότεινε δηλαδή η χώρα), και τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής(τα επί πλέον μέτρα είναι αυτά). Ως εδώ καλά. Αυτό που δεν είδαμε και ποτέ δεν μάθαμε μέχρι σήμερα – και επειδή εδώ δεν γράφεται τίποτα χωρίς στοιχεία, ντοκουμέντα και αποδείξεις- είναι η αλληλογραφία εντός της Ευρωζώνης.
jean-claude-juncker-2009-2-27-18-35-42Δυο ημέρες λοιπόν νωρίτερα, και πριν ενημερωθεί ο Ελληνικός λαός, και πριν το δραματικό διάγγελμα του Πρωθυπουργού-γεμάτο συμβολισμούς και μηνύματα- από το Καστελόριζο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας Mr. Jean Claude Trichet ανάβει το πράσινο φως με αυτή εδώ την επιστολή που σήμερα αποκαλύπτουμε. ΔΕΙΤΕ ΤΗ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟ ΣΥΝΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ! ΚΑΙ ΚΡΑΤΕΙΣΤΕ ΤΑ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΑΣ! ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ(ΚΑΠΟΤΕ) ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ…
Σε ετούτο τον τόπο πολλά συμβαίνουν… Και για να ολοκληρώσετε την εικόνα σας λίγα 24ωρα νωρίτερα η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ χτυπούσε σήμα κινδύνου με την μηνιαία στρατηγική έκθεση-αναφορά της. Αυτά για να ξέρουμε τι λέμε, και να έχουμε πλήρη εικόνα των γεγονότων και των εξελίξεων που αφορούν στο μέλλον της χώρας και το μέλλον των παιδιών μας!
ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΖΩΣΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΠΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ -ΓΕΜΑΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ-ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ
Δευτέρα 24 Μαΐου 2010
Η τελευταία επανάσταση.
Επανάσταση εδώ και τώρα, αλλαγή εδώ και τώρα, επανάσταση όχι επειδή κόβουν μισθούς και συντάξεις, όχι γιατί καταργούνται εργατικά κεκτημένα και διακαιώματα, όχι λόγο των διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών, όχι εξαιτίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της διαστροφής της αλήθειας και της πληρωμένης προπαγάνδας, όχι μονάχα για τα προβλήματα της μικρής μας Ελλάδας.Επανάσταση εδώ και τώρα για πάρουμε πίσω την αξία του κάθε ανθρώπου.
Επανάσταση εδώ και τώρα διότι δεν είμαστε ούτε ποσοστά, ούτε αριθμοί, ούτε εμπορεύσιμες πρώτες ύλες για τα κερδοσκοπικά παιχνίδια του νεοφιλελεύθερου ανήθικου καπιταλισμού.
Επανάσταση εδώ και τώρα γιατί ούτε ο ουτοπικός καπιταλισμός, ούτε κι ο ουτοπικός κομμουνισμός θα μας σώσει.
Ο κόσμος δεν έχει ξεμείνει από ιδεολογίες και οράματα για το μέλλον, έχει ξεμείνει από ανθρώπους που είναι έτοιμοι να πιστέψουν σε κάτι καινούργιο.
Επανάσταση εδώ και τώρα για ένα μέλλον στο οποίο εγώ κι εσύ θα είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο, όπου η δημοκρατία δεν θα μαγειρεύετε σε γραφεία υπουργείων, όπου ο διαχωρισμός των τριών εξουσιών και η άσκησή τους από διαφορετικούς φορείς θα είναι απαράβατες προυποθέσεις και όροι για την λειτουργία του κράτους
Επανάσταση εδώ και τώρα για αναδιανομή του πλούτου και ειδικότερα της γης, η γη η ελληνική ανήκει στους έλληνες και πρέπει να ξαναεπιστρέψει σε αυτούς.
Επανάσταση εδώ και τώρα για σχολεία και πανεπιστήμια που μορφώνουν, δεν χειραγωγούν, που αναδεικνύουν την μοναδικότητα του κάθε μαθητή και δεν παράγουν τυποποιημένα προιόντα για να καλύψουν τις ανάγκες της αγοράς.
Προσωπικά δεν μ'ενδιαφέρει αν αυτή η επανάσταση θα είναι αναίμακτη η όχι για έναν και μόνο λόγο, είναι τόσο αναγκαία και επιτακτική που τα μέσα με τα οποία θα πραγματοποιηθεί δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν, το όλοι για έναν κι ένας για όλους είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, ακόμα κι οι πιο μετριοπαθείς το νοιώθουν και ακόμα κι αυτοί στο μεγάλο ξέπλυμα, όπου όλα τα σάπια απομεινάρια της μεταπολιτευσης στην πολιτική και στην οικονομιά θα θαφτούν στην λήθη του παρελθόντος, θα βγουν στους δρόμους και θα γιορτάζουν την απελευθέρωσή τους.
Ανοίξτε τον δρόμο για μια κοινωνία με ανθρώπους μορφωμένους.
Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;
1. Πρώτα απ'όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές...
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»
ΣΩΚΡΑΤΗΣ
Τ.Σ. Έλλιοτ : «Είχαμε την σοφία και την χάσαμε στην γνώση. Είχαμε την γνώση και την χάσαμε μέσα στις πληροφορίες».
Ευαγόρας Παλληκαρίδης
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές. Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές. Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Νίκος Καζαντζάκης
"Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβούμαι τίποτα. Eίμαι ελεύθερος."
Διονύσιος Σολωμός (1798-1857)
Μήγαρις ἔχω ἄλλο στὸ μυαλό μου,πάρεξ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα.
Οδυσσεύς Ελύτης
ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
"Η μεγαλοσύνη στα έθνη δε μετριέται με το στρέμμα.Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και το με το αίμα.
Γιώργος Σεφέρης
Ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει την κληρονομιά του, χάνει την μνήμη του και το όνομά του σβήνεται από το βιβλίο της Ιστορίας.
Ίων Δραγούμης1878 – 1920
«Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»
Καποδίστριας
«Αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Θ.ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
.......Παιδιά μου η προκοπή σας και ή μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της κοινότητος καί της πατρίδος και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας καλό.
Μακρυγιάννης
Ο Μακρυγιάννης έλεγε ότι από εμάς τους Έλληνες‚ όλα τα θερία τρώγουν, αλλά στο τέλος μένει πάντα κάποια μαγιά’. Μπορεί να μείνει ένα 0,2% πραγματικών Ελλήνων; Τότε θα συνεχιστεί η πρόταση πολιτισμού. Έστω κι αν όλοι αλλοτριωθούν, έστω κι αν όλοι υποκύψουν.Μια μαγιά να σωθεί. Υπάρχει ελπίδα!…»
Πλάτων
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τους καλούς Νόμους μιας Πολιτείας , καθώς τότε πλούσιοι και φτωχοί είναι ίσοι απέναντί τους . Και στην περίπτωση που ο φτωχός έχει δίκιο δεν το χάνει καθώς νικά τον πλούσιο .
Σοφοκλής από Αθήνα
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την αναρχία δηλαδή την έλλειψη πειθαρχίας και σεβασμού προς τους νόμους μιας οργανωμένης ομάδας (τάξη δικαίου) .
ΖΗΝΩΝ (Ο ΚΙΤΙΕΥΣ) (334 - 264 π.Χ.)
Καταγόταν από την πόλη Κίτιο της Κύπρου, απ` όπου έλαβε και την προσωνυμία `Κιτιεύς`, είναι δε ο ιδρυτής και αρχηγός της Στωικής Σχολής των Ελλήνων φιλοσόφων.Διακήρυττε ότι το ιδεώδες του βίου έγκειται στο φυσικό ευδαιμονισμό, τον οποία μας τον εγγυάται η ψυχική αταραξία και γαλήνη. Όταν δε κανείς αδυνατεί να προσφέρει στον εαυτό του και στους άλλους την ευδαιμονία, η ζωή τους δεν έχει πια νόημα κι επιβάλλεται η εκούσια διακοπή της
Επίκουρος (341-270 π.Χ.)
Ούτε όσο είσαι νέος να αναβάλλεις να μελετάς, φιλοσοφία, ούτε όταν γεράσεις να πεις ποτέ κουράστηκα, απόκαμα. Γιατί ούτε πρόωρα είναι ποτέ ούτε αργά, για να ασχοληθεί κανείς με αυτό που φέρνει υγεία στην ψυχή.
Λυκούργος. Νομοθέτης και βασιλιάς της Σπάρτης
Έγινε τόσο ανώτερος άνθρωπος ώστε περιφρόνησε τη βασιλεία και πέθανε εθελοντικά από ασιτία για να δείξει στους συμπολίτες του ότι όπως και η ζωή έτσι και ο θάνατος πρέπει να είναι πράξη με πολιτική σημασία. Σήμερα λέξεις όπως παιδεία, αγωγή και οργανωμένη πολιτεία είναι δικές τους εφευρέσεις. Από όλο τον αρχαίο κόσμο και από τους σπουδαιότερους φιλόσοφους αναγνωριζόταν ως ο μεγαλύτερος άνθρωπος που έζησε ποτέ.
Αριστοτέλης
«Θεωρώ πιο γενναίο εκείνον που κυριαρχεί στα πάθη του από εκείνον που κυριαρχεί στους εχθρούς του. Η δυσκολότερη νίκη είναι εκείνη ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό.»
Ιπποκράτης
«Φάρμακό σας ας γίνει η τροφή σας και η τροφή σας ας γίνει φάρμακό σας।»
Παναγιώτης Πορετσάνος
Νέα Σεισάχθεια 2010...
Από τον Αναστάσιο Κουτσούκο
http://www.koutsoukos-anastasios.gr/
“ Άρχεσθαι μαθών, άρχειν επιστήση”.
«Αν μάθεις πρώτα να κυβερνάσαι, θα μάθεις και να κυβερνάς». Σόλων.
Έλεος, οι πολίτες αυτοκτονούν και οι τραπεζίτες πλουτίζουν με ακόρεστη μανία!
Οι ληστρικοί τραπεζίτες, θα «προσημειώσουν» όλα τα σπίτια των πολιτών, από σαδιστική μανία!
Ας μπει ένα τέλος στον...
κατήφορο της νέο-σκλαβιάς! Αντισταθείτε!
Να ψηφιστεί η «πραγματική Νέα Σεισάχθεια» και όχι η «παραποιημένη», εδώ και τώρα! Λευτεριά στους νεο-σκλάβους, στους ληστρικούς τραπεζίτες, πολίτες!
Σεισάχθεια < αρχαία ελληνική σεισάχθεια : σείω (ταρακουνώ) + άχθος (βάρος, χρέος).
Σόλων: Υποθήκη προς Αθηναίους:
«ἡμετέρη δὲ πόλις κατὰ μὲν Διὸς οὔποτ᾽ ὀλεῖται
αἶσαν καὶ μακάρων Θεῶν φρέντας ἀθανάτων:
τοίη γὰρ μεγάθυμος ἐπίσκοπος ὁβριμοπάτρη
Παλλὰς Ἀθηναίη χεῖρας ὕπερθεν ἔχει:
αὐτοὶ δὲ φθείρειν μεγάλην πόλιν ἀφραδίησιν
ἀστοί βούλονται χρήμασι πειθόμενοι,
δήμου θ᾽ ἡγεμόνων ἄδικος νόος οἷσιν ἑτοῖμον
ὕβριος ἐκ μεγάλης ἄλγεα πολλὰ παθεῖν»..
Σόλων: Υποθήκη προς Αθηναίους
«Η Πόλη μας, η Αθήνα, ποτέ δεν θα χαθεί σύμφωνα με τη θέληση και τη διάθεση του Δία και των μακάριων αθανάτων Θεών. Γιατί μια τόσο μεγαλόψυχη προστάτιδα, κόρη πατέρα ισχυρού, η Παλλάδα Αθηνά, έχει τα χέρια της απλωμένα πάω από την πόλη. Αλλά μόνοι τους οι πολίτες θέλουν να καταστρέφουν τη μεγάλη πόλη με τις απερισκεψίες τους, παρασυρόμενοι από φιλοχρηματία,και ο άδικος νους των αρχόντων του λαού. Είναι επόμενο γι’ αυτούς εξαιτίας της μεγάλης αλαζονείας να πάθουν πολλά κακά».
Παρατήρηση: Ας σημειώσουμε ότι δεν θα είχαμε φτάσει εδώ, αν οι τράπεζες πριν λίγα χρόνια είχαν δεχτεί μια «συγκέντρωση οφειλών υπερδανεισμένων», που οι ίδιες δημιούργησαν, αφού δεν έκαναν, σκοπίμως, ευκολίες αποπληρωμής ή «συγκέντρωση οφειλών», αν δεν είχε πληρωθεί όλες οι δόσεις! Έτσι ο μικρο-δανειολήπτης ξανα-δανειζόταν με πιο επαχθείς όρους μπαίνοντας σε έναν φαύλο κύκλο ατέλειωτου υπερδανεισμού στο τέλος του οποίου υπήρχε η πλήρης οικονομική καταστροφή και αυτοκτονία! Αντισταθείτε!
Η Αρχαία Σεισάχθεια του Σόλωνα: Ο Σόλων, 638 - 559 π.Χ., ένας από τους επτά Σοφούς, προσπάθησε να αλλάξει την σκληρή ζωή των φτωχών ανθρώπων της αρχαίας Αθήνας. Απέρριψε προτάσεις να γίνει τύραννος, αντί αυτού έκανε τον αξιομνημόνευτο νόμο Σεισάχθεια, μια λέξη που σημαίνει, ότι αποτίναξε από τους ώμους των φτωχών το φορτίο, που τους προκαλούσε τόσο πόνο και οδύνη. Ο νόμος Σεισάχθεια απάλειψε όλα τα συμβόλαια των φτωχών ανθρώπων, που είχαν βάλει ενέχυρο τον ίδιο τον εαυτό τους ή την περιουσία τους. Απαγορεύθηκαν όλα τα μελλοντικά δάνεια τέτοιου είδους και κατήργησε την δύναμη του πιστωτή, να υποδουλώνει ή να φυλακίζει. Ο νόμος, με την κατάργηση των πολυαρίθμων υποθηκών στις κτηματικές περιουσίες της Αττικής, απελευθέρωσε την γη από τα παλαιά χρέη. Με άλλους νόμους, βοήθησε τους πλουσίους οφειλέτες, οι οποίοι μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους. Ο Σόλων διέγραψε τα χρέη, ελευθέρωσε όσους είχαν γίνει δούλοι των δανειστών τους λόγω χρέους, υποχρέωσε τους μεγαλογαιοκτήμονες να επιστρέψουν στους μικρογαιοκτήμονες τα χωράφια που τους είχαν πάρει ως υποθήκη για τα χρέη, απαγόρευσε να δανείζεται ο πολίτης με εγγύηση την προσωπική του ελευθερία, όρισε ανώτατο όριο εδαφικής ιδιοκτησίας που θα μπορούσε να κατέχει κάθε πολίτης.
Η «πραγματική» Νέα Σεισάχθεια: Αυτόματη ενοποίηση όλων των δανείων και καρτών του πολίτη σε ένα δάνεια με αίτησή του (άσχετα αν έχει καθυστερημένες δόσεις ή είναι στον Τειρεσία, ή έχει γίνει καταγγελία, ή έχει δικαστική παραγγελία) με χαμηλό επιτόκιο, και δόση που δεν θα ξεπερνά το 1/3 των μηνιαίων αποδοχών του πολίτη. Αν ένας πολίτης πληρώνει δόσεις πάνω από το 1/3 των μηνιαίων αποδοχών του τότε αυτόματα μετατρέπετε σε νέο-σκλάβο των τραπεζιτών, πράγμα αντισυνταγματικό και παράνομο! Τα επιτόκια των καταναλωτικών και καρτών, να μειωθούν ως επιτόκια στεγαστικών. Καμία υποθήκη ή προσημείωση. Καμία απευθείας πληρωμής-παρακράτησης δόσης από την υπηρεσία ή δημόσιο, που εργάζεται ο πολίτης. Αν υπήρχε εγγυητής, να παραμείνει μόνο ο δανειολήπτης. Να μπορέσεις να ξανα-διεκδικήσει ο πολίτης το σπίτι του που του κατέσχεσε η τράπεζα. Πόσα συνολικά σπίτια μπορούν να κατασχέσουν οι τράπεζες; Οι τράπεζες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το κράτος! Να μειωθούν στο 1/3 οι δόσεις και όχι στο ½ γιατί θα ξαναπαρουσιαστεί πρόβλημα!! Αν κάποιος έδινε π.χ. 600 ευρώ δόση να δίνει μόνο 200!! Να παγώσουν μερικά δάνεια για κάποια χρόνια όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη! Να μετατραπούν τα υπόλοιπα καρτών ή δανείων σε χαμηλότοκα δάνεια και να γίνει «ένα πακέτο ανά τράπεζα» ή όλα ένα συνολικό πακέτο σε μία τράπεζα «σεισάχθειας»! Αν ένας μισθωτός έχει μηνιαίο εισόδημα 1500 ευρώ να δίνει το μέγιστο μόνο τα 500 ευρώ για δάνειο 300.000 ευρώ! Φραγμός στην λειτουργία των εταιριών ενημέρωσης – κατασχέσεων.
Η «παραποιημένη» Νέα Σεισάχθεια: Κάποιες τράπεζες έτρεξαν να ανακοινώσουν κάποιες ρυθμίσεις, οι οποίες είναι ελλιπείς και αποσπασματικές! Η διαφορά + 9 μονάδες από το επιτόκιο Euribor φανερώνει την επίσημη κλεψιά του κοσμάκη! Επίσης αν δεχτείς να «προσημειώσεις το σπιτάκι σου» έχεις “δήθεν” καλύτερο επιτόκιο. Οπότε οι δήθεν ρυθμίσεις στοχεύουν σε μαζικές προσημειώσεις ειδάλλως με επιτόκια 10%! Αν δεν προσημειώσεις το σπίτι σου μικραίνει ο χρόνος αποπληρωμής του δανείου! Καμιά ουσιαστική ρύθμιση για ανέργους! Όλα τα σπίτια των πολιτών προσημειωμένα από τους τραπεζίτες! Τι απληστία! Αν λάβουμε υπόψιν τα ανωτέρω, επείγει, να γίνει επαναπροσδιορισμός του κοινωνικού σκοπού ύπαρξης και λειτουργίας των τραπεζών. Οι τράπεζες λειτουργούν ως ενδιάμεσες μεταξύ των πολιτών. Σκοπός των τραπεζών σε μια ευνομούμενη κοινωνία δεν είναι ο εκβιασμός των πολιτών και η ληστεία τους μέσω των υπερβολικών – εκβιαστικών δανείων επιτοκίων. Τα χρήματα που καταθέτει ο ένας πολίτης τα δανείζεται ο άλλος μέσω της τράπεζας –ενδιαμέσου. Τα υπέρογκα υπερκέρδη των τραπεζών αποδεικνύουν τη ληστεία που γίνεται σε βάρος του απομονωμένου – ανήμπορου κοσμάκη. Δεν μπορεί να υπάρχει επιτόκιο πάνω από 5%.
Οι τραπεζίτες έχουν πάρει συνολικά 39 δις για να μην καταρρεύσουν δήθεν, από τον κρατικό προϋπολογισμό. Εντούτοις ενώ ενισχύθηκαν από το υστέρημα της φορολόγησης των πολιτών, στη συνέχεια απειλούν και εκβιάζουν όλους τους πολίτες για να τους πάρουν και τα σπίτια και να τους «αυτοκτονήσουν»! Αν ένας πολίτης πληρώνει δόσεις πάνω από το 1/3 των μηνιαίων αποδοχών του τότε αυτόματα μετατρέπετε σε νέο-σκλάβο των τραπεζιτών, πράγμα αντισυνταγματικό και παράνομο! Αντισταθείτε!
http://www.koutsoukos-anastasios.gr/
Νέα Σεισάχθεια 2010: Η μόνη διέξοδος… στα οικονομικά αδιέξοδα, σήμερα!
“ Άρχεσθαι μαθών, άρχειν επιστήση”.
«Αν μάθεις πρώτα να κυβερνάσαι, θα μάθεις και να κυβερνάς». Σόλων.
Έλεος, οι πολίτες αυτοκτονούν και οι τραπεζίτες πλουτίζουν με ακόρεστη μανία!
Οι ληστρικοί τραπεζίτες, θα «προσημειώσουν» όλα τα σπίτια των πολιτών, από σαδιστική μανία!
Ας μπει ένα τέλος στον...
κατήφορο της νέο-σκλαβιάς! Αντισταθείτε!
Να ψηφιστεί η «πραγματική Νέα Σεισάχθεια» και όχι η «παραποιημένη», εδώ και τώρα! Λευτεριά στους νεο-σκλάβους, στους ληστρικούς τραπεζίτες, πολίτες!
Σεισάχθεια < αρχαία ελληνική σεισάχθεια : σείω (ταρακουνώ) + άχθος (βάρος, χρέος).
Σόλων: Υποθήκη προς Αθηναίους:
«ἡμετέρη δὲ πόλις κατὰ μὲν Διὸς οὔποτ᾽ ὀλεῖται
αἶσαν καὶ μακάρων Θεῶν φρέντας ἀθανάτων:
τοίη γὰρ μεγάθυμος ἐπίσκοπος ὁβριμοπάτρη
Παλλὰς Ἀθηναίη χεῖρας ὕπερθεν ἔχει:
αὐτοὶ δὲ φθείρειν μεγάλην πόλιν ἀφραδίησιν
ἀστοί βούλονται χρήμασι πειθόμενοι,
δήμου θ᾽ ἡγεμόνων ἄδικος νόος οἷσιν ἑτοῖμον
ὕβριος ἐκ μεγάλης ἄλγεα πολλὰ παθεῖν»..
Σόλων: Υποθήκη προς Αθηναίους
«Η Πόλη μας, η Αθήνα, ποτέ δεν θα χαθεί σύμφωνα με τη θέληση και τη διάθεση του Δία και των μακάριων αθανάτων Θεών. Γιατί μια τόσο μεγαλόψυχη προστάτιδα, κόρη πατέρα ισχυρού, η Παλλάδα Αθηνά, έχει τα χέρια της απλωμένα πάω από την πόλη. Αλλά μόνοι τους οι πολίτες θέλουν να καταστρέφουν τη μεγάλη πόλη με τις απερισκεψίες τους, παρασυρόμενοι από φιλοχρηματία,και ο άδικος νους των αρχόντων του λαού. Είναι επόμενο γι’ αυτούς εξαιτίας της μεγάλης αλαζονείας να πάθουν πολλά κακά».
Παρατήρηση: Ας σημειώσουμε ότι δεν θα είχαμε φτάσει εδώ, αν οι τράπεζες πριν λίγα χρόνια είχαν δεχτεί μια «συγκέντρωση οφειλών υπερδανεισμένων», που οι ίδιες δημιούργησαν, αφού δεν έκαναν, σκοπίμως, ευκολίες αποπληρωμής ή «συγκέντρωση οφειλών», αν δεν είχε πληρωθεί όλες οι δόσεις! Έτσι ο μικρο-δανειολήπτης ξανα-δανειζόταν με πιο επαχθείς όρους μπαίνοντας σε έναν φαύλο κύκλο ατέλειωτου υπερδανεισμού στο τέλος του οποίου υπήρχε η πλήρης οικονομική καταστροφή και αυτοκτονία! Αντισταθείτε!
Η Αρχαία Σεισάχθεια του Σόλωνα: Ο Σόλων, 638 - 559 π.Χ., ένας από τους επτά Σοφούς, προσπάθησε να αλλάξει την σκληρή ζωή των φτωχών ανθρώπων της αρχαίας Αθήνας. Απέρριψε προτάσεις να γίνει τύραννος, αντί αυτού έκανε τον αξιομνημόνευτο νόμο Σεισάχθεια, μια λέξη που σημαίνει, ότι αποτίναξε από τους ώμους των φτωχών το φορτίο, που τους προκαλούσε τόσο πόνο και οδύνη. Ο νόμος Σεισάχθεια απάλειψε όλα τα συμβόλαια των φτωχών ανθρώπων, που είχαν βάλει ενέχυρο τον ίδιο τον εαυτό τους ή την περιουσία τους. Απαγορεύθηκαν όλα τα μελλοντικά δάνεια τέτοιου είδους και κατήργησε την δύναμη του πιστωτή, να υποδουλώνει ή να φυλακίζει. Ο νόμος, με την κατάργηση των πολυαρίθμων υποθηκών στις κτηματικές περιουσίες της Αττικής, απελευθέρωσε την γη από τα παλαιά χρέη. Με άλλους νόμους, βοήθησε τους πλουσίους οφειλέτες, οι οποίοι μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους. Ο Σόλων διέγραψε τα χρέη, ελευθέρωσε όσους είχαν γίνει δούλοι των δανειστών τους λόγω χρέους, υποχρέωσε τους μεγαλογαιοκτήμονες να επιστρέψουν στους μικρογαιοκτήμονες τα χωράφια που τους είχαν πάρει ως υποθήκη για τα χρέη, απαγόρευσε να δανείζεται ο πολίτης με εγγύηση την προσωπική του ελευθερία, όρισε ανώτατο όριο εδαφικής ιδιοκτησίας που θα μπορούσε να κατέχει κάθε πολίτης.
Η «πραγματική» Νέα Σεισάχθεια: Αυτόματη ενοποίηση όλων των δανείων και καρτών του πολίτη σε ένα δάνεια με αίτησή του (άσχετα αν έχει καθυστερημένες δόσεις ή είναι στον Τειρεσία, ή έχει γίνει καταγγελία, ή έχει δικαστική παραγγελία) με χαμηλό επιτόκιο, και δόση που δεν θα ξεπερνά το 1/3 των μηνιαίων αποδοχών του πολίτη. Αν ένας πολίτης πληρώνει δόσεις πάνω από το 1/3 των μηνιαίων αποδοχών του τότε αυτόματα μετατρέπετε σε νέο-σκλάβο των τραπεζιτών, πράγμα αντισυνταγματικό και παράνομο! Τα επιτόκια των καταναλωτικών και καρτών, να μειωθούν ως επιτόκια στεγαστικών. Καμία υποθήκη ή προσημείωση. Καμία απευθείας πληρωμής-παρακράτησης δόσης από την υπηρεσία ή δημόσιο, που εργάζεται ο πολίτης. Αν υπήρχε εγγυητής, να παραμείνει μόνο ο δανειολήπτης. Να μπορέσεις να ξανα-διεκδικήσει ο πολίτης το σπίτι του που του κατέσχεσε η τράπεζα. Πόσα συνολικά σπίτια μπορούν να κατασχέσουν οι τράπεζες; Οι τράπεζες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το κράτος! Να μειωθούν στο 1/3 οι δόσεις και όχι στο ½ γιατί θα ξαναπαρουσιαστεί πρόβλημα!! Αν κάποιος έδινε π.χ. 600 ευρώ δόση να δίνει μόνο 200!! Να παγώσουν μερικά δάνεια για κάποια χρόνια όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη! Να μετατραπούν τα υπόλοιπα καρτών ή δανείων σε χαμηλότοκα δάνεια και να γίνει «ένα πακέτο ανά τράπεζα» ή όλα ένα συνολικό πακέτο σε μία τράπεζα «σεισάχθειας»! Αν ένας μισθωτός έχει μηνιαίο εισόδημα 1500 ευρώ να δίνει το μέγιστο μόνο τα 500 ευρώ για δάνειο 300.000 ευρώ! Φραγμός στην λειτουργία των εταιριών ενημέρωσης – κατασχέσεων.
Η «παραποιημένη» Νέα Σεισάχθεια: Κάποιες τράπεζες έτρεξαν να ανακοινώσουν κάποιες ρυθμίσεις, οι οποίες είναι ελλιπείς και αποσπασματικές! Η διαφορά + 9 μονάδες από το επιτόκιο Euribor φανερώνει την επίσημη κλεψιά του κοσμάκη! Επίσης αν δεχτείς να «προσημειώσεις το σπιτάκι σου» έχεις “δήθεν” καλύτερο επιτόκιο. Οπότε οι δήθεν ρυθμίσεις στοχεύουν σε μαζικές προσημειώσεις ειδάλλως με επιτόκια 10%! Αν δεν προσημειώσεις το σπίτι σου μικραίνει ο χρόνος αποπληρωμής του δανείου! Καμιά ουσιαστική ρύθμιση για ανέργους! Όλα τα σπίτια των πολιτών προσημειωμένα από τους τραπεζίτες! Τι απληστία! Αν λάβουμε υπόψιν τα ανωτέρω, επείγει, να γίνει επαναπροσδιορισμός του κοινωνικού σκοπού ύπαρξης και λειτουργίας των τραπεζών. Οι τράπεζες λειτουργούν ως ενδιάμεσες μεταξύ των πολιτών. Σκοπός των τραπεζών σε μια ευνομούμενη κοινωνία δεν είναι ο εκβιασμός των πολιτών και η ληστεία τους μέσω των υπερβολικών – εκβιαστικών δανείων επιτοκίων. Τα χρήματα που καταθέτει ο ένας πολίτης τα δανείζεται ο άλλος μέσω της τράπεζας –ενδιαμέσου. Τα υπέρογκα υπερκέρδη των τραπεζών αποδεικνύουν τη ληστεία που γίνεται σε βάρος του απομονωμένου – ανήμπορου κοσμάκη. Δεν μπορεί να υπάρχει επιτόκιο πάνω από 5%.
Οι τραπεζίτες έχουν πάρει συνολικά 39 δις για να μην καταρρεύσουν δήθεν, από τον κρατικό προϋπολογισμό. Εντούτοις ενώ ενισχύθηκαν από το υστέρημα της φορολόγησης των πολιτών, στη συνέχεια απειλούν και εκβιάζουν όλους τους πολίτες για να τους πάρουν και τα σπίτια και να τους «αυτοκτονήσουν»! Αν ένας πολίτης πληρώνει δόσεις πάνω από το 1/3 των μηνιαίων αποδοχών του τότε αυτόματα μετατρέπετε σε νέο-σκλάβο των τραπεζιτών, πράγμα αντισυνταγματικό και παράνομο! Αντισταθείτε!
O D. Harvey για την κρίση του καπιταλισμού - Βίντεο
του Φραγκίσκου Λεβαντή
Ο γνωστός Άγγλος μαρξιστής και καθηγητής Ανθρωπολογίας David Harvey, έδωσε τον Απρίλιο διάλεξη στο Λονδίνο θέμα τις Κρίσεις του Καπιταλισμού.
Ο καθηγητής Harvey ανέλυσε την παρούσα συστημική κρίση της παγκόσμιας οικονομίας κάνοντας μία ιστορική αναδρομή από την δεκαετία του 1970 έως σήμερα. Κατά τον Harvey η μορφή της σημερινής κρίσης καθορίστηκε από τον.......
τρόπο με τον οποίο το σύστημα ξεπέρασε την προηγούμενη κρίση. Το ''πρόβλημα'' στην δεκαετία του 1970 ήταν η μεγάλη δύναμη της εργασίας (συνδικάτα) σε σχέση με το κεφάλαιο. Ο τρόπος εξόδου από την προηγούμενη κρίση ήταν η επιβολή πειθαρχίας στην εργασία. Αυτό έγινε με την μεταφορά της παραγωγής εκτός συνόρων των ανεπτυγμένων κρατών, την Θάτσερ, τον Ρήγκαν και το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού.
David_HarveyΑπό το 1985 περίπου το ''πρόβλημα'' αυτό λύνεται. Το κεφάλαιο έχει πρόσβαση στην παγκόσμια προσφορά εργασίας, και μειώνεται το ποσοστό των μισθών ως προς το συνολικό εισόδημα. Ως γνωστόν το καπιταλιστικό σύστημα δεν επιλύει προβλήματα, τα μετατοπίζει. Διότι οι μισθοί είναι αναγκαίοι για την κατανάλωση αγαθών, και όταν αυτοί μειώνονται από πού θα προέλθει η ζήτηση;
Η απάντηση στο νέο πρόβλημα ήταν οι πιστωτικές κάρτες. Δώστε σε όλους πιστωτική κάρτα. Η πιστωτική επέκταση επιλύει της πρόβλημα της χαμηλής ζήτησης των παραγόμενων αγαθών. Τα Αμερικανικά νοικοκυριά τριπλασιάζουν τον δανεισμό τους τα τελευταία 20-30 χρόνια. Το μεγαλύτερο μέρος της πιστωτικής επέκτασης προέρχεται από τα στεγαστικά δάνεια. Η αγορά ακινήτων βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμόρφωσης της παρούσας κρίσης.
Την τελευταία εικοσαετία είδαμε μικρότερης εμβέλειας κρίσεις (1987-8 Η.Π.Α., 1990 Ιαπωνία, 1992 Σουηδία, 1997 Νοτιανατολική Ασία) με επίκεντρο τις αγορές ακινήτων αυτών των κρατών. Γίνεται γεωγραφική μετατόπιση των κρίσεων.
Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 παίρνει άλλη μορφή όταν τα κράτη προστρέχουν στην βοήθεια των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Και η κρίση μεταφέρεται στα χρέη των κρατών. Βλέπουμε ότι το σύστημα δεν επιλύει τις κρίσεις του. Είτε τις μετατοπίζει γεωγραφικά είτε αλλάζει την μορφή τους.
Κατά τον καθηγητή Harvey έχουμε φτάσει σε ένα κομβικό σημείο. Πλέον το σύστημα αδυνατεί να αναπτυχθεί. Από το 1750 έως σήμερα η παγκόσμια οικονομία είχε μέση ετήσια ανάπτυξη 2,25%. Το σύστημα χρειάζεται μέση ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 3%. Μηδενική ανάπτυξη για ένα έτος σημαίνει κρίση. Δεν είναι εφικτή στο εξής μία τέτοια ανάπτυξη.
Από την δεκαετία του 1970 έως σήμερα λιγότερα και λιγότερα κεφάλαια κατευθύνονται στην παραγωγή πραγματικών προϊόντων. Αντιθέτως όλο και περισσότερα κεφάλαια κατευθύνονται σε αγορές μυθευμάτων όπως τα παράγωγα παραγώγων και η αγορά του άνθρακα (carbon trading). Ελλείψει παραγωγικών ευκαιριών οι επενδυτές επενδύουν πλέον σε φούσκες. Δεν μπορούμε να έχουμε ανάπτυξη, γιατί ο μόνος τρόπος να έχουμε ανάπτυξη είναι να κατασκευάζονται μυθεύματα που δεν μπορούν να έχουν διάρκεια.
Σήμερα συνεχίζει να αυξάνει το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλούσιων. Θα νομίζαμε ότι το χάσμα αυτό θα μειωνόταν εν μέσω κρίσης. Όχι όμως. Φέτος είχαμε περισσότερους δισεκατομμυριούχους στην Ινδία από ποτέ. Διπλασιάστηκε ο αριθμός τους. Ιδιοκτήτες Hedge Funds σε Αμερική και Αγγλία φιγουράρουν με δισεκατομμύρια κερδών έκαστος σε ένα μόλις χρόνο. Κατά τον Harvey κάθε λογικός άνθρωπος σήμερα πρέπει να γίνει μέλος κάποιας αντικαπιταλιστικής οργάνωσης.
Δεν είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο θέλει να ζει ο καθηγητής. ''Νομίζω ότι γνωρίζω την φύση του προβλήματος, αλλά δεν έχω τις λύσεις''.
Ακόμη και το 2010 ο μαρξισμός αποτελεί σημαντικό εργαλείο ανάλυσης. Δεν έχει τις λύσεις όμως όπως παραδέχεται και ο David Harvey.
Παρακολουθείστε εδώ την διάλεξη
Popout
«Νέα Φτώχεια - Οι οικογένειες στη μεταμοντέρνα κοινωνία».
H φτώχεια μπορεί να χτυπήσει τόσο ξαφνικά, που οι άνθρωποι να πέσουν τόσο πολύ και τόσο άσχημα προτού κάποιος τους πιάσει και τους βοηθήσει να ξανασηκωθούν O David Cheal, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γουίνιπεγκ, στον Καναδά, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες διεθνώς σε θέματα σχετικά με τις οικονομικές επιπτώσεις σε οικογένειες και γενικότερα στις σύγχρονες κοινωνίες.
Ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκαν ιδιαιτέρως με το φαινόμενο της «Νέας Φτώχειας», όπως το έχει ονομάσει. Έγραψε και ένα εξαιρετικό βιβλίο που εκδόθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου με εξαιρετική επιτυχία.
Έχει τίτλο Κυκλοφόρησε το 1999 από τον εκδοτικό οίκο «Praeger Publishers» - ο ενδιαφερόμενος το βρίσκει εύκολα σε ένα οποιοδήποτε καλό ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο.
Η «ΝΕΑ ΦΤΩΧΕΙΑ», λέει, προκαλείται εξαιτίας της οικονομικής κατάρρευσης ενός μεμονωμένου ανθρώπου ή και μιας ολόκληρης χώρας που, πριν από αυτήν (την κατάρρευση), ζούσαν εν αφθονία και κάποτε είχαν ονειρευτεί ότι αυτή η ευμάρεια θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα.
Ο καθηγητής Τσιλ περιγράφει την εμπειρία αυτής «της τρομακτικής ελεύθερης πτώσης μιας ολόκληρης κοινωνίας, μιας ολόκληρης χώρας, χωρίς αλεξίπτωτο και χωρίς προστατευτικό δίχτυ από κάτω».
Οταν μια χώρα ή μια εταιρεία αναγκάζονται να «μειωθούν σε μέγεθος», όπως λέει ο συγγραφέας, άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, ώρες εργασίας μειώνονται, πολλά ζευγάρια, ιδίως στον δυτικό κόσμο, φτάνουν σε χωρισμό, με συνέπεια ένας από τους δύο, και μαζί, συνήθως, τα παιδιά, να προσγειωθούν σε μια νέα, πολύ χειρότερη οικονομική πραγματικότητα, που ποτέ δεν είχαν φανταστεί.
«ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ στοιχείο αυτής της Νέας Φτώχειας είναι το φοβερό συναίσθημα της έκπληξης - ότι, δηλαδή, η φτώχεια μπορεί να χτυπήσει τόσο ξαφνικά, που οι άνθρωποι να πέσουν τόσο πολύ και τόσο άσχημα προτού κάποιος τους πιάσει και τους βοηθήσει να ξανασηκωθούν, ότι ύστερα από οικονομική πρόοδο σχεδόν ενός αιώνα η παιδική φτώχεια, σχεδόν σε όλον τον κόσμο, εξακολουθεί να μας προβληματίζει.
Η Νέα Φτώχεια μάς κάνει να χάσουμε την πίστη μας όχι μόνο σε σχέσεις που κάποτε πιστεύαμε ότι θα διαρκέσουν μια ζωή, αλλά ακόμα και σε κυβερνητικά προγράμματα που ελπίζαμε πως θα άντεχαν και θα στήριζαν γενεές επί γενεών», γράφει ο καθηγητής Τσιλ, ο οποίος παραθέτει έρευνα, εμπειρίες αλλά και στατιστικά στοιχεία, για να καταλήξει στο τρομακτικό συμπέρασμα για το πόσο εύκολα μπορεί μια οικονομική κρίση «να διαλύσει τον άνθρωπο, την οικογένεια, την κοινωνία, τη χώρα του».
O David Cheal, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γουίνιπεγκ, στον Καναδά, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες διεθνώς σε θέματα σχετικά με τις οικονομικές επιπτώσεις σε οικογένειες και γενικότερα στις σύγχρονες κοινωνίες.
Ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκαν ιδιαιτέρως με το φαινόμενο της «Νέας Φτώχειας», όπως το έχει ονομάσει. Έγραψε και ένα εξαιρετικό βιβλίο που εκδόθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου με εξαιρετική επιτυχία.
Έχει τίτλο Κυκλοφόρησε το 1999 από τον εκδοτικό οίκο «Praeger Publishers» - ο ενδιαφερόμενος το βρίσκει εύκολα σε ένα οποιοδήποτε καλό ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο.
Η «ΝΕΑ ΦΤΩΧΕΙΑ», λέει, προκαλείται εξαιτίας της οικονομικής κατάρρευσης ενός μεμονωμένου ανθρώπου ή και μιας ολόκληρης χώρας που, πριν από αυτήν (την κατάρρευση), ζούσαν εν αφθονία και κάποτε είχαν ονειρευτεί ότι αυτή η ευμάρεια θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα.
Ο καθηγητής Τσιλ περιγράφει την εμπειρία αυτής «της τρομακτικής ελεύθερης πτώσης μιας ολόκληρης κοινωνίας, μιας ολόκληρης χώρας, χωρίς αλεξίπτωτο και χωρίς προστατευτικό δίχτυ από κάτω».
Οταν μια χώρα ή μια εταιρεία αναγκάζονται να «μειωθούν σε μέγεθος», όπως λέει ο συγγραφέας, άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, ώρες εργασίας μειώνονται, πολλά ζευγάρια, ιδίως στον δυτικό κόσμο, φτάνουν σε χωρισμό, με συνέπεια ένας από τους δύο, και μαζί, συνήθως, τα παιδιά, να προσγειωθούν σε μια νέα, πολύ χειρότερη οικονομική πραγματικότητα, που ποτέ δεν είχαν φανταστεί.
«ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ στοιχείο αυτής της Νέας Φτώχειας είναι το φοβερό συναίσθημα της έκπληξης - ότι, δηλαδή, η φτώχεια μπορεί να χτυπήσει τόσο ξαφνικά, που οι άνθρωποι να πέσουν τόσο πολύ και τόσο άσχημα προτού κάποιος τους πιάσει και τους βοηθήσει να ξανασηκωθούν, ότι ύστερα από οικονομική πρόοδο σχεδόν ενός αιώνα η παιδική φτώχεια, σχεδόν σε όλον τον κόσμο, εξακολουθεί να μας προβληματίζει.
Η Νέα Φτώχεια μάς κάνει να χάσουμε την πίστη μας όχι μόνο σε σχέσεις που κάποτε πιστεύαμε ότι θα διαρκέσουν μια ζωή, αλλά ακόμα και σε κυβερνητικά προγράμματα που ελπίζαμε πως θα άντεχαν και θα στήριζαν γενεές επί γενεών», γράφει ο καθηγητής Τσιλ, ο οποίος παραθέτει έρευνα, εμπειρίες αλλά και στατιστικά στοιχεία, για να καταλήξει στο τρομακτικό συμπέρασμα για το πόσο εύκολα μπορεί μια οικονομική κρίση «να διαλύσει τον άνθρωπο, την οικογένεια, την κοινωνία, τη χώρα του».
ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ
* Ο μισός σχεδόν πληθυσμός της Γης σήμερα, δηλαδή περισσότεροι από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι, ζει με λιγότερα από 2,5 δολάρια την ημέρα.
* Ο 21ος αιώνας βρήκε περίπου 1 δισ. ανθρώπους να μην ξέρουν να διαβάσουν ένα βιβλίο ή να βάλουν την υπογραφή τους.
* Λιγότερο από το 1% που ξοδεύεται κάθε χρόνο για αγορά εξοπλισμών σ' όλον τον κόσμο θα αρκούσε για να «βάλει» κάθε παιδί σε σχολείο έως το 2000, αλλά αυτό δεν συνέβη.
* Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) των βαριά χρεωμένων φτωχών χωρών του κόσμου (περίπου 567 εκατομμύρια άνθρωποι) είναι μικρότερο από τον κοινό πλούτο των μόλις 7 πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη.
TV Κλείστε την τη ρημάδα!
ΕΡΕΥΝΑ: ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΗΛΕ-ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΣΤΟΝ ΘΕΑΤΗ - ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
«Οι ειδήσεις με αρρωσταίνουν». Είναι ο διπλανός σας που το λέει συχνά πια, και ο παραδιπλανός, είναι και ο αντίλαλος της σκέψης που μόλις κάνατε ακούγοντας ένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων. Αναπαράγοντας τη «γραμμή» της αποδοχής, την κυρίαρχη ιδεολογία, δηλαδή ποντάροντας σ' ένα συναίσθημα αποκομμένο από τη σκέψη και την κριτική, τα δελτία ειδήσεων των 8:00, όπως έχουμε συνηθίσει να τα αποκαλούμε, καλλιεργούν τον πανικό, την ...
... άγνοια, την ηττοπάθεια, τον ατομισμό και τη μοιρολατρία. Επί πλέον, ενισχύουν τις ενοχές και την κατάθλιψη των τηλεθεατών. Νισάφι πια...Ελάχιστη ώρα καταλαμβάνουν στα δελτία οι μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις, σύμφωνα με τα ευρύματα της έρευνας. Μόνο τα σπασίματα παρουσιάζονται με έμφαση. Σε έναν εσκεμμένο συμψηφισμό, κάποιοι έφτασαν να συγκρίνουν τη μαζική απόπειρα εισόδου στη Βουλή με τον εμπρησμό της Μαρφίν στη Σταδίου Ελάχιστη ώρα καταλαμβάνουν στα δελτία οι μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις, σύμφωνα με τα ευρύματα της έρευνας. Μόνο τα σπασίματα παρουσιάζονται με έμφαση. Σε έναν εσκεμμένο συμψηφισμό, κάποιοι έφτασαν να συγκρίνουν τη μαζική απόπειρα εισόδου στη Βουλή με τον εμπρησμό της Μαρφίν στη Σταδίου Ανοίγω την τηλεόραση και μου μαυρίζει η ψυχή». «Μιλάνε σαν να είναι ένας τυφώνας που μας έχει παρασύρει όλους». «Ξέρω ότι τα πράγματα είναι άσχημα, αλλά δεν μπορώ να πενθώ συνέχεια». Αυτές είναι μερικές από τις επαναλαμβανόμενες φράσεις-κλειδιά που εντόπισαν οι φοιτητές του Παντείου Πανεπιστημίου σε έρευνα για το πώς τα ΜΜΕ καλύπτουν την οικονομική κρίση. Η έρευνα, που περιλαμβάνει αποκωδικοποίηση των οπτικοακουστικών μηνυμάτων από τα κεντρικά δελτία ειδήσεων και τις εφημερίδες και συνεντεύξεις με πολίτες 18-50 ετών, ξεκίνησε ενώ το ΔΝΤ ήταν ακόμα προ των πυλών, πριν από τη μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μαΐου και τους θανάτους που τη σημάδεψαν.
Μιλήσαμε με την καθηγήτρια Κοινωνιολογίας Αλεξάνδρα Κορωναίου, που συντονίζει την έρευνα στο πλαίσιο του μαθήματος Ψυχοκοινωνιολογία στα ΜΜΕ. Τα συμπεράσματα της έρευνας, που συνεχώς εμπλουτίζονται καθώς η επικαιρότητα τρέχει με απρόβλεπτους ρυθμούς, είναι αποκαλυπτικά: άγχος, φόβος, απέχθεια, κατάθλιψη είναι μερικά από τα συναισθήματα που προκαλεί ο τρόπος που καλύπτουν τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ αλλά και οι εφημερίδες την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, όμως, η επιλεκτική παρουσίαση των γεγονότων γεννά και την αντίθετη άποψη: την αμφισβήτηση, τη δυσπιστία, τη στροφή σε εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης -κυρίως στο ίντερνετ- ειδικά για τις νεαρές ηλικίες.Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στις εφημερίδες «Αυγή» και «Δρόμος» και έκανε μια δεύτερη καριέρα στα διαδικτυακά μπλογκ, τα ΜΜΕ προσεγγίζουν την κρίση με πέντε βασικούς τρόπους:
1. Δραματοποίηση
Η κρίση παρουσιάζεται σαν μια φυσική καταστροφή αναπόφευκτη και ανεξήγητη, σαν μια άλλη 11η Σεπτεμβρίου. Ακολουθείται η ίδια «συνταγή» παρουσίασης, χωρίς να αναλύονται οι βαθύτεροι λόγοι ούτε να ακούγονται τρόποι διεξόδου από την κρίση. Οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται είναι «εφιαλτικό σενάριο», «απελπιστική κατάσταση», «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», «σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα», «είμαστε στο χείλος του γκρεμού».
Πλάι στις παρατηρήσεις της έρευνας θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι το μοντέλο της δραματοποίησης ακολουθείται όχι μόνο στην παρουσίαση της οικονομικής κατάστασης, αλλά και στην αντιμετώπιση των αντιδράσεων και διαδηλώσεων. «Τα πλάνα από την πορεία που έδειχναν τη μαζικότητα του κόσμου ήταν ελάχιστα σε σχέση με τις εικόνες από τις καταστροφές και τη φονική πυρκαγιά» επισημαίνει η πανεπιστημιακός, σχολιάζοντας την κάλυψη της πορείας της 5ης Μαΐου.
Πράγματι, ο τραγικός θάνατος τριών εργαζομένων κατάπιε το ανθρώπινο τσουνάμι που πλημμύρισε τους δρόμους, μετατοπίζοντας το ενδιαφέρον των ΜΜΕ από τις κοινωνικές αντιδράσεις στην καταδίκη της βίας. Το τριπλό έγκλημα μούδιασε την κοινωνία στο σύνολό της• όμως, τα ανακλαστικά των ΜΜΕ να παρουσιάσουν με όρους θρίλερ μία ήδη δραματική κατάσταση, αποκρύπτοντας, παραπληροφορώντας ή παραποιώντας γεγονότα, ακόμα και στοχοποιώντας διαδηλωτές, ακολουθεί πάλι την ίδια συνταγή «το δράμα πάνω από τα γεγονότα».
Όσοι έβλεπαν μόνο τηλεόραση εκείνες τις ημέρες, χωρίς να διαβάζουν εφημερίδες ή διαδίκτυο, το πιο πιθανό είναι να άκουσαν ότι κάποιοι φώναξαν «να καούν» παρά να έμαθαν ότι διαδηλωτές, και μάλιστα μετανάστες, έσπευσαν να διασώσουν τους εγκλωβισμένους. Η «άβυσσος» και η «έκτακτη ανάγκη» έδωσαν χώρο σε ηλεκτρονικές και έ- ντυπες φωνές που ζητούσαν να καταργηθούν άρθρα του Συντάγματος και να επιβληθεί «όχι ακριβώς δικτατορία» αλλά κάτι που της μοιάζει ανησυχητικά.
2. Ενοχοποίηση του κοινού
Φταίμε όλοι, και μάλιστα σχεδόν το ίδιο, για την κατάσταση στην οποία φτάσαμε. Το ίδιο όσοι έφαγαν εκατομμύρια με σκάνδαλα που ποτέ δεν εξιχνιάστηκαν, το ίδιο και όσοι έχουν απλήρωτα δάνεια και υπερχρεωμένες πιστωτικές. Ο ψιλικατζής και ο μεγαλοεπιχειρηματίας, ο άνεργος και το γκόλντεν-μπόι, ο συνταξιούχος και ο εκατομμυριούχος αντιμετωπίζονται ως συνυπεύθυνοι σε μια διάχυση της διαφθοράς που θα λυθεί «αναλαμβάνοντας όλοι τις ευθύνες μας». Όπως τονίζεται στην έρευνα, «η εικόνα που μεταφέρουν είναι η εικόνα μιας διεφθαρμένης κοινωνίας στο σύνολό της. Η συλλογική ενοχοποίηση "απαγορεύει" στο θυμό και την οργή να εκφραστούν με στόχο τους πραγματικούς υπεύθυνους, δημιουργώντας συναισθήματα αυτοαπόρριψης και αυτομομφής. Ετσι καθηλώνει τους πολίτες και οδηγεί αθόρυβα στην αποδοχή των μέτρων. Μόνο τα ΜΜΕ και οι άνθρωποί τους δεν εμφανίζονται ποτέ να εμπλέκονται σε σκάνδαλα, ύποπτες δραστηριότητες, φοροδιαφυγή κ.ά.».
3. Έμφαση στο ατομικό
Η ανασφάλεια υπερτονίζεται ως το μόνο επιτρεπτό συναίσθημα. Οι συλλογικές αντιδράσεις (διαδηλώσεις, απεργίες κ.λπ.) προβάλλονται συνήθως τελευταίες, άρα ασήμαντες και, τελικά, μάταιες. Ελάχιστη ώρα καταλαμβάνουν στα δελτία οι μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες• μόνο τα σπασίματα παρουσιάζονται με έμφαση. Το ζουμ του φακού γίνεται στο ατομικό δράμα: μία άνεργη μητέρα, ένας συνταξιούχος, ένας έμπορος εμφανίζονται ως ατομικές περιπτώσεις, αποκομμένες από το συλλογικό. Κατά το δόγμα «ένας θάνατος είναι τραγωδία, χίλιοι θάνατοι είναι στατιστική», οι «συλλογικότητες» εμφανίζονται με τη μορφή στατιστικών πινάκων: 1.000.000 άνεργοι, το 20% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας κ.ο.κ. Φυσικά, οι στατιστικές είναι νούμερα και δεν έχουν δύναμη να αλλάξουν τη μοίρα. Στην τελική, είναι διεσπαρμένες μονάδες, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, κατά το θατσερικό ρητό «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα».
4. Υποβάθμιση στο συλλογικό
Οσο προβάλλεται κατά κόρον το μοτίβο «είμαστε όλοι υπαίτιοι», η αντιμετώπιση της κρίσης παρουσιάζεται ως: α) υπόθεση των πολιτικών που χειρίζονται τα πράγματα και β) ατομική υπόθεση του καθενός να τα βγάλει πέρα όπως μπορεί. Οι συλλογικές μορφές αγώνα (διαδηλώσεις, απεργίες κ.λπ.) υποβαθμίζονται ως «άκαιρες», «υπερβολικές» ή/και «καταστροφικές» για τη χώρα. Σε έναν εσκεμμένο συμψηφισμό, κάποιοι έφτασαν να συγκρίνουν τη μαζική απόπειρα εισόδου των διαδηλωτών στη Βουλή με τον εμπρησμό της Μαρφίν, προκαλώντας τον γκεμπελικό συνειρμό «διαδηλωτής = πιθανός δολοφόνος».
5. Κοινωνικός αυτοματισμός
Η παρουσίαση των μέτρων αλλά και των αντιδράσεων στοχεύει στη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, ώστε η μία κοινωνική ομάδα να στρέφεται εναντίον της άλλης και να φαίνεται ότι απειλεί την ευημερία της άλλης. Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών (βλέπε και την αποτυχημένη απόπειρα να παρουσιαστεί ότι η κυβέρνηση «έσωσε» τάχα τον 13-14ο μισθό των ιδιωτικών), διαδηλωτές εναντίον εμπόρων και τουρισμού, απεργοί εναντίον εργαζομένων. «Η λογική τού διαίρει και βασίλευε» παρατηρεί η Αλ. Κορωναίου «εδραιώνει την κυριαρχία όχι των πολιτικών προσώπων (άλλωστε, εύκολα γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι), αλλά των ίδιων των δημοσιογράφων και των μέσων. Μόνο αυτοί μένουν στο απυρόβλητο».Οπως, όμως, μας είπε η ίδια η καθηγήτρια και συντονίστρια της έρευνας, ο τρόπος που τα κυρίαρχα ΜΜΕ παρουσιάζουν την κρίση συντελεί στην ίδια την κρίση και την απαξίωση των ΜΜΕ. «Ολο και περισσότεροι νέοι δεν ενημερώνονται από την τηλεόραση, ειδικά οι ηλικίες κάτω των 25. Γι' αυτό στρέφονται σε μέσα που ενθαρρύνουν το διάλογο, όπως το διαδίκτυο. Οσο για την τηλεόραση, στρέφονται κυρίως σε χιουμοριστικές εκπομπές, όπως το "Αλ Τσαντίρι Νιους" και το "Ράδιο Αρβύλα", ακόμα και στα λεγόμενα ψυχαγωγικά δελτία ειδήσεων».
Οπως φάνηκε μέσα από συνεντεύξεις με το κοινό, πολλοί αποφεύγουν συνειδητά τις ειδήσεις, γιατί τους προκαλούν άγχος και απέχθεια, τους οδηγούν στην κατάθλιψη. «Χαρακτηριστικά θυμάμαι τη φράση μια κοπέλας, ότι όταν βλέπει τηλεόραση είναι σαν να πενθεί διαρκώς. Όπως γνωρίζουν οι ψυχολόγοι, το παρατεταμένο εσωτερικευμένο πένθος είναι κλινικό σύμπτωμα της κατάθλιψης. Ήδη ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είχε προειδοποιήσει από το 2008 ότι η οικονομική κρίση θα αυξήσει τα συμπτώματα κατάθλιψης και τις αυτοκτονίες. Αυτό φάνηκε με δραματικό τρόπο και στη χώρα μας, με τέσσερεις αυτοκτονίες σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο. Ο τρόπος που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ την κρίση δεν διευκολύνει το διάλογο και σίγουρα επηρεάζει αρνητικά την ψυχική υγεία. Ο θεατής το εισπράττει ως μία συνθλιπτική απουσία ελέγχου στη ζωή του, στο παρόν και στο μέλλον του, ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος και ότι δεν υπάρχει συλλογική διέξοδος, παρά μόνο η ατομική συμμόρφωση».
Κι όμως, όπως φαίνεται μέσα από τις συνεντεύξεις, πάρα πολλοί ερωτώμενοι αμφισβητούν πως τα πράγματα είναι έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των νεότερων ηλικιών είναι πεπεισμένη ότι θα υπάρξει κοινωνική αντίδραση.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Εδώ θα πεις δημόσια την γνώμη σου____ Ο σιωπών δοκεί συναινείν!____ksipnistere1@gmail.com
Η επιτάχυνση των ρυθμών της ζωής που θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη πλησιάζοντας στο τέλος του τωρινού κύκλου της ιστορίας.
Popout
Popout
imdleo
Popout
imdleo
Εδώ θα πεις δημόσια την γνώμη σου____ Ο σιωπών δοκεί συναινείν!____ksipnistere1@gmail.com
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ
Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ
του Μιχάλη Κατσαρού («Κατά Σαδδουκαίων»)
(Παραλλαγή 2009, από το ΔΙΟΓΕΝΗ τον αιρετικό)
Αντισταθείτε,
σ αυτόν που λέει,δόξα το θεό,καλά περάσαμε
και σήμερα.
Αντισταθείτε,
σ αυτόν που χαιρετάει απ την εξέδρα
ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις των άχρηστων
όπλων που τρώνε τα μισά λεφτά από τα λίγα
που έχει η τσέπη μας για να βαφτούν με αίμα χιλιάδων αθώων.
Αντισταθείτε,
σε κάποιους παραχαιδεμένους και βολεμένους επώνυμους, που θάθελαν να καίνε μαγαζιά μαζί με τα «καημένα τα παιδιά»..
Που καταγγέλουν σαν ξεμωραμένους όσους τους λένε την αλήθεια,ενώ τα βράδια χορεύουνε καρσιλαμά και σπάνε πιάτα στα κανάλια,προσφέροντας έργα ξενόφερτα,βιτσιόζικα,φτηνά..
Αντισταθείτε,
στη φιλοσοφία των αιώνιων βολεμένων που κάποτε ελεγαν «ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΤΣΕ ΦΡΟΝΙΜΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ» και τώρα λένε
«ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΚΟΨΕΙΣ, ΚΟΨΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ»
Αντισταθείτε,
όχι μόνο στους δοτούς Υπουργούς και Κομματάρχες,αλλά, προπάντων, σ’αυτούς που τους κατασκευάσανε,που τους διόρισαν και τους κουνάνε τα χέρια και τα πόδια.
Αντισταθείτε,
σ’αυτούς που μας κρύβουν το άγριο δάσος
πίσω από ένα δροσερό δεντράκι,
σ’αυτούς που μας ποτίζουν ουσίες κι οινοπνεύματα,για να μπερδεύουμε τις αλήθειες με τα ψέματα..
Αντισταθείτε,
στην τηλεόραση,του τζόγου, της βίας και της φτήνιας..
Στα βιβλία,που μπερδεύουν την ελευθερία με την ασυδοσία..
Τα σινεμά,που γαργαλάνε τα απωθημένα μας..
Τα θέατρα,που μας πουλάνε ξένα πρότυπα για να ξεπουλήσουμε τα δικά μας..
Τις μουσικές,που μας ξαναγυρίζουνε στην άγρια ζούγκλα..
Kαι σε κάποια Μ.Μ.Ε,που τα προβάλλουν όλα αυτά με το αζημίωτο..
Αντισταθείτε,
στον ίδιο τον εαυτό μας που πιστεύει όσα του λένε,και δεν θέλει να δει πιο μέσα, πιο βαθειά, πιο μακριά.
Αντισταθείτε,
σ’αυτούς που στόχο έχουν το γκρέμισμα κι όχι το χτίσιμο..Που μπερδεύουν την κατάληψη με το χαβαλέ και την εξέγερση με την εκτόνωση..
Που κοιμούνται όταν ο κόσμος καίγεται,
στην Κύπρο, τη Χιλή, το Κόσοβο, το Ιράκ, τη Γάζα,και ξυπνάνε όταν η φωτιά φτάνει στην αυλή τους..
Αντισταθείτε,
σ’αυτούς που δεν ξέρουν ότι σε μια εποχή που κυριαρχεί το ψέμα, η αναζήτηση της αλήθειας είναι μια μεγάλη επαναστατική πράξη..
Αντισταθείτε,
ακόμη και σε μένα που τόσην ώρα σας κάνω το δάσκαλο..
Καλημέρα…
του Μιχάλη Κατσαρού («Κατά Σαδδουκαίων»)
(Παραλλαγή 2009, από το ΔΙΟΓΕΝΗ τον αιρετικό)
Αντισταθείτε,
σ αυτόν που λέει,δόξα το θεό,καλά περάσαμε
και σήμερα.
Αντισταθείτε,
σ αυτόν που χαιρετάει απ την εξέδρα
ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις των άχρηστων
όπλων που τρώνε τα μισά λεφτά από τα λίγα
που έχει η τσέπη μας για να βαφτούν με αίμα χιλιάδων αθώων.
Αντισταθείτε,
σε κάποιους παραχαιδεμένους και βολεμένους επώνυμους, που θάθελαν να καίνε μαγαζιά μαζί με τα «καημένα τα παιδιά»..
Που καταγγέλουν σαν ξεμωραμένους όσους τους λένε την αλήθεια,ενώ τα βράδια χορεύουνε καρσιλαμά και σπάνε πιάτα στα κανάλια,προσφέροντας έργα ξενόφερτα,βιτσιόζικα,φτηνά..
Αντισταθείτε,
στη φιλοσοφία των αιώνιων βολεμένων που κάποτε ελεγαν «ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΤΣΕ ΦΡΟΝΙΜΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ» και τώρα λένε
«ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΚΟΨΕΙΣ, ΚΟΨΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ»
Αντισταθείτε,
όχι μόνο στους δοτούς Υπουργούς και Κομματάρχες,αλλά, προπάντων, σ’αυτούς που τους κατασκευάσανε,που τους διόρισαν και τους κουνάνε τα χέρια και τα πόδια.
Αντισταθείτε,
σ’αυτούς που μας κρύβουν το άγριο δάσος
πίσω από ένα δροσερό δεντράκι,
σ’αυτούς που μας ποτίζουν ουσίες κι οινοπνεύματα,για να μπερδεύουμε τις αλήθειες με τα ψέματα..
Αντισταθείτε,
στην τηλεόραση,του τζόγου, της βίας και της φτήνιας..
Στα βιβλία,που μπερδεύουν την ελευθερία με την ασυδοσία..
Τα σινεμά,που γαργαλάνε τα απωθημένα μας..
Τα θέατρα,που μας πουλάνε ξένα πρότυπα για να ξεπουλήσουμε τα δικά μας..
Τις μουσικές,που μας ξαναγυρίζουνε στην άγρια ζούγκλα..
Kαι σε κάποια Μ.Μ.Ε,που τα προβάλλουν όλα αυτά με το αζημίωτο..
Αντισταθείτε,
στον ίδιο τον εαυτό μας που πιστεύει όσα του λένε,και δεν θέλει να δει πιο μέσα, πιο βαθειά, πιο μακριά.
Αντισταθείτε,
σ’αυτούς που στόχο έχουν το γκρέμισμα κι όχι το χτίσιμο..Που μπερδεύουν την κατάληψη με το χαβαλέ και την εξέγερση με την εκτόνωση..
Που κοιμούνται όταν ο κόσμος καίγεται,
στην Κύπρο, τη Χιλή, το Κόσοβο, το Ιράκ, τη Γάζα,και ξυπνάνε όταν η φωτιά φτάνει στην αυλή τους..
Αντισταθείτε,
σ’αυτούς που δεν ξέρουν ότι σε μια εποχή που κυριαρχεί το ψέμα, η αναζήτηση της αλήθειας είναι μια μεγάλη επαναστατική πράξη..
Αντισταθείτε,
ακόμη και σε μένα που τόσην ώρα σας κάνω το δάσκαλο..
Καλημέρα…
Hφαίστειο, υπό έκρηξη
Γενικεύεται το κλίμα απαξίωσης της πολιτικής μας ζωής και ο κόσμος δείχνει παντοιοτρόπως την αντιπάθειά του και την απέχθειά του σε κόμματα και πρόσωπα που ως χθες ενθουσιωδώς χειροκροτούσε και ψήφιζε . Η εικόνα των διαδηλωτών να φωνάζουν έξω από τη βουλή κλέφτες – κλέφτες ξεπέρασε τα όρια της Ελλάδας , όλος ο έξω κόσμος γνωρίζει πλέον , ότι η χώρα είναι ηφαίστειο που θα εκραγεί στο αμέσως προσεχές διάστημα και η λάβα του θα συνθλίψει το καταρρέον πολιτικό σύστημα .
Ο λαός πολύ σοφά θέλει να αλλάξουν όλα . Δεν είναι μόνο τα κόμματα και οι βουλευτές που απαξιώθηκαν . Όλοι γνωρίζουμε ότι και τα ΜΜΕ έπαιξαν πολύ αρνητικό ρόλο αφού ιδιοκτησιακά περιήλθαν στους πρωταγωνιστές της κομπίνας του 1999 στο χρηματιστήριο , οι δε δημοσιογράφοι υπέταξαν μικρόφωνα και πέννες στις εντολές των αφεντικών , οι ελάχιστοι που τυχόν αντέδρασαν βρέθηκαν άνεργοι , εκτός επαγγέλματος …
Η κατεδάφιση λοιπόν πρέπει να επεκταθεί και στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ , τα οποία έχουν βαρύτατες ευθύνες για τη διατήρηση κάποιων άχρηστων στην εξουσία και τον αποκλεισμό τίμιων κομμάτων ,όπως η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ , από κάθε δημοσιότητα . Είναι υποκρισία ότι δήθεν οι δημοσιογράφοι ασκούν κριτική για παρατυπίες , παρανομίες και αδικαιολόγητο πλουτισμό των πολιτικών μας . Το πολιτικό σύστημα διατηρήθηκε επί 36 χρόνια σαν κλειστό αντιλαϊκό κλαμπ εξουσίας , επειδή κάποια παπαγαλάκια και λιβανιστήρια λάνσαραν και πρόβαλαν μέλη γνωστών πολιτικών οίκων , καθώς και τα πιόνια και φερέφωνά τους. Η πολιτική ζωή είχε γίνει ένα φαγοπότι , τις διαταγές έδιναν οι γνωστοί διαπλεκόμενοι καναλάρχες και η βουλή χρησιμοποιείτο ως υποζύγιο , οι πολιτικοί που διατηρούντο στο προσκήνιο υπάκουαν τυφλά στις άνομες επιθυμίες των διαπλεκομένων . Μόνο που ο κύκλος αυτός της φαυλότητας προσκρούει τώρα σε ένα εξεγειρόμενο λόγω της οικονομικής κρίσης λαό και το τέλος έρχεται . Το μέχρι τώρα κορόιδο , ο λαός ξυπνάει , η ανοχή και υπομονή του εξαντλήθηκαν
Αλήθεια , όταν ιδρύσαμε το 1992 την ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ , ξέραμε τις αλλαγές που χρειαζόταν ο τόπος , μας ήταν όμως δύσκολο να προβλέψουμε , πώς όλες οι πτέρυγες της πολιτικής , αριστεροί , πασοκτζήδες , δεξιοί , θα συμμαχούσαν όλοι εναντίον της επιστροφής του κέντρου στη βουλή , υπό το φόβο ότι θα γινόμασταν εμπόδιο στο φαγοπότι τους και στη μονιμότητά τους. Συν τω χρόνω αντιληφθήκαμε πόσο μεγάλα ήταν τα συμφέροντα και ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι υπηρέτες του λαού, αλλά υπάλληλοι ενός σάπιου εγχώριου κατεστημένου που αφαίμαζε το λαό και τον εμπόδιζε να προκόψει .
Πού είναι τα όνειρα της γενιάς μας , πού είναι οι υποσχέσεις για «λαϊκή συμμετοχή» , για «αλλαγή» ,πού είναι τα «σεμνά και ταπεινά» και πού είναι ο γέρος της δημοκρατίας να ανακράξει ξανά «ποιος κυβερνά την Ελλάδα ;» . Όλα προδόθηκαν, ξεθώριασαν , χάθηκαν στο πέρασμα μιας περιόδου με συναλλαγές και ρουσφέτια για το λαό , μπίζνες και κλεψιές για τους ισχυρούς .
Πού πάμε τώρα ; Λύση άλλη δεν υπάρχει από το να ξεκινήσουμε από την αρχή . Με δικαιοσύνη , με αξιοκρατία , με τάξη, με αλληλοσεβασμό να θεμελιώσουμε ξανά τη δημοκρατία . Οι εκλογές που αδυσώπητα πλησιάζουν θα γκρεμίσουν το σάπιο σύστημα . Είδαμε τι πάθαμε από τους ρουσφετάκηδες και τους χαρισματικούς των πολιτικών οίκων . Τώρα αναζητούνται άνδρες , τίμιοι , ειλικρινείς , μετρημένοι , να σηκώσουν ψηλά την Ελλάδα .
Ο Κόσμος όπως τον βλέπω εγώ. (Α. Αϊνστάιν)
"Μόνο το άτομο έχει αίσθηση υπεθυνότητας"
- Nietzsche
Αλβέρτος Αϊνστάιν (1925) χωρίς περαιτέρω σχολιασμό:
Ο Κόσμος όπως τον βλέπω εγώ.
Σε τι παράξενη κατάσταση βρισκόμαστε εμείς οι θνητοί! Καθένας από εμάς βρίσκεται εδώ για μια σύντομη επίσκεψη· δεν γνωρίζει για ποιο σκοπό, αν και μερικές φορές νομίζει ότι τον αισθάνεται. Αλλά από την οπτική γωνία της καθημερινής ζωής, χωρίς να εμβαθύνουμε, υπάρχουμε για τον συνάνθρωπο μας - καταρχάς για αυτούς στων οποίων τα χαμόγελα και την ευημερία στηρίζεται όλη η ευτυχία μας και αμέσως μετά για όλους αυτούς που δεν γνωρίζουμε προσωπικά και με την μοίρα των οποίων είμαστε ενωμένοι με τον δεσμό της συμπόνοιας. Εκατό φορές κάθε μέρα, θυμίζω στον εαυτό μου ότι η εσωτερική και εξωτερική ζωή μου εξαρτάται από την εργασία των άλλων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, και ότι πρέπει να υπερβάλω εαυτόν για να μπορέσω να δώσω στο ίδιο μέτρο με το οποίο έχω λάβει και συνεχίζω να λαμβάνω. Με ελκύει η απλή ζωή και συχνά καταπιέζομαι από το αίσθημα ότι απορροφώ μια μη αναγκαία ποσότητα από την εργασία των συνανθρώπων μου. Θεωρώ τις ταξικές διαφορές αντίθετες προς την δικαιοσύνη και, σε τελική ανάλυση, βασισμένες στον εξαναγκασμό. Θεωρώ επίσης ότι η απέριττη ζωή κάνει καλό σε όλους, φυσικά και πνευματικά.
Σίγουρα δεν πιστεύω στην ανθρώπινη ελευθερία με την φιλοσοφική έννοια. Όλοι δρουν όχι μόνο υπό την επιρροή ενός εξωτερικού καταναγκασμού αλλά επίσης σύμφωνα και με μια εσωτερική ανάγκη. Η ρήση του Σοπενχάουερ, ότι "ο άνθρωπος μπορεί να δρα όπως αυτός θέλει, αλλά όχι να θέλει όπως αυτός θέλει" αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για εμένα από την νεότητα μου και μια συνεχή παρηγοριά και μια αμείωτη πηγή υπομονής στις δυσκολίες της ζωής, της δικιάς μου και των άλλων. Αυτό το συναίσθημα φιλεύσπλαχνα μετριάζει την αίσθηση υπευθυνότητας που τόσο εύκολα μπορεί να σε παραλύσει, και μας εμποδίζει στο να πάρουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους ανθρώπους πολύ σοβαρά· συντελεί σε μια άποψη της ζωής στην οποία το χιούμορ, προπαντός, έχει την θέση που του αρμόζει.
Το να αναρωτιέσαι το νόημα ή το αντικείμενο της ύπαρξης σου ή της δημιουργίας γενικά μου έμοιαζε πάντα παράλογο από αντικειμενικής απόψεως. Και όμως ο καθένας έχει συγκεκριμένα ιδανικά που καθορίζουν την κατεύθυνση των προσπαθειών του και των κρίσεων του. Υπό αυτήν την έννοια ποτέ δεν κοίταξα την ευκολία και την ευτυχία σαν αυτοσκοπούς - μια τέτοια ηθική βάση βρίσκω ως πιο αρμόζουσα για ένα κοπάδι γουρούνια. Τα ιδανικά που φώτισαν τον δρόμο μου και κατ' επανάληψη μου έδωσαν κουράγιο να αντιμετωπίζω την ζωή πρόσχαρα, ήταν η Αλήθεια, η Καλοσύνη και η Ομορφιά. Χωρίς την αίσθηση συντροφικότητας με ανθρώπους του ιδίου πνεύματος, της ενασχόλησης με τον στόχο, τον αιώνια ανέφικτο στον τομέα της τέχνης και της επιστημονικής έρευνας, η ζωή θα μου φαινόταν κενή. Τα συνηθισμένα αντικείμενα της ανθρώπινης προσπάθειας - ιδιοκτησία, εξωτερική επιτυχία, πολυτέλεια - μου φαινόντουσαν πάντα άξια περιφρονήσεως.
Η παθιασμένη αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και υπευθυνότητας πάντα αντιπαραβαλλόταν παράξενα με την σαφή μου ελευθερία από την ανάγκη για απευθείας επαφή με άλλα ανθρώπινα όντα και κοινότητες. Βαδίζω το δικό μου δρόμο και ποτέ δεν άνηκα στη χώρα μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου ή ακόμα και στην οικογένεια μου, με όλη μου την καρδιά· αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους δεσμούς ποτέ δεν έχασα το επίμονο αίσθημα της απόσπασης, της ανάγκης για μοναξιά - ένα αίσθημα που αυξάνεται με τα χρόνια. Οι άνθρωποι αποκτούν απότομα συνείδηση, χωρίς να το μετανιώσουν, των ορίων της πιθανότητας για αμοιβαία κατανόηση και συμπόνοια με τους συνανθρώπους τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος χωρίς αμφιβολία χάνει ένα μέρος της εγκαρδιότητας και της αθωότητας· από την άλλη, είναι κατά πολύ περισσότερο ανεξάρτητος από απόψεις, συνήθειες και κρίσεις των συνανθρώπων του και αποφεύγει τον πειρασμό να βασιστεί σε τέτοια ανασφαλή θεμέλια.
Το πολιτικό ιδεώδες μου είναι αυτό της δημοκρατίας. Ας είναι ο κάθε άνθρωπος σεβαστός σαν άτομο και κανένας να μην γίνεται είδωλο. Είναι μια ειρωνεία της μοίρας ότι εγώ ο ίδιος έχω γίνει αποδέκτης υπερβολικού θαυμασμού και σεβασμού από τους συνανθρώπους μου χωρίς εγώ ούτε να ευθύνομαι και ούτε να το αξίζω. Η αιτία για αυτό ίσως να είναι η επιθυμία, ανέφικτη για τους πολλούς, να κατανοήσουν την μία ή δύο ιδέες τις οποίες έχω με τις ασθενικές δυνάμεις μου επιτύχει μέσω ακατάπαυστου αγώνα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι απαραίτητο για την επιτυχία κάθε σύνθετου εγχειρήματος, ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να κάνει την σκέψη και να κατευθύνει και γενικά να φέρει την ευθύνη. Αλλά αυτοί που καθοδηγούνται δεν πρέπει να αναγκάζονται, θα πρέπει να μπορούν να διαλέγουν τον αρχηγό τους. Ένα αυταρχικό σύστημα καταναγκασμού, κατά την άποψη μου, σύντομα αποσυντίθεται. Γιατί η δύναμη πάντα έλκει ανθρώπους χαμηλής ηθικής, και πιστεύω ότι είναι ένας αμετάβλητος κανόνας ότι τους ιδιοφυείς τυράννους, τους διαδέχονται αχρείοι. Γι' αυτό το λόγο πάντα εναντιώθηκα σε συστήματα όπως αυτά που βλέπουμε στην Ιταλία και την Ρωσία σήμερα. Αυτό το οποίο έχει επιφέρει δυσφήμιση στην επικρατούσα σημερινή μορφή δημοκρατίας της Ευρώπης δεν μπορεί να αποδοθεί στην ιδέα της δημοκρατίας, αλλά στην έλλειψη σταθερότητας των αρχηγών των κυβερνήσεων και στον απρόσωπο χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος. Πιστεύω ότι από αυτήν την άποψη οι ΗΠΑ έχουν οργανωθεί καλύτερα. Έχουν ένα υπεύθυνο Πρόεδρο που εκλέγεται για μια επαρκή περίοδο και έχει επαρκή αρμοδιότητα για να είναι υπεύθυνος στις πράξεις του. Από την άλλη, αυτό που εκτιμώ στο δικό μας πολιτικό σύστημα είναι η πιο εκτεταμένη πρόνοια που υπάρχει για το άτομο σε περίπτωση ασθένειας ή ανάγκης. Αυτό που πραγματικά αξίζει στην παρέλαση της ανθρώπινης ζωής μου φαίνεται ότι δεν είναι η Πολιτεία αλλά το δημιουργικό, ευαίσθητο άτομο, η ατομικότητα· αυτή μόνη της δημιουργεί το ευγενές και το μεγαλειώδες, ενώ το κοπάδι σαν τέτοιο παραμένει αμβλύ στη σκέψη και αμβλύ στο συναίσθημα.
Η παθιασμένη αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και υπευθυνότητας πάντα αντιπαραβαλλόταν παράξενα με την σαφή μου ελευθερία από την ανάγκη για απευθείας επαφή με άλλα ανθρώπινα όντα και κοινότητες. Βαδίζω το δικό μου δρόμο και ποτέ δεν άνηκα στη χώρα μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου ή ακόμα και στην οικογένεια μου, με όλη μου την καρδιά· αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους δεσμούς ποτέ δεν έχασα το επίμονο αίσθημα της απόσπασης, της ανάγκης για μοναξιά - ένα αίσθημα που αυξάνεται με τα χρόνια. Οι άνθρωποι αποκτούν απότομα συνείδηση, χωρίς να το μετανιώσουν, των ορίων της πιθανότητας για αμοιβαία κατανόηση και συμπόνοια με τους συνανθρώπους τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος χωρίς αμφιβολία χάνει ένα μέρος της εγκαρδιότητας και της αθωότητας· από την άλλη, είναι κατά πολύ περισσότερο ανεξάρτητος από απόψεις, συνήθειες και κρίσεις των συνανθρώπων του και αποφεύγει τον πειρασμό να βασιστεί σε τέτοια ανασφαλή θεμέλια.
Το πολιτικό ιδεώδες μου είναι αυτό της δημοκρατίας. Ας είναι ο κάθε άνθρωπος σεβαστός σαν άτομο και κανένας να μην γίνεται είδωλο. Είναι μια ειρωνεία της μοίρας ότι εγώ ο ίδιος έχω γίνει αποδέκτης υπερβολικού θαυμασμού και σεβασμού από τους συνανθρώπους μου χωρίς εγώ ούτε να ευθύνομαι και ούτε να το αξίζω. Η αιτία για αυτό ίσως να είναι η επιθυμία, ανέφικτη για τους πολλούς, να κατανοήσουν την μία ή δύο ιδέες τις οποίες έχω με τις ασθενικές δυνάμεις μου επιτύχει μέσω ακατάπαυστου αγώνα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι απαραίτητο για την επιτυχία κάθε σύνθετου εγχειρήματος, ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να κάνει την σκέψη και να κατευθύνει και γενικά να φέρει την ευθύνη. Αλλά αυτοί που καθοδηγούνται δεν πρέπει να αναγκάζονται, θα πρέπει να μπορούν να διαλέγουν τον αρχηγό τους. Ένα αυταρχικό σύστημα καταναγκασμού, κατά την άποψη μου, σύντομα αποσυντίθεται. Γιατί η δύναμη πάντα έλκει ανθρώπους χαμηλής ηθικής, και πιστεύω ότι είναι ένας αμετάβλητος κανόνας ότι τους ιδιοφυείς τυράννους, τους διαδέχονται αχρείοι. Γι' αυτό το λόγο πάντα εναντιώθηκα σε συστήματα όπως αυτά που βλέπουμε στην Ιταλία και την Ρωσία σήμερα. Αυτό το οποίο έχει επιφέρει δυσφήμιση στην επικρατούσα σημερινή μορφή δημοκρατίας της Ευρώπης δεν μπορεί να αποδοθεί στην ιδέα της δημοκρατίας, αλλά στην έλλειψη σταθερότητας των αρχηγών των κυβερνήσεων και στον απρόσωπο χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος. Πιστεύω ότι από αυτήν την άποψη οι ΗΠΑ έχουν οργανωθεί καλύτερα. Έχουν ένα υπεύθυνο Πρόεδρο που εκλέγεται για μια επαρκή περίοδο και έχει επαρκή αρμοδιότητα για να είναι υπεύθυνος στις πράξεις του. Από την άλλη, αυτό που εκτιμώ στο δικό μας πολιτικό σύστημα είναι η πιο εκτεταμένη πρόνοια που υπάρχει για το άτομο σε περίπτωση ασθένειας ή ανάγκης. Αυτό που πραγματικά αξίζει στην παρέλαση της ανθρώπινης ζωής μου φαίνεται ότι δεν είναι η Πολιτεία αλλά το δημιουργικό, ευαίσθητο άτομο, η ατομικότητα· αυτή μόνη της δημιουργεί το ευγενές και το μεγαλειώδες, ενώ το κοπάδι σαν τέτοιο παραμένει αμβλύ στη σκέψη και αμβλύ στο συναίσθημα.
Αυτό το θέμα με φέρνει στο χειρότερο γνώρισμα της φύσης του κοπαδιού, το στρατιωτικό σύστημα, το οποίο απεχθάνομαι. Το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αντλήσει ευχαρίστηση στο να παρελαύνει σε σχηματισμό στον τόνο μιας μπάντας είναι αρκετό για να με κάνει να τον περιφρονήσω. Ο μεγάλος εγκέφαλος του, του δόθηκε από λάθος· μια σπονδυλική στήλη ήταν όλο κι όλο ότι χρειαζόταν. Αυτό το σημάδι πανώλης του πολιτισμού θα έπρεπε να καταργηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ηρωισμός από διαταγή, παράλογη βία, και όλες οι δηλητηριώδεις ανοησίες που κάνει στο όνομα του πατριωτισμού - πόσο τα μισώ όλα αυτά! Ο πόλεμος μου φαίνεται ένα πρόστυχο και ποταπό πράγμα: Καλύτερα να με κόβανε κομμάτια από το να πάρω μέρος σε τέτοιο αποτροπιασμό. Και όμως, παρ' όλα αυτά, τόσο υψηλή είναι η άποψη μου για την ανθρώπινη φυλή που πιστεύω ότι αυτή η λάμια θα είχε από καιρό εξαφανιστεί, αν ο υγιής νους των εθνών δεν είχε συστηματικά διαφθαρεί από τα εμπορικά και πολιτικά συμφέροντα που ενεργοποιούνται μέσω των σχολείων και του Τύπου.
Το ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να έχουμε την εμπειρία του είναι το μυστηριώδες. Είναι το θεμελιώδες συναίσθημα το οποίο βρίσκεται στο λίκνο της αληθινής τέχνης και της αληθινής επιστήμης. Αυτός που το γνωρίζει και δεν μπορεί πια να το θαυμάσει, να αισθανθεί έκπληξη, είναι σαν νεκρός, ένα σβησμένο κερί. Η εμπειρία του μυστηρίου - ακόμα κι αν ήταν αναμεμειγμένη με φόβο - ήταν αυτή που προκάλεσε την θρησκεία. Η γνώση της ύπαρξης πραγμάτων στα οποία δεν μπορούμε να διεισδύσουμε, των εκδηλώσεων της βαθύτερης λογικής και της πιο αστραποβολούσας ομορφιάς , τα οποία είναι προσβάσιμα στη λογική μας στις πιο βασικές τους μορφές - είναι αυτή η γνώση και αυτό το συναίσθημα που συνιστούν την πραγματικά θρησκευτική συμπεριφορά· υπό αυτήν την έννοια και μόνο υπό αυτήν, είμαι ένας βαθύτατα θρησκευόμενος άνθρωπος. Δεν μπορώ να συλλάβω ένα Θεό που ανταμείβει και τιμωρεί τα δημιουργήματα του, ή έχει θέληση του ίδιου είδους μ' αυτή που εμείς αντιλαμβανόμαστε στους εαυτούς μας. Ένας άνθρωπος που μπορεί να επιζήσει του φυσικού θανάτου του είναι επίσης πέρα από την κατανόηση μου, ούτε θα επιθυμούσα να ήταν αλλιώς· τέτοιες ιδέες είναι για τους φόβους ενός παράλογου εγωισμού αδύναμων ψυχών. Είναι αρκετό για εμένα το μυστήριο της αιωνιότητας της ζωής, και ο υπαινιγμός της θαυμαστής δομής της πραγματικότητας, μαζί με την ειλικρινή προσπάθεια να κατανοήσω ένα μέρος, που δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο μικρό, του λόγου που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη φύση.
The World as I see it
What an extraordinary situation is that of us mortals! Each of us is here for a
brief sojourn; for what purpose he knows not, though he sometimes thinks he
feels it. But from the point of view of daily life, without going deeper, we exist
for our fellow-men--in the first place for those on whose smiles and welfare all
our happiness depends, and next for all those unknown to us personally with
whose destinies we are bound up by the tie of sympathy. A hundred times
every day I remind myself that my inner and outer life depend on the labours
of other men, living and dead, and that I must exert myself in order to give in
the same measure as I have received and am still receiving. I am strongly
drawn to the simple life and am often oppressed by the feeling that I am
engrossing an unnecessary amount of the labour of my fellow-men. I regard
class differences as contrary to justice and, in the last resort, based on force. I
also consider that plain living is good for everybody, physically and mentally.
In human freedom in the philosophical sense I am definitely a disbeliever.
Everybody acts not only under external compulsion but also in accordance
with inner necessity. Schopenhauer's saying, that "a man can do as he will, but
not will as he will," has been an inspiration to me since my youth up, and a
continual consolation and unfailing well-spring of patience in the face of the
hardships of life, my own and others'. This feeling mercifully mitigates the
sense of responsibility which so easily becomes paralysing, and it prevents us
from taking ourselves and other people too seriously; it conduces to a view of
life in which humour, above all, has its due place.
To inquire after the meaning or object of one's own existence or of creation
generally has always seemed to me absurd from an objective point of view.
And yet everybody has certain ideals which determine the direction of his
endeavours and his judgments. In this sense I have never looked upon ease
and happiness as ends in themselves--such an ethical basis I call more proper
for a herd of swine. The ideals which have lighted me on my way and time
after time given me new courage to face life cheerfully, have been Truth,
Goodness, and Beauty. Without the sense of fellowship with men of like mind,
of preoccupation with the objective, the eternally unattainable in the field of art
and scientific research, life would have seemed to me empty. The ordinary
objects of human endeavour--property, outward success, luxury--have
always seemed to me contemptible.
My passionate sense of social justice and social responsibility has always
contrasted oddly with my pronounced freedom from the need for direct
contact with other human beings and human communities. I gang my own gait
and have never belonged to my country, my home, my friends, or even my
immediate family, with my whole heart; in the face of all these ties I have never
lost an obstinate sense of detachment, of the need for solitude--a feeling
which increases with the years. One is sharply conscious, yet without regret,
of the limits to the possibility of mutual understanding and sympathy with one's
fellow-creatures. Such a person no doubt loses something in the way of
geniality and light-heartedness ; on the other hand, he is largely independent of
the opinions, habits, and judgments of his fellows and avoids the temptation to
take his stand on such insecure foundations.
My political ideal is that of democracy. Let every man be respected as an
individual and no man idolized. It is an irony of fate that I myself have been the
recipient of excessive admiration and respect from my fellows through no
fault, and no merit, of my own. The cause of this may well be the desire,
unattainable for many, to understand the one or two ideas to which I have
with my feeble powers attained through ceaseless struggle. I am quite aware
that it is necessary for the success of any complex undertaking that one man
should do the thinking and directing and in general bear the responsibility. But
the led must not be compelled, they must be able to choose their leader. An
autocratic system of coercion, in my opinion, soon degenerates. For force
always attracts men of low morality, and I believe it to be an invariable rule
that tyrants of genius are succeeded by scoundrels. For this reason I have
always been passionately opposed to systems such as we see in Italy and
Russia to-day. The thing that has brought discredit upon the prevailing form of
democracy in Europe to-day is not to be laid to the door of the democratic
idea as such, but to lack of stability on the part of the heads of governments
and to the impersonal character of the electoral system. I believe that in this
respect the United States of America have found the right way. They have a
responsible President who is elected for a sufficiently long period and has
sufficient powers to be really responsible. On the other hand, what I value in
our political system is the more extensive provision that it makes for the
individual in case of illness or need. The really valuable thing in the pageant of
human life seems to me not the State but the creative, sentient individual, the
personality; it alone creates the noble and the sublime, while the herd as such
remains dull in thought and dull in feeling.
This topic brings me to that worst outcrop of the herd nature, the military
system, which I abhor. That a man can take pleasure in marching in formation
to the strains of a band is enough to make me despise him. He has only been
given his big brain by mistake; a backbone was all he needed. This
plague-spot of civilization ought to be abolished with all possible speed.
Heroism by order, senseless violence, and all the pestilent nonsense that does
by the name of patriotism--how I hate them! War seems to me a mean,
contemptible thing: I would rather be hacked in pieces than take part in such
an abominable business. And yet so high, in spite of everything, is my opinion
of the human race that I believe this bogey would have disappeared long ago,
had the sound sense of the nations not been systematically corrupted by
commercial and political interests acting through the schools and the Press.
The fairest thing we can experience is the mysterious. It is the fundamental
emotion which stands at the cradle of true art and true science. He who
knows it not and can no longer wonder, no longer feel amazement, is as good
as dead, a snuffed-out candle. It was the experience of mystery--even if
mixed with fear--that engendered religion. A knowledge of the existence of
something we cannot penetrate, of the manifestations of the profoundest
reason and the most radiant beauty, which are only accessible to our reason in
their most elementary forms--it is this knowledge and this emotion that
constitute the truly religious attitude; in this sense, and in this alone, I am a
deeply religious man. I cannot conceive of a God who rewards and punishes
his creatures, or has a will of the type of which we are conscious in ourselves.
An individual who should survive his physical death is also beyond my
comprehension, nor do I wish it otherwise; such notions are for the fears or
absurd egoism of feeble souls. Enough for me the mystery of the eternity of
life, and the inkling of the marvellous structure of reality, together with the
single-hearted endeavour to comprehend a portion, be it never so tiny, of the
reason that manifests itself in nature.
brief sojourn; for what purpose he knows not, though he sometimes thinks he
feels it. But from the point of view of daily life, without going deeper, we exist
for our fellow-men--in the first place for those on whose smiles and welfare all
our happiness depends, and next for all those unknown to us personally with
whose destinies we are bound up by the tie of sympathy. A hundred times
every day I remind myself that my inner and outer life depend on the labours
of other men, living and dead, and that I must exert myself in order to give in
the same measure as I have received and am still receiving. I am strongly
drawn to the simple life and am often oppressed by the feeling that I am
engrossing an unnecessary amount of the labour of my fellow-men. I regard
class differences as contrary to justice and, in the last resort, based on force. I
also consider that plain living is good for everybody, physically and mentally.
In human freedom in the philosophical sense I am definitely a disbeliever.
Everybody acts not only under external compulsion but also in accordance
with inner necessity. Schopenhauer's saying, that "a man can do as he will, but
not will as he will," has been an inspiration to me since my youth up, and a
continual consolation and unfailing well-spring of patience in the face of the
hardships of life, my own and others'. This feeling mercifully mitigates the
sense of responsibility which so easily becomes paralysing, and it prevents us
from taking ourselves and other people too seriously; it conduces to a view of
life in which humour, above all, has its due place.
To inquire after the meaning or object of one's own existence or of creation
generally has always seemed to me absurd from an objective point of view.
And yet everybody has certain ideals which determine the direction of his
endeavours and his judgments. In this sense I have never looked upon ease
and happiness as ends in themselves--such an ethical basis I call more proper
for a herd of swine. The ideals which have lighted me on my way and time
after time given me new courage to face life cheerfully, have been Truth,
Goodness, and Beauty. Without the sense of fellowship with men of like mind,
of preoccupation with the objective, the eternally unattainable in the field of art
and scientific research, life would have seemed to me empty. The ordinary
objects of human endeavour--property, outward success, luxury--have
always seemed to me contemptible.
My passionate sense of social justice and social responsibility has always
contrasted oddly with my pronounced freedom from the need for direct
contact with other human beings and human communities. I gang my own gait
and have never belonged to my country, my home, my friends, or even my
immediate family, with my whole heart; in the face of all these ties I have never
lost an obstinate sense of detachment, of the need for solitude--a feeling
which increases with the years. One is sharply conscious, yet without regret,
of the limits to the possibility of mutual understanding and sympathy with one's
fellow-creatures. Such a person no doubt loses something in the way of
geniality and light-heartedness ; on the other hand, he is largely independent of
the opinions, habits, and judgments of his fellows and avoids the temptation to
take his stand on such insecure foundations.
My political ideal is that of democracy. Let every man be respected as an
individual and no man idolized. It is an irony of fate that I myself have been the
recipient of excessive admiration and respect from my fellows through no
fault, and no merit, of my own. The cause of this may well be the desire,
unattainable for many, to understand the one or two ideas to which I have
with my feeble powers attained through ceaseless struggle. I am quite aware
that it is necessary for the success of any complex undertaking that one man
should do the thinking and directing and in general bear the responsibility. But
the led must not be compelled, they must be able to choose their leader. An
autocratic system of coercion, in my opinion, soon degenerates. For force
always attracts men of low morality, and I believe it to be an invariable rule
that tyrants of genius are succeeded by scoundrels. For this reason I have
always been passionately opposed to systems such as we see in Italy and
Russia to-day. The thing that has brought discredit upon the prevailing form of
democracy in Europe to-day is not to be laid to the door of the democratic
idea as such, but to lack of stability on the part of the heads of governments
and to the impersonal character of the electoral system. I believe that in this
respect the United States of America have found the right way. They have a
responsible President who is elected for a sufficiently long period and has
sufficient powers to be really responsible. On the other hand, what I value in
our political system is the more extensive provision that it makes for the
individual in case of illness or need. The really valuable thing in the pageant of
human life seems to me not the State but the creative, sentient individual, the
personality; it alone creates the noble and the sublime, while the herd as such
remains dull in thought and dull in feeling.
This topic brings me to that worst outcrop of the herd nature, the military
system, which I abhor. That a man can take pleasure in marching in formation
to the strains of a band is enough to make me despise him. He has only been
given his big brain by mistake; a backbone was all he needed. This
plague-spot of civilization ought to be abolished with all possible speed.
Heroism by order, senseless violence, and all the pestilent nonsense that does
by the name of patriotism--how I hate them! War seems to me a mean,
contemptible thing: I would rather be hacked in pieces than take part in such
an abominable business. And yet so high, in spite of everything, is my opinion
of the human race that I believe this bogey would have disappeared long ago,
had the sound sense of the nations not been systematically corrupted by
commercial and political interests acting through the schools and the Press.
The fairest thing we can experience is the mysterious. It is the fundamental
emotion which stands at the cradle of true art and true science. He who
knows it not and can no longer wonder, no longer feel amazement, is as good
as dead, a snuffed-out candle. It was the experience of mystery--even if
mixed with fear--that engendered religion. A knowledge of the existence of
something we cannot penetrate, of the manifestations of the profoundest
reason and the most radiant beauty, which are only accessible to our reason in
their most elementary forms--it is this knowledge and this emotion that
constitute the truly religious attitude; in this sense, and in this alone, I am a
deeply religious man. I cannot conceive of a God who rewards and punishes
his creatures, or has a will of the type of which we are conscious in ourselves.
An individual who should survive his physical death is also beyond my
comprehension, nor do I wish it otherwise; such notions are for the fears or
absurd egoism of feeble souls. Enough for me the mystery of the eternity of
life, and the inkling of the marvellous structure of reality, together with the
single-hearted endeavour to comprehend a portion, be it never so tiny, of the
reason that manifests itself in nature.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)