Η Γενοκτονία 270.000 Ελλήνων το 961 από τους βυζαντινούς κατακτητές

from . . . . . . . ksipnistere _ Ο σιωπών δοκεί συναινείν by daskalos

apollonios

Καθ'; όλη την διάρκεια της χιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κρήτη ήταν το κόκκινο πανί για τους βυζαντινούς κατακτητές. Γι'; αυτό την αιματοκύλησαν πολλές φορές.

Το 727 οι Κρητικοί όχι μόνον συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν(!!!) τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ'; τον Ίσαυρο.
Αρχηγό τους είχαν έναν Κρητικό ονόματι Κοσμά, ο οποίος ήταν ....

.... μεγαλοπρεπής, ωραίος και γενναίος. Και παραλίγο να κατάφερναν να κυριαρχήσουν σε όλη την Μεσόγειο, όπως αναφέρει στην «Ιστορία των Σφακίων» ο ηγούμενος Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.

Όμως οι λογαριασμοί βυζαντινών και Κρητικών παρέμεναν από αιώνες ανοικτοί και δεν έκλεισαν ποτέ. Ο Αλέξιος Κομνηνός, δια του υιού του Ισαακίου, το 1192, στέλνει απειλητική επιστολή προς το νησί της Κρήτης. Απειλούσε ότι αν δεν υποταχθούν στο βυζάντιο οι Κρητικοί, θα εξολοθρεύσει όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, όπως έπραξαν στο παρελθόν, έγραφε η επιστολή, ο Βελισσάριος, ο Ιουστινιανός, ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Βάρδας ο θαλασσινός.


Οι βυζαντινοί είχαν υποστεί αναρίθμητες ήττες από τους Κρητικούς, που ήταν πολύ γενναίοι μαχητές και θεοσεβείς. Οι Κρητικοί ουδέποτε πρόδωσαν τους Πατρώους Θεούς και τα Πάτρια ειωθότα. Το παράδειγμά τους έδινε θάρρος στους άλλους Έλληνες να διατηρήσουν τον Ελληνισμό τους και την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Γι'; αυτό ήθελαν να τους αφανίσουν οι βυζαντινοί κατακτητές.
Οι μνήμες από την τελευταία ήττα, ήταν ακόμη νωπές. Το 949 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ'; υπέστη πανωλεθρία από τους γενναίους Κρητικούς καθώς όλο το βυζαντινό στράτευμα που έστειλε για να κατακτήσει το ηρωικό Νησί κατεσφάγη, όπως μας πληροφορεί ο Λέων Διάκονος.
Τα Κρητικά πλοία περήφανα έπλεαν στην Μεσόγειο αψηφώντας τον βυζαντινό στόλο. Και όποτε είχαν ευκαιρία έκαναν τολμηρές επιδρομές και κατέστρεφαν ολοσχερώς τον βυζαντινό στόλο. Ο Λέων Διάκονος γράφει για την «των Κρητών δυναστείαν, τραχηλιώσαν και κατά Ρωμαίων φονικόν πνέουσαν». Δηλαδή έσπερναν τον θάνατο στους βυζαντινούς οι σκληροτράχηλοι Κρητικοί, γράφει ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του.

Οι Κρητικοί ήταν ακατάβλητοι κυρίως για δύο λόγους, γράφει ο Συνεχιστής του Θεοφάνους: Πρώτον διότι είχαν διατηρήσει αλώβητο το Ελληνικό Ιερατείο τους, το οποίο προΐστατο στους Απελευθερωτικούς Αγώνες, και δεύτερον διότι ήταν φοβεροί έμποροι, κάτι που τους προσπόριζε τα αναγκαία χρήματα για τους πολέμους κατά των βυζαντινών.
Το μίσος των βυζαντινών κατά των Ελλήνων της Κρήτης αποτυπώνεται ανάγλυφα από τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα ο οποίος προσπαθεί να διεγείρει το βυζαντινό συμβούλιο κατά των Κρητικών. Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει τα λόγια του Ιωσήφ: «Είναι τόσα τα δεινά που υπέστησαν οι Ρωμαίοι από τους αρνητές του Χριστού, σφαγές και καταστροφές εκκλησιών και αρπαγές περιουσιών και αιχμαλωσίες. Πρέπει να αγωνισθούμε υπέρ των Χριστιανών και να μην δειλιάσουμε από την απόσταση της θαλάσσης ούτε από τις φήμες».


Πράγματι οι γενναίοι Κρητικοί απελευθέρωναν τα παράλια της Ιωνίας από τους βυζαντινούς κατακτητές και κατέστρεφαν χριστιανικές εκκλησίες και έπιαναν χριστιανούς αιχμαλώτους για να τους ανταλλάξουν με Έλληνες.
Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β'; και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει βάρβαρα στίφη Σλαύων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης.
Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς κατακτητές, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.


Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνωνται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη.
Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος Ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει 50 βυζαντινούς κατακτητές. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους βυζαντινούς κατακτητές.


Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των βυζαντινών και τους προκαλούσε σε πόλεμο.
Οι Κρητικοί Ιερείς και Ιέρειες μόλις αντίκρισαν του πρώτους βυζαντινούς στρατιώτες έκαναν καθαρμό σε όλο το Νησί για να φύγει το χριστιανικό μίασμα.
Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.


Η ατρόμητη Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά.
Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι βυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χύμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε.

Οι βυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά.
Ο Φωκάς, ωσάν να κτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).
Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων ότι «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνωνται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες.


Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα».
Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυκτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα.
Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους. Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν και το πόσο μισούσε τους Έλληνες, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακκιά.

Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου...
Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμμία διάθεση για ειρήνη με τους βυζαντινούς, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς.

Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ'; έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους».
Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.


Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πιά ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961.
Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει οM. Canard στο Byzance et les Arabes.
Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό.
Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητικών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Άραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία.


Οι βυζαντινοί κατακτητές άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα βυζαντινά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχομένου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό.
Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί υπάνθρωποι. Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς, σφαγιασθέντες από τα βυζαντινά στίφη του Νικηφόρου Φωκά.
Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι βυζαντινοί το βρήκαν, ο βάρβαρος Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο...

Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί βαρβάρους Σλαύους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές.
Παρά την τρομακτική γενοκτονία, οι Κρητικοί ανένηψαν και συνέχισαν τον Ιερό Αγώνα για Ελευθερία, κάτι που αποδεικνύεται με την απειλητική επιστολή που έστειλε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1192, όπως αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου μας.
Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν.

Ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, ο «πατριάρχης» των χριστιανών Βαρθολομαίος, πριν από δύο χρόνια, έστησε τον ...ανδριάντα(!) του Νικηφόρου Φωκά στην Κρήτη(!!!).
Όπως δείχνουν τα γεγονότα υπάρχουν ακόμη ανοικτοί λογαριασμοί μεταξύ Ελλήνων και βυζαντινών...
Πηγές:
Λέων Διάκονος, Ιστορία
Εδώ θα πεις δημόσια την γνώμη σου____ Ο σιωπών δοκεί συναινείν!____ksipnistere1@gmail.com

Η Ελευθερία ώς μέσο καταπίεσης και ο Ολοκληρωτισμός του γενικού "ψευτοσυμφέροντος"!!!

from Listonplace by listonpress@gmail.com (listonplace)

Σήμερα οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους στα εμπορεύματά τους.

Αδυναμία ορισμού

τής αληθινά ελεύθερης κοινωνίας

με παραδοσιακούς όρους

τής οικονομικής, πολιτικής και πνευματικής ελευθερίας

Ο Γερμανός Χέρμπερτ Μαρκούζε συγκαταλέγεται στη χορεία των σπουδαιοτέρων διανοητών τής μεταδιαφωτιστικής εποχής. Έργα του, όπως το «Έρως και Πολιτισμός» (1955) και «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος» (1964), ήσαν από αυτά, που σφράγισαν τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική σκέψη. Ήταν από τους ελάχιστους εκείνους διανοητές (μαζί με τον Γκυ Ντεμπόρ, ή τον Κορνήλιο Καστοριάδη), που διαισθάνθηκαν έγκαιρα και εξέφρασαν το κύμα αμφισβήτησης τής σύγχρονης στρατοπεδοποιημένης βιομηχανικής κοινωνίας, το οποίο εκδηλώθηκε στη δεκαετία τού 1960 και σημάδεψε ανεξίτηλα τις δυτικές κοινωνίες. Η επιρροή του ειδικά στα νεανικά κινήματα και στη νεανική πολιτισμική κοσμογονία τής δεκαετίας τού 1960 υπήρξε εμφανέστατη και καθοριστική.

Αναδημοσιεύουμε ένα εξαιρετικά επίκαιρο απόσπασμα από τον «Μονοδιάστατο Άνθρωπο» (ελληνική έκδοση από τις εκδόσεις Παπαζήση), που αποδεικνύει, ότι η κλασική σκέψη είναι τέτοια ακριβώς, επειδή κατορθώνει να συλλάβει τα φαινόμενα και να μην παγιδευθεί στα -συνήθως στημένα- επιφαινόμενα.

Ο Χέρμπερτ Μαρκούζε (1898-1979).

«Ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο ο τρομοκρατικός πολιτικός ομοιομορφισμός, αλλά και ο μη τρομοκρατικός οικονομικο-τεχνικός ομοιομορφισμός, που λειτουργεί με τη χειραγώγηση των αναγκών στο όνομα ενός γενικού ψευτοσυμφέροντος. Κάτω από τέτοιες συνθήκες αποτελεσματική αντίσταση στο σύστημα δεν μπορεί να γίνει. Ο ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο μια ορισμένη μορφή κυβέρνησης ή κόμματος, είναι ακόμα κι ένα ειδικό σύστημα παραγωγής και διανομής, που εναρμονίζεται απόλυτα με τα «πολλά» κόμματα και τις εφημερίδες, με την «διάκριση των εξουσιών» κ.λπ..

Σήμερα, η πολιτική εξουσία βασίζεται πάνω στη μηχανική διαδικασία και στην τεχνική οργάνωση τού μηχανισμού. Οι κυβερνήσεις των προχωρημένων βιομηχανικών κοινωνιών, κι αυτών που πάνε να γίνουν τέτοιες μπορούν να διατηρηθούν και να υπέρασπισθούν τον εαυτό τους μόνο με την κινητοποίηση, την οργάνωση και την εκμετάλλευση τής απαραίτητης σε μια βιομηχανική κοινωνία τεχνικής, επιστημονικής και μηχανικής παραγωγικότητας. Και η παραγωγικότητα αυτή κινητοποιεί την κοινωνία σαν σύνολο περνώντας πάνω από κάθε ιδιαίτερο συμφέρον, είτε γιά άτομα είτε γιά ομάδες πρόκειται.

Η βιομηχανική κοινωνία έφτασε στο στάδιο εκείνο, όπου πια δεν μπορούμε να ορίσουμε μια αληθινά ελεύθερη κοινωνία χρησιμοποιώντας τούς παραδοσιακούς όρους τής οικονομικής, πολιτικής και πνευματικής ελευθερίας. Όχι γιατί οι ελευθερίες αυτές έχασαν τη σημασία τους, αλλά αντίθετα γιατί έχουν πάρα πολλή σημασία για να μπορούν να περιοριστούν στα παραδοσιακό πλαίσιο. Μόνο αρνητικοί όροι μπορούν να εκφράσουν αυτές τις καινούργιες μορφές, γιατί ακριβώς αποτελούν άρνηση των μορφών που κυριαρχούν.

Έτσι, οικονομική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση απ΄ την οικονομία, απ΄ τον καταναγκασμό, που ασκείται με τις οικονομικές σχέσεις και δυνάμεις, απελευθέρωση απ΄ την καθημερινή πάλη για την ύπαρξη, απαλλαγή απ΄ την ανάγκη να κερδίζουμε τη ζωή μας.

Πολιτική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση απ΄ την πολιτική αυτή, που πάνω της τα άτομα δεν μπορούν να ασκήσουν ουσιαστικό έλεγχο.

Πνευματική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει αποκατάσταση τής ατομικής σκέψης, πνιγμένης σήμερα από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και θύμα τής διαπαιδαγώγησης, κι ακόμη θα πρέπει να σημαίνει, ότι θα πάψουν να υπάρχουν κατασκευαστές τής «κοινής γνώμης» κι ακόμη και κοινή γνώμη.

Αν οι προτάσεις αυτές έχουν έναν τόνο εξωπραγματικό, αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι ουτοπικές, αλλά επειδή οι δυνάμεις που τις αντιμάχονται είναι ισχυρές. Έχουν γι΄ αυτή τη μάχη ενάντια στην απελευθέρωση ένα σημαντικό και μόνιμο όπλο, την καθιέρωση υλικών και πνευματικών αναγκών, που διαιωνίζουν τις ξεπερασμένες μορφές τής πάλης γιά την ύπαρξη.

Η ένταση, η ικανοποίηση κι ο χαρακτήρας ακόμη των αναγκών τού ανθρώπου, εκτός απ΄ τον βιολογικό χώρο, πάντοτε ετεροκαθορίστηκαν. Το να κάνεις ή να μην κάνεις, να χρησιμοποιείς ή να καταστρέφεις, να παίρνεις ή να πετάς κάτι, θεωρήθηκαν πάντα σαν ανάγκες απ΄ τη στιγμή που έγιναν πράγματα αναγκαία κι απαραίτητα για τους κυρίαρχους θεσμούς τα συμφέροντα. Μ΄ αυτή την έννοια οι ανθρώπινες ανάγκες είναι ανάγκες ιστορικές και, απέναντι σε μια κοινωνία, που καταπιέζει το άτομο, οι ανάγκες των ατόμων και το δικαίωμα ικανοποίησής τους θα πρέπει να καθορίζονται με βάση κριτήρια τέτοια, που να ξεπερνούν την τωρινή κατάσταση και να διαγράφουν για τις ανάγκες μιά κλίμακα αξιών, που να βρίσκεται σε αληθινή εναρμόνιση με την ανθρώπινη πραγματικότητα.

Μπορούμε να διακρίνουμε τις ανάγκες σε αληθινές και σε πλαστές. Είναι «πλαστές» αυτές, που ιδιαίτερα κοινωνικά συμφέροντα επιβάλλουν στο άτομο: οι ανάγκες, που δικαιολογούν την ξεθεωτική δουλειά, την επιθετικότητα, την εξαθλίωση, την αδικία. Η ικανοποίησή τους ίσως να δημιουργεί την ευημερία για το άτομο, αλλά μιά τέτοια ευημερία, που εμποδίζει το άτομο να καταλάβει τη γενική καχεξία και να αντιληφθεί τις ευκαιρίες για την εξαφάνισή της δεν θα πρέπει σε καμμιά περίπτωση να περιφρουρείται. Το ακοτέλεσμα είναι τότε η ευφορία μέσα στη δυστυχία. Να αναπαύεσαι, να διασκεδάζεις, να δρας και να καταναλώνεις, οπως όλοι οι άλλοι, να αγαπάς και να μισείς ό,τι αγαπούν και μισούν οι άλλοι, αυτά στο μεγαλύτερό τους μέρος είναι ανάγκες πλαστές.

Το κοινωνικό περιεχόμενο και η λειτουργία αυτών των αναγκών καθορίζονται από δυνάμεις εξωτερικές, πού το άτομο δεν μπορεί να ελέγξει· έχουν ετερόνομη ανάπτυξη και ικανοποίηση. Το γεγονός, ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει το άτομο ανανεώνουν και δυναμώνουν συνεχώς αυτές τις ανάγκες, με αποτέλεσμα το άτομο να τις κάνει δικές του πια, να συνταυτιστεί μ΄ αυτές και να αναζητά τον εαυτό του στην ικανοποίησή τους, δεν αλλάζει σε τίποτα το πρόβλημα. Οι ανάγκες παραμένουν αυτό που πάντα ήταν, προϊόντα μιας κοινωνίας, που τα κυρίαρχα συμφρέροτά της απαιτούν την καταπίεση.

Οι καταπιεστικές ανάγκες είναι οι ισχυρότερες, αυτό είναι γεγονός τετελεσμένο, καθιερωμένο, απ΄ την ήττα και την αμάθεια. Είναι όμως ένα γεγονός, που πρέπει ν΄ αλλάξει και το «ευημερούν» άτομο έχει το ίδιο συμφέρον γι΄ αυτό μ΄ αυτούς, που πληρώνουν την ευημερία του με την αθλιότητά τους. Στο επίπεδο που έχει φτάσει ο πολιτισμός, οι μόνες ανάγκες, που απαιτούν απόλυτη ικανοποίηση, είναι οι βιοτικές, η τροφή, η στέγη, τα ρούχα. Η ικανοποίηση αυτών των αναγκών είναι ο απαραίτητος όρος για την ικανοποίηση όλων των αναγκών, πνευματικών και μη.

Κάθε συνειδητοποίηση, κάθε εμπειρία που δεν δέχεται τα κυρίαρχα κοινωνικά συμφέροντα σαν τον υπέρτατο νόμο σκέψης και συμπεριφοράς, θα πρέπει να αμφισβητήσει τις ανάγκες και τις ικανοποιήσεις του κατεστημένου με τους όρους τού αληθινού και τού πλαστού. Οι όροι αυτοί είναι προπάντων ιστορικοί και έχουν ιστορική αντικειμενικότητα. Η αξιολόγηση των αναγκών και της ικοινοποίησής τους, σε δοσμένες συνθήκες, επιβάλλει την παραδοχή κριτηρίων προτεραιότητας, κριτηρίων που να έχουν σχέση με την ποιοτικά ανώτερη εξέλιξη τού άτομου, χάρη στην ποιοτικά ανώτερη χρησιμοποίηση των υλικών και πνευματικών εφοδίων, που διαθέτουν και που μπορούμε να τα υπολογίσουμε. Οι όροι «αλήθεια» και «πλαστότητα» των αναγκών εκφράζουν αντικειμενικές καταστάσεις, σε βαθμό που η ικανοποίηση σε παγκόσμια κλίμακα των βιοτικών αναγκών και, παραπέρα, η προοδευτική ελάττωση τής εξοντωτικής εργασίας και τής φτώχειας, αποτελούν κριτήρια με παγκόσμια ισχύ. Αλλά, σαν ιστορικά κριτήρια που είναι, ποικίλλουν ανάλογα με τις περιοχές και το επίπεδο ανάπτυξής τους· έπειτα, μπορούμε να τα ορίσουμε μονάχα αν αντιμάχονται (περισσότερο ή λιγότερο) τα κυρίαρχα κριτήρια. Ποιό δικαστήριο όμως, θα αποφανθεί γι΄ αυτό;

Σε τελευταία ανάλυση, τα ίδια τα άτομα είναι εκείνα, που θ΄ απαντήσουν σ΄ αυτό το ζήτημα των αληθινών και των πλαστών αναγκών, αλλά μόνο σε τελευταία ανάλυση, όταν δηλαδή θα είναι ελεύθερα να δώσουν τις καθαρά δικές τους απαντήσεις. Όσο δεν έχουν καμμία αυτονομία, όσο είναι ετερόφωτα κι ετεροκαθοριζόμενα (έστω και στο επίπεδο των ενστίκτων τους), η απάντηση που θα δίνουν δεν θα μπορεί να θεωρηθεί σαν δική τους. Για τον ίδιο λόγο, ομως, κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να διεκδικήσει το δικαίωμα να καθορίσει τις ανάγκες που θα πρέπει να καλλιεργηθούν και ικανοποιηθούν. Ένα τέτοιο δικκαστήριο θα πρέπει να το απορρίψουμε· απ΄ την άλλη όμως, αυτό δεν θα πρέπει να μας κάνει να παρατήσουμε το πρόβλημα: με ποιό τρόπο, άνθρωποι, που έχουν υποστεί αποτέλεσματική και πετυχημένη κυριάρχηση θα μπορέσουν να πλάσουν οι ίδιοι τις συνθήκες τής ελευθερίας;

Κατά τον Μαρκούζε η σύγχρονη καταναλωτική ψευδοευημερία στηρίζεται σε μια άνευ προηγουμένου στρατιωκοποιημένη οργάνωση τής παραγωγής και σε έναν αλλοτριωτικό αποπροσανατολισμό των ανθρώπων από τις πραγματικές ανάγκες τους. Ωστόσο, ο Μαρκούζε δεν ήταν κανένας γραφικός να κηρύξει την αποστροφή για την τεχνολογία και την «επιστροφή στη φύση», αλλά, σαν γνήσιος φιλόσοφος, αναζήτησε νέους τρόπους προσδιορισμού και ικανοποίησης των ανθρωπίνων αναγκών. Επίσης, σαν γνήσιος φιλόσοφος (και όχι «καθοδηγητής», ή «προφήτης»), δεν προσφέρει ετοιματζίδικες κοινωνικές συνταγές για ακολουθητές και ποίμνια, αλλά θέτει κάθε άνθρωπο και την κοινωνία συλλογικά αντιμέτωπους με την ευθύνη τής ελευθερίας τους.

Όσο η διοίκηση τής καταπιεστικής κοινωνίας γίνεται ορθολογιστική, παραγωγική, τεχνική και ολοκληρωτική, τόσο τα άτομα δυσκολεύονται να κατανοήσουν τα μέσα, που θα τους επιτρέψουν να τερματίσουν την υποδούλωσή τους και ν΄ αποκτήσουν την ελευθερία τους. Βέβαια, το να θελήσει κάποιος να επιβάλει τη Λογική σε μια ολόκληρη κοινωνία, είναι μιά παράδοξη και σκανδαλώδικη ιδέα - αλλά έχουμε το δικαίωμα να αμφισβητήσουμε την αρετή μιάς κοινωνίας, που αυτή την ιδέα την γελοιοποιεί, ενώ ταυτόχρονα η ίδια πάνω στον κόσμο της ασκεί μιά καθολικά γενικευμένη εξουσία. Για την απελευθέρωση χρειάζεται πρώτα η συνειδητοποίηση τής δουλείας κι αυτή η συνειδητοποίηση εμποδιζεται από κυριαρχούσες ανάγκες και ικανοποιήσεις, που τα άτομα, στο μεγαλύτερο μέρος τους, έχουν κάνει δικές τους. Στην ιστορία, πάντοτε, ένα σύστημα ετεροκαθορισμού παραχωρούσε τη θέση του σ΄ ένα άλλο· ο μοναδικός σωστός σκοπός είναι η αντικατάσταση των πλαστών αναγκών από αληθινές, η εγκατάλειψη τής καταπισετικής ικανοποίησης.

Είναι χαρακτηριστικός γιά τη σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία ο τρόπος, που καταπνίγει τις ανάγκες εκείνες, που ζητούν απελευθέρωση - μαζί και την ανάγκη απελευθέρωσης από κάθε άνεση, ανάπαυση και κομφόρ - και παράλληλα στηρίζει και δικαιολογεί την καταστροφική δύναμη και την καταπιεστική λειτουργία τής κοινωνίας τής αφθονίας. Ο κοινωνικός έλεγχος γέννησε την ακατάπαυστη ανάγκη να παράγεται και να καταναλώνεται το περιττό, την ανάγκη τής αποκτηνωτικής δουλειάς, που δεν είναι πραγματικά αναγκαία, την ανάγκη μορφών ξεκούρασης, που υποβοηθούν και οξύνουν αυτή την αποκτήνωση, την ανάγκη να διατηρούνται απατηλές ελευθερίες, όπως η ελευθερία τού ανταγωνισμού ανάμεσα σε τιμές από τα πρίν καθορισμένες, η ελευθερία ενός αυτολογοκρινομένου τύπου, η ελευθερία τέλος να διαλέγεις ανάμεσα στις μάρκες και στα γκάτζετς.

Περιχαρακωμένη από ένα καταπιεστικό σύνολο, η ελευθερία μπορεί να γίνει αποτελεσματικό όργανο καταπίεσης. Η ανθρώπινη ελευθερία δεν καθορίζεται ανάλογα με την εκλογή, που προσφέρεται στο άτομο· ο μόνος αποφασιστικός παράγοντας για τον καθορισμό της είναι το τι μπορεί να διαλέξει και τι διαλέγει το άτομο. Το κριτήριο τής ελεύθερης εκλογής δεν μπορεί βέβαια να είναι απόλυτο, αλλά δεν μπορεί να είναι και εντελώς σχετικό. Η δυνατότητα να εκλέγεις έλεύθερα αφέντες δεν εξαλείφει ούτε τους αφέντες ούτε τους δούλους. Η δυνατότητα να διαλέγεις ελεύθερα ανάμεσα σε μιά μεγάλη ποικιλία εμπορευμάτων και υπηρεσιών, δεν σημαίνει, ότι είσαι ελεύθερος, όταν για να γίνεται αυτό θα πρέπει να ζεις μιά ζωή κόπου και άγχους κάτω από τον κοινωνικό έλεγχο - θα πρέπει να είσαι αλλοτριωμένος. Κι αν το άτομο εκδηλώνει το ίδιο με τη σειρά του τις ανάγκες, που άλλοι τού επέβαλαν, αυτό δεν σημαίνει, ότι είναι αυτόνομο, απλούστατα σημαίνει, ότι ο έλεγχος είναι αποτελεσματικός.

Με την επιμονή μας να τονίζουμε διαρκώς τη σημασία και την αποτελεσματικότητα του κοινωνικόύ ελέγχου, ίσως θα μπορούσαν να μας παρατηρήσουν, ότι δίνουμε μεγάλη σημασία στην καθοδήγηση που γίνεται με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας κι ότι οι ανάγκες, που τώρα έχουν επιβληθεί από τα έξω στους ανθρώπους, θα τους έρχονταν από μόνες τους, καθώς και ο πόθος να τις ικανοποιήσουν. Η παρατήρηση δεν είναι σωστή. Ο ετεροκαθορισμός δεν αρχίζει τη στιγμή, που γίνεται μαζική παραγωγή ραδιοφώνων και μηχανώνν τηλεόρασης καί που ο έλεγχός τούς γίνεται συγκεντρωτικός. Όταν οι άνθρωποι μπαίνουν σ΄ αύτη τη φάση έχουν από πολύ πριν αλλοτριωθεί. Εκείνο, που έχει τώρα σημασία είναι, ότι αμβλύνετι η αντίθεση (ή η σύγκρουση) ανάμεσα στο δυνατό και στο διαδομένο, ανάμεσα στις ικανοποιημένες ανάγκες και σ΄ αυτές, που δεν έχουν ικανοποιηθεί. Αυτό που ονομάζουν εξίσωση των τάξεων, φανερώνει εδώ την ιδεολογική του λειτουργία. Το γεγονός, ότι ο εργοδότης κι ο εργάτης βλέπουν το ίδιο πρόγραμμα τηλεόρασης, ότι η δακτυλογράφος ντύνεται τα ίδιο καλά με την κόρη τού διευθυντή της, ότι ο Νέγρος διαθέτει Κάντιλλακ κι ότι όλοι διαβάζουν την ίδια εφημερίδα, δεν σημαίνει κι ότι οι τάξεις έξαφανίστηκαν. Αντίθετα δείχνει μέχρι ποιά βαθμό οι καταπιεζόμενες τάξεις συμμετέχουν στις ανάγκες και τις ικανοποιήσεις, που εξασφαλίζουν τη διατήρηση των κυρίαρχων τάξεων.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια απ΄ τις θλιβερότερες πλευρές τής αναπτυγμένης βιομηχανικής κοινωνίας: τον ορθολογιστικό χαρακτήρα τής ανορθολογικότητάς της. Ο πολιτισμός αυτός παράγει, είναι αποτελεσματικός, είναι ικανός να αυξάνει και να γενικεύει την άνεση, να κάνει το περιττό ανάγκη, να κάνει την καταστροφή εποικοδομητική. Στο βαθμό που μετατρέπει τον κόσμο - αντικείμενο σε διάσταση τού ανθρώπινου πνεύματος και σώματος, η ίδιαη έννοια τής αλλοτρίωσης γίνεται προβληματική. Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους στα εμπορεύματά τους, βρίσκουν την ψυχή τους στο αυτοκίνητό τους, στην ταινία υψηλής πιστότητας που έχουν, στο σπίτι τους με τα δύο επίπεδα, στον τεχνικό εξοπλισμό τής κουζίνας τους. Ο μηχανισμός που συνδέει το άτομο με την κοινωνία του άλλαξε και ο κοινωνικός έλεγχος βρίσκεται μέσα στίς καινούργιες ανάγκες, που γέννησε.

Η επίδραση τού Μαρκούζε στα νεανικά κινήματα και στη νεανική πολιτισμική κοσμογονία (μουσική, λογοτεχνία, κινηματογράφος, στάση ζωής) τής δεκαετίας τού 1960 υπήρξε εμφανέστατη και καθοριστική. Εδώ μια φωτογραφία από το ροκ φεστιβάλ τού Woodstock τον Αύγουστο τού 1969.

Οι κυρίαρχες μορφές κοινωνικού ελέγχου είναι τεχνολογικές με καινούργια έννοια. Χωρίς αμφιβολία, η τεχνική δομή και η αποτελεσματικότητα τού μηχανισμού παραγωγής και καταστροφής στη σύγχρονη περίοδο υποβοήθησαν την υποταγή τού πληθυσμού στον τωρινό καταμερισμό τής εργασίας. Ακόμη, αυτή η ενσωμάτωση συνοδεύτηκε πάντοτε από περισσότερο έκδηλες μορφές καταναγκασμού, όπως η απώλεια των μέσων συντήρησης, η οργάνωση τής δικαιοσύνης, τής αστυνομίας, τού στρατού. Αυτό συνεχίζεται και τώρα. Σήμερα όμως, ο τεχνικός έλεγχος έχει γίνει η ενσάρκωση τής Λογικής, είναι στην υπηρεσία όλων των ομάδων, όλων των κοινωνικών συμφερόντων - έτσι ώστε κάθε αντίδραση να μοιάζει ακατανόητη και κάθε αντίσταση αδύνατη.

Στα πιό προχωρημένα τμήματα αυτού τού πολιτισμού, ο κοινωνικός έλεγχος έχει εναγωγηθεί τόσο βαθειά, ώστε δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει το γεγονός, ότι οι δυνάμεις αντίδρασης τού ατόμου έχουν υποστεί έντονη αλλοίωση. Η πνευματική και συναισθηματική άρνηση τού κονφορμισμού θεωρούνται σα δείγμα νεύρωσης και αδυναμίας. Αυτή είναι η κοινωνικο-ψυχολογική πλευρά τού σημαντικότερου πολιτικού γεγονότος τής σύγχρονης εποχής: τής εξαφάνισης των ιστορικών εκείνων δυνάμεων, που στο προηγούμενο στάδιο εκπροσωπούσαν καινούργιες δυνατότητες και μορφές ζωής.»

Κυβέρνηση σωτηρίας για… τις Big Business!

from Listonplace by listonpress@gmail.com (listonplace)

Ντόρα και εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ συγκλίνουν για νέο κόμμα, με ισχυρή κατεύθυνση υπέρ των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων – Σενάρια διπλών εκλογών και συγκυβέρνησης με ΠΑΣΟΚ το φθινόπωρο – Αχίλλειος πτέρνα του εγχειρήματος η ανοικτή Εξεταστική για την Siemens…

Ένα κεντρώο κομματικό μόρφωμα, που θα εκφράσει καλύτερα από τους υπάρχοντες σχηματισμούς τις ανησυχίες των ισχυρών επιχειρηματικών συμφερόντων της χώρας, προσανατολίζεται να δημιουργήσει η Ντόρα Μπακογιάννη, προσβλέποντας στη συνεργασία με επιφανείς εκσυγχρονιστές από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και σε μια μεγάλη ευκαιρία συμμετοχής σε κυβερνητικό σχήμα, αν επαληθευθούν τα σενάρια για διπλές εκλογές το φθινόπωρο, με αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Στο νέο κομματικό σχήμα φαίνεται να συγκλίνουν δυνάμεις από διαφορετικές, αλλά ιδεολογικά συγγενείς κατευθύνσεις:

- Η φιλελεύθερη πτέρυγα της ΝΔ, που παραδοσιακά εκφράζεται από την οικογένεια Μητσοτάκη, και διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με τους σημαντικούς επιχειρηματικούς και τραπεζικούς κύκλους της χώρας, καθώς θεωρείται ότι εκφράζει με αυθεντικό τρόπο τις πολιτικές τους επιδιώξεις.

- Η εκσυγχρονιστική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ, που δυσκολεύεται να συνυπάρξει με το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, ιδιαίτερα μετά την οριστική απομάκρυνση του Κ. Σημίτη από το πολιτικό πεδίο του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Και αυτή η πολιτική πτέρυγα διατηρεί άριστες σχέσεις με τα ισχυρά «τζάκια» της ελληνικής οικονομίας, που άλλωστε ωφελήθηκαν τα μέγιστα από το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα της 8ετίας 1996-2004.

- Οι μεγάλοι επιχειρηματίες και τραπεζίτες, που προβληματίζονται έντονα για το ενδεχόμενο εξάντλησης των ορίων αντοχής του σημερινού δικομματικού συστήματος, φοβούνται ότι η ύφεση, το αυστηρό σταθεροποιητικό πρόγραμμα και οι συμφωνίες με Ε.Ε. και ΔΝΤ δίνουν τέλος στο κρατικοδίαιτο μοντέλο ανάπτυξης, ενώ δεν αισθάνονται ιδιαίτερα «άνετα» με τις σημερινές ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων. Οι σκέψεις που υπήρχαν στα υψηλά επιχειρηματικά σαλόνια για δημιουργία κόμματος με επικεφαλής κάποιον προβεβλημένο επιχειρηματία, στα πρότυπα της Forza Italia του Μπερλουσκόνι φαίνεται ότι εγκαταλείπονται, καθώς ρίχνεται το βάρος πλέον υπέρ της σύστασης του νέου κόμματος, που θα επανδρωθεί με πολιτικά στελέχη, αλλά θα έχει τη σθεναρή υποστήριξη του ελληνικού Big Business.

Στο νέο κομματικό σχήμα γίνεται προσπάθεια να επιστρατευθούν όχι μόνο τα στελέχη που φαίνεται ότι πολύ σύντομα θα αποσχισθούν από τη Νέα Δημοκρατία για να ακολουθήσουν την Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά και επιφανείς εκσυγχρονιστές πολιτικοί, στους οποίους έχει δείξει και δημόσια την αμέριστη εκτίμησή του ο Κ. Μητσοτάκης, όπως ο πρώην υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, Αλ. Παπαδόπουλος. Πολλά ερωτηματικά υπάρχουν για τη στάση του ίδιου του Κ. Σημίτη, ο οποίος φέρεται απογοητευμένος από τους υφιστάμενους κομματικούς σχηματισμούς, αλλά δεν είναι βέβαιο αν θα μετάσχει ενεργά στο κεντρώο-φιλελεύθερο νέο εγχείρημα. Γίνεται πάντως, όπως λέγεται στο πολιτικό παρασκήνιο, προσπάθεια επιστράτευσης άλλοτε στενών συνεργατών του, όπως ο Ν. Χριστοδουλάκης, ο Γ. Παπαντωνίου και ο Γ. Στουρνάρας.

Το σενάριο που φαίνεται να εξυπηρετεί κατά τον καλύτερο τρόπο τις επιδιώξεις των εμπνευστών του νέου κόμματος συνδέεται άμεσα με τις προσεχείς πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις:

n Ο Γ. Παπανδρέου «αντέχει» ως τώρα στις πιέσεις της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας, αλλά η δυσαρέσκεια για τα μέτρα σταθεροποίησης διογκώνεται και η δημοσκοπική ισχύς τους ΠΑΣΟΚ μειώνεται συνεχώς. Αντίστοιχα, η Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά δείχνει να χρειάζεται μια πολύ μεγάλη περίοδο προσαρμογής για να επιστρέψει, αν το πετύχει, στη διεκδίκηση της εξουσίας –άλλωστε, η διαφαινόμενη απόσχιση των μητσοτακικών δεν αφήνει περιθώρια γρήγορης «ανάρρωσης» της ΝΔ.

n Το ερχόμενο φθινόπωρο προβλέπεται θερμό, καθώς θα έχει γίνει πια έντονα αισθητή η επίδραση των οικονομικών μέτρων και η εμβάθυνση της ύφεσης, εντείνοντας την κοινωνική δυσαρέσκεια και δημιουργώντας προϋποθέσεις εκρηκτικών, αν όχι ανεξέλεγκτων, αντιδράσεων στην κυβερνητική πολιτική.

n Με αυτά τα δεδομένα, δεν θα πρέπει να αποκλείεται η σχεδόν υποχρεωτική προσφυγή σε διπλές κάλπες το φθινόπωρο (τοπικές και εθνικές εκλογές), ώστε να δοθεί τέλος στην πρώτη πράξη του μετά την οικονομική κατάρρευση πολιτικού δράματος της χώρας. Σε αυτή την περίπτωση, το πιθανότερο είναι, ότι το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου θα είναι μεν πρώτο κόμμα, αλλά χωρίς να συγκεντρώνει πλειοψηφία στη Βουλή. Αν το νέο κόμμα περάσει με ευκολία το 3% και σχηματίσει μια «αξιοπρεπή» κοινοβουλευτική ομάδα, θα έχει μια χρυσή ευκαιρία να συμμετάσχει σε σχηματισμό κυβέρνησης, προτείνοντας συνεργασία στο ΠΑΣΟΚ, με αντάλλαγμα τον έλεγχο βασικών υπουργείων (Εξωτερικών, Οικονομικών κ.α.).

«Βαρίδια» και φθορά…

Το μεγάλο πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι δυνάμεις του επίδοξου, νέου κομματικού σχηματισμού δεν είναι άλλο από την ίδια τη φθορά τους, από τα χρόνια που βρέθηκαν στη διαχείριση της εξουσίας. Τόσο οι εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ, όσο και τα στελέχη της μητσοτακικής πτέρυγας έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαπενταετίας, που χρεώνονται από τους πολίτες τη βασική ευθύνη για τη σημερινή οικονομική κατάρρευση και την εκτεταμένη διαφθορά στο πολιτικό σκηνικό.

Η φθορά αυτή συμπυκνώνεται συμβολικά στην υπόθεση της Siemens, η διερεύνηση της οποίας από την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής προκαλεί σήμερα ισχυρούς κραδασμούς στο πολιτικό σκηνικό. Είναι γνωστές οι άριστες σχέσεις της Ντόρας Μπακογιάννη και της οικογένειας Μητσοτάκη συνολικότερα με την Siemens και τον Μ. Χριστοφοράκο, όπως είναι γνωστό πλέον, ότι οι μοναδικοί πολιτικοί που ομολόγησαν ότι έλαβαν μεγάλα χρηματικά ποσά από την Siemens είναι οι δύο πρώην στενοί συνεργάτες του κ. Κ. Σημίτη, ο Θ. Τσουκάτος και ο Τ. Μαντέλης, ο οποίος προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με όσα δήλωσε αυτή την εβδομάδα, εξεταζόμενος στη Βουλή.

Το Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται να ποντάρει πολλά στη διερεύνηση της υπόθεσης Siemens, ενώ υπάρχουν ενδείξεις, ότι Παπανδρέου και Σαμαράς συνεργάζονται άριστα προς την κατεύθυνση της πλήρους διερεύνησης μιας υπόθεσης, από την οποία έχουν περισσότερα να χάσουν οι βασικοί τους εσωκομματικοί αντίπαλοι (εκσυγχρονιστές και μητσοτακικοί). Δεν είναι τυχαίο, ότι για πρώτη φορά τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν συμφωνήσει να καταλήξουν σε κοινό πόρισμα, μαζί και με τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα, για το σκάνδαλο της Siemens.

Επιπλέον, το Μαξίμου ευνοείται και από την τροπή που πήρε η απολογία Μαντέλη στην Εξεταστική Επιτροπή. Ενώ αρχικά αναμενόταν ότι ο πρώην υπουργός θα ερχόταν, θα μιλούσε και θα επέστρεφε «άθικτος» στο Αζερμπαϊτζάν, όπου δραστηριοποιείται επαγγελματικά, διατάχθηκε από αρμόδιο εισαγγελέα η απαγόρευση εξόδου του από τη χώρα και ασκήθηκε εναντίον του ποινική δίωξη για ξέπλυμα χρήματος, η οποία μπορεί να μην φαίνεται αρκετά πειστική, αφού οι βασικές κατηγορίες της δωροληψίας αφορούν παραγεγραμμένα αδικήματα, αλλά δεν παύει να δημιουργεί κινδύνους για τον πρώην υπουργό.

Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί, λένε στα πολιτικά παρασκήνια, ότι αυτή η ποινική πίεση δεν θα «σπάσει» τον κ. Μαντέλη, δίνοντας του ένα κίνητρο συνεργασίας με τις αρχές για την κατάδοση άλλων μιζαδόρων, με αντάλλαγμα ευμενέστερη μεταχείριση, για την οποία υπάρχει πρόνοια πλέον, με τον τελευταίο νόμο Καστανίδη. Αν ο κ. Μαντέλης υποχρεωθεί σε τέτοιες αποκαλύψεις, βέβαιο είναι ότι αρκετά ακόμη ηχηρά ονόματα σημιτικών κυβερνήσεων θα εμπλακούν στην υπόθεση Siemens.

Παράλληλα, το ΣΔΟΕ έφθασε με κυβερνητικές εντολές στα γραφεία της Siemens την Πέμπτη και μεταξύ των στοιχείων που άντλησε ήταν αυτά που αναφέρονται στις κατά καιρούς «δωρεές», μικρότερης ή μεγαλύτερης αξίας, σε πολιτικά στελέχη. Εκτιμάται, ότι στο υλικό αυτό ίσως βρεθούν πολλά νεότερα στοιχεία για τα δώρα στην Ντόρα Μπακογιάννη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη από την Siemens, που θα δημιουργήσουν πολιτικούς πονοκεφάλους στο μητσοτακικό στρατόπεδο.

Με αυτά τα δεδομένα, το πολιτικό εγχείρημα για νέο κόμμα εξουσίας στην Ελλάδα ίσως αποδειχθεί θνησιγενές, αν θαφτεί κάτω από τις βαριές αποκαλύψεις για το σκάνδαλο της Siemens ένας σημαντικός αριθμός πολιτικών στελεχών που έχουν ταυτισθεί με την εκσυγχρονιστική-κεντρώα-φιλελεύθερη πτέρυγα, που εκπροσωπούν ιστορικά στην Ελλάδα, έστω και από διαφορετικά κόμματα, οι μητσοτακικοί και οι εκσυγχρονιστές…

πηγη

ΠΑΡΑΝΟΜΑ είναι τα ΔΙΟΔΙΑ

ΠΑΡΑΝΟΜΑ είναι τα ΔΙΟΔΙΑ.

Σχέδιο "Θησέας"

…με στόχο να καθαρίσουν οι δρόμοι από τους ληστές.

Παράνομη και αντισυνταγματική

είναι η παραχώρηση των διοδίων

στους κατασκευαστές των εθνικών οδών…

με τη δικαιολογία της συγχρηματοδότησης

αυτών των Οδών.

Γιατί είναι παράνομα τα διόδια της "χρηματοδότησης";

Με βάση το ελληνικό Σύνταγμα οι δημόσιοι δρόμοι αποτελούν δημόσια περιουσία και ως εκ τούτου αποτελούν καθήκον της κοινωνίας να τους χρηματοδοτήσει στην ανάπτυξή τους …Καθήκον του συνόλου της κοινωνίας. Τα έξοδα ανάπτυξης αυτής της περιουσίας αφορούν το σύνολο της κοινωνίας.

Από την άλλη πλευρά τα διόδια είναι "τέλη" χρήσης αυτής της περιουσίας. Δεν αφορούν ολόκληρη την κοινωνία. Αφορούν μόνον αυτούς, οι οποίοι κάνουν χρήση της. Όποιος, δηλαδή, κάνει χρήση αυτής της περιουσίας, έχει την υποχρέωση να πληρώνει γι' αυτό που απολαμβάνει και το οποίο εκτός από τα έξοδα για ν' αναπτυχθεί έχει και έξοδα για να συντηρηθεί. Λογικό είναι λοιπόν ότι αυτός, ο οποίος φθείρει το κεφάλαιο αυτό, να έχει ως ελάχιστη υποχρέωσή του να το συντηρεί.

Όταν όμως αυτός ο πολίτης αναγκάζεται όχι μόνον να πληρώνει τη χρήση του δημοσίου μέσου, αλλά και να το "χρηματοδοτεί" στην ανάπτυξή του, υπάρχει Συνταγματική Παρανομία. Γιατί; Γιατί η Εθνική Οδός, ως δημόσιο κεφάλαιο και άρα ως κεφάλαιο το οποίο ανήκει σε όλους μας, δεν χρηματοδοτείται από όλους μας, όπως φανατικά επιτάσσει το Σύνταγμα. Ενώ ανήκει σε όλους μας, χρηματοδοτείται ειδικά από εκείνους τους συμπολίτες, οι οποίοι —δυστυχώς για τους ίδιους— έχουν την "ανάγκη" να το χρησιμοποιούν περισσότερο από τους υπολοίπους.

Αυτό είναι το παράνομο. Η ανάπτυξη της κοινής περιουσίας γίνεται εις βάρος αυτών, οι οποίοι την έχουν περισσότερο ανάγκη στη χρήση της. Κάποιοι Έλληνες ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να πληρώσουν παραπάνω χρήματα, χωρίς αυτό το επιπλέον κόστος να "προβάλλεται" σε κάποιο νόμιμο κέρδος, όπως θα επέβαλε η συνταγματική λογική και η έννοια της δικαιοσύνης. Πληρώνουν παραπάνω χρήματα από τους υπολοίπους Έλληνες, χωρίς να σημαίνει ότι "αγοράζουν" μεγαλύτερο μερίδιο από το ελληνικό δημόσιο κεφάλαιο. Με τα δικά τους ιδιωτικά χρήματα αναπτύσσουν το δημόσιο κεφάλαιο. Γι' αυτόν τον λόγο η παραχώρηση των διοδίων στους κατασκευαστές των Εθνικών Οδών είναι παράνομη και αντισυνταγματική.

Γιατί το κάνουν αυτό, ενώ είναι προφανής η παρανομία τους; Γιατί μόνον με αυτόν τον παράνομο τρόπο μπορούν οι διεφθαρμένοι ηγέτες μας να μας "φορτώσουν" για ολόκληρες δεκαετίες τους διαπλεκόμενους ληστές των δρόμων. Προφασίζονται την έννοια της "συγχρηματοδότησης", για να παραχωρήσουν στους ληστές την αποκλειστική εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας. Ο ελληνικός λαός βάζει τη γη, τις τραπεζικές εγγυήσεις, το χρήμα των διοδίων και ο δρόμος τελικά καταλήγει στα χέρια των λαμογιών, που βάζουν μόνον την ομορφιά τους. Με τον τρόπο αυτόν λεηλατούνται οι περιουσίες των κρατών και στη συνέχεια οι πολίτες τους.

Σε μια χώρα, η οποία βυθίζεται σε μια πρωτοφανή φτώχεια, είναι τουλάχιστον εγκληματικό να λεηλατούνται οι πολίτες της, κάνοντας χρήση της δημόσιας περιουσίας.

Αποτελεί έγκλημα σε μια κοινωνία, με —υποχρεωτικούς, λόγω ΔΝΤ— μισθούς κάτω από τα 600 ευρώ, να ζητάς 20 ευρώ για τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη.

Είναι τουλάχιστον ανήθικο να αξιολογείς το μεροκάματο ενός Έλληνα ίσα με τα τέλη χρήσης ενός δρόμου, ο οποίος θεωρητικά του ανήκει.

Ο ληστές των δρόμων δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο στην Ελλάδα. Υπάρχουν από την αρχαιότητα. Ο Μπόμπολας και οι όμοιοί του δεν διαφέρουν από τον Προκρούστη, τον Σίνη ή τον Σκίρωνα. Θα επιβιώνουν εις βάρος των αφελών ταξιδιωτών μέχρι να βρεθεί ένας Θησέας και να τους σπάσει τα κεφάλια.

Τραϊανού Παναγιώτης

Αρχηγός του ΕΑΜ.Β’