Τα μέτρα δεν νομιμοποιούνται

Τα μέτρα δεν νομιμοποιούνται

from E F E N P R E S S - ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ by EFENPRESS

Posted: 21 May 2010 11:14 AM PDT

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Εχει χάσει οριστικά πλέον η κυβέρνηση Παπανδρέου τη μάχη για τη νομιμοποίηση των βαθύτατα αντεργατικών μέτρων που προωθεί στις συνειδήσεις των Ελλήνων. Αυτό είναι το ουσιαστικό συμπέρασμα από τη μεγάλη επιτυχία και των χθεσινών κινητοποιήσεων εναντίον της πολιτικής της, αυτή τη φορά με αιχμή το Ασφαλιστικό.
Πάνω από 60.000 διαδηλωτές, κατά κυβερνητικές πηγές, πάνω από 80.000 κατά τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ πήραν μέρος στις δύο εντελώς ξεχωριστές πορείες που έγιναν χθες στην Αθήνα. Παρόλο που το ΚΚΕ, επηρεασμένο προφανώς από τη συκοφαντική επίθεση του αρχηγού του ΛΑΟΣ ότι δήθεν "οι κομμουνιστές αποπειράθηκαν να εισβάλουν στη Βουλή" προ δεκαπενθημέρου, δεν κατευθύνθηκε αυτή τη φορά προς το Σύνταγμα, αλλά έστειλε την πορεία του ΠΑΜΕ προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση του υπουργείου Εργασίας, η πορεία των εργαζομένων από τη ΓΣΕΕ ως τη Βουλή ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή, καθώς συγκέντρωσε σχεδόν 50.000 κόσμο.
Και αυτό παρά το ακατανόητο πλήγμα που κατάφεραν οι συνδικαλιστές.... των μέσων μαζικής μεταφοράς (πλην του ηλεκτρικού) εναντίον της μαζικότητας των διαδηλώσεων κηρύσσοντας 24ωρη απεργία αντί για στάση εργασίας στα λεωφορεία, στο μετρό και στα τρόλεϊ, έτσι ώστε να μην μπορέσουν να πάρουν μέρος στο συλλαλητήριο και στην πορεία δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που το επιθυμούσαν.
Οι αντιδράσεις δεν αποκλιμακώνονται, λοιπόν. Φρούδες αποδεικνύονται μέχρι στιγμής οι ελπίδες της κυβέρνησης ότι ο κόσμος θα διαμαρτυρηθεί μεν, αλλά ουσιαστικά έχουν αποδεχθεί οι Ελληνες εργαζόμενοι τα μέτρα καρατόμησής τους. Κανένας δεν έχει αποδεχθεί τίποτα. Μόνο όσοι δεν θίγονται από τα μέτρα, αλλά αντιθέτως προσδοκούν να κερδίσουν κι από πάνω από αυτά, συγκαταλέγονται στην αισχρή πλέον μειοψηφία που υποστηρίζει αυτή την πολιτική.
Στο μεταξύ, οι πληροφορίες που σταδιακά συλλέγονται για τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση Παπανδρέου στις υποτιθέμενες διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και την ΕΕ προκαλούν νέα κύματα αγανάκτησης και οργής. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τουλάχιστον εκπροσώπων ξένων χωρών -οι οποίοι βεβαίως το επισημαίνουν επιδοκιμαστικά για την "υπευθυνότητα" της κυβέρνησης Παπανδρέου, όχι αρνητικά- σε πολλές περιπτώσεις οι ελληνικές κυβερνητικές προτάσεις υπερέβαιναν τις προσδοκίες των εκπροσώπων του ΔΝΤ και της ΕΕ ως προς τη σκληρότητά τους εναντίον των μισθωτών και των συνταξιούχων!
Αποτέλεσμα των ισχυρότατων αντιδράσεων του ελληνικού λαού, αλλά και της πλήρους πολιτικής απομόνωσης στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση Παπανδρέου λόγω της καθοριστικής άρνησης του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά να υποστηρίξει τα μέτρα στο κοινοβούλιο, είναι ότι μειώνεται ραγδαία η εμπιστοσύνη των ξένων σημαντικών παραγόντων και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων αναφορικά με τις δυνατότητες του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να περάσει τελικά αυτά τα μέτρα. Οι εκτιμήσεις αυτές, όπως είναι αυτονόητο, αποδυναμώνουν περαιτέρω τη διεθνή θέση του Γ. Παπανδρέου.
Η κυβέρνηση δεν έχει αντιληφθεί προφανώς τη δεινή πολιτική θέση στην οποία έχει περιέλθει εξαιτίας της γραμμής που ακολουθεί. Από τον διευθυντή του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος - Καν και τους ηγέτες της ΕΕ ως τους διπλωμάτες και τους ξένους δημοσιογράφους, οι πάντες τονίζουν ότι το διακύβευμα δεν είναι η ψήφιση των μέτρων στη Βουλή, η οποία εξ ορισμού ήταν βέβαιη λόγω της πλειοψηφίας του ΠΑΣΟΚ, αλλά η υλοποίησή τους. Ομόφωνη είναι δε η γνώμη τους ότι τέτοια μέτρα είναι αδύνατον να υλοποιηθούν χωρίς την εξασφάλιση ευρείας πολιτικής, αλλά και λαϊκής συναίνεσης. Η κυβέρνηση ψηφίζει τα μέτρα και νομίζει ότι η υπόθεση τελείωσε.
Οι Ευρωπαίοι όμως γνωρίζουν ότι τα περισσότερα από τα μέτρα αυτά θα αναιρεθούν μόλις απομακρυνθεί από την εξουσία η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός επιμένει πεισματικά στην υλοποίηση των καταστροφικών μέτρων που θα βυθίσουν την Ελλάδα στη φτώχεια και τη μιζέρια. Δεν έχει καταλάβει ότι μοναδική ελπίδα σωτηρίας του ίδιου του ΠΑΣΟΚ και του πολιτικού συστήματος είναι η αναδιαπραγμάτευση των μέτρων ώστε να ενταχθεί και η Ελλάδα στον μηχανισμό που αποφάσισε η Ευρωζώνη για τις υπόλοιπες 15 χώρες, ώστε στη συνέχεια να παλέψει για την ανάκληση της περικοπής των μισθών και των συντάξεων. Εκτός πια αν δεν θέλει ούτε ο ίδιος κάτι τέτοιο...
Φαινόμενο
Ο κόσμος φεύγει από τα κόμματα
Αποτυπώνεται ήδη το φαινόμενο στις δημοσκοπήσεις, αλλά καθίσταται πλέον ευκρινέστατο ακόμη και στις διαδηλώσεις, όπου κατά τεκμήριο συμμετέχουν τα πιο πολιτικοποιημένα άτομα: η τάση απομάκρυνσης του κόσμου από τα πολιτικά κόμματα. Ελάχιστοι είναι αυτοί που επιθυμούν πλέον να διαδηλώσουν κρατώντας το κομματικό λάβαρο της προτίμησης τους - με εξαίρεση φυσικά το ΚΚΕ που πραγματοποιεί αποκλειστικά κομματικές πορείες, χωρίς καμία επαφή με κόσμο πέρα από τους οπαδούς του. Η διαφαινόμενη αποστασιοποίηση αυτών που διαδηλώνουν από τα πολιτικά κόμματα που ψηφίζουν στις εκλογές -και μάλιστα σε τόσο κρίσιμες κινητοποιήσεις- υποδηλώνει μια ακόμη πτυχή της κρίσης του πολιτικού συστήματος.

Με το ρολοι του θυμου στο κοκκινο

from VETO 300 by VETO 300

του Άρη Δαβαράκη protagon.gr

Το ξέρω, ο καθένας κρίνει εξ΄ιδίων – αλλά γίνεται και αλλιώς; Εχω λοιπόν την αίσθηση ότι τις τελευταίες εβδομάδες η Ελλάδα όλη, ζει μέσα στον εξοντωτικό ρυθμό μιας νευρικής υπερέντασης. Δεν τολμάς να μιλήσεις για τίποτε πια. Αρπάζονται όλοι με το παραμικρό. Η ένταση έχει ξεπεράσει το κόκκινο και η βελόνα πάει να «βρει τέρμα» στο «ρολόι του θυμού» όπου σπρώχνεται – και δεν.. έχει παραπέρα. Θα μου πείτε, τι πιο φυσιολογικό. Εφτά μήνες τώρα ζούμε πάνω στο τεντωμένο σκοινί μιας ανευ προηγουμένου αβεβαιότητας, μιας τρελής εκκρεμότητας, μιας βαθειά ανησυχητικής έλλειψης ορατότητας. Είναι πολύ δύσκολο να περπατάς στα τυφλά και να μην μπορείς να δεις ούτε στα τρία μέτρα τι μέλλει γενέσθαι. Να μην μπορείς να προγραμματίσεις ακόμα και πόσες μέρες θα κάνεις διακοπές με τα παιδιά – αν κάνεις – και να είναι ήδη σχεδόν Ιούνιος.


Αυτό που μας συμβαίνει είναι πρωτοφανές για την Ελλάδα των τελευταίων 30 χρόνων. Μου λεν αυτοί που ξέρουν οτι η Ελλάδα το ζει μεν πολύ εντονότερα απ΄ όλους στον λεγόμενο «Δυτικό Κόσμο», αλλά ότι το φαινόμενο επηρεάζει και επηρεάζεται (με την έννοια του φαύλου κύκλου) απο την πολύ κακή οικονομική διαχέιρηση σε Η.Π.Α και Ευρώπη απο το 89 και μετά, όταν πια έπεσε το τείχος, «απελευθερώθηκαν» οικονομικά δεκάδες κρατικές οντότητες δεσμευμένες στο «σιδηρούν παραπέτασμα» και παράλληλα ξεσπασε το μεγάλο παρτυ του «νεοφιλελευθεριμού» σαν οικονομική πολιτική που υιοθετήθηκε απο τις περισσότερες, αν όχι όλες, τίς κοινωνίες του νέου καπιταλισμού. Δεν ξέρω αν είναι έτσι και αν τα έχω καταλάβει σωστά, αυτό που μπορώ όμως εύκολα να κατανοήσω είναι οτι τα κράτη και οι κυβερνήσεις τους οι εκλεγμένες απο τον λαό, άρχισαν σιγά-σιγά να παίζουν όλο και λιγότερο σημαντικό ρόλο σ’ αυτό που λέμε «εξουσία» (σε όλες τις μορφές της), ενδίδοντας σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ανάλογα με τις υποδομές και τις δυνάμεις τους «να αντισταθούνε», σ’ αυτό που λέμε «κεφάλαιο». Στα λεφτά δηλαδή. Σε πολλές περιπτώσεις (γιατί υπάρχουν και οικονομίες που είτε απο σοφία είτε απο συντηρητικότητα διασώθηκαν από την λαίλαπα) οι εκλεγμένες κυβερνήσεις έγιναν κανονικά «στρατιωτάκια» των «Οικων αξιολόγησης», των μεγάλων τραπεζών και μιας σκληρής οικονομικής ολιγαρχίας, τοπικής - (κατα περίπτωσιν) και παγκόσμιας - (έτσι κι΄ αλλιώς).


Οσο λοιπόν οι σχέσεις των «κομμάτων» της, (σαφώς αποτυχημένης πια σαν μοντέλο «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» που ξέραμε μέχρι σήμερα), γινόντουσαν όλο και πιο «στενές» με αυτούς που κρατούσανε το πορτοφόλι, τόσο, (ανεπαισθήτως και καθόλου συνειδητά), άρχισαν να απομακρύνονται τα κόμματα αυτά απο την πραγματικότητα του «καθημερινού ανθρώπου» που μπαίνει σε δυό και τρία λεωφορεία κάθε μέρα και κυνηγάει, απελπισμένα, την επιβίωση. Το ΠΑΣΟΚ που δημιουργήθηκε στη δικτατορία απο αληθινούς ιδεολόγους αντιχουντικούς με δράση εδώ και στο εξωτερικό (ΠΑΚ) και μετεξελίχτηκε σε κόμμα εξουσίας μετά την χούντα, δεν έχει βέβαια καμμιά σχέση με το σημερινό κόμμα που έχει το ίδιο όνομα. Και το νέο κεντροδεξιό κόμμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η «Νέα Δημοκρατία» με τις Ευρωπαϊκές και φιλονατοϊκές «καθαρές» θέσεις και το «καθαρό κούτελο», δεν συνδέεται πια από πουθενά με το κόμμα που κυβέρνησε από τον Μάρτιο του 2004 μέχρι τον Οκτώβριο του 2009. Οι αυθεντικές «πρώτες» μορφές αυτών των κομμάτων είχαν και οι δύο άμεση και καθημερινή σχέση με τον ζωντανό, καθημερινό Ελληνα, τα προβλήματα και τίς ανάγκες του. Σιγά-σιγά όμως, απο δεξίωση σε δεξίωση και απο κρουαζιέρα σε κρουαζιέρα, απο «δωράκι» σε «δωράκι» και απο «συμφωνία κυριών» σε «συμφωνία κυριών», οι βουλευτές και τα «στελέχη» ταυτίστηκαν απόλυτα με τα συμφέροντα μεγάλων επιχειρηματιών της Ελλάδος σαν τον κ. Κόκκαλη, τον κ. Βαρδινογιάννη, τον κ. Λάτση, τον κ. Κοντομηνά, τον κ. Μπόμπολα – για να αναφερθούμε, τυχαία, σε πέντε απο τους πιο γνωστούς μεγαλοκεφαλαιούχους του τόπου, που η αναγραφή των ονομάτων τους δεν αποτελεί πια «ταμπού» όπως συνέβαινε επι πολλές δεκαετίες.


Οσο και αν προσπάθησαν κάποιοι βουλευτές (και «πονηροί πολιτευτές» γενικότερα) να κρατήσουνε την επαφή τους με τη βάση, τσουγκρίζοντας συγχρόνως τα dry martini, τις τσικουδιές και τα bloody Mary τους με τα «αφεντικά», η προσπάθειά τους («των συφοριασμένων» που λέει και ο Καβάφης) δεν οδήγησε σε αίσιο τέλος. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει στην Γαλλία ή την Μόσχα και πώς την διαχειρίζονται την, έτσι κι΄ αλλιώς εφιαλτική αυτή «ισορροπία του τρόμου» οι πολιτικοί εκεί, εδω πάντως σ΄έμας ελάχιστοι τα κάφεραν να «ελέγξουν τον ίλλιγγο», μέχρι κάποιο βαθμό - και κάποια στιγμή. Σήμερα όμως πια ούτε και αυτοί , πλήν ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων – δεν μπορούν να πλησιάσουν τούς ψηφοφόρους τους χωρίς ισχυρή φρουρά και σοβαρή κινητοποίηση του κ. Χρυσοχοϊδη, που δεν του φτάνανε όλα του τα βάσανα, έχει να προστατέψει και αυτόν τον «κύκλο των χαμένων πολιτικών» που φτάσανε μέχρι και κλωτσιές να τρώνε μέσα στην καρδιά της πόλεως, Βουκουρεστίου και Βαλαωρίτου γωνία ας πούμε.


Με δεδομένη την ένταση, την ύφεση, την αναποτελεσματικότητα και την απίστευτη νωθρότητα της κυβερνήσεως και όλου του πολιτικού κόσμου, τα σκληρότερα μέτρα που έρχονται, το όλο και πιό ανελέητο οικονομικο-ψυχολογικό «στρίμωγμα» του 99% των Ελλήνων, προσπαθώ να σκεφτώ πως θα καταφέρουμε να προχωρήσουμε απο την Τρίτη το πρωί, μετά το ευεργετικό διάλλειμα του τριημέρου που το έχουμε όλοι τόσο μεγάλη ανάγκη. Οι τομές που πρέπει να γίνουν είναι τόσο ακραίες και οι αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν (και να εφαρμοσθούν κιόλας), τόσο επικίνδυνα αντιλαϊκές, που, κακά τα ψέμματα, ας μην κρυβόμαστε, η «κοινωνική έκρηξη» θα είναι αναπόφευκτη. Μόνον ο κόσμος στούς δρόμους θα απολύσει άπαξ και δια παντός το παρόν «πολτικό προσωπικό» και θα το αντικαταστήσει με άλλο, εντελώς νέας κοπής.



Θα δούμε. Ισως «αντέξουμε» μέχρι τα τέλη του Αυγούστου. Τον Σεπτέμβριο όμως, εδω είστε και εδω είμαι, θα έχουμε ήδη οπωσδήποτε τόσο σοβαρές και αληθινά «κοινωνικές» εξελίξεις, ώστε η ίδια η βάση, οι νέοι, οι παραγωγικές δυνάμεις, αυτόματα θα αναδείξουν και θα επιβάλλουν πια τους «δικούς» τους ανθρώπους – που δεν θα έχουν καμμία σχέση με το «πολιτικό προσωπικό». Να ευχόμαστε να συμβεί αυτό ομαλά και με τις λιγότερες δυνατές «απώλειες» σε όλα τα επίπεδα. Αλλά ότι θα συμβεί θα συμβεί – γιατί κανείς απο τους 300 δεν έχει πια το κύρος να κυβερνήσει μιαν Ελλάδα που κινδυνεύει να χρεωκοπήσει, να χάσει την Εθνική κυριαρχία της, ακόμα και να διαγραφεί απο τον χαρτη.

Ποιος ευθύνεται για την κατάσταση της χώρας;

from Listonplace by listonpress@gmail.com (listonplace)

Δ. Καζάκης

Οικονομολόγος - Αναλυτής

Δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι"

youpayyourcrisis

Σε μια συνέντευξή του ο υπουργός οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου διατύπωσε την εξής ενδιαφέρουσα άποψη: «Καμία χώρα με τόσο μεγάλες ανάγκες δανεισμού, με τόσο μεγάλη εξάρτηση από δανεικά κεφάλαια για να λειτουργήσει δεν είναι κατ’ ουσίαν ελεύθερη. Οι πιστωτές – είτε άμεσα είτε έμμεσα – ζητούν λογαριασμό για το τι κάνεις τα λεφτά που σε δανείζουν, όχι απαραίτητα γιατί θέλουν να επιβάλουν την οικονομική τους πολιτική, αλλά κυρίως για να εξασφαλίσουν ότι τα χρήματα που σου δανείζουν θα μπορέσουν να τα πάρουν πίσω, γιατί είναι χρήματα φορολογουμένων και ασφαλισμένων σε Ταμεία άλλων χωρών και μετόχων στους οποίους λογοδοτούν.» (Κόσμος του Επενδυτή, 15-16/5) Ας αφήσουμε κατά μέρος την αναφορά σε «φορολογούμενους και ασφαλισμένους σε Ταμεία άλλων χωρών», όπου υποτίθεται ότι λογοδοτούν οι πιστωτές της χώρας μας. Πρόκειται για τις συνήθεις ανοησίες με τις οποίες διανθίζει, τόσο ο κύριος υπουργός, όσο και ο πρωθυπουργός της χώρας, τις λιγοστές αλήθειες που αναγκάζονται να ομολογήσουν. Άλλωστε δεν μπορεί να μην ξέρει κοτζάμ υπουργός οικονομικών ότι σε ασφαλιστικά ταμεία και ασφαλιστικές εταιρείες ανήκει μόλις το 15% των ελληνικών ομολόγων. Κι αυτοί που διαχειρίζονται τα λεφτά των «φορολογουμένων και ασφαλισμένων» λογοδοτούν σ’ αυτούς, όσο λογοδοτούν και οι διαχειριστές των δικών μας ασφαλιστικών ταμείων, οι οποίοι καθ’ υπόδειξη των κυβερνήσεων, αλλά και γνωστών κερδοσκοπικών κυκλωμάτων, έχουν φορτώσει τα ταμεία με κάθε λογής ομόλογα και άλλες ανάλογου τύπου επενδύσεις χωρίς αντίκρισμα.

Η αλήθεια είναι ότι οι πιστωτές του κράτους δεν είναι κάποιοι έντιμοι διαχειριστές του υστερήματος των φορολογουμένων και των ασφαλισμένων άλλων χωρών, αλλά επενδυτικά κεφάλαια και τράπεζες που ειδικεύονται στην διεθνή τοκογλυφία και κερδοσκοπία. Και δανείζουν την Ελλάδα γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι έχουν να κερδίσουν πάρα πολλά. Πάντα με την αμέριστη βοήθεια των εκάστοτε κυβερνήσεων αυτής της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ολόκληρη την περίοδο της μεταπολίτευσης, 1974-2009, η Ελλάδα έχει πληρώσει σε εξυπηρέτηση χρέους πάνω από 640 δις ευρώ για ένα κυλιόμενο δημόσιο χρέος των 300 δις ευρώ το 2009. Πρόκειται για μια μέση απόδοση της τάξης του 215%! Ποια άλλη επιχείρηση μπορεί να υπερηφανευτεί για τέτοιες αποδόσεις; Γιατί λοιπόν να μην φορτώσουν με δάνεια τη χώρα;

Ωστόσο, αυτό που ομολογεί ο υπουργός των οικονομικών, ότι δηλαδή το βασικό πρόβλημα έγκειται στις «τόσο μεγάλες ανάγκες δανεισμού», είναι αυτό που αρνιόταν να παραδεχθεί η κυβέρνηση ευθύς εξαρχής. Αντ’ αυτού είχε πλασάρει το γνωστό πια παραμύθι περί «αξιοπιστίας της χώρας στις αγορές». Για να μην μιλήσουμε για τον Καιάδα του ΔΝΤ, ο οποίος, όπως ομολόγησε πρόσφατα ο υφυπουργός των οικονομικών Σαχινίδης, ήταν εξαρχής ο κρυφός στόχος της κυβέρνησης, ήδη από την επομένη των εκλογών.

Όμως αυτό που δεν διευκρινίζει ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι το πώς γεννήθηκαν αυτές οι «τόσο μεγάλες ανάγκες δανεισμού». Η «τόσο μεγάλη εξάρτηση από δανεικά κεφάλαια» δεν είναι απαραίτητη για να λειτουργήσει η χώρα, όπως ισχυρίζεται ο υπουργός, αλλά για να χρηματοδοτηθεί η εκτεταμένη διαφθορά, η ρεμούλα των ημετέρων και η συστηματική λεηλασία της χώρας ήδη από την εποχή της ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Το ελληνικό κράτος δανειζόταν ανέκαθεν, όχι για να επενδύσει στην ανάπτυξη της χώρας και στην ευημερία του λαού, αλλά για να ξεπληρώσει παλιότερα δάνεια που είχε συνάψει με επαχθείς όρους. «Η μεγάλη αυτή δανειακή επιβάρυνσις εδημιουργήθη συνεπεία των υποχρεώσεων των παλαιών δανείων και μάλιστα δανείων μη εισπραχθέντων και μη χρησιμοποιηθέντων χάριν της εθνικής οικονομίας», έγραφε το 1937 ο καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος σχετικά με την υπέρογκη δανειακή επιβάρυνση του κράτους εκείνης της εποχής.

Οι σημερινές δανειακές ανάγκες, τα σημερινά αδιέξοδα της υπερχρέωσης, έχουν την καταγωγή τους στις ρυθμίσεις των προπολεμικών χρεών της χώρας που έγιναν στη δεκαετία του 1960 από τις κυβερνήσεις της ΕΡΕ και της Ένωσης Κέντρου. Από την περίοδο της απελευθέρωσης, τόσο το ΕΑΜ, όσο και σύσσωμη η αριστερά αργότερα με κύρια έκφρασή της την ΕΔΑ, είχαν ως βασική θέση τη διαγραφή των προπολεμικών χρεών της χώρας με σκοπό την αυτοδύναμη παραγωγική ανασυγκρότησή της προς όφελος του λαού της. Την άποψη αυτή, περί διαγραφής των προπολεμικών χρεών, είχαν υιοθετήσει την εποχή εκείνη και μια σειρά σεβαστοί καθηγητές της οικονομίας, όπως ο μετέπειτα ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος, ο διατελέσας διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Ξενοφών Ζολώτας, ο καθηγητής Δημήτριος Καλιτσουνάκης, κ. ά. Το θεωρούσαν – εκτός όλων των άλλων – και ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής από τους συμμάχους προς την Ελλάδα που υπέστη ανυπολόγιστες καταστροφές κατά την διάρκεια του πολέμου.

Φυσικά οι Βρετανοί και οι Αμερικάνοι κάθε άλλο παρά ήταν διατεθειμένοι να ξεχάσουν τα προπολεμικά χρέη της Ελλάδας. Αντίθετα θέλησαν να τα χρησιμοποιήσουν για να την μετατρέψουν ουσιαστικά σε αποικία τους. Εν τη μεγαθυμία τους, αντί για διαγραφή, πρότειναν αναδιαπραγμάτευση και ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Έτσι ξεκίνησε ένας οργανωμένος διεθνής διασυρμός της χώρας από τους πιστωτές της προκειμένου να εξασφαλίσουν, μέσα από την αναδιαπραγμάτευση του προπολεμικού χρέους, όσο το δυνατόν μεγαλύτερα οφέλη. Ο διασυρμός αυτός διάρκεσε σχεδόν δυο δεκαετίες με αποτέλεσμα μια αποικιοκρατική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών.

Την τελική αυτή ρύθμιση επέτυχε – ποιος άλλος; – ο κ. Μητσοτάκης ως υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου τον Ιούλιο του 1964. Ο Μητσοτάκης προχώρησε σε τέτοια ρύθμιση χρεών που μπροστά της ωχριούσε ακόμη και η παλιότερη της ΕΡΕ. «Η ονομαστική αξία των χορηγηθεισών νέων ομολόγων εις τους κομιστάς προπολεμικών εσωτερικών δανείων διαπλασιάζεται, ο τόκος αυξάνεται και θεσπίζεται λαχείον. Εν συγκρίσει προς την ρύθμισην υπό της κυβερνήσεως της ΕΡΕ, δίνονται ήδη 160% επί πλέον», θριαμβολογούσε τότε η φιλική προς τον Μητσοτάκη Ελευθερία (16/7/1964). Ο διακανονισμός αποπληρωμής αυτής της λεόντειας σύμβασης προβλεπόταν να γίνει εντός 42 έως 45 ετών. Ο κ. Μητσοτάκης, δηλαδή, το 1964 υποθήκευσε τη χώρα έως το 2006 και 2009!

Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα αναγνώριζε και όφειλε να αποπληρώσει προπολεμικά δάνεια από το 1881 σε τουλάχιστον διπλάσια από την τρέχουσα αξία τους. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι είχαν μεσολαβήσει δυο επίσημες πτωχεύσεις της χώρας (το 1893 και το 1932) και δυο παγκόσμιοι πόλεμοι που την είχαν κυριολεκτικά ισοπεδώσει. Το ύψος αυτών των υποχρεώσεων αντιστοιχεί σε σημερινές τιμές γύρω στα 100 δις ευρώ! Δηλαδή σχεδόν το 1/3 του σημερινού δημόσιου χρέους.

Αυτές αποτέλεσαν τη βάση της δυναμικής του σημερινού χρέους που είναι πλέον αδύνατο να αποπληρωθεί. Ο γνωστός ιστορικός της περιόδου, Ζωρζ Μεϊνό, παρατηρούσε ότι ο «εξαναγκασμός της χώρας ν’ αναλάβη την εξυπηρέτηση του δημοσίου της χρέους, υποχρέωση με αμφίβολη ηθική βασιμότητα», αποκτά εκ των πραγμάτων «δυσάρεστο χαρακτήρα για την οικονομική κατάσταση μιας χώρας από την στιγμή που η κυβέρνησή της είναι υποχρεωμένη να συνάπτη νέα χρέη για να εξασφαλίση την υπηρεσία των παλαιών.» Κι αυτά γράφονταν το 1964.

Η χούντα κατόπιν θεσμοθέτησε ως αναπόφευκτη την πολιτική υπερχρέωσης ισχυριζόμενη ότι «ο συνεχώς διογκούμενος δανεισμός από την ξένην κεφαλαιαγοράν, ακολουθεί ως αναπόφευκτον δυσμενές σύνδρομον αυτής της ανωμαλίας [του ελλειμματικού ισοζυγίου πληρωμών], καθιστών ακόμη στενωτέραν την εξάρτησιν από το εξωτερικόν. Και το τελευταίον αυτό αποτελεί την πλέον εντυπωσιακήν ομοιότητα μεταξύ των μικρών εθνικών οικονομικών μονάδων.» (Ελεύθερος Κόσμος, 29/12/1968). Με άλλα λόγια ως τυπική ψωροκώσταινα η Ελλάδα δεν μπορεί να αποφύγει τον δυσμενή δανεισμό από τη διεθνή κεφαλαιαγορά. Ότι δηλαδή ισχυρίζονται και οι σημερινοί κυβερνήτες.

Με την μεταπολίτευση, οι κυβερνήσεις Καραμανλή του πρεσβύτερου όχι μόνο αναγνώρισαν τα κρυφά και φανερά χρέη της χούντας, αλλά συνέχισαν στον ίδιο καταστροφικό δρόμο. Ο υφυπουργός συντονισμού Στ. Δήμας διευκρίνιζε ότι «η χώρα μας… θα συνεχίσει για αρκετά ακόμη χρόνια να έχει την ανάγκη προσφυγής στον εξωτερικό δανεισμό…» (Ναυτεμπορική, 20/10/1979). Ενώ ο κ. Μητσοτάκης, ως υπουργός συντονισμού, δήλωνε υπερήφανος: «Όλοι επιδιώκουν να μας δανείσουν!» (ό.π.) Και πώς να μην επιδιώκουν να μας δανείσουν, όταν κάθε σύμβαση δανείου ιδίως από το εξωτερικό συνοδευόταν με προνομιακούς όρους αποπληρωμής και ταυτόχρονα με δεσμεύσεις αγοράς προϊόντων, βιομηχανικών και άλλων, από την πιστώτρια χώρα;

Κι ενώ ο ελληνικός λαός από τον «γύψο» της χούντας, έμπαινε στο «γύψο» της μόνιμης λιτότητας επί μεταπολίτευσης, οι κυβερνήσεις Καραμανλή ανακάλυπταν ένα νέο κόλπο για να φορτώνουν με χρέη το δημόσιο. Αντί να δανείζεται η κεντρική κυβέρνηση, έβαζαν τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις κρατικές τράπεζες να δανείζονται για να καλύπτονται οι «μαύρες τρύπες» στον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά και να τροφοδοτούνται με «δανεικά και αγύριστα» οι μεγαλοβιομήχανοι και οι κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες της εποχής. Έτσι εντέχνως εμφανιζόταν ο δημόσιος δανεισμός να είναι περιορισμένος, την ίδια στιγμή που οι δημόσιες επιχειρήσεις και οι τράπεζες φορτώνονταν με χρέη έως και 10 φορές την κεφαλαιακή τους σύνθεση.

Το 1981 η πλειοψηφία του ελληνικού λαού πίστεψε ότι θα απαλλάξει τη χώρα από αυτό τον βραχνά και ανέδειξε στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, το οποίο είχε υποσχεθεί «σεισάχθεια» για τα χρέη και τιμωρία για τους ενόχους της εξωτερικής υπερχρέωσης της χώρας. Δυστυχώς όμως οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ανακάλυψαν στο δανεισμό ένα καλό εργαλείο για να εξαναγκάσουν το λαό να πορευτεί στον ίδιο καταστροφικό κατήφορο. Μάλιστα ο ίδιος ο Α. Παπανδρέου στην 9^η Σύνοδο της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ το 1983 ανακάλυπτε ότι λόγω της κρίσης «η Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί αρκετά στον εξωτερικό δανεισμό, όχι περισσότερο από πριν, αλλά τουλάχιστον όσο πριν. Και εδώ είναι το κλειδί της ιστορίας. Εάν η οικονομία σου δεν κριθεί φερέγγυα, με κάποια έννοια του νοικοκύρη, θα αναγκαστείς να πας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και να χτυπήσεις την πόρτα του. Και αυτοί θα σου δώσουν. Αλλά υπό τον όρο πλέον, ότι αυτοί θα επιβάλουν – εκείνοι σε σένα – την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής σου. Και αυτό σημαίνει: τέρμα το σοσιαλιστικό πείραμα.»

Το σκηνικό της προσφυγής στο ΔΝΤ άρχισε να στήνεται από την εποχή που ο Α. Παπανδρέου έκανε την ιστορική ανακάλυψη ενός «σοσιαλιστικού πειράματος» με δανεικά και μάλιστα χρωστούμενα στις ξένες κεφαλαιαγορές. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο αποδέχτηκαν να συνεχίσουν την αποπληρωμή όλων των προηγούμενων ληστρικών δανειακών συμβάσεων, αλλά ξεκίνησαν και τον δικό τους καταστροφικό κύκλο υπερχρέωσης.

Για παράδειγμα φρόντισαν να φορτώσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τις αποκαλούμενες «προβληματικές επιχειρήσεις», αυτές δηλαδή τις επιχειρήσεις που είχαν λεηλατήσει οι ιδιοκτήτες τους με την αμέριστη βοήθεια των «δανεικών κι αγύριστων» των κυβερνήσεων Καραμανλή. Όχι μόνο φόρτωσαν στο κράτος τα τεράστια ιδιωτικά χρέη που είχαν συσσωρεύσει αυτές οι επιχειρήσεις, αλλά τις κράτησαν για σχεδόν μια δεκαετία ουσιαστικά ανενεργές ή σε κατάσταση σκόπιμης υπολειτουργίας, πληρώνοντας μέσω του Οργανισμού Ανασυγκρότησης των Επιχειρήσεων (ΟΑΕ) τους μισθούς των εργαζομένων σ’ αυτές με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο κατέστρεψαν την αφρόκρεμα των παραγωγικών επιχειρήσεων της ελληνικής οικονομίας εκείνης της εποχής, όχι μόνο εκμαύλισαν συστηματικά το πιο παραγωγικό εργατικό δυναμικό της χώρας, αλλά μετασχημάτισαν την ληστεία των προβληματικών σε ένα τεράστιο δημόσιο χρέος. Τελικά, άλλες τις έκλεισαν και άλλες τις πούλησαν για παλιοσίδερα.

Κι όχι μόνο αυτό. Ο εναγκαλισμός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ με την τότε ΕΟΚ είχε ως αντάλλαγμα τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ), τα οποία αποτέλεσαν την απαρχή των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων προς την χώρα, έχοντας ευθύς εξαρχής ως σκοπό να εκμαυλίσουν και να διαφθείρουν πλατιά κοινωνικά στρώματα, ώστε να αποδεχτούν την υποταγή της χώρας στην «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Προκειμένου οι αγρότες να μην φωνάζουν για την αδιάθετη παραγωγή τους, τους έμαθαν να νοιάζονται μόνο για τα θαφτικά των χωματερών και τις επιδοτήσεις άνευ αντικρίσματος. Προκειμένου η επαγγελματική διανόηση να μην διαμαρτύρεται για την μάστιγα της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της ετεροαπασχόλησης, τους έμαθαν να βολεύονται με τα διάφορα κοινοτικά προγράμματα. Έτσι έκαναν τη δουλειά τους ανενόχλητοι και οι ποικίλοι επιτήδειοι του κομματικού μηχανισμού που συντηρούν ανέκαθεν και αναπαράγουν την εξουσία. Έτσι, για κάθε 100 ευρώ κοινοτικών επιχορηγήσεων, το δημόσιο χρέος αυξάνονταν κατά 250.

Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αδιαφόρησαν πλήρως για την εκτίναξη των εξωτερικών ελλειμμάτων, στην οποία συνέβαλε αποφασιστικά πρώτα η ΕΟΚ και αργότερα η ΕΕ. Πώς αντιμετώπισαν αυτήν την εκτίναξη; Με τον πολύ παραδοσιακό τρόπο. Με επιστροφή, από το 1984 και μετά, στην μονόπλευρη λιτότητα και φυσικά στην έξαρση του δημόσιου δανεισμού.

Την εποχή εκείνη πλήθαιναν οι προειδοποιήσεις για τον εκτροχιασμό του δημόσιου χρέους, ειδικά του εξωτερικού. Ο ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος προειδοποιούσε ότι τα 75% των νέων δανείων χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση των παλιών και επομένως «είναι πολύ αμφίβολο αν κατά τα προσεχή έτη η Ελλάς θα μπορεί να δανείζεται τόσο σημαντικά ποσά δίχως παρεμβάσεις διεθνών οργανισμών, δίχως δεσμεύσεις έναντι των δανειστών και δίχως υποθήκευση του οικονομικού μέλλοντος της χώρας.» (Βήμα, 15/9/1985)

Η προειδοποίηση του Αγγελόπουλου δεν άργησε να επαληθευθεί. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αδυνατώντας να δανειστεί από το εξωτερικό προσέφυγε το 1986 στην ΕΟΚ. Οι Βρυξέλλες ανταποκρίθηκαν με δάνειο της τάξης των 1,75 δις ΕΝΜ, το οποίο θα δινόταν σε δυο δόσεις «μετά από ανασκόπηση εκ μέρους της Νομισματικής Επιτροπής του ΔΝΤ, της πορείας της ελληνικής οικονομίας κατά το 1986», όπως σημείωνε η έκθεση του ΔΝΤ εκείνη τη χρονιά. Ήταν η πρώτη φορά που οι Βρυξέλλες έστελναν την Ελλάδα στο ΔΝΤ με μοχλό το δανεισμό. Το τι ζητούσε το ΔΝΤ για να εγκρίνει τον εξωτερικό δανεισμό της ελληνικής κυβέρνησης ήταν αυτονόητο: «σταθερή εισοδηματική πολιτική ώστε να περιοριστεί η αύξηση του κόστους εργασίας συνοδευόμενη από αυστηρή νομισματική και οικονομική πολιτική…» (Ναυτεμπορική, 24/8/1986) Δηλαδή, περικοπές μισθών, περικοπές δαπανών, άνοιγμα των αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, κοκ.

Αυτός που ανέλαβε να διεκπεραιώσει τις έξωθεν «υποδείξεις» ήταν ο γνωστός κ. Σημίτης, ο οποίος ως υπουργός οικονομικών υποστήριζε το 1986 ότι «η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου οδήγησε σε αύξηση του εξωτερικού χρέους της χώρας.» Κι επομένως «πρόγραμμα για τη συγκράτηση του εξωτερικού χρέους, χωρίς συγκράτηση της εγχώριας ενεργούς ζήτησης δεν μπορεί να υπάρξει.» (Εξόρμηση, 7/2/1986) Τι φταίει λοιπόν για τον δανεισμό; Το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Τσακίστε το. Αυτή ήταν η φιλοσοφία Σημίτη.

Αυτό που ακολούθησε ήταν ουσιαστικά δυο δεκαετίες αυστηρής λιτότητας, ανοίγματος των αγορών, ιδιωτικοποιήσεων, απορρύθμισης των πάντων, κοκ. Το αποτέλεσμα ήταν η Ελλάδα να γίνει το λατρεμένο παιδί των διεθνών κεφαλαιαγορών και να δανείζεται ασύστολα. Το δημόσιο χρέος και η εξυπηρέτησή του εκτινάζονται στα ουράνια, όπως μπορεί να δει κανείς και στον Πίνακα. Όσο έβρισκε δάνεια καμμιά κυβέρνηση δεν νοιάστηκε για το δημόσιο χρέος. Ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Α. Παπανδρέου, ούτε ο Σημίτης, ούτε κι ο Καραμανλής. Κι όσο συμπίεζαν μισθούς και συντάξεις, όσο άνοιγαν όλο και περισσότερο τις αγορές, όσο ξεπουλούσαν και ιδιωτικοποιούσαν το σύμπαν, τόσο περισσότερο πίστευαν ότι θα βρίσκουν εσαεί να δανείζονται όσα ήθελαν ανεξάρτητα από το ύψος του δημόσιου χρέους.

Κι έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα, με μια διαλυμένη οικονομία, ένα χρεοκοπημένο κράτος και υπό καθεστώς κατοχής. Κι αντί να καθίσουμε στο σκαμνί τους αρχιτέκτονες αυτής της καταστροφής, τον κ. Μητσοτάκη, τον κ. Σημίτη και όλους τους υπόλοιπους, τους ανεχόμαστε να βγαίνουν δημόσια και να διαγκωνίζονται για νέους ρόλους στη «νέα μεταπολίτευση» που σχεδιάζουν οι επικυρίαρχοι πάνω στο πτώμα της χώρας και του λαού της.

Συνολικό Δημόσιο Χρέος και Εξυπηρέτηση 1974-2014 (εκατ. ευρώ)
	Σύνολο εξυπηρέτησης χρέους	Συνολικό Δημόσιο Χρέος	% χρέους στο ΑΕΠ	% Εξυπηρέτησης στο ΑΕΠ
1974	34	336	22,5	2,3
1975	43	443	25,4	2,4
1976	55	536	25,1	2,6
1977	67	633	25,5	2,7
1978	85	1.002	33,6	2,8
1979	127	1.158	31,7	3,5
1980	159	1.390	31,1	3,6
1981	243	1.972	36,1	4,4
1982	267	2.724	40,2	3,9
1983	382	3.725	46,4	4,7
1984	611	5.525	49,4	5,5
1985	912	7.845	58,3	6,8
1986	1.315	9.480	59,5	8,3
1987	2.167	11.873	64,5	11,8
1988	3.589	15.798	58,7	13,3
1989	4.354	19.659	61,5	13,6
1990	7.170	27.534	71,4	18,6
1991	14.753	36.200	76,0	30,9
1992	19.070	45.655	82,9	34,6
1993	22.606	68.763	110,9	36,4
1994	28.398	82.444	117,4	40,4
1995	33.356	93.857	117,4	41,7
1996	37.428	106.371	121,1	42,6
1997	39.021	114.570	117,8	40,1
1998	33.652	121.943	115,3	31,8
1999	30.971	129.168	114,7	27,5
2000	29.030	139.184	114,5	21,3
2001	23.347	145.927	111,4	15,9
2002	30.177	157.018	111,1	19,3
2003	32.269	182.390	118,3	18,7
2004	35.430	201.244	120,4	19,1
2005	35.151	215.416	108,5	18,0
2006	34.156	226.218	105,7	16,2
2007	56.696	239.658	105,8	25,0
2008	63.126	262.071	109,6	26,4
2009	77.224	298.524	125,7	32,5
2010	75.900	325.600	140,0	32,9
2011	85.300	342.900	153,1	37,9
2012	88.100	357.900	163,7	40,0
2013	83.300	368.700	168,2	37,7
2014	86.700	374.600	167,8	38,4
Πηγή: Κρατικοί προϋπολογισμοί και Εθνικοί Λογαριασμοί. Για την περίοδο 2010-2014 οι προβλέψεις έγιναν με βάση τον Πίνακα που δημοσιεύσαμε στο Ποντίκι, 22/4/2010.

Αναρτήθηκε

Και τώρα το σενάριο της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας»

from Έχω μάτια και βλέπω by aristos

Τι θα συμβεί αν το πακέτο μέτρων της κυβέρνησης αποτύχει; Τι θα γίνει αν τον Οκτώβριο το ΔΝΤ δει ότι η ελληνική οικονομία είναι τόσο χάλια που δε σώζεται με τίποτε; Πώς θα αντιδράσει η Ευρώπη όταν θα αντιληφθεί ότι η ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να συμμαζέψει το κράτος και την οικονομία;

Μπορεί μια χώρα να βγει από την Ευρωζώνη αυτόματα; Η απάντηση είναι όχι αφού η Συνθήκη της Λισαβόνας δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Δεν επιτρέπει ουσιαστικά σε μια χώρα μέλος της Ευρωζώνης να χρεοκοπήσει, να ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους και να ξεχάσει το κοινό νόμισμα για αρκετό καιρό.

Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα γλιτώνει; Η απάντηση είναι και πάλι όχι, αφού όπως όλα δείχνουν ο δρόμος της χρεοκοπίας δεν έχει διέξοδο με αποτέλεσμα η Ευρώπη να αναζητά ένα μοντέλο διάσωσης που δεν θα αντιβαίνει τους κοινοτικούς κανόνες αλλά και δεν θα αφήνει ανοχύρωτη όλη την Ευρώπη η οποία κινδυνεύει να «μολυνθεί» από τον ελληνικό ιό.

Έτσι, τις τελευταίες ημέρες ακούγονται όλο και περισσότερο στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες τα σενάρια περί «ελεγχόμενης χρεοκοπίας». Πρόκειται για ένα κοστούμι που ράβεται στα μέτρα της Ελλάδας και το οποίο προβλέπει τα εξής:

Όταν δεν θα μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της, όταν τα δανεικά στερεύσουν, το χρέος και το έλλειμμα εκτιναχθούν τότε θα δηλώσει στην Κομισιόν ότι αδυνατεί να πληρώσει τους πιστωτές της.

Επειδή όμως η Κομισιόν δεν θα μπορεί να «πετάξει με τις κλωτσιές» την κακή Ελλάδα, θα τις επιβάλλει σκληρές ποινές: Αποκλεισμό από τις αγορές για δανεισμό και το βασικότερο, θα κλείσει εντελώς τις στρόφιγγες του κοινοτικού χρήματος. ΕΣΠΑ δηλαδή τέλος…

Τι θα κάνει τότε η Ελλάδα; Θα ζητήσει μόνη της να κηρύξει πτώχευση και να βγει από την Ευρωζώνη με τη θέλησή της. Τότε θα μπορεί να επιστρέψει στη δραχμή και να κάνει υποτίμηση, η οποία σύμφωνα με τον Κ. Σημίτη θα είναι της τάξης του 30%. Θα γίνουμε δηλαδή 30% φτωχότερη μέσα σε μια νύχτα και θα μεταμορφωθούμε σε Βουλγαρία και Ρουμανία.

Μην εκπλαγείτε, λοιπόν, αν αυτό το σενάριο φουντώσει τις επόμενες ημέρες και κορυφωθεί εκεί γύρω στον Οκτώβριο. Δεν θα πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά για πραγματικότητα.

Να δούμε, όμως, όταν θα φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο αν η κυβέρνηση θα μπορέσει να σταθεί, ή θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος.

antinews

Οι κρίκοι της Παγκόσμιας Συνωμοσίας

from ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΑ! by tinios60@gmail.com (ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ)

Συνηθίζουμε να λέμε ότι για όλα φταίει το κακό «Κεφάλαιο» ωσάν αυτό να είναι η αιτία της κακοδαιμονίας και όχι το Σύστημα και τα άτομα που το συναποτελούν, αλλά και ο τρόπος που χρησιμοποιούν το κεφάλαιο και τις παραγωγικές δυνάμεις.

Το Κατεστημένο, παρά την αλλαγή προσώπων, επιβιώνει και αναπαράγεται χειρότερο και απειλητικότερο. Με την σκόπιμη αυτή απόκρυψη το Σύστημα μένει στο απυρόβλητο, ενώ τα πυρά κατευθύνονται σε λάθος στόχο, δηλαδή στο αόρατο κεφάλαιο που μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να είναι ευεργετικό στις κοινωνίες, όπως είναι στις οικογένειες και στα άτομα. Αρκεί αυτό να
το χρησιμοποιούν για το καλό του συνόλου.


Αν το χρησιμοποιήσεις-όπως οι εθνικοί ευεργέτες-για το καλό της κοινωνίας (έργα εποποιίας, πολιτισμού, αγαθοεργίες κλπ ), τότε είναι ευεργετικό. Αντίθετα, αν το χρησιμοποιείς για πολέμους, επίδειξη, εκμετάλλευση της κοινωνίας τότε είναι κακό και ολέθριο. Τώρα οι κεντρικοί τραπεζίτες συγκεντρώνουν με απληστία το χρήμα- πριν καταρρεύσει το νομισματοπιστωτικό σύστημα- ώστε να βρεθούν ισχυροί με την έλευση της Παγκοσμιοποίησης. [Ο νέος Πρόεδρος της Ε. E κ. Herman van Rompuy που είναι τακτικό μέλος της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ δήλωσε ξεκάθαρα: «Η κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από δω και στο εξής είναι η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Είπε ακόμη ότι η συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών στην Κοπεγχάγη σε δύο εβδομάδες από σήμερα είναι ένα ακόμη βήμα για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ του πλανήτη»].

Οι "30" Κρίκοι της Παγκόσμιας Εξουσίας:

1. Ο Λευκός Οίκος -Πρόεδρος και το Κογκρέσο ΗΠΑ/The US Presidency-Congress. Ανεξαρτήτως ποιος εκλέγεται πρόεδρος η πολιτική των ΗΠΑ παραμένει αναλλοίωτη και σταθερή. Ο εκάστοτε πρόεδρος και το Κογκρέσο είναι όμηροι στα χέρια των Εβραίων μεγαλοτραπεζιτών, της 'Wall Street' και του 'AIPAC' (Ισραηλινό Λόμπι=παρακράτος). Αν ο πρόεδρος αρνηθεί μια μείζονα επιλογή τους (πόλεμο στο Ιράν, ή εχθρότητα στο Ισραήλ κλπ), τότε είτε θα τον καθαιρέσουν είτε θα τον δολοφονήσουν και οι γερουσιαστές δεν θα επανεκλεγούν.



2. Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων/Federal Reserve Bank. Η μεγάλη εξαπάτηση της κοινής γνώμης γίνεται με την ονομασία της Τράπεζας, ως Ομοσπονδιακής. H Fed είναι Εβραϊκή υπέρ-τράπεζα. Ιδρύθηκε το 1910 στη νήσο Τζέκιλ της Βιρτζίνια, ολίγο πριν ξεσπάσει ο Α! Π.Π . Αυτή ευθύνεται για την εισδοχή της Αμερικής στον πόλεμο αυτό, τον οποίο χρηματοδότησε, όπως επίσης χρηματοδότησε και την προεκλογική εκστρατεία του προέδρου Ουίλσον. Η Fed έχει το προνόμιο της εκδόσεως του Αμερικανικού νομίσματος και της ασκήσεως της Νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η άγρια τοκογλυφία που ασκεί η Fed και οι λοιπές Εβραϊκές τράπεζες χρεοκόπησαν την πλουσιοτάτη Αμερική και τον κόσμο. [Ιδρυτές της είναι επτά(7) κορυφαίοι Εβραίοι:



α. Γερουσιαστής Aldridge μεγαλομέτοχος της J.P Morgan και πεθερός του Nelson Rockefeller
β. Abraham Andrew, τότε υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ
γ. Frank Vanderlip, της National City Bank, που αντιπροσώπευε τα συμφέροντα των William Rockefeller, Kuhn Loeb & Co
δ. Henry Davidson κύριος μέτοχος της J.P Morgan
ε. Charles Norton, της μεγάλης τράπεζας First National Bank της N.Y
στ. Benjamin Strong της J.P Morgan και της Banker’s Trust Co. Αυτός έγινε και ο πρώτος διοικητής της F.E.D
ζ. Paul Warburg, Γερμανό-Εβραίος, συμμέτοχος της Kuhn Loeb & Co σαν εκπρόσωπος των δυναστειών Rockefeller και Rothschild.


Οι κληρονόμοι των ως άνω οικογενειών είναι τα σημερινά αφεντικά της Fed. Ο εκάστοτε διοικητής της Fed είναι Εβραίος και μάλιστα Ασκενάζι

(τον Greenspan αντικατέστησε ο Bernanke) Η Fed ευθύνεται για τους πολέμους, τις οικονομικές κρίσεις, καθώς και για την διαρπαγή του πλούτου και την χρεωκοπία της Αμερικής και ολοκλήρου του κόσμου.



3. Τράπεζες-Μεγαλοτραπεζίτες- Καρτέλ/'Banks-Bankers'-Cartel. Αυτοί χρηματοδοτούν τις προεκλογικές εκστρατείες των προέδρων και επομένως αυτοί ουσιαστικά ανεβάζουν και κατεβάζουν τον Πρόεδρο. Είναι οι απόλυτοι άρχοντες της Αμερικής και σκοπός τους είναι η αύξηση του πλούτου τους με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο(τοκογλυφία, πόλεμοι, εξοπλισμοί, κρίσεις, εκβιασμοί, ναρκωτικά, πορνεία, τζόγος, δουλεμπόριο, παιδεραστία, απάτες, έγκλημα, βία, συνωμοσίες κλπ) Οι πλείστοι εξ αυτών είναι Εβραίοι και μάλιστα Σιωνιστές και Μασόνοι-Ιλλουμινάτοι


4. Ολιγάρχες/Oligarchs'. Αυτοί είναι οι διευθύνοντες σύμβουλοι(CEO) και μεγαλομέτοχοι των πολυεθνικών. Είναι τα μεγάλα αφεντικά των μεγαθηρίων των οποίων ο Π/Υ υπερβαίνει κατά πολύ τους Π/Υ πολλών κρατών. Ο πλούτος 250 των πλουσιοτέρων ανθρώπων του κόσμου υπερβαίνει το 50% του παγκόσμιου πλούτου.


5. Νέα Τάξη Πραγμάτων/'New World Order'. Είναι η μεταναζιστική κοινωνία που θέλουν να χτίσουν οι Σιωνιστές και οι άνθρωποι της διεθνούς πλουτοκρατίας, με την εγκαθίδρυση της Παγκόσμιας Δικτατορίας. Η Ν.Τ.Π ολίγο θα διαφέρει στα κοινωνικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα της δουλοπαροικίας.



6. Εκλεκτοί/ Chosen. Είναι το Εβραϊκό έθνος , που θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται ως «εκλεκτός λαός του θεού». Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι στο Ισραήλ έχει εγκατασταθεί ένα ναζιστικό και στρατοκρατικό καθεστώς (ναζιστικές μέθοδοι κατά Παλαιστινίων, Ανακρίσεις, φυλακές, φίμωση λόγου, στρατόπεδα συγκεντρώσεως κλπ) Υπάρχει ναζιστικό κόμμα και πολυάριθμοι ένθερμοι οπαδοί του ναζισμού, όπως συμβαίνει και στην Εβραιοκρατούμενη Γερμανία, στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες, όπου ξεφυτρώνουν οι νοσταλγοί των Ναζί σαν τα μανιτάρια.


7. 'Wall Street'. Εκεί παίζονται όλα τα μεγάλα και βρώμικα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος των λαών του κόσμου. Εκεί αποκομίζουν αστρονομικά κέρδη οι Εβραίοι κερδοσκόποι. Τα golden boys παίζουν με σημαδεμένα χαρτιά και με νόμους κλεπτοκρατικούς και κερδίζουν με μια και μόνον κίνηση δισεκατομμύρια, έτσι ώστε να μπορούν να χρεοκοπήσουν πανίσχυρα κράτη, όπως η Βρετανία (χτύπημα της λίρας Αγγλίας από το George Soros) Αργεντινή, η Ελλάδα κ.α.



8. Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ('United Nations) Αυτός έχει μεταβληθεί σε όργανο των ΗΠΑ. Με την αρνησικυρία (veto) μπορούν τα μόνιμα μέλη να εξουδετερώνουν κάθε απόφαση της πλειοψηφίας των κρατών μελών. Ο ΟΗΕ σύρεται σαν ουραγός πίσω από τις θελήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ και ευλογεί τις επιθετικές ενέργειες και τους παράνομους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των.
9. Αστυνομικό Κράτος ('Police State') Όταν καταπιέζεται η κοινωνία και βιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επόμενο να υπάρξει κοινωνική αναταραχή. Το Σύστημα για την αντιμετώπιση της λαϊκής εξέγερσης οργανώνει αστυνομικά κράτη (αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, τάγματα εφόδου, αντιτρομοκρατικοί νόμοι κ. α) Αρκετές από τις μεθόδους που χρησιμοποιούν είναι βελτιώσεις των μεθόδων της Gestapo'



10. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ('IMF') Αυτό είναι ένα καταπιεστικό οικονομικό όργανο που επιβάλλει καταναγκαστικούς κανόνες σε κράτη που εξαναγκάζονται να δανεισθούν κάτω από επαχθείς τοκογλυφικούς όρους. Όποια χώρα πέσει στα νύχια του 'IMF' στο τέλος θα εξέλθει σε κατάσταση μεγίστης ένδειας.



11. Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (Non Governmental Organizations) Είναι η 5η φάλαγγα του συστήματος που χωρίς δημοκρατική ή άλλη νομιμοποίηση κατασκοπεύουν και ελέγχουν τις χώρες στις οποίες δρουν. Συχνά χρηματοδοτούνται με έξοδα των Εβραίων σιωνιστών ('Rockefeller', Soros κ.α) αλλά όχι σπανίως και από τις χώρες που δέχονται την επιβουλή των εν λόγω οργανώσεων. Αυτοί που εργάζονται σε παρόμοιες οργανώσεις αποκαλούνται κατ’ ευφημισμόν κοινωνικοί ακτιβιστές'.
12. Παγκοσμιοποιητές - 'Globalists'. Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν και προωθούν την παγκοσμιοποίηση σαν πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο, και εργάζονται για «Μια Γη και την Παγκόσμια Κυβέρνηση» Αυτοί προωθούν την διάλυση του κράτους –έθνους, την οικογένεια, θρησκεία, παραδόσεις, διαχρονικές αξίες και τη Δημοκρατία. Παράλληλα προβάλλον παρακμιακές απαξίες, κακοήθειες και διαστροφές σαν νέες αξίες της σήμερον και του αύριο. Δυστυχώς, η Αριστερά και ορισμένοι δήθεν «προοδευτικοί διανοούμενοι» έχουν στρατευθεί στη Νέα Τάξη και έχουν γίνει εχθροί του Ελληνισμού.


13. Οικογένειες Rothschild και 'Rockefeller'. Είναι δυο εκ των ισχυροτέρων Εβραϊκών οικογενειών μεγαλοτραπεζιτών και πλουτοκρατών στον κόσμο. Ο πρώτος επηρεάζει οικονομικά την Ευρώπη και ο δεύτερος οικονομικά και πολιτικά τις ΗΠΑ. Πρόκειται για δυο δυναστικές οικογένειες που διαθέτουν μέγιστη οικονομική, πολιτική και πολιτιστική δύναμη και επηρεάζουν τις εξελίξεις στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Είναι οι πατριάρχες του διεθνούς.



14. Νεοναζισμός - 'Adolph Hitler'. Ο Αδόλφος Χίτλερ πέθανε αλλά το Ναζιστικό καθεστώς του παραμένει ως υπόδειγμα των Εβραίων Σιωνιστών. Και ενώ κατηγορούν δήθεν το Χίτλερ για το Ολοκαύτωμα, στην πραγματικότητα δείχνουν λαγνεία και θαυμασμό προς αυτόν. Επομένως δεν είναι απίθανον να δούμε αναβίωση του Ναζιστικού καθεστώτος χωρίς τον Χίτλερ, για να φέρουν εις πέρας την παγκόσμια επικράτηση τους και να την κρατήσουν εν ισχύ .


15. Πεντάγωνο/'Pentagon'. Το Αμερικανικό Επιτελείο των Ε.Δ είναι στην διάθεση του Διεθνούς Σιωνισμού για να καθυποτάξει δια των όπλων τους ανυπότακτους λαούς, που θέλουν να μείνουν ελεύθεροι. Διαθέτει 800 υπερπόντιες μεγάλες βάσεις και τον ισχυρότερο στρατιωτικό μηχανισμό στον κόσμο. Ενώ οι δυνατότητες του Αμερικανικού μισθοφορικού στρατού είναι συντριπτικές σε όπλα καταστροφής του αντιπάλου, το ηθικό του είναι λίαν χαμηλό για την διεξαγωγή παρατεταμένου πολέμου χαμηλής εντάσεως.


16. ΝΑΤΟ / Σύμφωνο Βορείου-Ατλαντικού. Τούτο είναι δημιούργημα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως, του ανετέθη ο ρόλος του Παγκόσμιου «χωροφύλακα» για την προώθηση της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ελλείψει νέου εχθρού εφεύραν το φάντασμα της Τρομοκρατίας. Τώρα επανεξετάζουν το ρόλο του ΝΑΤΟ για την ασφάλεια των πετρελαιαγωγών, ενεργειακών πηγών, γραμμών συγκοινωνιών, αντιμετώπιση εσωτερικών ταραχών, περιβαλλοντικών καταστροφών, επαναστάσεων κ.α. Όμως ο πραγματικός στόχος του ΝΑΤΟ είναι η υπερφαλάγγιση της Κίνας και Ρωσίας και η διατήρηση της Ε.Ε σε κατάσταση πολιτικής, στρατιωτικής και ενεργειακής ομηρίας. Το ΝΑΤΟ ουσιαστικά κρατά υπό κατοχήν την Ευρώπη.



17. Μυστικές Υπηρεσίες. Central Intelligence Agency, NSA, Echelon, M15, Mossad κλπ Αυτές είναι η σύγχρονη Λερναία Ύδρα που περισφίγγει κράτη, λαούς και άτομα με την στενή παρακολούθηση των μέσων επικοινωνιών, συγκοινωνιών, τις συζητήσεις, κινήσεις , υγεία, ατομικά δεδομένα, δραστηριότητες, αγορές, συμβόλαια, εμπόριο, πόρους, πολιτική κλπ Τώρα σκέπτονται να ενσωματώσουν μικροκάψουλα στα άτομα για την συνεχή παρακολούθηση των πάντων επί μονίμου βάσεως και την καταγραφή των δεδομένων στον κεντρικό υπολογιστή μαμούθ. Τούτο θα υλοποιήσει τον εφιάλτη του BIG BRATHER.



18. Συμβούλιο Εξωτερικής Σχέσεων. 'Council on Foreign Affairs Είναι Εβραϊκό όργανο για την χάραξη της στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.


19. Ε.Ε, Βορειο-Aμερικανική Ένωση (Ασιατική και Αφρικανική Ένωση υπό διαμόρφωσιν) Η Ε.Ε αφού πρώτα μας χορήγησε τα πακέτα των κονδυλίων για την διάλυση της οικονομίας μας, τώρα μας έφερε το λογαριασμό της πληρωμής και δυστυχώς ελλείψει χρημάτων ‘επτωχεύσαμεν’. Η Ε.Ε είναι ένα σιωνιστικό , πλουτοκρατικό και αντιδημοκρατικό δημιούργημα , που σκοπεύει στον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της Ευρώπης. Με την συνθήκη της Λισαβώνος εξελίσσεται στο 4ον Ράιχ. Παρόμοιο πείραμα έγινε και στην Βόρεια Αμερική (με τη NAFTA) με μικρότερη επιτυχία. Τώρα επιδιώκεται η γιγαντιαία Ένωση της Ασίας με κέντρο την Κίνα. Τα ίδια χιμαιρικά σχέδια προβλέπουν την Ένωση της Αφρικής, ούτως ώστε να υλοποιηθεί η τετραμερής διακυβέρνηση του κόσμου και να τυλίξει ο Ουροβόρος Όφις ολόκληρη τη Γη. Όμως ο «Σιωνιστικός Όφις» είναι καταδικασμένος να αποτύχει και θα αποτύχει, διότι είναι αντιμέτωπος με τους λαούς και το υψιπετές Ελληνικό Πνεύμα(Ελευθερία-Δημοκρατία-Δικαιοσύνη κλπ)



20. Λέσχη Μπιλντερμπεργκ. 'Bilderbergers'. Είναι μια Εβραϊκή λέσχη και ένα Κέντρο Σκέψεως εξεχόντων Εβραίων και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων και μεγαλοκροίσων, που σκοπό έχει να μελετάει και να χαράζει τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν οι διάφορες κυβερνήσεις για να φθάσουν στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Ιδρυτής της είναι ο διαβόητος Γερμανο-Εβραίος Χένρι Κίσινγκερ. Το όνομα της έλκει από την ομώνυμη πόλη της Ολλανδίας που πρωτοσυνεδρίασε το 1954. Σ’ αυτήν συμμετέχουν αρκετοί Έλληνες πολιτικοί και επιχειρηματίες.



21. Τριμερής Επιτροπή/ Trilateral Commition. Αυτή πραγματεύεται περισσότερο Αμερικανικά θέματα. Συμμετέχουν περίπου τα ίδια πρόσωπα και έχει παρόμοιους σκοπούς με τους 'Bilderbergers'



22. Διεθνής Μασονία/ Τεκτονισμός. Είναι η σύγχρονη Λερναία Υδρα, η οποία υπό το κάλυμμα των αρχαίων παγανιστικών μυστηρίων , προωθεί Εβραϊκούς σκοπούς για την καθυπόταξη του κόσμου. Είναι όργανο της διεθνούς σιωνιστικής πλουτοκρατίας και στηρίζεται στη μυστικότητα, αποκρυφισμό, χάρις στην αυστηρή ιεραρχική δομή του. Προωθεί την αλληλογνωριμία και αλληλοϋποστήριξη των μελών του, τα οποία στρατολογεί μεταξύ των μορφωμένων αστών όλων των τάξεων. Έχει διεισδύσει σε όλα τα επίπεδα (κυβέρνηση, στρατό, αστυνομία, δικαστικό, νομοθετικό, οικονομία, εκκλησία κ.ο.κ) Στα πρότυπα του τεκτονισμού έχουν δημιουργηθεί διάφορες λέσχες(skull and bones κ.α) και ενώσεις(AHEPA, AIPAC κ.α) με ύποπτους και αμφιλεγόμενους σκοπούς.



23. Ολοκαύτωμα/'Holocaust'. Αυτό δημιουργήθηκε μετά τον Β! Π.Π από τους Εβραίους που διέφυγαν από τη Ναζιστική Γερμανία. Το χρησιμοποιούν σαν «εργαλείο» πίεσης της διεθνούς κοινής γνώμης για να:
α. Εκβιάσουν την ίδρυση του Κράτος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη.
β. Απομυζήσουν χρήματα από τη Γερμανία-και όχι μόνον- ως αποζημιώσεις για τα ‘6 εκατ. Εβραίους’, που ποτέ δεν πιστοποιήθηκε ο αριθμός τους. Ακόμη και Εβραίοι σιωνιστές ομιλούν για μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες που πέθαναν εξ αιτίας της πείνας, ασθώνιών, στερήσεις ή σκοτώθηκαν συνεπεία των βομβαρδισμών.



24. Ιερατεία-Μονοθειστικές Θρησκείες. 'Forces of Darkness'. Είναι οι τρεις μονοθεϊστικές εβραιογενείς (Αβρααμικές) θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλαμισμός και οι αιρέσεις αυτών) που ευθύνονται για τους πολέμους, τη διχόνοια και το σκοτάδι στον κόσμο εδώ και 1700 περίπου χρόνια. Οι κοσμοπολιτικές θρησκείες είναι υλιστικές και δογματικές. Ένεκα τούτου δεν αρκούνται στους πνευματικούς κανόνες, αλλά θέτουν και κοινωνικούς κανόνες συμπεριφοράς στα άτομα και αναμειγνύονται στην πολιτική και στην οικονομία. Ο ακρογωνιαίος λίθος τους είναι η Ιουδαϊκή Βίβλος. Επομένως αν καταρρεύσει η ψυχοφθόρος Βίβλος, θα παρασύρει μαζί της και όλο το Κατεστημένο.



25. Τρομοκρατία/ Αλ-Κάιντα/'Al Qaeda' Είναι εξτρεμιστική ισλαμική οργάνωση που εδρεύει στο Αφγανιστάν, πλην όμως έχει πλοκάμια σε όλες τις Ισλαμικές και στις Δυτικές χώρες. Αποτελεί συνέχεια των Αφγανών Μουζαχεντίν που διεξήγαγαν το Τζιχάντ (θρησκευτικό πόλεμο) για την εκδίωξη των Σοβιετικών κατοχικών στρατευμάτων, πράγμα που επέτυχαν. Αυτοί οργανώθηκαν στο τέλος της δεκαετίας του 70’ από τη CIA, αλλά σήμερον έχουν στραφεί ως τιμωροί της Αμερικής, του Ισραήλ και των χωρών που τις υποστηρίζουν, διότι θεωρούν μεγίστη αδικία τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την ρατσιστική μεταχείριση του Ισλάμ.



26. Υποτακτικές Κυβερνήσεις. Stooges Governments Αυτές παρότι εκλέγονται με δημοκρατικές διαδικασίες δεν είναι γνήσια δημοκρατικές διότι πειθαναγκάζονται να υπακούουν στη διεθνή εξουσία και να εκτελούν εντολές για τα σοβαρά θέματα γενικής στρατηγικής, της Ουάσιγκτον, των Βρυξελλών, του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ, του ΔΝΤ, της Διεθνούς Τράπεζας κ.α


27. Κοινοβούλια/Parliaments. Αυτά συνιστούν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία η οποία πόρρω απέχει από την Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι του Κοινοβουλίου υποκλέπτουν την ψήφο του λαού και την καταχρώνται υπέρ της πλουτοκρατίας επί 4ετίαν και αυτό το θεωρούν δημοκρατία. Στις μέρες μας τα Κοινοβούλια βρίσκονται σε παρακμή ένεκα της διαπλοκής τους με τους οικονομικούς παράγοντες και την διαφθορά.



28. Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως/ Media. Αυτά ελέγχονται ασφυκτικότατα από μεγάλα συγκροτήματα και αποκρύπτουν την αλήθεια και διασπείρουν το ΨΕΜΜΑ. Έτσι οι πληροφορίες και γνώμες εμποδίζονται να φθάσουν στην κοινή γνώμη και η αλήθεια είτε αποσιωπάται είτε διαστρέφεται, είτε δίδεται η μισή. Η παραπληροφόρηση, ο στραγγαλισμός της διαφορετικότητος, της αμφισβήτησης και η τηλεθέαση των σκουπιδιών προς χάριν του κέρδους έχουν καταστεί ο κανόνας στις σύγχρονες κοινωνίες μας. Είναι ο θάνατος της δημοκρατίας.


29. Ανάκτορα Μπάκινχαμ / Buckingham Palace. Είναι το κέντρο της διεθνούς Μασονίας-Ιλλουμινάτων και της Ιουδαϊκής θεοκρατίας. Από εκεί εκπηγάζει η διεθνής εξουσία, διότι είναι ο αρχαιότερος εξουσιαστικός θεσμός. Εκεί εξυφαίνονται οι μεγαλύτερες συνωμοσίες, ραδιουργίες, ίντριγκες, διαφθορά, λαϊκή καταπίεση και εκμετάλλευση, αλλά και οι κρίσεις και οι πόλεμοι. Ο θεσμός αυτός θεωρείται ότι έλκει την αρχή του από τον πανάρχαιο βασιλιά- θεό, Ανού. [Σύμφωνα με την νεοεποχίτικη Σουμεριακή Μυθολογία οι Ανουνάκι ήλθαν από τον πλανήτη Νιπούρου, δημιούργησαν τους ανθρώπους , φτιάξανε την Εδέμ και μετά αποσύρθησαν στον πλανήτη τους, όπου από εκεί μας επισκέπτονται από καιρού εις καιρόν Οι εστεμμένοι του Μπάκινχαμ διατηρούν την παράδοση, ότι κατάγονται από τους Ανουνάκι και εκείθεν αντλούν την ελέω θεού κληρονομική μοναρχία τους]



30. Εγκέφαλος του Ουροβόρου Όφεως/Brain of the taileating Snake Πολλά θρυλούνται περί του εγκεφάλου της Συνωμοσίας(R &R ή Χ. K Κανείς δεν γνωρίζει το νέο παγκόσμιο Führer.



Συμπέρασμα



Τώρα γνωρίζεις όλους τους κρίκους του Κατεστημένου. Άλλοι μεγάλοι και άλλοι μικρότεροι, συμπλέκονται και διαπλέκονται και μέσα από τις αντιφάσεις και συγκρούσεις τους κατορθώνουν να κυβερνούν εδώ και 2.000 χρόνια. Έχουν ανακαλύψει το μυστικό της αθανασίας με την αέναη αλλαγή, την συνεχή προσαρμογή-σαν τους χαμαιλέοντες- το ψέμα, τον δόλο, την πανουργία, τη ραδιουργία, την καταπίεση και την διαβολή, παρμένα από την Ιουδαϊκή Βίβλο. Και πάντα ο λαός είναι ο ευκολόπιστος και χιλιοπροδομένος, ο καταπιεζόμενος και ο επαναστατημένος. Ο εχθρός έχει όνομα. Είναι ο Εβραϊκός Σιωνισμός και οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι. Είναι το Παγκόσμιο Κατεστημένο: Ψεύτικο, δόλιο, άδικο, αντι-ζωικό, ραδιούργο, ανάλγητο, αλαζονικό, αχόρταγο, αρπακτικό, γραφειοκρατικό, ηδονιστικό, εξουσιαστικό, δογματικό, θεοκρατικό, υλιστικό, συνωμοτικό, πολεμοκάπηλο, ιμπεριαλιστικό και εγκληματικό (Ορα Γάζα, Αφγανιστάν, Ιράκ, Κύπρος κ.α. Τώρα είναι παρηκμασμένο, σάπιο και ετοιμόρροπο. Ο πλανήτης μας ασθενεί βαριά εξ αιτίας της κακοήθους βουλιμίας τους. Το Κατεστημένο πνέει τα λοίσθια. Οι κυβερνήσεις, κατ’ εντολή των διεθνών τοκογλύφων, έγιναν οι μεγαλύτερες ληστρικές εταιρείες συγκεντρώσεως χρήματος. Έχουν επιπέσει στους λαούς να τους πιούν το αίμα . Αυτή είναι η εντολή των Κεντρικών Τραπεζών. Η Αντίσταση των λαών γρήγορα θα τους ανατρέψει. Υπάρχει όμως εναλλακτική λύση; Σίγουρα Ναι. Ο Ελληνικός Λόγος (το Ελληνικό δημοκρατικό πρότυπο και ο Ελληνικός τρόπος σκέψεως) που δοκιμάσθηκε πριν 2.500 χρόνια με απόλυτη επιτυχία σ’ αυτόν εδώ τον τόπο.

link: newworldorder-wakeup.blogspot.com