Παγκόσμια διακυβέρνηση; Ποιοί Έλληνες πολιτικοί την ασπάστηκαν;

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Παγκόσμια Διακυβέρνηση, η φράση που τελευταία ακούστηκε από πολλούς σε χρόνους ανύποπτους...
• Τι συμβαίνει; Πού οδηγείται η παγκόσμια κοινωνία πολιτών; Πάνω σε ποιό σχέδιο εργάζονται οι κυβερνήσεις;

Χωρίς να διακατέχομαι από διάθεση συνωμοσιολογίας, είμαι πεπεισμένος πλέον ότι βαδίζουμε ως χώρα αλλά πολύ περισσότερο ως παγκόσμια κοινωνία στο τελευταίο στάδιο της επικράτησης της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ή NEW WORLD ORDER.
Πρόκειται για την πλέον στυγνή και απάνθρωπη μορφή παγκόσμιας καπιταλιστικής διακυβέρνησης.
Είναι πασιφανής η στόχευση του κεφαλαίου να μπορεί να ελέγχει και να εκμεταλλεύεται όλο και μεγαλύτερα τμήματα της παγκόσμιας παραγωγής. Αυτό στους περασμένους αιώνες ήταν η αιτία των διαφόρων συρράξεων, αποικιοκρατικών πολέμων, πολέμων ανεξαρτησίας και παγκοσμίων πολέμων.
Ενώ ο άνθρωπος θα έπρεπε να ασχολείται με την ανάπτυξη του πνεύματός του, ώστε να μπορεί να εκπληρώσει τον προορισμό του στη ζωή, και για να το κάνει θα πρέπει να έχει τα απαραίτητα εφόδια, στέγη, τροφή, συντροφικότητα και γνώση, επιχειρείται να μετατραπεί πλέον σε ένα ενεργούμενο από διάφορα κέντρα που πλέον αποκαλύπτονται.
Ενώ η ΠΤΠ ή NWO σαν θεώρηση πραγμάτων αλλά και επιδιωκόμενος στόχος είχε πρωτοεμφανιστεί στα μέσα του περασμένου αιώνα (πρωτοαναφέρεται από Γουίλσον και Τσώρτσιλ, αμέσως μετά την λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, για να εξισορροπηθούν υποτίθεται οι εξουσίες) και αμέσως μετά ξεκίνησαν διαδικασίες συγκρότησης των παγκόσμιων θεσμικών οργάνων που θα βοηθούσαν στην επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού ( όπως τα Ηνωμένα Έθνη και το ΝΑΤΟ , το σύστημα του Bretton Woods, η Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT) κά) δεν υπήρχε δυνατότητα επιβολής της, καθόσον ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της διεθνούς κοινωνίας ήταν -μέχρι το '90-στο κομμουνιστικό στρατόπεδο.
Εν τούτοις προχώρησε στην σύσταση του κεντρικού διευθυντικού υπερκρατικού πυρήνα (ενός διεθνούς διευθυντήριου) τον Μάϊο του 1954, της λέσχης Bilderberg (ονομασία που προήλθε από το όνομα του ξενοδοχείου της Ολλανδικής πόλης του Άρνεμ, όπου και η ιδρυτική συνάντηση του διεθνούς καπιταλισμού) (Βλέπε οργάνωση και σκοποί και συμμετέχοντες στις συνεδριάσεις της λέσχης Bilderberg).
H NWO είναι η επικράτηση της υπερεθνικής αστικής τάξης σε βάρος όλου του πλανήτη. Είναι η πλήρης επικράτηση του κεφαλαίου, με την πιο ακραία και άγρια έκφρασή του, πάνω στα δικαιώματα των τοπικών - κρατικών κοινωνιών. Είναι ο πλήρης έλεγχος στην οικονομία και μέσω αυτής στην εναρμόνιση και πατενταρισμένο καθολικισμό στην πληροφορία, ελευθεριά, διατροφή, υγεία, πολιτική, πολιτισμό. Τελικός στόχος η ποδηγέτηση των κοινωνιών από μια ηγετική ομάδα καπιταλιστών.
Τα πρώτα στάδια αυτής της επιβολής τα έχουμε δει από χρόνια με τις επεμβάσεις στρατιωτικού χαρακτήρα. Πλέον αυτές πέρασαν στην ιστορία καθώς οι ηγέτες της NWO και της Bilderberg κατέληξαν από χρόνια, μετά την διάλυση του ανατολικού μπλογκ που από αυτούς υποκινήθηκε - αν δεν προγραμματίστηκε - στην οικονομική επιβολή τους μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Οι σκόπιμα αυξημένες και πλασματικές καταναλωτικές ανάγκες των πολιτών του Δυτικού κόσμου καθοδηγήθηκαν από τους κεντρικούς τραπεζίτες, κατόπιν υποδείξεων των ετήσιων συνεδρίων της λέσχης, με στόχο να αυξηθούν τα χρέη των κρατών για να μπορέσουν να κάνουν πλέον οι "αγορές" (οι ίδιοι δηλαδή) την επίθεσή τους με στόχο να στοιχειοθετηθεί η αναπόφευκτη αναγκαιότητα του περιορισμού των εισοδημάτων, της αύξησης των φόρων και απώτερο και κυρίαρχο στόχο την πλήρη - σε επόμενη φάση - κατάργηση των ελευθεριών.
Προσβλέποντας στον έλεγχο έχουν συμπαραστάτες εκτός από τους πολιτικούς και τραπεζίτες και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης (τύπο, τηλεόραση και προσεχώς και έλεγχο στο διαδίκτυο), εκπρόσωποι των οποίων συμμετέχουν στις συνεδριάσεις της λέσχης.
Και για να φτάσουμε στους Έλληνες που συμμετέχουν στις συνεδριάσεις της λέσχης Bilderberg, και άρα είναι υποστηρικτές της New World Order, θα πρέπει να αναφέρουμε τα ονόματά τους:
Πρώτος και καλύτερος ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μάλιστα πρόσφατα σε ημερίδα του Economist δήλωσε με στεντόρια φωνή: "Χρειαζόμαστε μια Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Χρειαζόμαστε μια Παγκόσμια Οικονομική Διακυβέρνηση και την χρειαζόμαστε γρήγορα"
Συμμετείχε τέσσερις φορές.
Άλλοι υψηλοί προσκεκλημένοι, πολλάκις συμμετέχοντεςστις συνεδριάσεις της λέσχης και ένθερμοι υποστηρικτές της NWO:
Κώστας Καραμανλής
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης
Ντόρα Μπακογιάννη
Αντώνιος Σαμαράς
Γιώργος Αλογοσκούφης
Άννα Διαμαντοπούλου
Θεόδωρος Πάγκαλος
Αλέξης Παπαχελάς
Γιάννης Παπαθανασίου
Θάνος Βερεμής
Γιώργος Δαβίδ
Πλήρης κατάλογος ΕΔΩ


Popout

Πηγή

Παγκόσμια Κυβέρνηση προ των πυλών!

from . . . . . . . ksipnistere _ Ο σιωπών δοκεί συναινείν by daskalos

"Ελληνική Αναγέννηση" - Άρθρο του "Ορφέα"

Αναμφίβολα αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας, ήταν απόλυτα προβλέψιμο, ειδικά για όσους είχαν μάτια και αυτιά ανοιχτά ώστε να διαβάσουν τα σημεία των καιρών. Αυτό που με ανησυχεί είναι πως ακόμα και σήμερα πολλοί Έλληνες δεν έχουν καταφέρει να συγκεκριμενοποιήσουν τον εχθρό σε αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο στον οποίο βρισκόμαστε. Επιμένω να αναφέρομαι στα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» ως την μεγαλύτερη απόδειξη της προσχεδιασμένης και συντονισμένης στόχευσης κατά των χριστιανών σε ολόκληρο τον κόσμο. Τραβηγμένο θα σκεφτείτε. Ίσως, με μια πρώτη ματιά να έχετε δίκιο. Ίσως ακόμη, να βρείτε στήριγμα στις αμφιβολίες σας από πολλούς άλλους στους οποίους θα εκθέσετε τις απόψεις μου. Όμως, η αλήθεια δεν στηρίζεται σε....
.

προσωπικές ή συλλογικές δημοσκοπήσεις, ούτε καν στην πρώτη εντύπωση του καθενός. Διαβάστε το μίσος που αποτυπώνεται στα πρωτόκολλα εναντίων των Χριστιανών και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Αν ακόμη δεν πείθεστε τουλάχιστον ας τα έχετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας. Έτσι, θα καταφέρετε αργότερα είτε να τα απορρίψετε με περισσότερα στοιχεία είτε να τα δεχτείτε.

Στα κείμενα που παραθέτω γίνεται εμφανής κατ’ εμέ η διάθεση των Σιωνιστών για την ίδρυση της Παγκόσμιας Κυβέρνησης, στοχεύοντας στην εξαφάνιση των Χριστιανών. Άραγε ποιοι είναι αυτοί που μισούν τόσο τους χριστιανικούς λαούς και τι σκοπεύουν να πετύχουν; Για να συγκεντρώσουν τον πλούτο (χρυσό) αναγκάστηκαν να θυσιάσουν πολλούς Ιουδαίους, (αλλά εξαγοράσθημεν θυσιάσαντες πολλούς εκ των ημετέρων) και συνεχίζει παρακάτω: «Έκαστον των θυμάτων μας αξίζει μυριάδες Χριστιανών ενώπιον του Θεού». Ορίζεται φανερά το αντίπαλο στρατόπεδο των Σιωνιστών. Είναι οι Χριστιανοί. Υπάρχει μια αιώνια κόντρα μεταξύ τους και κρατάει πολύ πριν την εμφάνιση του Ιησού Χριστού στη γη, που απλά γιγαντώθηκε με την περίφημη απόκριση του Ιουδαϊκού λαού στην πράξη του Ποντίου Πιλάτου να δηλώσει ότι είναι αθώος από το αίμα του Ιησού Χριστού «το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών» (Ματθαίος, κεφ.27, 26). Στο Α’ Κεφάλαιο που αναλύονται οι γενικές αρχές των Σιωνιστών αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Έχομεν ενώπιόν μας σχέδιον εις το οποίον εκτίθεται στρατηγικώτατα η γραμμή εκ της οποίας δεν δυνάμεθα ν’ απομακρυνθώμεν χωρίς να διακινδυνεύσωμεν να ίδωμεν κατεστραμμένους τους αγώνας πολλών αιώνων». Όσα γίνονται σήμερα είναι αποτέλεσμα υποχθόνιων ζυμώσεων που έγιναν μέσα στους αιώνες. Τι άνθρωποι είναι αυτοί που ικανοποιούνται με κάτι που θα έχει αποτέλεσμα ύστερα από εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια; Σε τι θεό πιστεύουν;

Στη συνέχεια, ενώ πρώτα έχουν εξηγήσει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν έργο των ιδίων (Σιωνιστών) ώστε να ανατρέψουν την τότε άρχουσα τάξη της βασιλείας, εκτίθεται ο σκοπός των έργων τους: «Έκτοτε (σημ. από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά), άγομεν τον λαόν από μιας πλάνης εις άλλην ίνα απαρνηθή ακόμη και ημάς, προς όφελος του βασιλέως δεσπότου εκ του αίματος της Σιών, τον οποίον ετοιμάζομεν δια τον κόσμον». Προαναγγέλλουν την άφιξη του δικού τους βασιλέα. Είναι ο δικός τους μεσσίας που θα εξουσιάσει τον κόσμο και θα επιτρέψει στον «περιούσιο λαό» να κάνει φανερή την παρουσία του στον πλανήτη, μεταφέροντάς τον από το παρασκήνιο της πολιτικής-οικονομικής σκηνής στο προσκήνιό της.

Για να επιτευχθεί ο σκοπός τους χρειάζεται να φέρουν τους Χριστιανούς σε σημείο να ζητήσουν οι ίδιοι την επιβολή της παγκόσμιας κυβέρνησης: «Θα κουράζωμεν τόσον πολύ τους Χριστιανούς δια της ελευθερίας ταύτης (σημ. εννοεί την πολλή δημοκρατία), ώστε θα τους εξαναγκάζωμεν να μας προσφέρωσι μίαν διεθνή εξουσίαν, της οποία η διάταξις θα είναι τοιαύτη ώστε να δυνηθή χωρίς να τας συντρίψη, να περιλάβη τας δυνάμεις όλων των Κρατών του Κόσμου και να σχηματίση την Υπέρτατην Κυβέρνησιν. Εις την θέσιν των παρουσών Κυβερνήσεων θα θέσωμεν εν φόβητρον το οποίον θα ονομάζεται Διοίκησις της Υπέρτατης Κυβερνήσεως. Αι χειρές του θα είναι τεταμμέναι πανταχόθεν ως αρπάγαι, και ο διοργανισμός του θα είναι τόσον κολοσσιαίος, ώστε όλοι οι λαοί κατ’ ανάγκην θα υποταχθώσιν εις αυτό» και πιο κάτω: «Όλα τα κράτη (...) ζητούσι την γαλήνην, είναι έτοιμα όπως θυσιάσωσι το παν δια την ειρήνην, αλλά δεν θα τοις δώσωμεν την ειρήνην, εφ’ όσον δεν θ’ αναγνωρίσωσι την Υπέρτατην Κυβέρνησίν μας φανερά και με ταπείνωσιν». Πιστεύω πως δεν χωρά αμφιβολία η φύση του σκοπού τους, ούτε όμως και το ότι σήμερα βιώνουμε ένα σημαντικό μέρος της υλοποίησης αυτού.

Η αιώνια κόντρα των Ιουδαίων με τους Χριστιανούς και τα αισθήματα μίσους που υπάρχουν κυρίως των πρώτων έναντι των δεύτερων φαίνονται καθαρά από το παρακάτω απόσπασμα: «Οι Χριστιανοί είναι ποίμνιον προβάτων και ημείς είμεθα δι’ αυτούς λύκοι. Ειξεύρετε δε τι συμβαίνει εις τα πρόβατα όταν οι λύκοι εισδύσωσιν εις την μάνδραν των». Τα σχόλια περιττεύον!

Τι θα συμβεί όμως, όταν θα έλθει η στιγμή να κυβερνήσει ο «μεγάλος βασιλέας» τους; Στο ΙΔ’ κεφάλαιο αποκαλύπτεται ότι «Όταν θα έλθη η βασιλεία μας δεν θ’ αναγνωρίσωμεν την ύπαρξιν άλλης θρησκείας πλην της του ενός Θεού ημών, με τον οποίον η ειμαρμένη μας είναι συνδεδεμένη, διότι είμεθα ο εκλεκτός λαός και διά του Οποίου η αυτή ειμαρμένη είναι ηνωμένη με τα πεπρωμένα του κόσμου. Δια τούτο ακριβώς οφείλομεν να καταστρέψωμεν πάσαν πίστιν». Επίσης, στο ΙΕ’ κεφάλαιο: «Όταν τέλος δια πραξικοπημάτων παρεσκευασμένων παντού και κατά αυτήν ημέραν, μετά την οριστικήν ομολογίαν της μηδαμινότητος όλων των υφισταμένων Κυβερνήσεων (και θα παρέλθη πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιών ολόκληρος, μέχρι της στιγμής εκείνης) αρχίσωμεν να βασιλεύωμεν, θα προσπαθήσωμεν να μη υπάρχωσι συνομωσίαι εναντίων ημών. Επί τω σκοπώ τούτω θέλομεν καταδικάζει εις θάνατον όσους θ’ αντιταχθώσιν ενόπλως κατά την εις την Αρχήν άνοδόν μας. Πάσε νέα δημιουργία οιασδήποτε μυστικής οργανώσεως θα τιμωρήται επίσης δια θανάτου».
Popout

Popout
Με δεδομένο ότι ήδη μπήκαμε στη φάση απαξίωσης ολόκληρου του πολιτικού συστήματος σε όλη την οικουμένη και με ατράνταχτο στοιχείο την ανακοίνωση τόσο του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλωντ Τρισέ όσο και του νέου προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χέρμαν βαν Ρομπάι περί σχηματισμού Παγκόσμιας Κυβέρνησης, αρχίζει πλέον να διαφαίνεται και στον πλέον αμύητο στην συνωμοσιολογία η εφαρμογή των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών». Γίνεται φανερό πλέον, πως εισερχόμαστε σε μια νέα περίοδο εκδίωξης Χριστιανών. Τελικά, όσο και να ωρύονται διάφοροι «επιστήμονες» και «αναλυτές» ότι όλα αυτά γίνονται για οικονομικά συμφέροντα, η αλήθεια τους διαψεύδει όλους. Ο πόλεμος στη γη είναι καθαρά θρησκευτικός. Όποιος το αντιληφθεί έγκαιρα θα έχει φροντίσει να δημιουργήσει τα όπλα εκείνα που χρειάζονται για να αντεπεξέλθει. Όπως αναφέρει ο Ιωάννης της Αποκαλύψεως: «Ώδε ο νους ο έχων σοφίαν». Οι υπόλοιποι απλά, ας συνεχίσουν να κοιμούνται τον ύπνο του «δικαίου» που εν μία νυκτί θα μετατραπεί σε ύπνο του «μωρέως».

Ορφεύς
www.ell-an.tk
"ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ"

Εδώ θα πεις δημόσια την γνώμη σου____ Ο σιωπών δοκεί συναινείν!____ksipnistere1@gmail.com

Το ευρώ υπό κατάρρευση; - Η Μέρκελ προειδοποιεί τους γερμανούς για δύσκολες ημέρες

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Μόλις μία εβδομάδα μετά την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης του ευρώ από τους ευρωπαίους ηγέτες, το κοινό νόμισμα βρίσκεται υπό κατάρρευση, αυξάνοντας τους φόβους για το μέλλον της Ευρωζώνης

Το ευρώ κατρακύλησε την Παρασκευή στο 1,23 του δολαρίου, δηλαδή στο χαμηλότερο επίπεδο που έχει φτάσει από την κατάρρευση της Lehman Brothers στα μέσα Σεπτεμβρίου του 2008, όταν δηλαδή ξεκίνησε η μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση. Δραματική ήταν η πτώση των ευρωπαϊκών Χρηματιστηρίων με το δείκτη IBEX στη Μαδρίτη να κατακρημνίζεται κατά 6,64%.
Με την Ευρώπη να έχει ήδη παίξει το “δυνατό χαρτί της” δηλαδή την παρουσίαση του μηχανισμού διάσωσης, η κατάσταση δείχνει ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί δεν είναι επαρκή. Όλοι τώρα τρέμουν το άνοιγμα των αγορών τη Δευτέρα, με τη Moody's να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας υποβάθμισης της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας και ενώ αγορές και κερδοσκόποι χτυπούν ανελέητα Ισπανία και Πορτογαλία.
Στόχος των αγορών είναι η υποτίμηση του ευρώ πέριξ του 1,20 σε σχέση με το δολάριο ενώ αναλυτές υποστηρίζουν ότι η ισοτιμία μπορεί να κατέβει και στο 1/1.
Το “καμπανάκι” έγινε “συναγερμός”
Οι προειδοποιήσεις για το ενδεχόμενο κατάρρευσης του ευρώ – που θα σημάνει την κατάρρευση της Ευρωζώνης με τις δραματικές συνέπειες που αυτό θα συνεπάγεται – έρχονται πλέον από τα πιο επίσημα χείλη.
Η καγκελάριος Μέρκελ, σε συνέντευξη που δίνει στην Suddeutsche Zeitung λέει ότι η Ευρώπη περνά τις πιο δύσκολες στιγμές εδώ και δεκαετίες. Η κ. Μέρκελ ομολογεί ότι υπήρξαν αστοχίες καθώς η νομισματική ενοποίηση δεν ήταν ποτέ πραγματική οικονομική σύγκλιση.
“Το πρόβλημα είναι προπαντώς τα υψηλα ελλείμματα ορισμένων κρατών – μελών. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στη ρίζα του, που σημαίνει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να βάλουν τάξη στα δημόσια οικονομικά τους και προσπαθήσουν να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Την αποφασιστικότητα προς τούτο δεν πρέπει να τη δείξουν οι ασθενέστεροι, αλλά οι πιο ισχυροί, προκειμένου αυτό το εγχείρημα να έχει επιτυχία” αναφέρει.
“Δεν διακυβεύεται μόνο το ευρώ. Από την ενδυνάμωση του κοινού νομίσματος κρίνεται και η ίδια η ευρωπαϊκή Ιδέα. Αν καταρρεύσει το ευρώ, θα καταρρεύσει και η Ευρώπη” τονίζει η Μέρκελ.
Παράλληλα, για τη χειρότερη κρίση στην Ευρώπη μεταπολεμικά μίλησε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισε. “Χρειαζόμαστε βελτιωμένους μηχανισμούς για να προλαμβάνουμε και να τιμωρούμε τις παραβάσεις. Χρειαζόμαστε αποτελεσματική εφαρμογή του αμοιβαίου ελέγχου, χρειαζόμαστε αποτελεσματικές κυρώσεις για όποιον παραβιάζει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης” λέει ο επικεφαλής της ΕΚΤ στο Spiegel.
Αυτή την εβδομάδα και η Ισπανιά ανακοίνωσε τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας που έχει λάβει ποτέ, με πάγωμα μισθών και συντάξεων και περικοπές μισθων δημοσίων υπαλλήλων και κοινωνικών επιδομάτων, ενώ εκτιμάται ότι σιγά σιγά όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες θα μπουν στο δρόμο της σκληρής λιτότητας. Μπροστά στον κίνδυνο να καταρρεύσει η Ένωση, τα κοινωνικά δικαιώματα και κεκτημένα παραμερίζονται με μισθούς, συντάξεις και παροχές υγείας – εργασιακά κεκτημένα χρόνων – να καταργούνται πλέον.
Ακόμη και στην “ατμομηχανή” της Ευρώπης τη Γερμανία, η καγκελάριος Μέρκελ προειδοποίησε τους πολίτες ότι έρχονται δύσκολες ημέρες προειδοποιώντας ότι το γερμανικό κράτος πρέπει να εξοικονομήσει 60 δισ. μέσα σε πέντε χρόνια.
Τις εξελίξεις στην Ευρώπη παρακολουθεί με ανησυχία και ο αμερικανός προέδρος Μπαράκ Ομπάμα, καθώς η συνεχόμενη υποτίμηση του ευρώ πλήττει τις αμερικανικές εξαγωγές. Ωστόσο τα κονδύλια που έχουν επενδυθεί στην κατάρρευση των οικονομιών της Ευρωζώνης ειναι κολοσιαία.

ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ : 'ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΕΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΘΑ ΔΙΑΔΗΛΩΝΑ ΚΑΙ ΕΓΩ'

from fimotro by fimotro

Αιχμές για ολιγωρία των Ευρωπαίων σε σχέση με τη δημιουργία μηχανισμού στήριξης της Ελλάδας, αφήνει σε συνέντευξή του στο Mega, ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ντομινίκ Στρος Καν, τονίζοντας ότι «αν το πρόβλημα είχε τακτοποιηθεί τον Φεβρουάριο θα ήταν λιγότερο δαπανηρό»...

"Πήρε πολύ χρόνο. Δεν ζητήθηκε η συνδρομή μας. Η συνδρομή μας ζητήθηκε μόλις τον Απρίλιο και τακτοποιήθηκαν όλα σε 15 μέρες αφότου κληθήκαμε. Αυτό διότι το ΔΝΤ διαθέτει τεχνογνωσία και διότι αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη για πιο μακροχρόνιο πρόγραμμα, διότι ήταν πολύ δύσκολο, όπως είχε αρχικώς καθοριστεί.", δήλωσε ο Ντομινίκ Στρος Καν.
Ανέφερε δε, ότι το ΔΝΤ ζήτησε ένα πιο μακροχρόνιο και λιγότερο επίπονο πρόγραμμα. "Ζητήσαμε πιο μακροχρόνιο πρόγραμμα, λιγότερο επίπονο. Ζητήσαμε και περισσότερες προσπάθειες για τους αδύναμους, προσπαθώντας την ίδια στιγμή να πείσουμε τους πάντες να δανείσουν με το ίδιο επιτόκιο του ΔΝΤ. Δεν το πετύχαμε", τόνισε.
Ο επικεφαλής του ΔΝΤ εμφανίστηκε αισιόδοξος, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει. "Νομίζω ότι αυτό θα πετύχει. Θα πετύχει, αλλά στηρίζεται κατά πολύ στη βοήθεια από τη διεθνή κοινότητα και κυρίως, τουλάχιστον, αν όχι και περισσότερο, στο τι πρέπει να γίνει στην Ελλάδα".
Μάλιστα, δήλωσε ότι αν ήταν μέλος ελληνικού συνδικάτου, θα διαδήλωνε και αυτός, κάλεσε όμως τους Έλληνες να κατανοήσουν το πρόβλημα της χώρας. "Μπορώ να τους καταλάβω. Πρέπει όμως κι εκείνοι να κατανοήσουν ότι ο μόνος τρόπος για εκείνους και τα παιδιά τους, διότι έχουν παιδιά και αυτό το πρόβλημα δεν θα λυθεί σε δύο χρόνια, είναι πρόβλημα που ίσως έχει συνέπειες επί δεκαετίες, αν θέλουν να αποφύγουν μια προβληματική για τα παιδιά τους Ελλάδα πρέπει να κάνουν μια προσπάθεια.", δήλωσε.
Σε ερώτηση σχετικά με το αν το ΔΝΤ πρόκειται να διακόψει τη χρηματοδότηση της Ελλάδος, αν οι ελεγκτές του διαπιστώσουν ότι η Ελλάδα, δεν εκπληρώνει τις δεσμεύσεις της απάντησε: "Είναι ο ρόλος του κακού αστυνομικού πάντοτε. Εμείς δεν προσπαθούμε να τιμωρήσουμε τον ελληνικό λαό ή την ελληνική οικονομία. Προσπαθούμε να σας βοηθήσουμε. Τα χρειάζεστε αυτά τα χρήματα. Δεν πρόκειται να σας πούμε ότι "σας κόβουμε τα χρήματα". Βέβαια, αν οι Έλληνες κάνουν τα αντίθετα απ' αυτά για τα οποία δεσμεύτηκαν, τότε όλα τα μέλη μας -έχουμε 186 χώρες απ' όλο τον κόσμο- θα πουν: "Δεν δανείζω στους Έλληνες, αν δεν κάνουν ό,τι πρέπει". Δεν βρισκόμαστε όμως σε αυτό το σημείο. Είμαι πεπεισμένος ότι η ελληνική κυβέρνηση θα κάνει τα αναμενόμενα".

Πάμε να φύγουμε απο τη χώρα της λαμογιάς...

from i-Reporter by i-Reporter

Ενα νέο μεταναστευτικό κύμα Ελλήνων που φεύγουν στο εξωτερικό γιγαντώνεται τα τελευταία χρόνια. Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για ανειδίκευτους εργάτες, «γκασταρμπάιτερ», που αναζητούν τις τύχες τους στις φάμπρικες της Γερμανίας, αλλά για νέους πτυχιούχους, οι οποίοι διαθέτουν τα προσόντα και τις γνώσεις που τους επιτρέπουν να εργαστούν σε πιο αναπτυγμένες χώρες. Τη μαζική φυγή πτυχιούχων-μεταναστών καλείται να αντιμετωπίσει, τώρα, εν μέσω ύφεσης, η χώρα. Πρόκειται για φαινόμενο που είχε ξεκινήσει πριν από την έξαρση της οικονομικής κρίσης και όλα δείχνουν ότι θα κορυφωθεί το επόμενο διάστημα. Η επιστημονική κοινότητα στην Ελλάδα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς η «διαρροή εγκεφάλων» υπονομεύει την ανάπτυξη, που είναι αδύνατο να επιτευχθεί χωρίς τη γνώση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα από την Ερευνητική Μονάδα Περιφερειακής Ανάπτυξης και Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με επιστημονικό υπεύθυνο τον Λόη Λαμπριανίδη (οικονομικό γεωγράφο, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας), προκύπτει ότι από τους έλληνες πτυχιούχους ΑΕΙ που εργάστηκαν στο εξωτερικό, τα τελευταία χρόνια, το 15,9% επέστρεψε στην Ελλάδα, ενώ το 84,1% προτίμησε να μείνει στο εξωτερικό.

«Δύσκολο πρόβλημα»

Ο υφυπουργός Παιδείας και καθηγητής πανεπιστημίου, Ι. Πανάρετος, αναφέρει ότι η κυβέρνηση είναι ενήμερη για τις διαστάσεις του φαινομένου. «Είναι από τα πολύ δύσκολα προβλήματα της χώρας και δεν αφορά μόνο την παιδεία, αλλά επηρεάζει άμεσα και την ανάπτυξη. Η Ελλάδα κάνει μια μεγάλη επένδυση με τη δωρεάν παιδεία και δεν παίρνει τίποτα πίσω. Στη χώρα υπάρχει πολλαπλή έκφραση του φαινόμενου brain drain (διαρροή εγκεφάλων). Μέχρι τώρα είχαμε φοιτητές που σπούδαζαν στο εξωτερικό και στη συνέχεια έμεναν εκεί για να εργαστούν. Επίσης, είχαμε επιστήμονες που κάποια στιγμή έφευγαν. Σήμερα πέρα από αυτά που συνεχίζουν να συμβαίνουν, φεύγουν πλέον και απόφοιτοι ελληνικών πανεπιστημίων, με το που ολοκληρώνουν τον κύκλο σπουδών τους στην Ελλάδα».

Μία σημαντική επισήμανση που κάνει ο καθηγητής, Λ. Λαμπριανίδης, είναι ότι η διαρροή δεν είναι αποτέλεσμα υπερπροσφοράς πτυχιούχων στην Ελλάδα, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά «της χαμηλής ζήτησης για επιστημονικό προσωπικό στην ελληνική αγορά εργασίας» ( η Ελλάδα διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό -περίπου 30%- άνεργων πτυχιούχων στην Ευρωπαϊκή Ενωση).

Οι νέοι επιστήμονες που δοκιμάζουν την τύχη τους στο εξωτερικό ανήκουν συνήθως στην κατηγορία των αποφοίτων με τα περισσότερα προσόντα (γλώσσες, μεταπτυχιακά). Σύμφωνα με την έρευνα, το 73% από αυτούς έχει μεταπτυχιακό τίτλο, το 51,2% έχει διδακτορικό, ενώ το 41% έχει σπουδάσει στα 100 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Ενα σημαντικό εύρημα της έρευνας είναι ότι περίπου το 70%, πριν εργαστεί στο εξωτερικό, δεν επιχείρησε καν να αναζητήσει εργασία στην Ελλάδα. Το 81% των ελλήνων επιστημόνων ασχολείται κυρίως με τους τομείς όπως η οικονομία-διοίκηση επιχειρήσεων και τα νομικά (33%), ο προγραμματισμός ηλεκτρονικών υπολογιστών, η φυσική και η χημεία (25%), ενώ αρκετοί είναι και οι μηχανικοί (23%).

Οι χώρες που κυρίως προτιμούν είναι η Βρετανία (31,7%) και οι ΗΠΑ (28,7%), ενώ η Γερμανία έρχεται τρίτη στη σειρά προτίμησης (6,6%) με τέταρτη την Ελβετία (βλ. πίνακα).

Προτιμούν το Λονδίνο

Οι έλληνες πτυχιούχοι του εξωτερικού εργάζονται σε 532 πόλεις. Πρώτο σε ελληνικό επιστημονικό πληθυσμό είναι το Λονδίνο και ακολουθούν, κατά σειρά, η Νέα Υόρκη, οι Βρυξέλλες, η Βοστόνη, το Παρίσι, η Γενεύη, το Μόναχο, η Ουάσιγκτον, η Ζυρίχη και το Σικάγο.

Πέρα από την επιστημονική πρόοδο και την επαγγελματική εξέλιξη, η οποία είναι σαφώς μεγαλύτερη όσων εργάζονται στο εξωτερικό, από εκείνων που επιστρέφουν, αντιστοίχως ανάλογο είναι και το ύψος των αμοιβών. Το 68,4% των πτυχιούχων που εργάζονται στο εξωτερικό έχει ετήσιο εισόδημα μεγαλύτερο από 40.000 ευρώ. Στην Ελλάδα το ποσοστό των πτυχιούχων που κερδίζουν περισσότερα από 40.000 ευρώ είναι σχεδόν το μισό: 34,4%.

Γιατί υπάρχει και εντείνεται η διαρροή εγκεφάλων στην Ελλάδα; Την απάντηση επιχειρεί να δώσει ο επιστημονικά υπεύθυνος της έρευνας: «Η βασική αιτία είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει μετακινηθεί στην αλυσίδα παραγωγής της αξίας, ώστε να παράγει πιο σύνθετα προϊόντα και υπηρεσίες (έντασης γνώσης/τεχνολογίας). Ετσι, υπάρχει περιορισμένη ζήτηση για πτυχιούχους και συνεπώς η διαρροή εγκεφάλων δεν είναι απόρροια της υπερπροσφοράς πτυχιούχων. Παρ' όλο ότι στη χώρα μας ο αριθμός των πτυχιούχων αυξάνεται τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να είναι μικρότερος αναλογικά με τον πληθυσμό, σε σχέση με άλλες αναπτυγμένες χώρες».

Ενα άλλο ελληνικό παράδοξο, σύμφωνα με την έρευνα, που μελέτησε και στοιχεία της Eurostat, είναι ότι ενώ στην Ε.Ε όσο ανεβαίνει το μορφωτικό επίπεδο, ο μέσος όρος των ποσοστών ανεργίας πέφτει, στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει.

Καλύτερες προοπτικές

Οπως προκύπτει από τις απαντήσεις που έδωσαν οι ερωτώμενοι, ο σημαντικότερος λόγος για την αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό είναι οι καλύτερες προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης, η αξιοκρατία στον εργασιακό χώρο, οι οικονομικές απολαβές, το ενδιαφέρον για την εργασία και η απόκτηση περισσότερων και εξειδικευμένων γνώσεων.

«Η περίοδος κρίσης την οποία ζούμε, ίσως αποτελεί μία ευκαιρία να ξανασκεφτούμε τις καίριες συντεταγμένες της αναπτυξιακής μας πορείας και κυρίως ποιο ρόλο θα θέλαμε στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, ώστε να δημιουργήσουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα» αναφέρει ο καθηγητής Λόης Λαμπριανίδης. «Θα πρέπει να υπάρξει στροφή της οικονομίας στην παραγωγή πιο σύνθετων προϊόντων και υπηρεσιών, που θα βάλει τη χώρα σε καλύτερη θέση στο διεθνή ανταγωνισμό και θα αξιοποιήσει παραγωγικά το ανθρώπινο δυναμικό της. Μόνο μια τέτοια στροφή θα συντελέσει στην εξομάλυνση προσφοράς και ζήτησης στην αγορά εργασίας των πτυχιούχων στην Ελλάδα και θα μειώσει τη διαρροή εγκεφάλων».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από την Ερευνητική Μονάδα Περιφερειακής Ανάπτυξης και Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (http:// www.uom.gr/rdpru) με επιστημονικό υπεύθυνο τον Λόη Λαμπριανίδη, οικονομικό γεωγράφο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, και βασικό συνεργάτη τον υποψήφιο διδάκτορα Νίκο Βογιατζή. Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 2.734 Ελληνες, πτυχιούχους ανώτερων και ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, οι οποίοι έχουν εργαστεί στο εξωτερικό.

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ / "Ε"

Κωδική ονομασία «πολιτικές πόρνες»

Κωδική ονομασία «πολιτικές πόρνες»

from Listonplace by listonpress@gmail.com (listonplace)

- Δηλαδή πως την έχετε δει την δουλειά ρε φιλάρες , σας κάναμε ανθρώπους, κυρίους, μάγκες και τώρα θα μας πάρετε και τη μπουκιά από το στόμα; Χορτασμένες ψείρες θα βγειτε να λαιστείτε στο γιλεκο μας, φτου σας ρε, η ...δημοκρατία ΜΑΣ, θα μας σώσει, είπε ο ...Χάρης στον ...επιχειρηματία.

Απο την Κατερίνα

- Ρε ...Χάρη κάνε μας την χάρη, του απάντησαν αυτοι. Δηλαδή αν δεν είμαστε εμείς να σας ξεπλένουμε τη μίζα, εσείς πως θα τα παίρνατε; Διότι ναι μεν είστε οι λειτουργοί της δημοκρατίας ΣΑΣ, δηλαδή διαχειριστές του δημόσιου χρήματος, αλλά όσο να πεις, το να ανοίξετε το χρηματοκιβώτιο και να τα παίρνετε τα τούβλα μόνοι σας, δεν γινόταν. Πως δηλαδή θα πιάνατε το 2% του τζίρου της Siemens, χωρίς να μοιράσετε σε εμάς το δημόσιο χρήμα. Άκου... Χάρη, σε αυτό το παιχνίδι συνέταιροι είμαστε, εσείς έχετε το δικαίωμα να διαχειρίζεστε το χρήμα του ελληνικού λαού και εμείς να σας το ξεπλένουμε με το αζημίωτο βέβαια.- Σε παρακαλώ, η Δημοκρατία ΜΑΣ...
-Χάρη, θα σου δώσω μια συμβουλή, όχι μην ψάχνεις την τσέπη του σακακιού, τζάμπα θα στην δώσω. Μαζέψτε πρώτα τον Γείτονα που μας κουνάει και το δάχτυλο, που παίρνει και εκείνο το βαθυστόχαστο, το ηθικοπλαστικό το υφάκι και λέει στον συνταξιούχο των 700 ευρω, «όλοι φταίμε καλέ μου πολίτη, μαζί θα παλέψουμε, μαζί ξαναφέρουμε στην Ελλάδα την ευημερία, οι θυσίες σου είναι αναγκαίες, σε παρακαλώ άκουσε με, θέλεις να χρεοκοπήσεις; Όχι πες μου αυτό θέλεις; ». Τον κάψατε ρε...Χάρη τον ανθρωπάκο, ο Χριστοφοράκος μεχρι σε ποιο μέρος και τι καφέ πίνανε μολόγησε, πολιτική πόρνη του μαγαζιού του ΠΑΣΟΚ τον λέει. Ο Χριστοφοράκος ...Χάρη μου, τα λέει- εγώ, παπαπαπα την «δημοκρατία» ΣΑΣ κορώνα στο κεφάλι μου την έχω, ψωμί τρώω απο αυτήν. Άσε τον μακαρίτη το Βαρθολομαίο. Ο Γείτονας τις μίζες του ΠΑΣΟΚ τις συζητούσε μέσα στο γραφείο του στη Βουλή. Διότι είναι σου λέει ο άνθρωπος, είναι ....θεσμικός ο ρόλος της Βουλής...Ο Βαρθολομαίος βέβαια το είχε πάντα αυτό το ....να κατεβάζει η κούτρα του τις ψείρες, αυτό το ...ξενοδοχείο ολιγοωρης παραμονής, αυτό με τις γκαρσονιέρες, το έφαγε το κεφάλι του ο μακαρίτης. Νοίκιαζε σου λέει σουίτα στην Μ. Βρετανία για να πάρει τις μιζες για το μαγαζί Ν.Δ..
- Μα είπε ο Γείτονας ότι θα κάνει αγωγή στον Χριστοφοράκο που τον εμπλέκει, μην σου πω ότι μπορεί κάαααααααποτε να κάνει αγωγή και στον Γερμανό εισαγγελέα που τα αποδέχτηκε όλα αυτά. Δεν ευκαιρεί τώρα, ένεκα που είχε να ψηφίσει στη Βουλή, και τα μέτρα περικοπής μισθών, συντάξεων, αύξησης ΦΠΑ, μεταρρυθμίζουμε την Ελλάδα αγαπητέ μου. Άσε που πρέπει να πηγαίνει και στα κανάλια να μιλήσει για την...μεταρρύθμιση, να μιλήσει για το όραμα μας, στον εργαζόμενο, στον άνεργο, στον συνταξιούχο, τι να προλάβει ο άνθρωπος; Δύσκολο, επίπονο, χρονοβόρο μεροκάματο η ...Δημοκρατία ΜΑΣ.
- Πάντως ...Χάρη πρέπει να σας βγάλουμε το καπέλο. Τους έχετε όλους τους εργαζόμενους στο γυαλί στρατιωτάκια. Ένας δεν στασίασε, ένας «δημοσιογράφος» δεν τον βούτηξε από την γραβάτα τον Γειτονα, να του πει «τι λέτε ρε καθίκια, σε ποιον λέτε «όλοι φταίμε», ο Χριστοφοράκος σας λέει πολιτικές πόρνες του μεγάλου μπουρδέλου, κατονομαζει προσωπικά και ονομαστικά σαν νταβατζηδες, και τον Σημιτη, και τον Καραμανλή, και τον Παπανδρέου, και εσείς του κουνάτε το δάχτυλο και του λέτε έχε μας εμπιστοσύνη πολίτη μας, εμείς θα σε σώσουμε από τον κακό σου εαυτό»;

- Στο είπα αγαπητέ μου, είναι επίπονο, κουραστικό, το μεροκάματο της ...Δημοκρατίας ΜΑΣ. Είναι και τόσα κανάλια, τόσοι καναλάρχες, δώσε στον ένα τούτο, πάρε από τον άλλον το άλλο, φέρε από εκείνον το τρίτο. Πολλή δουλειά για να ελέγξεις την ομερτά. Άσε που άμα μάθει ο ένας ότι ο άλλος πήρε ένα δρόμο παραπάνω, μια γέφυρα παρά κάτω, ένα λιμάνι πιο πολύ, ένα Μέγαρο πάρα κειθε, μια σχολική βιβλιοθήκη πάρα πέρα, μια φοροασυλία πιο κει, μια κρατική διαφήμιση πιο πέρα, γίνεται το έλα να δεις. Μαλλιά με μαλλιά πιάνονται. Αλλά ευτυχώς όλοι ξέρουν την αξία της ΟΜΕΡΤΑ. Το κεφάλαιο «ΟΜΕΡΤΑ» είναι το πρώτο μάθημα, στο οποίο δίνουν εξετάσεις οι θεσμικοί πυλώνες της ...Δημοκρατίας ΜΑΣ, αγαπητέ μου.
- Και την δικαιοσύνη όμως την βολεύετε;

- Καλά αυτό είναι το πιο εύκολο από όλα. Οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Ε, σκάει και καμιά κρίση μεταξύ τους, κάτι παραδικαστικά, αλλά αυτοκαθαίρονται. Η αυτοκάθαρση, είναι το δεύτερο μάθημα της ...δημοκρατίας ΜΑΣ, μετά την ομερτά. Όλα είναι ζήτημα προγραμματισμού. Αλλά στο ξανάλεω δεν είναι εύκολο πράγμα η ...Δημοκρατίας ΜΑΣ, θέλει δουλειά, θέλει ιδρώτα, θέλει κούραση. Κάντε εσείς αυτό που ξέρετε καλά, και αφήστε και εμάς να κάνουμε τη δουλειά μας.
- Κοίτα ...Χάρη, σε αυτό το έργο με την κωδική ονομασία «η δημοκρατια ΜΑΣ», βαρεθήκαμε να κάνουμε τους υπεργολάβους σας, αφού μπορούμε να το τρέξουμε μόνοι μας. Αδερφέ μου, μεγάλο το νταβατζηλίκι σας. Ξέρεις τώρα πως είναι το ρίσκο του επιχειρείν; Δεν ξέρεις; Αμ που να ξέρεις ρε ...Χάρη και εσύ; Λοιπόν, θα παλέψουμε να τρέξουμε το επενδυτικό κεφαλαίο «απαξίωση του πολιτικού συστήματος» και φίλε ...Χάρη, γιατί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Είστε ακριβοί, 2% του ΤΖΙΡΟΥ μας, είναι πολύ αδερφέ.
- Σου είπα, είναι και πολλή η δουλειά. Να τη στήσεις, να βρεις τους κατάλληλους στην υπαλληλική ιεραρχία να τους αναδείξεις στην πυραμίδα της διοίκησης για να σου κάνουν την δουλειά, να τα βρεις με τους καναλάρχες να τους δώσεις αυτό που κάθε φορά θέλουν, αυτοί να τα βρουν με το προσωπικό τους, τους τηλε-ευαγγελιστές- πολλοι κάνουν και deals απ’ ευθείας μαζί μας, να τα βρεις με τη δικαιοσύνη, και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, μας ξετσουτσουρώσανε και οι συνδικαλιστές τώρα. Μέχρι πριν λίγο τους δίναμε την αργομισθία τους, κάτι θέσεις σε ΔΣ, κάτι εξτραδάκια, καθαρίζαμε. Τώρα κατάλαβαν ότι είναι οι πιο ευάλωτοι στο να φάνε το ξύλο της αρκούδας, και αυξήσανε και αυτοί της απαιτήσεις. Ε, πόσο και για πόσους πια, να βγάλει αυτό το project με την κωδική ονομασία «η δημοκρατία ΜΑΣ»; Τέλος πάντων, άντε να πάμε το δικό μας ποσοστό, στο 1,8%. Παρακάτω δύσκολα. Δεν βγαίνουμε σου λέω.
- Τι να σου πω τώρα ρε....Χάρη. Άσε να το συζητήσω και με τους άλλους, και τα ξαναλέμε. Πάντως η δική μας προσφορά είναι στο 1,5% Και όχι συναντήσεις και συζητήσεις σε σουίτες στο Μ. Βρετανία. Έχουμε λιτότητα, ο λαός πεινάει και υποφέρει, μην κάνουμε προκλητικές δαπάνες του στυλ να νοικιαζουμε για τις δουλειες και τις συζητησεις μας, αχ ...να δεις πως τα λένε, τέλος πάντων ...μπουρδέλα
- Ανάγωγε, αστοιχείωτε στα περί της Δημοκρατίας ΜΑΣ. Θέλει η μούρη σου να μπει και στον ιερό χώρο της Βουλής. Ακου μπουρδέλα!!! Αυτά ακούει και ο λαός μας και διαπαιδαγωγείται στρεβλά. Ψείρα, ε, ψείρα... ξενοδοχεία ημιδιαμονής τα λένε...
Ξύπνησα συχωριανοί μου, πετάχτηκα από το κρεβάτι ιδρωμένη. Ήπια λαίμαργα ένα ποτήρι νερό, και άναψα ένα τσιγάρο κοιτώντας με δέος τον ήλιο να σκάει μύτη, να μας βγάζει το καπέλο του, να υποκλίνεται στα μάτια μας, πίσω από την Πεντέλη.

Τι όνειρο και αυτό!!!
Να κληθώ εγώ, πολίτης πράμα, να αποφανθώ αν το 2% είναι πολύ και το 1,5% του τζίρου των επιχειρήσεων είναι λίγο, για το project με την κωδική ονομασία «η δημοκρατία ΣΑΣ».

Δεν ξέρω ρε παιδιά, μην με πιέζετε, μην με βάζετε να ψηφίσω χωρίς να μου δωσετε και τα ποσοτικά στοιχεία. Καταθέστε μου από ένα business plan ο καθένας σας, να ψάξω να βρω ποιος από τους δυο σας έχει το δίκιο. Αλλά για να εχουμε και καλό ρώτημα, εγώ, ο πολίτης, τι θα κερδίσω γαμώτο μου;
- Μα την «δημοκρατία» ΜΑΣ, πετιέται ο ...Χάρης μέσα από το γυαλί.
Ε, άμα είναι για την ...Δημοκρατία ΤΟΥΣ....
Μόνο ...Χάρη, να σου ζητήσω μια χάρη. Να αλλάξετε την κωδική ονομασία του ...project σας. Αντί για το όνομα «η Δημοκρατία ΜΑΣ» να του δώσετε την κωδική ονομασία «πολιτικές πόρνες». Όχι, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, έτσι απλά, μόνο για να συνεννοηθούμε καλύτερα. Ακριβέστερα ...Χάρη μου.

Υ.Γ. Μετά από αυτόν τον εφιάλτη, ορκίστηκα όρκο βαρύ συχωριανοί μου, να μην ξαναπιω πάνω από δυο ποτήρια πριν κοιμηθώ. Μην σας πω να μην ξαναδιαβάσω πια και εφημερίδα.

Ερώτηση Νικολόπουλου για το ποιοι είναι οι πραγματικοί συντάκτες του επώδυνου μνημονίου των μέτρων!

from ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ by zangoyan@yahoo.gr

Ο Μ. Ιγνατίου στο δελτίο του MEGA (14.05.2010) λέει ότι ο Στρος-Καν (ο διευθυντής του ΔΝΤ) του είπε και επέμενε ότι το πρόγραμμα λιτότητας το έκανε η Κυβέρνηση ΓΑΠ που κάλεσε το ΔΝΤ στην Ελλάδα!! Η Τρέμη προσπαθεί να κουκουλώσει την αλήθεια που "ξέφυγε" και καταλήγει να τον κόψει και του βάζει τελεία...

Άμεση αντίδραση του βουλευτή Αχαίας της Νέας Δημοκρατία Νίκου Νικολόπουλου για το θέμα που δημιουργήθηκε από τις δηλώσεις του Στρος Καν σε συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Μιχαλη Ιγνατίου για λογαριασμό του Mega και στην οποία συνέντευξη αναφέρει (αντίθετα με αυτό που δηλώθηκε στη βουλή των Ελλήνων) ότι το μνημόνιο συνεργασίας (δηλαδή η συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και ΔΝΤ) με τα πιο επώδυνα μέτρα που έχουν παρθεί ποτέ σε ευρωπαική χώρα , το συνέταξε μόνη της η ελληνική κυβέρνηση και το παρουσίασε στο ΔΝΤ.

Η ερώτηση του βουλευτή προς τον υπουργό Οικονομικών έχει όπως παρακάτω:

" Mε έκπληξη στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού MEGA στις 14 Μαΐου 2010 με την κυρία Τρέμη , ακούσαμε την ανταπόκριση του γνωστού δημοσιογράφου από την Ουάσινγκτον κ. Μιχάλη Ιγνατίου, να μας ενημερώνει ότι ο πρόεδρος του ΔΝΤ κ. Στρος Καν, στο περιθώριο μιας συνέντευξης που έδωσε για λογαριασμό του καναλιού, ότι το μνημόνιο συνεργασίας (δηλαδή η συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και ΔΝΤ), το συνέταξε μόνη της η ελληνική κυβέρνηση και το παρουσίασε στο ΔΝΤ. Εμείς λέμε, πως αν αυτό αληθεύει τότε η ελληνική κυβέρνηση και ο κ. Παπανδρέου προσωπικά, ο οποίος άλλα είπε μέσα στη Βουλή, είναι πολλαπλά εκτεθειμένοι απέναντι στον ελληνικό λαό, ο οποίος δικαιούται να γνωρίζει ποιος.....ακριβώς είναι ο εμπνευστής αυτών των σκληρών μέτρων που υποτίθεται ότι τάχα μας τα επέβαλε το ΔΝΤ. Ο κ. Στρος Καν ανέφερε μάλιστα συγκεκριμένα και τους κ. Παπακωσταντίνου και κ. Προβόπουλο σαν τους συντάκτες της συμφωνίας. Το θέμα είναι ζωτικής πολιτικής σημασίας και πρέπει να ξεκαθαρίσει αμέσως για να μάθουμε ποιος λέει αλήθεια. Το ΔΝΤ ή η ελληνική κυβέρνηση;

ΕΡΩΤΑΤΑΙ λοιπόν ο κ. Υπουργός:

1)Είναι αλήθεια η ψέμα αυτά που ισχυρίσθηκε ο Στρος Καν ότι δηλαδή τελικά η Ελληνική κυβέρνηση συνέταξε το περίφημο μνημόνιο των σκληρών μέτρων που ελήφθησαν και που η ίδια μέσα στη βουλή μας τα παρουσίασε σαν έργο του ΔΝΤ.

2)Η περίπτωση του να συντάχθηκε το μνημόνιο, όπως δήλωσε ο κ. Στρος Καν, από τους κ Παπακωσταντίνου και κ. Προβοπουλο, και όχι από το ΔΝΤ:

α), είναι σε γνώση του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου και του υπόλοιπου υπουργικού συμβουλίου;

β) Ποια λογική σας οδήγησε να πείτε ψέματα εξαπατώντας όλο τον Ελληνικό λαό παίρνοντας ιδιαίτερα σκληρά μέτρα στους μη έχοντες και μη προνομιούχους πολίτες της πατρίδος μας;"

TV ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΤΗ ΡΗΜΑΔΑ!...

from fimotro by fimotro

Ρεπορτάζ : Αφροδίτη Πολίτη
(από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)


«Οι ειδήσεις με αρρωσταίνουν». Είναι ο διπλανός σας που το λέει συχνά πια, και ο παραδιπλανός, είναι και ο αντίλαλος της σκέψης που μόλις κάνατε ακούγοντας ένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων. Αναπαράγοντας τη...
«γραμμή» της αποδοχής, την κυρίαρχη ιδεολογία, δηλαδή... ποντάροντας σ' ένα συναίσθημα αποκομμένο από τη σκέψη και την κριτική, τα δελτία ειδήσεων των 8:00, όπως έχουμε συνηθίσει να τα αποκαλούμε, καλλιεργούν τον πανικό, την άγνοια, την ηττοπάθεια, τον ατομισμό και τη μοιρολατρία. Επί πλέον, ενισχύουν τις ενοχές και την κατάθλιψη των τηλεθεατών. Νισάφι πια... Ανοίγω την τηλεόραση και μου μαυρίζει η ψυχή». «Μιλάνε σαν να είναι ένας τυφώνας που μας έχει παρασύρει όλους». «Ξέρω ότι τα πράγματα είναι άσχημα, αλλά δεν μπορώ να πενθώ συνέχεια». Αυτές είναι μερικές από τις επαναλαμβανόμενες φράσεις-κλειδιά που εντόπισαν οι φοιτητές του Παντείου Πανεπιστημίου σε έρευνα για το πώς τα ΜΜΕ καλύπτουν την οικονομική κρίση. Η έρευνα, που περιλαμβάνει αποκωδικοποίηση των οπτικοακουστικών μηνυμάτων από τα κεντρικά δελτία ειδήσεων και τις εφημερίδες και συνεντεύξεις με πολίτες 18-50 ετών, ξεκίνησε ενώ το ΔΝΤ ήταν ακόμα προ των πυλών, πριν από τη μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μαΐου και τους θανάτους που τη σημάδεψαν.
Μιλήσαμε με την καθηγήτρια Κοινωνιολογίας Αλεξάνδρα Κορωναίου, που συντονίζει την έρευνα στο πλαίσιο του μαθήματος Ψυχοκοινωνιολογία στα ΜΜΕ. Τα συμπεράσματα της έρευνας, που συνεχώς εμπλουτίζονται καθώς η επικαιρότητα τρέχει με απρόβλεπτους ρυθμούς, είναι αποκαλυπτικά: άγχος, φόβος, απέχθεια, κατάθλιψη είναι μερικά από τα συναισθήματα που προκαλεί ο τρόπος που καλύπτουν τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ αλλά και οι εφημερίδες την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, όμως, η επιλεκτική παρουσίαση των γεγονότων γεννά και την αντίθετη άποψη: την αμφισβήτηση, τη δυσπιστία, τη στροφή σε εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης -κυρίως στο ίντερνετ- ειδικά για τις νεαρές ηλικίες.
Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στις εφημερίδες «Αυγή» και «Δρόμος» και έκανε μια δεύτερη καριέρα στα διαδικτυακά μπλογκ, τα ΜΜΕ προσεγγίζουν την κρίση με πέντε βασικούς τρόπους:
1. Δραματοποίηση
Η κρίση παρουσιάζεται σαν μια φυσική καταστροφή αναπόφευκτη και ανεξήγητη, σαν μια άλλη 11η Σεπτεμβρίου. Ακολουθείται η ίδια «συνταγή» παρουσίασης, χωρίς να αναλύονται οι βαθύτεροι λόγοι ούτε να ακούγονται τρόποι διεξόδου από την κρίση. Οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται είναι «εφιαλτικό σενάριο», «απελπιστική κατάσταση», «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», «σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα», «είμαστε στο χείλος του γκρεμού».
Πλάι στις παρατηρήσεις της έρευνας θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι το μοντέλο της δραματοποίησης ακολουθείται όχι μόνο στην παρουσίαση της οικονομικής κατάστασης, αλλά και στην αντιμετώπιση των αντιδράσεων και διαδηλώσεων. «Τα πλάνα από την πορεία που έδειχναν τη μαζικότητα του κόσμου ήταν ελάχιστα σε σχέση με τις εικόνες από τις καταστροφές και τη φονική πυρκαγιά» επισημαίνει η πανεπιστημιακός, σχολιάζοντας την κάλυψη της πορείας της 5ης Μαΐου.
Πράγματι, ο τραγικός θάνατος τριών εργαζομένων κατάπιε το ανθρώπινο τσουνάμι που πλημμύρισε τους δρόμους, μετατοπίζοντας το ενδιαφέρον των ΜΜΕ από τις κοινωνικές αντιδράσεις στην καταδίκη της βίας. Το τριπλό έγκλημα μούδιασε την κοινωνία στο σύνολό της· όμως, τα ανακλαστικά των ΜΜΕ να παρουσιάσουν με όρους θρίλερ μία ήδη δραματική κατάσταση, αποκρύπτοντας, παραπληροφορώντας ή παραποιώντας γεγονότα, ακόμα και στοχοποιώντας διαδηλωτές, ακολουθεί πάλι την ίδια συνταγή «το δράμα πάνω από τα γεγονότα».
Οσοι έβλεπαν μόνο τηλεόραση εκείνες τις ημέρες, χωρίς να διαβάζουν εφημερίδες ή διαδίκτυο, το πιο πιθανό είναι να άκουσαν ότι κάποιοι φώναξαν «να καούν» παρά να έμαθαν ότι διαδηλωτές, και μάλιστα μετανάστες, έσπευσαν να διασώσουν τους εγκλωβισμένους. Η «άβυσσος» και η «έκτακτη ανάγκη» έδωσαν χώρο σε ηλεκτρονικές και έ- ντυπες φωνές που ζητούσαν να καταργηθούν άρθρα του Συντάγματος και να επιβληθεί «όχι ακριβώς δικτατορία» αλλά κάτι που της μοιάζει ανησυχητικά.
2. Ενοχοποίηση του κοινού
Φταίμε όλοι, και μάλιστα σχεδόν το ίδιο, για την κατάσταση στην οποία φτάσαμε. Το ίδιο όσοι έφαγαν εκατομμύρια με σκάνδαλα που ποτέ δεν εξιχνιάστηκαν, το ίδιο και όσοι έχουν απλήρωτα δάνεια και υπερχρεωμένες πιστωτικές. Ο ψιλικατζής και ο μεγαλοεπιχειρηματίας, ο άνεργος και το γκόλντεν-μπόι, ο συνταξιούχος και ο εκατομμυριούχος αντιμετωπίζονται ως συνυπεύθυνοι σε μια διάχυση της διαφθοράς που θα λυθεί «αναλαμβάνοντας όλοι τις ευθύνες μας». Οπως τονίζεται στην έρευνα, «η εικόνα που μεταφέρουν είναι η εικόνα μιας διεφθαρμένης κοινωνίας στο σύνολό της. Η συλλογική ενοχοποίηση "απαγορεύει" στο θυμό και την οργή να εκφραστούν με στόχο τους πραγματικούς υπεύθυνους, δημιουργώντας συναισθήματα αυτοαπόρριψης και αυτομομφής. Ετσι καθηλώνει τους πολίτες και οδηγεί αθόρυβα στην αποδοχή των μέτρων. Μόνο τα ΜΜΕ και οι άνθρωποί τους δεν εμφανίζονται ποτέ να εμπλέκονται σε σκάνδαλα, ύποπτες δραστηριότητες, φοροδιαφυγή κ.ά.».
3. Εμφαση στο ατομικό
Η ανασφάλεια υπερτονίζεται ως το μόνο επιτρεπτό συναίσθημα. Οι συλλογικές αντιδράσεις (διαδηλώσεις, απεργίες κ.λπ.) προβάλλονται συνήθως τελευταίες, άρα ασή- μαντες και, τελικά, μάταιες. Ελάχιστη ώρα καταλαμβάνουν στα δελτία οι μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες· μόνο τα σπασίματα παρουσιάζονται με έμφαση. Το ζουμ του φακού γίνεται στο ατομικό δράμα: μία άνεργη μητέρα, ένας συνταξιούχος, ένας έμπορος εμφανίζονται ως ατομικές περιπτώσεις, αποκομμένες από το συλλογικό. Κατά το δόγμα «ένας θάνατος είναι τραγωδία, χίλιοι θάνατοι είναι στατιστική», οι «συλλογικότητες» εμφανίζονται με τη μορφή στατιστικών πινάκων: 1.000.000 άνεργοι, το 20% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας κ.ο.κ. Φυσικά, οι στατιστικές είναι νούμερα και δεν έχουν δύναμη να αλλάξουν τη μοίρα. Στην τελική, είναι διεσπαρμένες μονάδες, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, κατά το θατσερικό ρητό «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα».
4. Υποβάθμιση στο συλλογικό
Οσο προβάλλεται κατά κόρον το μοτίβο «είμαστε όλοι υπαίτιοι», η αντιμετώπιση της κρίσης παρουσιάζεται ως: α) υπόθεση των πολιτικών που χειρίζονται τα πράγματα και β) ατομική υπόθεση του καθενός να τα βγάλει πέρα όπως μπορεί. Οι συλλογικές μορφές αγώνα (διαδηλώσεις, απεργίες κ.λπ.) υποβαθμίζονται ως «άκαιρες», «υπερβολικές» ή/και «καταστροφικές» για τη χώρα. Σε έναν εσκεμμένο συμψηφισμό, κάποιοι έφτασαν να συγκρίνουν τη μαζική απόπειρα εισόδου των διαδηλωτών στη Βουλή με τον εμπρησμό της Μαρφίν, προκαλώντας τον γκεμπελικό συνειρμό «διαδηλωτής = πιθανός δολοφόνος».
5. Κοινωνικός αυτοματισμός
Η παρουσίαση των μέτρων αλλά και των αντιδράσεων στοχεύει στη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, ώστε η μία κοινωνική ομάδα να στρέφεται εναντίον της άλλης και να φαίνεται ότι απειλεί την ευημερία της άλλης. Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών (βλέπε και την αποτυχημένη απόπειρα να παρουσιαστεί ότι η κυβέρνηση «έσωσε» τάχα τον 13-14ο μισθό των ιδιωτικών), διαδηλωτές εναντίον εμπόρων και τουρισμού, απεργοί εναντίον εργαζομένων. «Η λογική τού διαίρει και βασίλευε» παρατηρεί η Αλ. Κορωναίου «εδραιώνει την κυριαρχία όχι των πολιτικών προσώπων (άλλωστε, εύκολα γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι), αλλά των ίδιων των δημοσιογράφων και των μέσων. Μόνο αυτοί μένουν στο απυρόβλητο».
Οπως, όμως, μας είπε η ίδια η καθηγήτρια και συντονίστρια της έρευνας, ο τρόπος που τα κυρίαρχα ΜΜΕ παρουσιάζουν την κρίση συντελεί στην ίδια την κρίση και την απαξίωση των ΜΜΕ. «Ολο και περισσότεροι νέοι δεν ενημερώνονται από την τηλεόραση, ειδικά οι ηλικίες κάτω των 25. Γι' αυτό στρέφονται σε μέσα που ενθαρρύνουν το διάλογο, όπως το διαδίκτυο. Οσο για την τηλεόραση, στρέφονται κυρίως σε χιουμοριστικές εκπομπές, όπως το "Αλ Τσαντίρι Νιους" και το "Ράδιο Αρβύλα", ακόμα και στα λεγόμενα ψυχαγωγικά δελτία ειδήσεων».
Οπως φάνηκε μέσα από συνεντεύξεις με το κοινό, πολλοί αποφεύγουν συνειδητά τις ειδήσεις, γιατί τους προκαλούν άγχος και απέχθεια, τους οδηγούν στην κατάθλιψη. «Χαρακτηριστικά θυμάμαι τη φράση μια κοπέλας, ότι όταν βλέπει τηλεόραση είναι σαν να πενθεί διαρκώς. Οπως γνωρίζουν οι ψυχολόγοι, το παρατεταμένο εσωτερικευμένο πένθος είναι κλινικό σύμπτωμα της κατάθλιψης. Ηδη ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είχε προειδοποιήσει από το 2008 ότι η οικονομική κρίση θα αυξήσει τα συμπτώματα κατάθλιψης και τις αυτοκτονίες. Αυτό φάνηκε με δραματικό τρόπο και στη χώρα μας, με τέσσερεις αυτοκτονίες σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο. Ο τρόπος που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ την κρίση δεν διευκολύνει το διάλογο και σίγουρα επηρεάζει αρνητικά την ψυχική υγεία. Ο θεατής το εισπράττει ως μία συνθλιπτική απουσία ελέγχου στη ζωή του, στο παρόν και στο μέλλον του, ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος και ότι δεν υπάρχει συλλογική διέξοδος, παρά μόνο η ατομική συμμόρφωση».
Κι όμως, όπως φαίνεται μέσα από τις συνεντεύξεις, πάρα πολλοί ερωτώμενοι αμφισβητούν πως τα πράγματα είναι έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των νεότερων ηλικιών είναι πεπεισμένη ότι θα υπάρξει κοινωνική αντίδραση.

Αναδιανομή του πλούτου και του χρήματος εις βάρος των επενδυτών

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Ο γερμανός οικονομολόγος Ελμαρ Αλτφάτερ κατακεραυνώνει τον φαρισαϊσμό των αναλυτών σχετικά με την ελληνική οικονομία
• Επιτίθεται στις γερμανικές τράπεζες που κοιτούν να σώσουν τις δικές τους επενδύσεις και όχι, όπως διατείνονται, την Ελλάδα

Με τα χρήματα σώζεις τα πάντα, όχι όμως την οικονομία σου. Το παράδοξο αυτό, λέει ο γερμανός οικονομολόγος Ελμαρ Αλτφάτερ, επιβεβαιώνεται άμεσα στην περίπτωση της Ελλάδας. «Τα 120 δισ. ευρώπου θα πάρει από την ευρωζώνη και από το ΔΝΤ φτάνουν σίγουρα βραχυπρόθεσμα για τη σωτηρία της» λέει. «Η οικονομική σταθερότητα μιας χώρας όμως δεν εξαρτάται μόνο από τη διαθέσιμη μάζα χρήματος. Ακόμη πιο σημαντικό ρόλο παίζει η υλοποίηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Αν η Ελλάδα αλλάξει πραγματικά το φορολογικό σύστημα και τον κρατικό μηχανισμό της, και αν ακολουθήσει μια μετριοπαθή πολιτική στον τομέα των μισθών και των εισοδημάτων, τότε έχει πολλές πιθανότητες να βγει σώα από την κρίση. Χωρίς μεταρρυθμίσεις όμως, δεν θα πάει μακριά- όσα χρήματα και να μπουν στα ταμεία της».
Αισιοδοξία υπό όρους, αλλά πάντως αισιοδοξία. Ο κ. Αλτφάτερ είναι από τους λίγους αναλυτές στη Γερμανία που δεν παρασύρονταικαι μάλιστα μετά την εξαγγελία της παροχής του δανείου- από το σύνθημα «no future» (χωρίς μέλλον) για την Ελλάδα. Οι περισσότεροι το βλέπουν μαύρο και άραχλο. Στους τελευταίους ανήκει ο πρόεδρος της Deutsche Βank Γιόζεφ Ακερμαν. Η πρόσφατη δήλωσή του ότι τυχόν αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους «θα αποτελούσε πλήγμα για τις γερμανικές τράπεζες» αποτελεί, σύμφωνα με τον κ. Αλτφάτερ, μνημείο υποκρισίας και φαρισαϊσμού. Στην πραγματικότητα, λέει, η Deutsche Βank, η οποία έχει δώσει πιστώσεις πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ σε ελληνικές τράπεζες, πιέζει η αναδιάρθρωση να γίνει εδώ και τώρα. «Αν γινόταν αυτό,οι πρώτοι που θα αποζημιώνονταν θα ήταν οι διεθνείς πιστωτές, οι τράπεζες και τα funds, με επικεφαλής την Deutsche Βank» προσθέτει. «Τώρα όμως που μπήκε στο παιχνίδι και το ΔΝΤ, σε περί πτωση αναδιάρθρωσης θα ήταν αυτό που θα έπαιρνε, ως πρώτο, αποζημίωση. Η Deutsche Βank θα έπρεπε να αρκεστεί στο υπόλοιπο. Οσο λοιπόν μεγαλύτερη γίνεται η ανάμειξη κρατών και διεθνών οργανισμών στην Ελλάδατόσο χειρότερη η θέση των ιδιωτικών επενδυτών. Γι΄ αυτό και οι τελευταίοι θα ήθελαν την κατά το δυνατόν ταχύτερη αναδιάρθρωση, για να σώσουν φυσικά τις δικές τους επενδύσεις, και όχι, όπως διατείνονται, την Ελλάδα».
Για τα επόμενα δύο-τρία χρόνια πάντως, όπως προβλέπει, έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ιδιώτες χρηματιστές θα μείνουν με άδεια χέρια. Το αντίθετο μάλιστα. Το γιγαντιαίο «πακέτο σωτηρίας» 750 δισ. ευρώ για ολόκληρη την ευρωζώνη εξυπηρετεί τις δικές τους απαιτήσεις. «Παίζουν σε πολλά ταμπλό» λέει. «Και προς το παρόν έχουν την τύχη να βγαίνουν σε όλα κερδισμένοι». Η τύχη είναι όμως, ως γνωστόν, άστατη. Η απόφαση της ΕΚΤ να σπάσει το ταμπού της μη αγοράς κρατικών δανείων - μεταξύ άλλων και «τοξικών», όπως τα ελληνικά και τα πορτογαλικά- θα προκαλέσει αναπόφευκτα πληθωρισμό. Και αυτός θα πλήξει και τους πιστωτές. «Θα χάσουν ανάλογα με το ύψος του πληθωρισμού» λέει. «Και αυτό θα φθάσει σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ». Αυτό εξηγεί, σύμφωνα με τον ίδιο, και την αρνητική αντίδραση πολλών αναλυτών, που είναι αιχμαλωτισμένοι στη «λογική», δηλαδή στα συμφέροντα των αγορών.
Ο καπιταλισμός, λέει, βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα δίλημμα: Ή κατάρρευση των οφειλετών ή πληθωρισμός. Μια τεχνική-οικονομική λύση δεν υπάρχει. Το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο πολιτικά. Και η λύση λέγεται «αναδιανομή»εις βάρος των πιστωτών και προς όφελος των οφειλετών. «Πρέπει να πάρουμε χρήμα από τους επενδυτές για να το δώσουμε στο κράτος» λέει. «Και το μέσο γι΄ αυτό λέγεται φόρος περιουσίας».

Από τον Σεπτέμβριο τα χειρότερα

from ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ by peri patris

του Δημήτρη Παπαγεωργίου
Ο Σεπτέμβριος που έρχεται θα είναι μάλλον ο πιο δύσκολος της τελευταίας πεντηκονταετίας για τους κατοίκους του ελληνικού κράτους. Όταν θα αρχίσουν να φαίνονται τα αποτελέσματα των «μέτρων» που πήρε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά και τα αποτελέσματα της στάσης ορισμένων που θα έχουν χαντακώσει τον τουρισμό. Κούτσα-κούτσα, το καλοκαίρι θα το βγάλουμε. Λίγο τα μπάνια, λίγο η ραστώνη εξ' αιτίας του καύσωνα, ο λαός θα κάνει υπομονή. Οι άνεργοι θα ελπίζουν για το φθινόπωρο και οι επιταγές-βόμβες θα έχουν φυτίλι μέχρι τότε. Τον Σεπτέμβριο όμως, τα ψέματα θα τελειώσουν. Όσα τώρα συζητάμε «φιλολογικά», η ύφεση, την οποία τώρα προσπαθούμε να προσδιορίσουμε με βάση τις ποσοστιαίες μονάδες, θα γίνουν πραγματικότητα. Τα νούμερα και οι στατιστικές θα γίνουν οι γείτονες, οι συγγενείς... ή ακόμη και εμείς οι ίδιοι, που θα είμαστε άνεργοι, θα δούμε τα πράγματα αλλιώς. Θα κοιτάξουμε στα μάτια τα αποτελέσματα του «μεταπολιτευτικού κράτους». Μιας τριακονταπενταετίας, κατά την διάρκεια της οποίας η πορεία της χώρας μας προσδιορίστηκε από έναν βλάχο-νέο-πολιτισμό, όπως αυτός εκφράστηκε μέσω του ευνοιοκρατικού συστήματος που χτίσαμε. Ενός συστήματος, που όχι απλά ανέθρεψε γενιές απατεώνων και προέβαλλε ως πρότυπα τεμπέληδες και τσούλες, αλλά περιθωριοποίησε και απομάκρυνε οποιονδήποτε είχε την διάθεση να σταθεί στα δικά του πόδια. Δεν ξέρω και αν όλα αυτά θα τελειώσουν μαζί με την περίοδο του καλοκαιριού, όσα κι αν λένε οι κυβερνώντες. Δεν υπάρχει κάτι που να τα επιβεβαιώνει. Κατά πάσα πιθανότητα, ο λιγότερος πλούτος, απλά θα μοιράζεται μεταξύ λιγότερων ανθρώπων. Η μέθοδος η ίδια και απαράλλακτη, απλά σε μικρότερη κλίμακα. Για εμάς τους υπολοίπους; Όχι, δεν θα πεθάνουμε, απλά κάποια πράγματα που τα θεωρούσαμε «κεκτημένα» και δεδομένα, θα τα έχουμε πια ως «επιθυμίες». Την ίδια στιγμή, όμως, ο Σεπτέμβρης θα αποτελέσει ένα σταυροδρόμι για την κοινωνία, που θα κληθεί να επιλέξει τον δρόμο για το μέλλον. Θα κληθεί να επιλέξει αν θα σκύψει το κεφάλι και θα ακολουθήσει τις διαταγές των ΜΜΕ και του ΔΝΤ ή θα βυθιστεί στο χάος, μέσω της ενδυνάμωσης των «αυτοκαταστροφικών» δυνάμεων της αριστεράς που δρουν αυτή τη στιγμή ως «προστάτες» εντός των υγιών και των καρκινικών κυττάρων του συστήματος, σε έναν άκρως συντηρητικό ρόλο. Υπάρχει τρίτος δρόμος; Υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε, πέραν αυτών των δύο; Αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται κάτι. Κι αυτό, γιατί ανάμεσα στον λαό μας δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα ισχυρό κίνημα σκαπανέων, που θα σηκώσουν τα μανίκια και θα σκάψουν έναν νέο δρόμο, που θα μας περάσει με ασφάλεια από τις παγίδες που υπάρχουν στους άλλους δρόμους. Κάποια σημάδια αυτού του δρόμου υπάρχουν. Βρίσκονται στις προσπάθειες και τις κινήσεις πολιτών, όχι μόνο στις γειτονιές της Αθήνας αλλά και της επαρχίας, που δημιουργούν τις δικές τους «επιτροπές πολιτών». Τις δικές τους αχειραγώγητες ομάδες που αγωνίζονται για το συνολικό καλό, απορρίπτοντας τόσο την διαφθορά όσο και την κηδεμονία που η αριστερά προσπαθεί να τους επιβάλει. Βρίσκονται ακόμη και στο διαδίκτυο, εκεί όπου χιλιάδες νέοι εκφράζουν την αγανάκτησή τους. Αλλά βρίσκονται τα σημάδια ακόμη και στους μηχανισμούς των κομμάτων, εκεί όπου οι προστριβές και η σαστιμάρα αποτελούν πλέον τον κανόνα. Ως Έλληνες πατριώτες, οφείλουμε μία επιτέλους φορά να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Και να βοηθήσουμε τον λαό μας να μεταστρέψει την οργή και την δυσφορία του σε δημιουργική κατεύθυνση. Κι αυτό δεν θα το καταφέρουμε με γκρίνιες, με διαμαρτυρίες και δείχνοντας με το δάκτυλο. Ας το αφήσουμε αυτό για άλλους. Εμείς ας μετατραπούμε στη «νεότητα» αυτού του λαού, επιλέγοντας ένα νέο δρόμο. Ας βγούμε από τα διαμερίσματα και τις δουλειές μας, ας γνωρίσουμε τον διπλανό μας, ας συζητήσουμε μαζί του, επιδιώκοντας λύσεις σε τοπικό επίπεδο και οργανώνοντας δίκτυα αλληλεγγύης, πριν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε την «διεθνή σκηνή». Δεν είναι εύκολο. Σημαίνει όμως πολλά. Από αυτό θα εξαρτηθεί το μέλλον της πατρίδος μας. Όταν όλα γύρω μας καταρρέουν, κάποιοι θα πρέπει να σταθούμε όρθιοι και να δώσουμε το χέρι μας και στους άλλους.

Για να ξαναγεννηθεί ελπίδα

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• "...Αυτό που και τυπικά κατέρρευσε στις 23 Απριλίου δεν είναι η ελληνική οικονομία. Η υποχρεωτική παραίτησή μας από την κρατική ανεξαρτησία και αυτοδιαχείριση απλώς συγκεκριμενοποιεί τη συντελεσμένη από καιρό κατάρρευση της δημοκρατίας στην Ελλάδα..."

Tου Χρήστου Γιανναρά
Αυτό το είδος των υπανθρώπων, που για να θριαμβεύσει η δική τους αλάθητη εκδοχή ποιο το «σωστό» και ποιο το «δίκιο» απανθρακώνουν σήμερα ζωντανούς ανθρώπους και κατακαίνε βιβλία, το γέννησε στην Ελλάδα η τριαντάχρονη (μεταπολιτευτική) καπηλεία της Αριστεράς. Εσπειραν διαστροφή, τυφλή ιδιοτέλεια, καιροσκοπισμό. Και θερίζουμε σήμερα έγκλημα, φρίκη, τρόμο, ανομία.
Αριστερά σημαίνει: κοινωνιοκεντρική πολιτική, επομένως ανιδιοτέλεια, αντίσταση στα συντεχνιακά συμφέροντα, πάλη για την προτεραιότητα της ανθρωπιάς και των σχέσεων. Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα η «Αριστερά» αναδείχθηκε σε εκτροφείο συνδικαλισμένων τυράννων του κοινωνικού σώματος, ψυχανώμαλων βανδάλων, μονοδιάστατης υστερίας συμφεροντολόγων.
Τριάντα χρόνια τώρα προβάλλουν αυτή την κιβδηλεία και τον συνακόλουθο καριερισμό σαν τη μόνη «προοδευτική» πρόταση για την πολιτική και την κοινωνία. Με καλοστημένη ιδεολογική τρομοκρατία, σε απόλυτο κενό αντιπροτάσεων, πέτυχαν να τους παραδοθεί από όλες τις κυβερνήσεις (κάθε κομματικής ταμπέλας), μετά τη δικτατορία, η διαχείριση των μέτρων και κριτηρίων ποιότητας της ζωής του τόπου, δηλαδή η εξουσία στην εκπαίδευση: στο σχολειό και στο πανεπιστήμιο. Οι σημερινοί κουκουλοφόροι με τις πρακτικές των Ναζί, ποιο δημοτικό σχολειό τέλειωσαν, ποιο γυμνάσιο, ποιο ανύπαρκτο λύκειο; Δημοτικό, όπου δάσκαλοι οδηγούσαν συντεταγμένους τους πιτσιρικάδες έξω από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς να τσιρίξουν συντονισμένα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», πετώντας πέτρες και νεράντζια. Πιτσιρικάδες με τα βιβλία τους λογοκριμένα από την «προοδευτική Αριστερά» μη τυχόν και ξεμυτίσει πουθενά η λέξη «πατρίδα», η λέξη «ιερό», η λέξη «χρέος». Η ίδια Αριστερά, στο γυμνάσιο και στο λύκειο, στρεβλώνει την Ιστορία σε οικονομικίστικο ντετερμινισμό, διαστρέφει το άθλημα της ελευθερίας σε «δικαίωμα» που εκβιάζεται γκανγκστερικά, στραγγαλίζει με τα κλισέ του εθνομηδενισμού την ευαισθησία του ανήκειν, τη φιλοπατρία. Τρεις δεκαετίες τώρα, η μονοπώληση της εκπαίδευσης από τους καπήλους της Αριστεράς παράγει μαζικά βάνδαλους καταληψίες του ιερού χώρου της μάθησης, ευνουχισμένους διαδηλωτές να αναμηρυκάζουν τον κρετινισμό της κομματικής ντουντούκας.
Η δημοκρατία (η νεωτερική) είναι εξ ορισμού πολυφωνική, και η πολιτική - ιδεολογική πολυφωνία προϋποθέτει (όχι απλώς ανέχεται) και κόμματα που απορρίπτουν τη δημοκρατία, προτείνουν διαφορετικές αρχές οργάνωσης και στόχων της συλλογικότητας. Αλλά οι αρχές αυτές (του μαρξισμού - λενινισμού ή του ναζισμού ή του φασισμού ή του μαοϊσμού ή των Ερυθρών Χμερ) προϋποτίθενται στη δημοκρατική πολυφωνία ως προτάσεις, για να επιλεγούν ή να απορριφθούν από τους ψηφοφόρους – όχι ως πρόγραμμα μεθοδικής βίας, όχι ως πρακτική εκβιασμών, όχι ως ελλοχεύουσες απόπειρες στανικής επιβολής τους μέσω εγκλημάτων κατάλυσης του έννομου κράτους. Οταν η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών έχει επιλέξει καταστατικά (με Σύνταγμα και νόμους) το πολίτευμα της δημοκρατίας, είναι εξωφρενικό και παράλογο να μετέχουν στο κορυφαίο όργανο της δημοκρατίας, στο κοινοβούλιο, κόμματα που μεθοδικά και με χρήση βίας καταλύουν τους όρους λειτουργίας της δημοκρατίας.
Κάθε πολίτης ή ομάδα πολιτών στο δημοκρατικό πολίτευμα δικαιούται να πιστεύει και να προπαγανδίζει όποια πρόταση, πολιτική, ιδεολογική, κοσμοθεωρητική, προτιμάει. Το μόνο που δεν δικαιούται, είναι να ακυρώνει αυτή την ελευθερία των επιλογών, να καταλύει τους θεσμισμένους όρους της δημοκρατίας. Παύει να υπάρχει πολίτευμα δημοκρατίας, όταν μειοψηφίες θέλουν να επιβάλουν στην πλειοψηφία των πολιτών, με βία, τραμπουκισμό και παρανομία, τις απόψεις τους, το «δίκιο» τους. Αυτό το όριο αυτοάμυνας είναι η αλφαβήτα της δημοκρατίας, η στοιχειώδης και αυτονόητη λογική που θεμελιώνει θεσμικά την ελευθερία. Γι’ αυτό και όταν αρχηγοί κομμάτων ή στελέχη ή εκπρόσωποι διακηρύχνουν επίσημα και επιβεβαιώνουν έμπρακτα ότι τους νόμους που ψηφίζει το κοινοβούλιο αυτοί τους ακυρώνουν με βία και τρομοκρατία στους δρόμους, τότε, όπου λειτουργεί δημοκρατία, επεμβαίνει Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και παύει να αναγνωρίζει ως πολιτικό κόμμα τη φασιστοειδή συντεχνία.
Τουλάχιστον κάποιες φωνές να διασώζουν τη συνείδηση των ορίων: να μην ακκίζεται σαν «δημοκρατία» ο ολοκληρωτισμός, σαν «πρόοδος» η βουλιμική ασυδοσία και ο τραμπουκισμός. Δεν είναι δημοκρατία η καιροσκοπική ανοχή κομμάτων με διακηρυγμένη και μεθοδική την άρνηση των θεσμών και αρχών της δημοκρατίας. Εκτός ορίων της δημοκρατίας είναι όχι μόνο όσοι καριερίστικα εμπορεύονται το αφιόνι απατηλών ολοκληρωτισμών, αλλά και όσοι τους ανέχονται και τους νομιμοποιούν με την ανοχή τους.
Αυτό που και τυπικά κατέρρευσε στις 23 Απριλίου δεν είναι η ελληνική οικονομία. Η υποχρεωτική παραίτησή μας από την κρατική ανεξαρτησία και αυτοδιαχείριση απλώς συγκεκριμενοποιεί τη συντελεσμένη από καιρό κατάρρευση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Για τον αξιολύπητα ολίγιστο πρωθυπουργό μας, αλλά και για τον υποδειγματικό σε ευπρεπή αφασία κ. Σαμαρά η δημοκρατία μοιάζει να είναι ένα νομικό γεγονός, σφραγίδες και χαρτιά, που βαυκαλίζονται ότι το συντηρούν. Γι’ αυτό και συνεχίζουν να κρώζουν τις ίδιες φθαρμένες α-νόητες λέξεις μπροστά σε απανθρακωμένα κορμιά και στον πανικό της κοινωνίας. Συνεχίζει ο κ. Σαμαράς να περιστοιχίζεται από τις ίδιες χιλιοφθαρμένες φιγούρες τής πιο αηδιαστικής κομματικής παρακμής, μόνο για να τις ανταμείψει ο θλιβερός που τον στήριξαν να κερδίσει την αρχηγία! Ανάλογα εκτός τόπου και χρόνου ο υποκοριστικά αποκαλούμενος από τον λαό πρωθυπουργός, μοιάζει να απολαμβάνει το κυβερνητικό σκηνικό που έστησε με τα φιλαράκια του, ευδαιμονικά αδιάφορος αν παράγουν έργο ή συντηρούν το κενό.
Είναι απίστευτο, πόση τυφλότητα παράγει η παρακμή. Αν αντιλαμβάνονταν οι δυο αρχηγοί ποια οργή συνοδεύει την ανυποληψία με την οποία τους αντιμετωπίζει η ελλαδική κοινωνία, θα ακολουθούσαν πανικόβλητοι στη φυγή του τον βραχύ προκάτοχο της πρωθυπουργίας. Δεν έχουν τις κεραίες και την ευαισθησία να νιώσουν στην ψυχή τους πόσο αφόρητο είναι για τον Ελληνα να ντρέπεται για την πατρίδα του, πόσο βασανιστικά λαχταράει συλλογική αξιοπρέπεια, τεκμηριωμένη περηφάνια. Εχει καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα και μαζί του το κράτος και η οικονομία. Ομως, δεν έχει καταρρεύσει η ελληνική κοινωνία, διαθέτει ακόμα εφεδρείες ποιότητας αμόλευτες από την κομματική σιχαμάρα. Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τις αρμοδιότητες που του απομένουν, τολμήσει την επιστράτευση αυτής της ποιότητας και μας οδηγήσει σε πραγματική μεταπολίτευση και Συντακτική Εθνοσυνέλευση, ξαναγεννιέται ελπίδα. Αλλά, προσοχή: Σε κυβέρνηση προσωπικοτήτων δεν χωράει ούτε ελάχιστο δείγμα από το πολιτικό προσωπικό των τελευταίων τριάντα χρόνων της αποτροπιαστικής κομματοκρατίας. Προτιμότερο το χάος από τον εμπαιγμό.

Πώς στην περίπτωση της Ελλάδας τετραγωνίστηκε ο κύκλος

from ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ by peri patris

Του ΝΙΚΟΛΑΟΥ Α. ΣΤΑΥΡΟΥ*
Παρά την έγκριση του «πακέτου βοήθειας», η Ελλάδα μπήκε σε μια επικίνδυνη και προσχεδιασμένη εποχή κοινωνικοπολιτικής αποδόμησης.
Μη όντας οικονομολόγος, θα αποφύγω κάθε συζήτηση σχετικά με τεχνικά θέματα για τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει και θα απορρίψω ευθέως τους οποιουσδήποτε ισχυρισμούς περί διεθνών ανησυχιών για την ευημερία του ελληνικού έθνους. Δεν υπάρχει καμία. Αντιθέτως, υπάρχουν στοιχεία για το ότι επί δύο δεκαετίες η Ελλάδα δεχόταν διασταυρούμενα πυρά από περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις, που έκλιναν προς την αναδιαμόρφωση των βαλκανικών συνόρων και του στρατηγικού περιβάλλοντος σε μια ευμετάβλητη περιοχή. Εχω επανειλημμένως ... γράψει για τη βαθιά νοσταλγία μεταξύ των απατεώνων και των απογόνων των χρηματιστών της οθωμανικής εποχής για τον βαλκανικό χάρτη όπως ήταν διαμορφωμένος πριν από το 1912. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως χώρα όπου ο «καπιταλισμός της καταστροφής» μπορεί να επιβληθεί με μέσα που φθάνουν οριακά πριν από τον πόλεμο, με απώτερο σκοπό τον ταυτόχρονο επαναπροσδιορισμό της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής.

Κατά τη γνώμη μου, οι μεθοδεύσεις της δεκαετίας του 1990 κορυφώθηκαν στη σημερινή ισχυρή καταιγίδα. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με την εθνική χρεοκοπία, την αστική γκετοποίηση, έναν εν εξελίξει εθνικό κατακερματισμό, την παρατεταμένη εξωτερική παρέμβαση, την κοινωνική αναταραχή και την εκ νέου εκτόπιση των γηγενών από τους περιφερόμενους απατεώνες που κολυμπούν στα δώδεκα τρισεκατομμύρια δολάρια που έκλεψαν από το αμερικανικό κράτος. Οι «αμερικανικής κατασκευής» απατεώνες αναζητούν διακαώς επενδυτικά κελεπούρια. Αν δεν μπορούν να τα βρουν, μπορούν σταθερά να κατασκευάσουν μερικά, με τη βοήθεια των Ευρωπαίων τραπεζιτών που παίζουν στοιχήματα στις αποτυχίες, ή μέσω της αθέμιτης εκμετάλλευσης των νομισμάτων, των παραγώγων, των ρίσκων, της αβεβαιότητας και ανάλογων αποστομωτικών κινήσεων.

Ηπερίπτωση της Ελλάδας είναι πράγματι μοναδική. Πρόκειται για κάτι περισσότερο από έναν εύσημο τρόπο περιθωριοποίησης της χώρας και μπορεί να αναδειχθεί σε μια δοκιμή για το πώς η ευρωζώνη μπορεί να αποδομηθεί και να επιστρέψουν οι παλιές καλές μέρες της απεριόριστης εκμετάλλευσης των εθνικών νομισμάτων από τους διαχειριστές των hedge funds και των τραπεζικών κολοσσών. Στην περίπτωση της Ελλάδας τετραγωνίστηκε ο κύκλος: οι χρηματιστές δημιουργούν πρόβλημα μεγιστοποιώντας τα ρίσκα, αδέξιες κυβερνήσεις ζητούν τις «συμβουλές των ειδημόνων» για να αντιμετωπίσουν τα αναπόφευκτα. Δυστυχώς ζητούν συμβουλές από τους ίδιους ενόχους που δημιούργησαν το πρόβλημα. Οταν, δε, και οι νέες συμβουλές αποδεικνύονται σφαλερές, οι «σύμβουλοι» παίρνουν τα ρέστα τους και κάνουν τόπο για το ΔΝΤ και τους διαχειριστές των hedge funds. Στην αναζήτηση ψευτών για να μαγειρέψουν τα βιβλία της, η Ελλάδα επέλεξε τον καλύτερο στον τομέα τους: την Goldman Sachs.

Από τη στιγμή που δρομολογήθηκε μια διαδικασία χρεοκοπίας, το έδαφος ήταν πρόσφορο για τις μεγάλες δυνάμεις να φορτώσουν τα στρατηγικά τους πακέτα στους ώμους ενός προεπιλεχθέντος στόχου, όπως η Ελλάδα. Ας θυμηθούμε ότι ένα τεστ αντοχής του ελληνικού οικονομικού τομέα διενεργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '90 για στρατηγικούς λόγους. Η τότε έφοδος των Σόρος και Ιρβιν Τραστ στη δραχμή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν πολύ ισχυρή για μια μετωπική επίθεση. Τότε ξεπεράστηκε η κρίση στην κούρσα του εθνικού νομίσματος, αλλά εξετέθησαν ωστόσο οι αδυναμίες τη χώρας. Ο Σόρος και η παρέα του γνώριζαν ότι θα υπήρχε και «επόμενη φορά». Η επόμενη φορά ήταν προβλέψιμη, αλλά συχνά οι προβλέψεις καταλήγουν ως φωνές βοώντων εν τη ερήμω όταν οι διαμορφωτές της πολιτικής συγχέουν την εικόνα με την πραγματικότητα.

Υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι τα Βαλκάνια βρίσκονταν στο επίκεντρο μιας γεωστρατηγικής μεταμόρφωσης πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ. Η σημερινή ελληνική κατάσταση μπορεί να ερμηνευθεί ως ωρίμανση των «μεγάλων σχεδίων» που καταστρώθηκαν στη δεκαετία του '90. Οι διαμορφωτές της ελληνικής πολιτικής και τα διανοητικά κουταβάκια που ενστερνίστηκαν τότε την ιδέα υποβίβασης της εθνικής κυριαρχίας και την αντικατάστασή της με νόμους της παγκοσμιοποίησης, αγνόησαν ή δεν αντιλήφθηκαν καθόλου τα σχέδια διάσπασης συμπαγών κοινωνιών. Ας απαριθμήσουμε, λοιπόν, τι δεν έγινε αντιληπτό και τι πρόκειται ν' ακολουθήσει, αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις:

1 Οταν το 1991 άλλαξε η κυβέρνηση στις ΗΠΑ, τα ακαδημαϊκά «αποδημητικά πουλιά» της συνομοταξίας των Δημοκρατικών μαζεύτηκαν στην Ουάσιγκτον φωνάζοντας χαρωπά: «Εχω μια απάντηση, παρακαλώ κάντε μου μια ερώτηση». Ανυπομονούσαν να ξαναφτιάξουν το παγκόσμιο σύστημα και τον κόσμο «αναπτύσσοντας» μια νέα μεγάλη στρατηγική που θα διασφάλιζε την αιώνια φήμη τους. Μεταξύ των πρώτων αποδημούντων ήταν ο Τζόσεφ Νάι από το Χάρβαρντ, που εγκαταστάθηκε στο Πεντάγωνο όπου γεννήθηκε και επωάστηκε το αβγό «ήπια ισχύς». Το έχαψαν αμέσως οι πρωτοκουλτουριάρηδες και οι συντονισμένες με την Ουάσιγκτον ελληνικές ελίτ, που η «μαλακιά δύναμη» τους φάνηκε ως μαγική φόρμουλα για τη λύση όλων των ελληνικών εθνικών θεμάτων: ήπια ισχύς και συναντήσεις τύπου Νταβός με απειλητικούς γείτονες ήταν η προσέγγιση για κάθε περίπτωση. Ως εναλλακτική, που δεν ελήφθη ποτέ στα σοβαρά, η Ελλάδα θα απειλούσε κατ' επανάληψη να ασκήσει βέτο σε οποιουσδήποτε μελλοντικούς υποψηφίους ένταξης στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. που απειλούσαν καίρια συμφέροντα.

2Το διάστημα 1990-92, «ειδικοί» που συμμετείχαν σε γνωστές δεξαμενές σκέψης, ανάμεσά τους το Ινστιτούτο Brookings, «προέβλεψαν» (θα έλεγα ενθάρρυναν) τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ως μια δοκιμή στη «μεταβίβαση εξουσίας» σε περιοχές και υποπεριοχές στην υπάρχουσα ακόμη τότε Σοβιετική Ενωση. Αλλά στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, επελέγη η σκληρή δύναμη (λέγεται πόλεμος) αντί της «μαλακής ισχύος» για έναν άλλο λόγο: ήταν εκεί που το ΝΑΤΟ δοκίμασε την αλλαγή δόγματός του από αμυντική σε επιθετική συμμαχία υπό το πρόσχημα «επιβολής ειρήνης». Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν παρών κατά τη δραστική αυτή αλλαγή στη συνάντηση των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ στη Ρώμη, αλλά προφανώς του διέφυγε η σημασία της.

3 Το 1993, ο Σάμιουελ Χάντινγκτον παρουσίασε τη μεγάλη του στρατηγική στο δοκίμιό του «Η σύγκρουση των πολιτισμών» (Foreign Affairs, καλοκαίρι 1993) στο οποίο περιέγραψε την Ελλάδα ως μια «ανωμαλία» σε δυτικούς πολιτισμούς και συλλογικές οργανώσεις. Το 1995 πήγε ένα βήμα πιο πέρα συνιστώντας την αποβολή της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Κατά την άποψή του, «η Ελλάδα είναι μια ανωμαλία, ο Ορθόδοξος παρείσακτος στους δυτικούς πολιτισμούς... (και) δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις αρχές και τα ήθη και των δύο» (Η σύγκρουση των πολιτισμών και η αναδόμηση της παγκόσμιας τάξης, σελ. 162-63).

4 Ο Ρόμπερτ Κάπλαν, «θεωρητικός» θαυμαστής ισοπεδωμένης υφηλίου (πιθανόν για εύκολη διέλευση του χρήματος) και συγγραφέας του έργου «Τα Βαλκανικά Φαντάσματα», «συμπλήρωσε» την ιδεολογία του Χάντινγκτον ανακηρύσσοντας την Ελλάδα μέρος της Μέσης Ανατολής! Γράφοντας στην επιθεώρηση «New Republic» (2 Αυγ. 1993), ο Κάπλαν χρησιμοποίησε το γεωγραφικό του νυστέρι για να παραχωρήσει τα Βαλκάνια εκεί όπου ανήκαν πριν από το 1912. «...η περιοχή των Βαλκανίων», δήλωσε, «εκτός από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, είναι η Μέση Ανατολή».

Πρόθυμος να καλοπιάσει την κυβέρνηση Κλίντον να βομβαρδίσει τους Σέρβους, προέτρεπε σε χρήση «σκληρής δυνάμεως» στα Βαλκάνια (το ένα τμήμα της Μέσης Ανατολής) για να στείλει μήνυμα στο άλλο της τμήμα. «Μία πολιτική αδυναμίας σε μία περιοχή της Μέσης Ανατολής θα δυσκολέψει τον εξαναγκασμό σε συναινέσεις λαών σε άλλη». Ούτε λίγο-ούτε πολύ, τα Βαλκάνια προσφέρονταν και για λύση του Μεσανατολικού προβλήματος! Ταυτόχρονα, Αμερικανοί αξιωματούχοι εξυμνούσαν την εθνική «ποικιλομορφία» όπως υπήρχε όταν οι Ελληνες ήταν μειονότητα στη Θεσσαλονίκη.

5Γρήγορη προώθηση της προϊούσας κρίσης: Σε ένα κύριο άρθρο («New York Times», 25 Απριλίου 2010), ο Κάπλαν επιστρέφει στο θέμα του Χάντινγκτον: ότι η Ελλάδα είναι μία ανωμαλία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. «Υπάρχει ένα βαθύτερο αίτιο για την ελληνική κρίση που ουδείς τολμά να αναφέρει επειδή συνεπάγεται μία μοιρολατρική αποδοχή: τη γεωγραφία», γράφει ο Κάπλαν. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν ανήκει στη ζώνη του ευρώ. Ομως, σπρώχνοντας την Ελλάδα έξω από την Ευρώπη προϋποθέτει έναν διαφορετικό ρόλο για την Τουρκία.

6Ο Γκράχαμ Φούλερ του Rand Corporation παρείχε ένα μοντέλο και ο Πολ Κένεντι του Yale το εξευγένισε στο σύγγραμμά του «Κρίσιμα κράτη». Και οι δύο συνέστησαν κατεδάφιση του κεμαλισμού και της κοσμικότητας, συγχώνευση εθνικισμού και Ισλάμ σε ένα νέο κράμα που βαφτίστηκε «Νεο-Οθωμανισμός», που προτιμάται για την αναστήλωση της τουρκοαραβικής φιλίας. Αυτό θα επέτρεπε στην Αγκυρα να παίξει έναν κρίσιμο ρόλο εκτός συνόρων, εκτεινόμενο από τον Περσικό Κόλπο μέχρι το Σαράγιεβο, ένα ρόλος πολύ δύσκολο υπό κεμαλικό εθνικισμό. Τέτοια δύναμη, σύμφωνα με τους νέους κηδεμόνες, δεν πρέπει «να αποτελεί τη φούντα της ουράς της Ευρώπης» αλλά της ανήκει ρόλος περιφερειακού τοποτηρητή. Σε αυτό το μοντέλο, δυσοίωνα αποκαλούμενο «Στρατηγικός Χώρος στην Εγγύς Ανατολή», η Ελλάδα, ξανά, αντιμετωπίζεται ως «μία ανωμαλία» διότι ανήκει στην Ε.Ε. και όχι στη «Μέση Ανατολή» που παραδόξως ανήκε υπηρεσιακά στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ μέχρι το 1972. Ευρισκόμενη ακριβώς στο κέντρο του «Βαλκανικού τμήματος» της Εγγύς Ανατολής, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνονται μερικοί, αλλά ανήκοντας στην Ε.Ε., περιπλέκει την αναγέννηση του Οθωμανισμού και τη νοσταλγία όσων ονειρεύονται νέους σουλτάνους να επιβλέπουν έφιπποι τους Αραβες.

Τα παραπάνω αποτελούν μία μικρή, πολύ μικρή συζήτηση για το στρατηγικό περιβάλλον στο οποίο προστίθεται η τρέχουσα κρίση της Ελλάδας. Περαιτέρω αναλύσεις των μελλοντικών επιπτώσεων είναι εύκολες. Ωστόσο, θα προσθέσω τη γνώμη μου για την άμεση απήχηση της παρουσίας του ΔΝΤ στην Ελλάδα -της μπουλντόζας που έχει ισοπεδώσει τον εθνικό πλούτο διεθνώς και τον έχει μεταφέρει σε οικονομικούς ολιγάρχες υπό το πρόσχημα της αποδοτικότητας.

1 Ο πυρήνας της «μαλακής ή ήπιας δύναμης» της Ελλάδας ήταν το τραπεζικό σύστημα και η περιφερειακή προβολή του έχει σχεδόν εξαλειφθεί ως παράγων άσκησης επιρροής στην εγγύς περιοχή του. Και εάν ως εκ θαύματος αναστηθεί, θα είναι υπό νέα, άγνωστη, ανεξέλεγκτη και υπόγεια διεύθυνση.

2 Ο τομέας ενέργειας όπως και οι επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα μπορεί να καταλήξουν να βγουν στο σφυρί του μειοδότη, κάτι που δοκιμάστηκε με τα Ναυπηγεία του Γκντανσκ και όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις της Σερβίας.

3 Τέλος, ολόκληρη η χώρα μπορεί να μετατραπεί/ ή να αντιμετωπιστεί ως μια τεράστια έκταση «οικοπέδων», με την προοπτική εμφύτευσης παρείσακτων αλλοδαπών κοινοτήτων μέσα στο εθνικό περιβάλλον. Σε μια φάση «επείγουσα ανάπτυξη» και ένδοια επενδύσεων, οικονομική αναγέννηση και εθνική αλλοίωση θα πηγαίνουν χέρι με χέρι. Οι υπογραμμιζόμενες εδώ προοπτικές θα επιδεινώσουν την κοινωνική αναταραχή σε γκετοποιημένα αστικά κέντρα και αργά ή γρήγορα η βιομηχανία «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» θα παρέμβει να προστατεύσει όλων των ειδών «θύματα». Σε έναν τέτοιο φαύλο κύκλο, η αναταραχή θα χρησιμοποιείται ως απόδειξη «αστάθειας» που θα επηρεάζει τη χρηματοπιστωτική αξιοπιστία της χώρας και θα δικαιολογεί ξένη επιτήρηση απεριόριστου χρόνου. Εύχομαι και προσεύχομαι να αποδειχθώ σφάλλων.

* Επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Χάουαρντ, της Ουάσιγκτον.

SOS ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΤΡΙΣΕ

from fimotro by fimotro

Τη δυσκολότερη δοκιμασία της περνάει η Ευρώπη, σύμφωνα με τη γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που ζητούν θεσμικές αλλαγές στην Ε.Ε. προκειμένου να θωρακιστεί το κοινό νόμισμα. Το ευρώ βρέθηκε χθες στα χαμηλότερα επίπεδα από το Νοέμβριο του, ενώ οι αναλυτές προβλέπουν μακρά περίοδο αστάθειας...

Οι προβλέψεις κάνουν λόγο για ρυθμούς ανάπτυξης χαμηλότερους του αναμενομένου στην ευρωζώνη, καθώς μετά την Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία ανακοίνωσαν σκληρά προγράμματα λιτότητας. Οι αγορές εξακολουθούν να είναι δύσπιστες απέναντι στο ευρώ και τους τίτλους δημόσιου χρέους των κρατών μελών της ευρωζώνης. Μάλιστα, σύμφωνα με εκτιμήσεις παραγόντων της αγοράς που δημοσιεύουν σήμερα οι FinancialTimes, η απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αγοράζει τα ομόλογα των κρατών μελών που έχουν δημοσιονομικά προβλήματα ενδέχεται να γυρίσει μπούμερανγκ, καθώς ήδη αμερικανικοί επενδυτικοί οίκοι σπεύδουν σε μαζικές ρευστοποιήσεις, προκειμένου να προφυλαχθούν από το ρίσκο.

Μέρκελ: «Αν καταρρεύσει το ευρώ, καταρρέει και η Ευρώπη»
Η Άνγκελα Μέρκελ, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Süddeutsche Zeitung, αναγνωρίζει ότι «η Ευρώπη ζει τη δυσκολότερη δοκιμασία της εδώ και δεκαετίες» και απευθύνει έκκληση για εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης ως απάντηση στην κρίση.

«Μία από τις συνέπειες της κρίσης θα έπρεπε να είναι και η εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ένα ημιτελές οικοδόμημα δεν θα μπορούσε να σταθεί σ’ αυτή τη δύσκολη συγκυρία», επισημαίνει χαρακτηριστικά η καγκελάριος, και ομολογεί ότι στο παρελθόν η Ευρώπη έχασε σημαντικές ευκαιρίες για να υιοθετήσει κανόνες στενότερης και αποτελεσματικότερης συνεργασίας. «Η Ευρώπη έγινε μεγαλύτερη με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, αλλά η συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών δεν αναπτύχθηκε με τους ίδιους ρυθμούς. Ήρθε η ώρα να διορθώσουμε τις αστοχίες, που δεν αντιμετωπίστηκαν ούτε με τη συνθηκη της Λισσαβόνας. Η Ένωση έχει μεν ένα κοινό νόμισμα, αλλά δεν έχει κοινή πολιτική και οικονομική δομή. Η ευκαιρία που μας δίνει η κρίση είναι να πετύχουμε αυτή την ενοποίηση», τονίζει η Μέρκελ και εκτιμά ότι οι ισχυρές οικονομίες της ευρωζώνης πρέπει να δείξουν τον δρόμο της οικονομικής εξυγίανσης.

«Το πρόβλημα», λέει η Μέρκελ, «είναι προπαντός τα υψηλά ελλείμματα ορισμένων κρατών μελών της ευρωζώνης. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στη ρίζα του, που σημαίνει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να βάλουν τάξη στα δημόσια οικονομικά τους και προσπαθήσουν να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Την αποφασιστικότητα προς τούτο δεν πρέπει να τη δείξουν οι ασθενέστεροι, αλλά οι πιο ισχυροί, προκειμένου αυτό το εγχείρημα να έχει επιτυχία», αναφέρει στη συνέντευξή της.

«Δεν διακυβεύεται μόνο το ευρώ. Από την ενδυνάμωση του κοινού νομίσματος κρίνεται και η ίδια η ευρωπαϊκή Ιδέα. Αν καταρρεύσει το ευρώ, θα καταρρεύσει και η Ευρώπη», καταλήγει η καγκελάριος.

Τρισέ: «Η δυσκολότερη στιγμή από τον πόλεμο»
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας διατυπώνει την εκτίμηση ότι η Ευρώπη βρίσκεται «στη χειρότερη κατάσταση μετά τον Δεύτερο, ίσως και τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο». Ο Ζαν Κλοντ Τρισε διαβεβαιώνει για μία ακόμη φορά ότι δεν υπάρχει περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, ενώ επικρίνει και την ελληνική κυβέρνηση, λέγοντας ότι καθυστέρησε να αναγνωρίσει τη σοβαρότητα της κατάστασης και να λάβει τα κατάλληλα μέτρα.

«Χρειαζόμαστε βελτιωμένους μηχανισμούς για να προλαμβάνουμε και να τιμωρούμε τις παραβάσεις. Χρειαζόμαστε αποτελεσματική εφαρμογή του αμοιβαίου ελέγχου, χρειαζόμαστε αποτελεσματικές κυρώσεις για όποιον παραβιάζει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης», επισημαίνει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel.

Ο κ. Τρισέ διατυπώνει την άποψη ότι το ευρώ δεν δέχεται επίθεση και αποδίδει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την ευθύνη για την παρούσα αστάθεια του κοινού νομίσματος. «Η πτώση του ευρώ δεν έχει να κάνει με επίθεση εναντίον του. Έχει να κάνει με το δημόσιο τομέα και άρα με την οικονομική σταθερότητα στην ευρωζώνη», λέει και περιγράφει με μελανά χρώματα τη συγκυρία: «Χωρίς αμφιβολία, από τον Σεπτέμβριο του 2008 βρισκόμαστε στη χειρότερη κατάσταση από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ίσως και από τον Πρώτο. Βιώσαμε και βιώνουμε αληθινά δραματικές στιγμές».

Ερωτηθείς, τέλος, αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καθοδήγησαν την ΕΚΤ στην απόφαση να αγοράζει τα υποτιμημένα κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης, υποσκάπτοντας έτσι την ανεξαρτησία και την αξιοπιστία της, ο κ. Τρισέ χαρακτηρίζει «ανοησίες» αυτές τις εκτιμήσεις. «Λαμβάνουμε τις αποφάσεις μας με πλήρη ανεξαρτησία και έχουμε πολλές φορές αντιταχθεί στις κυβερνήσεις», τονίζει.

Τα δημοσιεύματα προηγήθηκαν της οικονομικής καταιγίδας!

from Ας μιλήσουμε επιτέλους! by Κωνσταντίνος

• Ο βομβαρδισμός αρνητικών δημοσιευμάτων για την Ελλάδα προηγήθηκε της «καταιγίδας» που ξέσπασε στην οικονομία μας
• Αριθμοί αντί όπλων και μισές αλήθειες στην επιχείρηση που προκάλεσε «σοκ και δέος» σε όλη την Ευρώπη
• Ούτε οι "επενδυτές" γνώριζαν την επερχόμενη κρίση!!!

Λίγες ημέρες μετά τη συμφωνία για τη δημιουργία ευρωπαϊκού μηχανισμού βοήθειας για την Ελλάδα και ενώ τα σπρεντ είχαν και πάλι ανέβει σε ύψη ρεκόρ, ένας κορυφαίος αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» προέβλεψε ότι η Ελλάδα παρά τα χρήματα που θα πάρει δεν θα μπορέσει να αποφύγει την πτώχευση.
Δεν ήταν ο μόνος, ούτε ο πρώτος. Το άρθρο ωστόσο -σε μια από τις δύο πιο σημαντικές οικονομικές εφημερίδες του κόσμου- είχε μια ιδιαιτερότητα: στηριζόταν σε μια σειρά πρόχειρων και επιεικώς αυθαίρετων υπολογισμών!
Σημείωνε, για παράδειγμα, ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί να δανειστεί περίπου 250 δισ. ευρώ την επόμενη πενταετία, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ποσού δεν αφορούσε νέο πρόσθετο χρέος αλλά αναχρηματοδότηση του παλαιού. Υπολόγιζε ακόμα ότι το ονομαστικό ΑΕΠ θα μειωθεί περίπου 4%- πρόβλεψη εξαιρετικά απίθανη καθώς ο πληθωρισμός τρέχει με ρυθμό πάνω από 4%. Οσο για την ύφεση, εκτιμούσε ότι θα συνεχιστεί και μετά το 2011- την ώρα που όλοι οι διεθνείς οργανισμοί προβλέπουν το αντίθετο- χωρίς να εξηγεί πώς και γιατί.
Οπως ήταν φυσικό, το δημοσίευμα προκάλεσε αντιδράσεις. Σε μια περίοδο εξαιρετικής ευαισθησίας των αγορών η τροφοδότησή τους με τέτοιου είδους πληροφόρηση ενίσχυε τον πανικό και υπονόμευε τις προσπάθειες να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην Ελλάδα. Δύο κορυφαίοι έλληνες οικονομολόγοι, καθηγητές στο Πανεπιστήμιο και σύμβουλοι της Εurobank, οι κκ. Γκ. Χαρδούβε λης και Δ.Μαλλιαρόπουλος, έστειλαν απαντητικές επιστολές επισημαίνοντας τις ανακρίβειες και δίνοντας μια πιο ρεαλιστική εκδοχή των πραγμάτων. Οι επιστολές τους δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ.
Παραδόξως την ίδια εμπειρία είχε και άλλος ένας οικονομολόγος, ο κ. Μ. Μασουράκης, διευθυντής Οικονομικών Μελετών της Αlpha Βank. Η εφημερίδα αποδείχτηκε κλειστή σε κάθε άλλη άποψη που θα αμφισβητούσε την κριτική της στις δυνατότητες της Ελλάδας- και ουσιαστικά της ευρωζώνης- να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους.
Υπήρχε πρόθεση; Ορισμένοι είναι πεπεισμένοι γι΄ αυτό, διαβλέποντας πολιτικά και κερδοσκοπικά παιχνίδια πίσω από αυτή τη δεύτερη φάση της παγκόσμιας πλέον οικονομικής κρίσης. Το σίγουρο πάντως είναι ότι στο κρίσιμο διάστημα μεταξύ του Δεκεμβρίου και του Απριλίου, όταν κατεβαίναμε ένα ένα τα σκαλιά της διεθνούς αναξιοπιστίας, οι φωνές της συνηγορίας ήταν ελάχιστες. Αντιθέτως υπήρξε βομβαρδισμός αρνητικών δημοσιευμάτων και μάλιστα στα έντυπα που κυρίως ενημερώνουν τους επενδυτές.
Ορισμένοι θεωρούν ότι και γι΄ αυτό ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης ανήκει στην κυβέρνηση. Η αδυναμία της να περάσει στοιχειωδώς τις απόψεις της, η απουσία μιας επι κοινωνιακής στρατηγικής, το ότι δεν είχε καν έναν διεθνή σύμβουλο, αποτελούν μια ακόμα όψη της ανετοιμότητάς της όταν ανέλαβε να χειριστεί την κρίση.
Για το ότι ήταν ανέτοιμη βέβαια δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Ακόμα και μετά τις εκλογές ο κ. Γ. Παπανδρέου πίστευε και το είχε πει ρητά σε δηλώσεις του ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να αυξάνει τον δανεισμό της. Κάτω από την επιρροή του νομπελίστα αμερικανού οικονομολόγου Τζόζεφ Στίγκλιτζ το σχέδιο ήταν να γίνουν οι περίφημες πράσινες επενδύσεις για να αυξηθεί η ανάπτυξη χωρίς να χρειαστεί λιτότητα. Ακόμα και τον Δεκέμβριο, λίγο πριν από τις ανακοινώσεις του Πρωθυπουργού στο Ζάππειο, το ΠαΣοΚ θεωρούσε υπονομευτική ενέργεια κάθε αναφορά σε «στροφή» στην οικονομική πολιτική.
Αλλά βέβαια ο κ. Παπανδρέου δεν ήταν ο μόνος ανέτοιμος. Ο κ. Αλ.Τσίπρας , για παράδειγμα, μπορεί σήμερα να ισχυρίζεται ότι θα είχαμε αποφύγει το ΔΝΤ αν είχαμε πάρει εγκαίρως μέτρα, τότε όμως χαρακτήριζε την κρίση «δράκο» των παραμυθιών και επέκρινε με δριμύτητα κάθε μέτρο. Την ίδια στιγμή πολλοί αρθρογράφοι υποστήριζαν ότι ανάλογα επίπεδα χρέους υπάρχουν και σε άλλες χώρες.
Για να είμαστε δίκαιοι, με τον ίδιο τρόπο σκέφτονταν και οι αγορές. Σε άρθρο του στο «Νιου Γιορκ Μπουκ Ριβιού» ο Πολ Κρούγκμαν επισήμανε ότι παρά το ότι ήταν γνωστά τα στοιχεία για το χρέος, οι επενδυτές συνέχισαν να δανείζουν την Ελλάδα χωρίς πρόβλημα σχεδόν ως το τέλος του 2009. Η αλήθεια είναι ότι ούτε αυτοί είχαν προβλέψει την κρίση.
Το ερώτημα ωστόσο παραμένει. Θα μπορούσαμε να αποφύγουμε το ΔΝΤ αν η κυβέρνηση είχε πάρει εγκαίρως μέτρα; Μπορεί, αν και δεν θα το μάθουμε ποτέ. Οσοι υιοθετούν αυτή την άποψη ωστόσο θα πρέπει να εξηγήσουν μια κορυφαία αντίφαση στη συλλογιστική τους. Αν το πρόβλημα ήταν μόνο ελληνικό, τότε η εμπλοκή του ΔΝΤ θα έπρεπε να είχε λύσει το πρόβλημα. Είδαμε όμως ότι η κρίση εξαπλώθηκε σε όλα τα χρηματιστήρια και χρειάστηκε μια πανευρωπαϊκή κινητοποίηση και η υπόσχεση ενός πακτωλού δισεκατομμυρίων για τη στήριξη του ευρώ προκειμένου να ηρεμήσουνπροσωρινά οι αγορές.